Ik kan er nog wel een paar bedenken die nog in leven zijn. Ze treden niet allemaal meer op, maar leven doen ze gelukkig nog wel. Ann Peebles, Candi Staton en Carla Thomas zijn de eerste die me te binnen schieten.

In ieder geval weer een hoop fijne boekingen, ik ben van de partij.

Ik liep al maanden te speculeren op de komst van Diana Ross. Met concerten in Londen en Brussel voor en na het Northsea Jazz weekend moest het haast wel.. Dat was ook de reden dat ik per se een driedagenkaart wilde hebben. Andere echt verassende vervulde wensen voor mij zijn Gustavo Santaolala en voor Hiromi alleen al zou je een dagkaart over hebben. Daarnaast nog persoonlijke favorieten George Benson en John McLaughlin; we gaan ons niet vervelen.

Eindelijk weer eens een teken van leven van NSJ. Het is een begin, maar hoop dat er nog wat goede namen bij gaan komen. Programma 2022 | NN North Sea Jazz Festival - northseajazz.com

Nog NSJ gangers dit weekend hier……

Nee, helaas, want nu ik me (veel te laat natuurlijk) eens in het programma heb verdiept, zijn er toch flink wat acts die ik heel graag had willen zien. Steve Coleman & 5 elements, Christian McBride, Herbie Hancock, Gary Bartz, Gonzalo Rubalcaba, Ron Carter, James Brandon Lewis, Avishai Cohen, John McLaughlin, Archie Shepp & Jason Moran en dan vergeet ik er vast nog een paar.

Volgende keer maar eens iets alerter proberen te zijn als de kaartverkoop weer begint, want naast de publiekstrekkers waar ik niks mee heb, Diana Ross, Alicia Keys en zo, is er toch echt genoeg te genieten voor de gemiddelde jazz liefhebber.

Jij wel, thelion??

Zekers Tony net terug van dag 2,
Gisteren gezien George Benson, Marcus King, Diana Ross, Lianne La Havas en Ibrahim Maalouf.
Vandaag Daniel Lanois, Trombone Shorty, Michael Kiwanuka, Cory Henry, Lady Blackbird en Yola.
Voor morgen op het programma New Cool Collective, Herbie Hancock, Nubya Garcia en Alicia Keys.

Maandag uitgebreid verslag van mijn 20st North Sea Jazz

Gaaf hoor! Ik heb de eerste 2 afleveringen van North Sea Jazz op TV gekeken, te gek.

En nog even een tip voor de jazz cats onder ons... de hele week zijn er op NPO2 Extra (kanaal 82 bij KPN) North Sea Jazz Classic concerten, vandaag van onder meer Dizzy Gillespie (uit 1988) en op dit moment een spetterend optreden van Ahmad Jamal. Geweldig dit!

North Sea Jazz #20.

Dag #1 NSJ met George Benson (lekker om op te starten), Marcus King (Blues Rock van de bovenste plank), Lianne La Havas (lekker zwoel), Ibrahim Maalouf (Geweldige bak geluid) en "The Last Living Diva of Soul" Diana Ross (78) en she still got it, oke haar stem is wel wat minder geworden maar ach...... Ze wond ahoi (een propvolle en bloedhete Nile) moeiteloos om haar vinger met een geweldige greatest hits set.

Dag #2 met Daniel Lanois (Degelijk), Michael Kiwanuka (Meesterlijk hoe hij zijn bootschap over weet te brengen naar het massale publiek), Trombone Shorty (Lekker Funky getoeter, maar hij blaast wat minder en zingt / praat wat te veel naar mijn zin), Cory Henry (Rammen op dat Hammond Funky Funky), Lady Blackbird (Geweldig Basta) en Yola (erg lekker).

Dag #3 met New Cool Collective (altijd lekker en altijd goed), Fatouma Diaware (Snolle Bollekes op z’n Afrikaans, heel goed en energiek Afrobeat en Afrorock van de bovenste plank), Herbie Hancock (Jazzmastodont (82) en in een woord geweldig en adembenemend (2 woorden dus)), The Fearles Flyers (Funky Surfbeat of Surfbeat met een gigantische dosis Funk, erg lekker) en Alicia Keys (gewoon degelijk, helaas niet al te best bij stem)

Dat was dan mijn 20e North Sea Jazz en ik heb mij 3 dagen lang weer geweldig geammuseerd. NSJ stelt wederom niet teleur.

N.S.J 2022 Top 5

1. Michael Kiwanuka
2. Ibrahim Maalouf
3. Herbie Hancock
4. Diana Ross
5. Cory Henry

Op naar North Sea Jazz 2023

Hopelijk komen hier de komende dagen nog wat anderen hun belevingen van N.S.J. 2022 neer zetten want je maakt mij niet wijs dat ik de enigste MuMe'er was.........sq???

Op verzoek

Dag 1

Start met de Nola French Connection Brass Band uit Parijs, maar de groep is geformeerd in New Orleans en dat kan je horen. Brutale straat-jazz met al snel een beroep op het publiek. Maar het werkt en er wordt zeker goed gespeeld. Goede sousafoon speler.

Dan naar George Benson in de grote Nile zaal. Die is al best vol, maar we vinden een mooi plekje op de achtertribune. Het blijkt een gelukkige keuze. Benson speelt en zingt beter dan verwacht, met goede soul zo hier en daar en zelfs nog een mooi stukje scat. Achtergrondzangeres, tevens percussioniste Lilian Reyes covert Ain’t Nobody van Chaka Khan. Zang is best goed, maar wat overheerst bij mij is het verdriet dat Chaka Khan, in haar hoogtijdagen duizendmaal beter, dit niet meer kan. Voor veel jongeren ws het bekendste nummer van het concert. Een schijnbaar eindeloze hoeveelheid bekende nummers, meest ook uit de 80’s komt verder langs, en we zijn niet de enige fans. Leuk is ook dat je veel ouderen ziet dansen op ‘Turn your love around’ en zeker op ‘Gimme the Night’. Bij de toegift nog ‘On Broadway’.

Verfrissende muziek in een evenwel bloedhete Yenisei. Afrikaans tintje met pianist Bokani Dyer, die ook een medley doet met Afrikaanse traditionele muziek. Trio met drummer en charmante contrabassiste. Al vrij snel kunnen we toch zitten en bij de toegift kunnen we zelfs een stuk naar voren tot op rij 5.

Na enig lopen besluiten we de Nile te gaan verkennen op kansen op zitplaatsen voor Diana Ross. We belanden bij de bluesrock van Marcus King, concert dat nog volop aan de gang is. Niet onze keus maar de muziek is best goed, en we vinden een plekje op de zijtribune, net niet te schuin voor het podium. We zagen meer mensen, ook duidelijk niet voor Marcus King gekomen, dat doen; thelion koos deze route wellicht ook bewust? Met Meatloaf-uiterlijk en cowboyhoed verovert deze man het publiek wel, met zijn ruige muziek en bescheiden presentatie. Crowded House’s ‘Don’t Dream it’s Over’ is de verassende cover. Na het concert dus een lange pauze op de tribune. Met de toeschouwers in de directe omgeving die dan nog zitten is het natuurlijk gemakkelijk contact maken. Weer word ik aangesproken op mijn Diana T-shirt dat ik kocht bij de show in London twee weken geleden (the O2).

De show van Diana Ross is verrassend goed. Leek me beter in vorm bij dan in London, maar feitelijk is sprake van een andere show, ondanks de grotendeels gelijke setlist. Deze set was strakker, minder intiem (‘ I’m Still Waiting’ , mooiste uit Londen, ontbrak) maar blij vlagen ook briljant goed zoals bij ‘Love Child’ in een lange versie. Ook indruk maakt het nog maar pas verschenen ‘If the World Just Danced’ van haar laatste album. Minder meezingen, want relatief onbekend natuurlijk, maar perfect passend in de moderne dansmuziek en tegelijkertijd een feelgood nummer, ook tekstueel, zoals dat zo goed past bij haar.
En wat ik vurig hoopte gebeurt ook: speciaal voor Northsea Jazz een nummer van het Lady Sings the Blues album ‘Don’t Explain’ van Billy Holiday. Een van de mooiste nummers van het concert.
En het is heet. Diana heeft bij elke jurk een bijpassende waaier, maar dat voorkomt niet dat ze tegen het einde een volledig bezweet decolleté heeft. De toegift ‘ I Will Survive’ wordt ingekort. Het gezellige praatje met het publiek zoals in Londen was er ook niet. Wel een erg fijne en blije sfeer, ondanks de echt zware omstandigheden.

Tot slot Mudita. Het is rustig in de Yenisei want we zijn vroeg en we nemen plaats op rij 2. Na vele malen gezien te hebben lijkt Sanne Rambags beter dan ooit. Iedereen heeft iets extra’s op het festival, zo lijkt het. Album ‘Nature of the Netherlands’ wordt gepresenteerd, en de nummers dwarrelen door elkaar, met bijzondere tussenstukjes van alle drie. Supergoede show met een onwaarschijnlijk goed geluid, zodat de stemkunst van Sanne extra goed uitkomt. Dit zou voorlopig Sanne’ s laatste concert zijn. Is dat voor de zomer, of is er meer aan de hand ( zwanger? ).


Dag 2

Start met Dragonfruit. Uit Rotterdam. Maar dat wist ik niet; ik had catchy dance-jazz voorbeluisterd, en leek de moeite waard om te proberen. Enorme belangstelling. Als het begint is het vol. Onzeker zangeresje, ik hoor studio opname met percussie en een tweede stem. Na 10 minuten al vinden we het genoeg.

Dat geeft ruimte om Herbie Hancock in het schema op te nemen. De Amazon is 40 min tevoren al flink vol. We hebben een mooie plek aan het gangpad op de helft van de zaal. De zaal loopt nog ongelooflijk vol, en de sfeer bij de voorste zitplaatsen wordt zelfs wat grimmig, als er mensen toch gaan staan voor het podium. Gelukkig hebben wij daar geen last van. De show is divers en hoewel ik niet erg bekend ben met het brede repertoire herken ik toch veel van de stijl van Hancock. Later in de show ook de vocoder en de keytar die vast onderdeel zijn van Hancocks instrumentarium (heeft een van de users nog een beter woord voor keytar? Ik krijg vooral vermeldingen gaan naar Lady Gaga). Terence Blanchard is de onverwachte gast op trompet, maar maakt op mij toch minder indruk dan de jonge briljante drummer Justin Tyson. Mooiste stuk ban het concert is ook een solo van Hancock op de piano met begeleiding van Tyson.

18.20 Daarna zijn we te laat voor de start van Michael Kiwanuka, maar we vinden nog een plekje op het achterpodium. Blij dat dit gelukt is, want de show is uitstekend. Mijn favoriete track ‘Hero’ komt vroeg langs, maar daarna wordt het pas echt mooi. ‘Solid Ground’ krijgt een bijna psychedelisch intro en de vergelijking met Pink Floyd komt in me op. Het is soms de troubadour met akoestisch gitaar, maar vaak ook is de muziek groots, met veel tussenstukjes wordt het dan een soort symfonische soul. Love and Hate is een lekker lange afsluiter, met een bijzonder sterke (metal-)gitaarsolo erin.

Na een korte pauze met wijn en antipasti op het Central Square proberen we te gaan naar Gino-Conchise in de Murray was te druk en we kiezen daarom voor de half uur later geprogrammeerde Zwitserse Lucia Cadotsch in de Yenisei en vinden een prima plek op rij 2. Samen met Petter Eldh (eerder dit jaar gezien bij Kaja Draksler) en Otis Sandsjö heeft zij dit jaar het ‘Speak Low’ project. Bas en saxofoon geven een surrealistische sfeer aan de toch al bijzondere zanginterpretatie van Lucia bij de vaak wel heel bekende nummers. Ik kan hiervan wel genieten. Bij het derde stuk ‘What’s New’ ontstaat een ritme en ineens is dat heel mooi. Misschien is de set iets te lang; bijna alle stukken in één stijl geeft misschien geen ideaal concert. Maar erg leuk is dat ‘Don’t Explain’ van Billy Holiday wordt gespeeld, minder dan 24 uur na de versie van Diana Ross. Ze lijkt het niet te weten. De credits per nummer worden trouwens steeds keurig genoemd; ook wel eens fijn. Net voor het einde gaan we weg na een Kurt Weill stuk, dat ook erg de moeite waard was.

Terug naar de Amazon, waar we een mooi plekje vinden ruim voor de start van Cécile McLorin Salvant. Die blijkt toch wel een stukje groter dan ik dacht. Soeverein optreden met grote nummers van grote zangeressen, met zelfs ‘Over the Rainbow’. Presentatie is ook vlot, met ook aandacht voor de vertrekkende mensen. Mooie schoenen. De presentatie is extra expressief, associeert ook met chanson, bij een nummer van Barbra Streisand. Ghost song is het slotnummer. Als toegift krijgen we dan toch nog de gehoopte Kate Bush cover, maar het wordt ‘Breathing’ en niet ‘Wuthering Heights’, dat als openingsnummer op haar laatste de plaat staat die ik gisteren kocht. Zij is hiermee de vierde artiest met Wuthering Heights op repertoire die ik live zag. Nog nooit het nummer gehoord. De andere drie zijn Aldous Harding, de Puppini Sisters en natuurlijk Kate Bush zelf.

We besluiten ook nog even te gaan kijken ook naar Chic in de bomvolle Nile. Was voor mij geen must want ik zag de show al vaker. In het hoekje bij de deur blijven we toch langer staan dan we van plan waren, en dat is enerzijds vanwege de nieuwsgierigheid ‘wat komt hierna‘ maar dus ook omdat het een erg goede show is (=beter dan die ik ervóór zag). We komen erin bij ‘I’m Coming Out’ en ‘Upside Down’ die we dan dus ook tweemaal gehoord hebben dit weekend. De schreeuwzang van de platina bepruikte zangeres blijf ik ontsierend vinden voor de composities, maar als de andere zangeres ‘Like a Virgin’ en ‘Material Girl’ doet, is dat wel erg lekker. Na Sister Sledge’s ‘Thinking of You’, mooie versie, gaan we voortijds weg, als de drummer het publiek maant mee te klappen met de bassdrum.



Dag 3

In de rij voor aanvang schijnt de zon stevig en comfortabel is ‘t niet. Op de achtergrond evenwel bijzondere muziek van the Fanfare Saugrenue. Speelde oa Black Hole Sun van Soundgarden. In toeterversie, jawel.

14.40 Na de binnenkomst meteen in marstempo naar de Hudson. Mooi plekje op rij 4 gevonden mét zicht op de piano van Hiromi. De binnenkomst is al geweldig, met het strijkkwartet, speciaal voor haar nieuwste project ‘Silver Lining’, geïnspireerd op de Corona-periode, en nu dan eindelijk live. Vanaf de eerste noten ben ik helemaal gegrepen, en dat stopt niet meer. De hele suite wordt gespeeld, met rondom de stukken veel tijd ingeruimd voor aanvullingen en improvisaties, de een nog mooier en sensationeler dan de ander. De eerste violist, een invaller, kijkt af en toe zo verbaasd en verrukt tegelijk over de uitstapjes van Hiromi; dat móet wel echt zijn. Het laatste stuk is ‘Ribera del Duero’ een soort Hongaars/Roemeense folkdans, waar iedereen zijn solo krijgt, en Hiromi letterlijk stuitert op de pianokruk. Het is moeilijk op te schrijven waaróm dit zo mooi is. Niemand die zó speelt, en evengoed nog gemakkelijk met het publiek communiceert, tíjdens het spelen. Haar handen lijken als vanzelf door te spelen als er een gemakkelijk stuk komt.

Buiten de Hudson belanden we bij het Codarts Talent stage waar een groepje (vooral Spaanse) studenten mediterraan traditioneel vermengt met stukjes jazz. Ze noemen zich Xaloq. Na een tijdje in de warme zon terug op aarde te zijn na Hiromi,komen de vriendelijke klanken pas een beetje binnen. Toch even een foto van gemaakt.

Dan gaan we naar de Congo voor Nate Smith, Met slim positie kiezen komen we nog tot op een meter of 20 van het podium. Het drumstel staat midden op het podium, en de andere muzikanten staan daarnaast. Duidelijk wie de ster is. Muziek is degelijk, maar niet sensationeel. Prima drumwerk, en misschien hebben we nog wat moois gemist, want we bleven niet tot het einde.

Even ook geweest bij Tigris (DJ stage) op het dakterras met op dat moment Sebastian Floris. Aldaar een gemoedelijke sfeer, lekkere cocktails en zeker goede muziek. Ik hoor oa Lucy Pearl, Chic, Curtis Mayfield en Dan Hartman. Sorry mensen, dat moderne spul uit de dance ken ik allemaal niet.

Wij besluiten ons Northsea Jazz met Tigran Hamasyan, ook omdat dat de vorige keer zo mooi was. Mooie plaatsen, maar de muziek is minder. Hij heeft besloten deze set uitsluitend ‘standards’ te spelen, wat kennelijk code is voor jazz-stuken die zijn waarde hebben bewezen en al door velen gespeeld zijn. Prima spel wel, maar ik vind juist zijn eigen composities zo mooi en daar horen we nu dus niets van. Blijkt dat zijn nieuwste album ook ‘Stand Art’ heet. Ondanks mooie plaatsen op rij 3 lopen we halverwege weg.

De laatste dag dus niet zoveel gezien, maar dat kwam ook een beetje door de overdonderende start.

Mijn top 5
1. Hiromi
2. Mudita
3. Diana Ross
4. Michael Kiwanuka
5. Cécile McLorin Salvant

Plaatje kan soms meer zeggen:

https://pbs.twimg.com/media/FXUezT6WIAEvL7X?format=jpg&name=medium
Hiromi
https://pbs.twimg.com/media/FXNsYcwXwAExI4g?format=jpg&name=900x900
Mudita
https://pbs.twimg.com/media/FXNyuA1WIAAI4DJ?format=jpg&name=large
Diana Ross
https://pbs.twimg.com/media/FXTVu8FXwAEKgXp?format=jpg&name=large
Michael Kiwanuka
https://pbs.twimg.com/media/FXTVvlcXwAEXZ9t?format=jpg&name=large
Cécile McLorin Salvant
https://pbs.twimg.com/media/FXNwmydX0AMMMZJ?format=jpg&name=900x900
Nola French Connection Brass
https://pbs.twimg.com/media/FXTYGOFXEAEaJU7?format=jpg&name=900x900
Lucia Cadotsch
https://pbs.twimg.com/media/FXNu2VQX0AAMFgq?format=jpg&name=900x900
Bokani Dyer Trio

Mooi verslag sq thanx.
Vrijdag idd een soort gelijk programma gelopen alleen wij zijn halfverwege Marcus King nog naar Lianne LaHavas gegaan waar we de eerste 3 kwartier van hebben gezien en hebben toen een plekje gezocht op de linker zij tribune voor Diana aan de foto te zien zat jij rechts, bij Michael Kiwanuka zatten we redelijk bij elkaar in de buurt denk ik...
Ook ik heb een lading aan foto's en filmpjes zie hiervoor mijn facebook pagina Facebook

Ik had hier mijn verslag van de zondag neergeplempt: Gisteren ... gezien! - MusicMeter.nl

Toch grappig hoe iedereen een andere beleving heeft. Ik was bij The Fearless Flyers (nooit van gehoord, maar kennelijk behoorlijk groot) bijvoorbeeld binnen twee minuten weer weg

Het was mijn eerste keer NSJ en ik ben vrij bewust voor de grotere namen gegaan. Weinig lastige keuzes uiteindelijk, alleen Archie Shepp had ik wel graag willen zien.

sq, ik moet bij Hiromi vrij dicht bij jou gezeten hebben, volgens mij zat ik ook op de vierde rij (ter hoogte van de altvioliste).

Zal hoogstens een paar stoelen zijn geweest. Ik zat ter hoogte van het midden tussen Hiromi en de eerste violist. Leuk verslag van jou ook!

Tickets 3 dagenkaarten veilig gesteld voor NSJ 2023. Vanaf vandaag te koop!

En ook alweer uitverkocht...

Inderdaad, gisterenmiddag al. Ik wist niet dat de verkoop gisteren begon, dus ik was al te laat...

Als de verkoop van de dagtickets begint, toch maar even alert zijn. Wil er wel zeker een dagje heen, eigenlijk.

Zelf ik was te laat afgelopen vrijdag om 10.15 uur waren alle beschikbare earlybird tickets al weg……

Pas bekend geworden: 9 juli staat Lana Del Rey in Hyde Park. Zou dat niet geweldig combineren met een bezoekje aan Rotterdam op de vrijdag daarvóór?

Morgen/zaterdag ben ik in R'dam te vinden. Ik ga alleen, al mijn 'vrienden' zijn vorig weekend naar Werchter geweest en alleen de katers waren daar memorabel, zo heb ik gehoord. Blij dat ik wederom vriendelijk heb bedankt. Itt mijn vrienden ging ik altijd al meer voor de muziek dan voor het zuipen en het kamperen, maar de laatste jaren heeft het programma van Werchter mij zo weinig te bieden, dat ik definitief ben afgehaakt. Editors, Muse, RHCP, Arctic Monkeys, ze kunnen me gestolen worden. Dan is NSJ voor mij muzikaal veel interessanter.

Ik begin in de Amazon even met een stukje Jan Garbarek, maar dat zal niet al te lang duren, want ik kijk heel erg uit naar het optreden in de Hudson van Charles Tolliver, die Coltrane's Africa/Brass album uit 1961 integraal komt vertolken, samen met het R'dam Jazz Orchestra. Coltrane's album heb ik op 5,0 sterren staan, net als veel albums van Tolliver/Music Inc. Dat wordt dus smullen voor mij.

Daarna is Abdullah Ibrahim/Dollar Brand aan de beurt. Ik ken enkele van zijn albums, hoewel ik er nooit een heb aangeschaft. Misschien na het zien van zijn optreden. Snel door naar de Madeira voor het Fred Hersch trio. Ik hou wel van piano trio's (Bill Evans, Ahmad Jamal, Keith Jarrett, Steve Kuhn, Brad Mehldau), dus dat zit wel goed. Misschien kan ik nog een stukje free jazz van Gard Nilssen meepikken, maar dat verveelt waarschijnlijk heel snel. Ik zie ook wel uit naar Lakecia Benjamin, die wel wat op de muzikale reïncarnatie van Alice en John Coltrane lijkt.

Ik zal haar concert echter weer snel moeten verlaten voor de 2e (na Tolliver) echt belangrijke act van de dag, Kenny Garrett, die zijn Sound from the Ancestors album komt vertolken. Kenny is een favoriet, ik heb 8 van zijn albums in de kast staan en die komen er regelmatig uit. Ik heb Sounds from the Ancestors hoog zitten en dus lekker veel gedraaid sinds het verschijnen ervan. Dat wordt een waar feest der herkenning. Eigentijdse spiritual jazz van het hoogste niveau voor mij. Ik hoop dat alle plebs naar de tegelijkertijd geprogrammeerde Tom Jones gaat, dan kan ik met andere jazz kenners genieten van (wat ruimte bij) Kenny Garrett.

En dan zit de dag er alweer op. Ik hoop maar dat het niet te warm wordt. Iedereen die gaat, vandaag en/of in het weekend, veel plezier!

Ik ga inderdaad vandaag. Nog niet echt bedacht wat ik allemaal wil gaan zien, maar in ieder geval Little Simz en Van Morrison. Verder zie ik het wel...

Present….. alleen vandaag.
Ik wil zien Mavis Staples, Tristan. Al gezien Ben Loncle Soul voor de rest zie ik wel.
Morgen nix.
Zondag Bospop (Joe Bonamassa)

Ik was er vandaag graag bij geweest, al was het maar voor het Andrew Cyrille Quartet, met o.a. Bill Frisell in de gelederen. En Van the Man had ik ook wel gaaf gevonden, maar ja, voor mij was en is de zaterdag interessanter. Volgend jaar wil ik weer proberen een 3 daags passe partout te bemachtigen. Enjoy!

Ik kijk met gemengde gevoelens terug op de vrijdag.

Het begin was goed: The Crescent Super Band, een big band van 15- tot 18-jarigen uit Salt Lake City. Lekker buiten in de zon, relaxte muziek. Goed gespeeld, zang moet nog wat groeien maar was ook niet slecht. De band bestond uit een man/vrouw of dertig, en er werd veel gerouleerd (in een set van een uur), wat wel wat onrustig was. Opvallend: de jongste deelnemer was 12, was op het laatste moment opgeroepen, had nauwelijks gerepeteerd en zong een zeer behoorlijke versie van Sir Duke.
Daarna bleven we nog even bij de echte jazz: Maria Schneider & Oslo Jazz Ensemble met hun project Data Lords. Zat goed in elkaar, maar was me wel iets te ingetogen.

Daarna was er een moeilijke keuze: Van Morrisson of The Diaspora Suite. Die laatste leek me veel interessanter, maar ik wilde Van Morrison toch een keer zien, ook al was zijn recente concert in Carré weinig enthousiast gerecenseerd. Toch maar Van dus, en daar had ik na twee nummers eigenlijk al spijt van. Toch maar richting de Diaspora Suite, maar helaas: die zaal was vol (en dat gold ook voor Van Morrison). Toen maar naar Alabaster Deplume. Hele weirde performance, erg kosmisch en vaag, maar op zich wel vermakelijk.

Toen wilde ik naar Mavis Staples, maar die zaal was vol. Toen maar naar Fred Hersch & Esperanza Spalding. Spalding ken ik van haar eigen werk en dat kan ik zeker waarderen, maar als duo kon ik er weinig mee. Spalding was meer bezig met grappige verhalen vertellen dan met zingen en dat was eigenlijk niet waar ik op zat te wachten.
Toen op goed geluk naar Danielle Ponder, en dat beviel gelukkig wel goed. Uitstekende zangeres, die behoorlijk wat weg heeft van Nina Simone. Binnenkort de debuutplaat maar eens luisteren.

Hoogtepunt van de dag moest Little Simz worden - en dat was het gelukkig ook. Meer dan de helft van het optreden stond ze alleen op het podium, daarna werd ze begeleid door bas en gitaar (ofwel: die muzikanten zijn voor 25 minuten optreden naar Rotterdam gekomen) - maar eigenlijk maakte het weinig verschil: het draait om de raps van Simz en die hadden een hele goede flow en goede teksten.
Daarna wilde ik naar Teskey Brothers (maar: zaal vol), dus ging ik naar Sef & the El Salvador Ensemble, wat ook zeker niet tegenviel en vervolgens nog een stukje Stormzy, maar dat vond ik nogal klef (maar misschien was ik gewoon gaar).

Drie keer dus niet kunnen zien wat ik wilde. Dan kun je nog zo'n mooie line-up hebben, maar daar koop je dan weinig voor op zo'n moment. Uiteindelijk toch wel een redelijke dag gehad, maar daar zou ik in retrospectief geen 125 euro voor betaald hebben.

Vrijdag heb ik een mooie dag beleefd op North Sea Jazz. Het was echt bloedheet, maar ijs en water brachten de nodige verkoeling en goede muziek deed de rest. Het was fijn om Van Morrison weer eens te zien optreden, ook al weet je precies wat je krijgt, geen verrassingen. Esperanza Spalding deed iets met de jazz-pianist Fred Hersch in de Hudson, maar helaas was dat iets niet zingen en wel heel veel praten. Niet bepaald waar ik op dat moment behoefte aan had, dus ik zocht mijn heil elders. Gelukkig beviel de muziek van de Londense rapper Loyle Carner me een stuk beter, hiphop met elementen van soul en jazz. Prima podiumuitstraling ook.

Het was ook meteen een goede opwarmer voor de eveneens Londense rapper Little Simz, die in alles de overtreffende trap was en waarvoor superlatieven te kort schoten. Ik was al fan, maar na vrijdag is ze voor mij zo'n beetje de coolste rapper op deze planeet. Ik had haar al eens live gezien in een volgepakte Melkweg (Oude Zaal), maar een jaar of vier later bleek ze in allerlei opzichten enorm gegroeid. Sowieso is haar oeuvre flink uitgebreid met bijna alleen maar topnummers en op het grote podium lijkt ze zich als een vis in het water te voelen. Met haar enthousiasme en energie kreeg ze de hele zaal mee (toegegeven, Nile was niet helemaal gevuld, Little Simz is duidelijk (nog) niet voor iedereen). Ze kreeg hulp van betoverende visuals, rake beats en in de tweede helft van het optreden ook van twee gitaristen (bas en gitaar), maar uiteindelijk was het toch vooral haar vloeiende lyriek waarmee ze imponeerde. Het was mooi om te zien hoe ze gedurende een nummer de moeite nam om een aantal platen van fans te signeren en zo'n beetje gedurende het gehele optreden met een grote grijns op haar gezicht op het podium rondliep. Wervelend en zeer indrukwekkend optreden van Simbi derhalve, dat ik me nog lang zal heugen.

Na zo'n optreden was de overgang erg groot naar het concert van het Jasper Blom Quartet met Pablo Held in Yenisei, een van de kleinere zalen. Ik moest er dan ook even in komen, maar vanaf het tweede nummer werd ik helemaal opgeslokt door de prachtige jazzklanken van de sympathieke saxofonist en zijn vijftal (het kwartet plus Pablo Held, een begenadigd jazzpianist uit Duitsland). Ik moet snel hun laatste album Polyphony 3 maar eens gaan beluisteren! Het optreden was voor mij een kers op de heerlijke NSJ-taart en zorgde ervoor dat ik met een zeer goed gevoel weer huiswaarts keerde.

Grrrrrr de reden waarom ik niet naar de NSJ zondag zou gaan is Joe Bonamassa op Bospop. Bospop zondag afgelast wegens verwacht noodweer in Limburg (code oranje)…….
Toch nog ticket gescoord voor NSJ

Overigens kan ik me zeker iets voorstellen bij wat Brunniepoo schreef: het is soms jammer dat je bepaalde artiesten niet kunt zien optreden, omdat de betreffende zaal al snel vol zit. Of dat je op tijd aanwezig wilt zijn in een zaal vanwege een artiest die je per se wilt zien, maar dat je daardoor in de tussentijd niet ergens anders naartoe kunt. In een ideale wereld had ik vrijdag ook iets meegepikt van Diaspora Suite, Mavis Staples, Camilla George, Buddy Guy en misschien Dave Holland, maar dat paste nu dus niet zo goed. Maar het is ook wel inherent aan zo’n groot en divers festival, dat je zo vaak keuzes moeten maken.

Gisteren was ik in R'dam te vinden.

Ik zat te wachten in de Amazon om even een stukje Jan Garbarek mee te pikken, maar ik ben vlak voor hij begon vertrokken om een goede plaats te bemachtigen voor het optreden in de Hudson van Charles Tolliver. Dat was achteraf niet nodig, de zaal was nog niet half gevuld voor deze levende legende... Onbegrijpelijk. Tolliver stond alleen wat te dirigeren, maar de uitvoering van Coltrane's Africa/Brass was geweldig, dus mijn dag kon al niet meer stuk.

Daarna was er een panel discussie met o.a. Tolliver op het Central Park Stage. Ik zei dat zijn optreden geweldig was en hij zei: Thanks man, appreciate it. Ik heb met Charles Tolliver 'gesproken'!!

Bij Abdullah Ibrahim/Dollar Brand zat de zaal mudje vol, ik mocht nog net naar binnen voordat de deur dicht ging en kon ik alleen een staanplek aan de zijkant bemachtigen. Ik ben vroegtijdig afgehaakt, het wordt waarschijnlijk nooit iets tussen mij en Ibrahim. Pim nog gezocht, maar niet gevonden... Snel door naar de Madeira voor het Fred Hersch trio. Fantastisch kleinschalig optreden, ik zat op de sweetspot tussen de speakers, vooral door drummer van dienst Joey Baron.

Even in de Nile geweest, daar bleek Jill Scott op te treden. Snel naar buiten om een lekkere Indian Curry te bestellen. Wat was het hier druk!! Waarom hingen al die mensen op het terras? Ik had niet het idee dat er hier iemand voor de muziek naar NSJ was gekomen, heel vreemd.

Snel terug naar Madeira voor Lakecia Benjamin. Wat een power, wat een speelvreugde! Ik heb het eerste deel van haar concert gezien en genoten, maar ik moest door naar Kenny Garrett, die zijn Sound from the Ancestors album kwam vertolken. Omdat ik op tijd was had ik een plek op rij 10 voor het podium. En het was een waar feest der herkenning, zoals ik al had verwacht. Het was een keihard optreden, vooral de drummer ging mij iets teveel tekeer, maar Kenny Garrett maakte er een groot feest van. Aan het eind van het concert kwam iedereen naar voren om te dansen en mee te chanten. Vond Kenny leuk. Ik stond met mijn snufferd tegen het podium en toen de beveiliging na de toegift was vertrokken heb ik nog even een box gedaan met hem. Thanks Kenny! riep ik, waarop hij naar voren kwam. You sure know how to throw a party, zei ik. Thanks man, zei Kenny en gaf me een box. Top toch??

Ik ben blij dat ik geweest ben, het was een mooie dag.

Ik heb genoten van je berichtgeving Tony. Leuk om te lezen dat iemand
die spreekt over 'het plebs' zelf zo bij is met een boks.

Het is en blijft vermakelijk dat mensen zichzelf een bepaalde status toedichten op basis van hun muzikale voorkeur. Het toeval wil dat jazz liefhebbers in deze categorie altijd oververtegenwoordigd zijn.

Zo, ik was ook weer veilig thuis na een mooi festival. In drie stukken mijn verhaal voor wie dat leuk vindt!


De Vrijdag.

De entree gaat soepel, maar bij de bagagecheck blijkt mijn iPad ineens verboden. Raar, want daar zijn zojuist mijn mobiele tickets tickets nog van gescand. Ik stop de iPad weg en we kiezen een andere securitypost.

Door naar het terras op het Congo Square. Eerste drankjes halen met het nieuwe systeem van de statiegeldmunten. Intussen genieten vanTrue Loves ,een funky band met veel blazers uit Seattle.

16 u naar het Fergus McCreadie Trio in de Missouri. Fergus en zijn mannen zijn nog jonger dan ik dacht, 26 zoals gezegd in de aankondiging. Schotse folk en natuur vermengen zich met melodieuze jazz. Mooi uitgesponnen stukken en het is nog beter dan wat ik eerder zag in het Bimhuis. Helaas kunnen we niet tot het einde blijven omdat we op tijd bij Van Morrison willen zijn.

Al op de weg ernaar toe horen we dat de Maas vol zit. We vinden een plaatsje op de tribune, maar het podium kan je daar niet zien en het geluid is zo slecht dat een van ons niet eens doorheeft dat het concert al is begonnen. We besluiten helemaal buitenom te lopen en de verste ingang van de Maas te proberen aan de kant van de Nile. Dat werkt wonderwel en, omdat het op de vloer niet eens zo heel druk is, kunnen we geleidelijk aan doorschuiven naar een prachtige plek op een meter of 25 van het podium. Van Morrison doet vooral stukken van zijn laatste album, en zeker geen oude hits. Moving on Skiffle heet dat, en dat krijgen we ook. De mooiste stukken voor mij blijven toch die met een folky inslag. Voordracht, stem en energie zijn boven (mijn) verwachting sterk. Hij heeft er kennelijk zin in, de show werkt aanstekelijk. Goede band, goed geluid, alles goed eigenlijk. We blijven ook tot het einde.

Dan een pauze en we zoeken het whiskyterras van vorig jaar op. Dat lijkt wat groter dan vorig jaar, maar is nog even leuk, er is weer water en het is het enige terras waar asbakken staan. NSJ is grotendeels rookvrij, dit jaar officieel ook buiten, buiten de onoverdekte terrassen. Mevrouw sq haalt op een zeker moment nog nacho’s en daarmee hebben we ook een soort diner. Intussen drinken we veel water en we halen ook wel af en toe een sapje. Maar natuurlijk neem ik ook een Highland Park als we er toch zijn.

We willen nog even kijken naar het laatste kunstje van Buddy Guy. Lopen daarvoor het hele terrein over naar de Maas, en kunnen daar maar nauwelijks naar binnen. Een half nummer gehoord als en dat wás heel goed, maar we willen de volgende act ook niet mislopen voor een extra song vanaf de zijdeur.

Dus weer helemaal terug naar de Hudson voor Terri Lyne Carrington. We vinden een plekje op de tweede rij van het tweede middenblok van het podium in de Hudson. Dat wordt genieten met deze vrouwensupergroep, met Kris Davis en Linda May Han Oh, die ook eerder de dag al optrad met haar eigen groep. Haar ‘10 Minutes Till Closing’ is een van de hoogtepunten van het concert, dat nieuwe ‘jazz standards’ introduceert van vrouwelijke jazzcomponisten. Helemaal mooi is het moment dat Kris Davis, toch exponent van de experimentele muziek en freejazz, het ingetogen ‘Two hearts’ speelt van Carla Bley. En dan is het nog niet klaar. Rising star Lakecia Benjamin maakt een verpletterende entree in het zilver en speelt een ruige solo, Tineke Postma komt twee stukken meespelen, en dan krijgen we ook nog ‘artist in residence’ Esperanza Spalding kado.

Korte rookpauze bij de whisky. We pakken een glimp mee van de Teskey Brothers. Goed, zeker, beter dan ik dacht, maar het is daar vol.
We nemen het Dave Holland New Quartet als laatste optreden. We zijn moe maar de muziek is krachtig, zelfs overdonderend, met composities als een storm waar Kris Davis, die ik dus vandaag tweemaal zag, heerlijk goed in past. Meeste indruk maakt toch de grootmeester zelf. Nu dan eindelijk een keer goed gezien, en dan kan ik het wat tegenvallende optreden in het Bimhuis vergeten.