Muziek / MusicMeter Live! / North Sea Jazz Festival
1
geplaatst: 10 juli 2023, 16:11 uur
De Zaterdag
14u op weg naar het festival. Brassbandgeluiden van Suck Da Head uit Frankrijk verwelkomen ons met ‘Running up that Hill’.
Vandaag een keer proberen om alleen de telefoon te gebruiken, al heb ik de iPad wel weer bij me. Op de papieren printjes van de QR-codes komen we binnen, en mevrouw SQ mag mét dopje toch de waterfles meenemen. Die rare regels van Mojo worden hier gewoon een beetje gebogen en de binnenkomst is alleen maar vriendelijk en soepel vandaag. We krijgen weer statiegeld munten, en hebben er nu in inmiddels een stuk of zes. Niet is gerekend met de cumulatie van de munten voor de 3-dagen bezoeker.
Meteen door naar de koele Amazon, om een mooi plekje te krijgen voor Jan Garbarek. Dat wordt een bijzonder concert. Folkjazz en Indiase percussie van vier bijzonder sterke instrumentalisten. En ieder krijgt ook ruim de tijd voor uitstapjes. Zo horen we via live overdubs een funksymphonie met alleen basgitaar. De pianist, die aanvankelijk relatief bescheiden input had, gaat helemaal los in een solo-optreden met romantisch klassiek, boogiewoogie en een ruig stuk met de vuisten dat op een of andere manier de melodie niet eens doorbrak. En dan ook nog 4 percussiesolo’s waarvan de laatste een overweldigende kakafonie was van huisraad, schelpen, koebellen naar een muzikaal armageddon met een gong in een emmer water. Er komt zelfs een toegift en dat wordt ‘Sweet Lullaby’, dat altijd al een favoriete melodie was van mij. Meteen maar eens opgezocht, en dan blijkt de zang uit dat nummer, een hit van studiogroep Deep Forest uit 1992, een sample van een slaapliedje uit de Solomon eilanden te zijn, opgenomen bij een Unesco project uit 1970. Waarschijnlijk was dat al wel bekend bij de liefhebbers, maar voor mij was dat nieuw: Rorogwela. Die plaat moest ik maar eens gaan opzoeken!
Dit geweldige concert, ik denk wel mijn beste van dit jaar tot nu, moeten we even verwerken. We nemen een ruime pauze op het whisky terras. Daar eten we ook wat, blauwe taco’s van de naastgelegen stand.
Dan op tijd naar Salif Keita. Lekker weer in de koele Amazon. Zaal is kwartier voor de aanvang vol, en de soundcheck was al fijn met goede muziek. Mooi moment direct bij het begin: al bij de opkomst krijgt Salif Keita een staande ovatie. Het concert begint rustig, maar wordt al snel daarna een dansfeest, en weldra dansen er honderden mensen voor, en aan het einde ook op het podium. Heel anders dan wij het ons hadden voorgesteld en Salif doet zelf ook energiek mee. Er zijn ook mooie intermezzo’s met kora, maar als een van de danseressen de microfoon pakt bij een stuk dat feitelijk een rocknummer kon zijn, is dát juist een hoogtepunt. Salif’s discohit ‘Madan’ is de logische afsluiter en op het podium wordt het een vrolijke bende van dansers uit het publiek.
Weer even uitrusten buiten en we drinken lekkere wijn van de ‘Meisjes van de Wijn’. Als onze favoriet lijkt uitverkocht wordt er toch nog een fles gevonden, en krijgen we een extra groot glas. Vandaag wel heel warm buiten maar we hebben er niet zo’n last van. Gewoon de ambitie wat lager.
In het voorbijgaan pikken we één nummertje van Jill Scott mee, maar ons laatste concert voor vandaag wordt Jacob Banks. Nog net op tijd voor stoeltjes in de eerste ring, want de Maas stroomt snel vol. Het concert wordt een flinke tegenvaller. Jacob heeft weliswaar de mooie stem waarvoor we gekomen waren, maar de begeleiding is van studio-opname, met af en toe drens en storend harde bas. De drummer en de gitarist op het podium kunnen daar weinig aan veranderen, en bij een van de gitaarintro’s blijkt zelfs dat niet door de gitarist gespeeld. De studioband werkt beperkend voor de performance en de nummers lijken zo merkwaardig kort. Jacob zelf kan ook niet voldoende compenseren met een goede performance, en heeft grimassen en maniertjes die ik associeer met ‘The voice’ optredens. Als er bij een intro zelfs zang van studioband komt, en er op dat moment ook niemand op het podium musiceert, gaan we weg.
We besluiten het hierbij te laten en laten Tom Jones daarmee bewust schieten.
14u op weg naar het festival. Brassbandgeluiden van Suck Da Head uit Frankrijk verwelkomen ons met ‘Running up that Hill’.
Vandaag een keer proberen om alleen de telefoon te gebruiken, al heb ik de iPad wel weer bij me. Op de papieren printjes van de QR-codes komen we binnen, en mevrouw SQ mag mét dopje toch de waterfles meenemen. Die rare regels van Mojo worden hier gewoon een beetje gebogen en de binnenkomst is alleen maar vriendelijk en soepel vandaag. We krijgen weer statiegeld munten, en hebben er nu in inmiddels een stuk of zes. Niet is gerekend met de cumulatie van de munten voor de 3-dagen bezoeker.
Meteen door naar de koele Amazon, om een mooi plekje te krijgen voor Jan Garbarek. Dat wordt een bijzonder concert. Folkjazz en Indiase percussie van vier bijzonder sterke instrumentalisten. En ieder krijgt ook ruim de tijd voor uitstapjes. Zo horen we via live overdubs een funksymphonie met alleen basgitaar. De pianist, die aanvankelijk relatief bescheiden input had, gaat helemaal los in een solo-optreden met romantisch klassiek, boogiewoogie en een ruig stuk met de vuisten dat op een of andere manier de melodie niet eens doorbrak. En dan ook nog 4 percussiesolo’s waarvan de laatste een overweldigende kakafonie was van huisraad, schelpen, koebellen naar een muzikaal armageddon met een gong in een emmer water. Er komt zelfs een toegift en dat wordt ‘Sweet Lullaby’, dat altijd al een favoriete melodie was van mij. Meteen maar eens opgezocht, en dan blijkt de zang uit dat nummer, een hit van studiogroep Deep Forest uit 1992, een sample van een slaapliedje uit de Solomon eilanden te zijn, opgenomen bij een Unesco project uit 1970. Waarschijnlijk was dat al wel bekend bij de liefhebbers, maar voor mij was dat nieuw: Rorogwela. Die plaat moest ik maar eens gaan opzoeken!
Dit geweldige concert, ik denk wel mijn beste van dit jaar tot nu, moeten we even verwerken. We nemen een ruime pauze op het whisky terras. Daar eten we ook wat, blauwe taco’s van de naastgelegen stand.
Dan op tijd naar Salif Keita. Lekker weer in de koele Amazon. Zaal is kwartier voor de aanvang vol, en de soundcheck was al fijn met goede muziek. Mooi moment direct bij het begin: al bij de opkomst krijgt Salif Keita een staande ovatie. Het concert begint rustig, maar wordt al snel daarna een dansfeest, en weldra dansen er honderden mensen voor, en aan het einde ook op het podium. Heel anders dan wij het ons hadden voorgesteld en Salif doet zelf ook energiek mee. Er zijn ook mooie intermezzo’s met kora, maar als een van de danseressen de microfoon pakt bij een stuk dat feitelijk een rocknummer kon zijn, is dát juist een hoogtepunt. Salif’s discohit ‘Madan’ is de logische afsluiter en op het podium wordt het een vrolijke bende van dansers uit het publiek.
Weer even uitrusten buiten en we drinken lekkere wijn van de ‘Meisjes van de Wijn’. Als onze favoriet lijkt uitverkocht wordt er toch nog een fles gevonden, en krijgen we een extra groot glas. Vandaag wel heel warm buiten maar we hebben er niet zo’n last van. Gewoon de ambitie wat lager.
In het voorbijgaan pikken we één nummertje van Jill Scott mee, maar ons laatste concert voor vandaag wordt Jacob Banks. Nog net op tijd voor stoeltjes in de eerste ring, want de Maas stroomt snel vol. Het concert wordt een flinke tegenvaller. Jacob heeft weliswaar de mooie stem waarvoor we gekomen waren, maar de begeleiding is van studio-opname, met af en toe drens en storend harde bas. De drummer en de gitarist op het podium kunnen daar weinig aan veranderen, en bij een van de gitaarintro’s blijkt zelfs dat niet door de gitarist gespeeld. De studioband werkt beperkend voor de performance en de nummers lijken zo merkwaardig kort. Jacob zelf kan ook niet voldoende compenseren met een goede performance, en heeft grimassen en maniertjes die ik associeer met ‘The voice’ optredens. Als er bij een intro zelfs zang van studioband komt, en er op dat moment ook niemand op het podium musiceert, gaan we weg.
We besluiten het hierbij te laten en laten Tom Jones daarmee bewust schieten.
1
geplaatst: 10 juli 2023, 16:27 uur
De Zondag
13.55 De metro in. Aldaar bij Ahoy enorme mensenmassa’s. Het is echt veel drukker dan de andere dagen en ik meen me van vorig jaar zondag ook zoiets te herinneren. Hoe zit dat precies?
Brassta la Vista speelt voor de achterste wachtrijen. Mooi bonte pakken, misschien niet al te virtuoos, maar met een repertoire van popmedleys dat, eerlijk is eerlijk, wel werkt en vrolijk maakt.
We zijn vroeg, zien vanaf de 2e verdieping nog rijen met mensen die nog naar binnen moeten. We beginnen met Samora Pinderhughes in de nette Missouri. Het wordt een bijzonder concert. Er is een koor van 4 goede vocalisten en het ‘North Sea String Quartet’. Dat strijkkwartet heeft, anders dan ik dacht, niet echt een relatie met het festival, maar heeft een permanente status, maakt ook eigen opnamen.
Pinderhughes neemt het op voor het kwetsbare individu in de verhardende maatschappij. Een troostrijke boodschap voor (jongere?) andersdenkenden, verpakt in mooie muziek met een gospel-touch, maar dan dus met vier zeer verschillende vocalisten in plaats van een swingend achtergrondkoortje voor de gezelligheid. Wij vallen niet echt in de doelgroep, toch maakt dit op mij wel indruk. Hier gebeurt echt wat. En tijdens een beladen rustpauze in het nummer ‘Grief’ knettert het onweer als moest het de boodschap spiritueel nog meer kracht bij zetten. Nota bene: Nio Levon, ‘achtergrondzangeres’, kon nog wel eens een flinke carrière voor zich hebben.
Rondje lopen, even in de buitenlucht, waar het even is opgeklaard. Toch maar weer snel weer terug naar de Missouri voor Oded Tzur. We vinden weer plek op rij 2. Deze muziek was voor ons bekend terrein, het kwartet speelt het hele ‘Isabela’ album, en eindigt net als in Utrecht met ‘Can’t Help Falling in Love’. Subliem optreden, dat me zelfs dieper raakt dan de vorige keer. Na afloop signeersessie in de platenwinkel, en ik bedank pianist Nitai Hershkovits nog speciaal met referentie naar zijn optredens met Avishai Cohen. Zonder hem had ik Oded Tzur misschien wel niet gekend.
Op terrasje even een snelle hap. Dat wordt een Indiase curry, en we hebben zelfs een tafeltje op een terrasje. De regen lijkt klaar voor de dag.
Na een wat moeizame wandeling vanwege alle looproutes vol mensen komen we net op tijd in de Congo voor Cymande. In de Congo is het altijd staan en het is er druk en dampig warm. We lopen geleidelijk aan verder naar binnen, met de beproefde tactiek van het ‘plaats innemen’; gewoon iets alerter zijn dan de appende en filmende medemens, die niet meteen doorheeft dat er iemand vertrekt. Aanvullend beleid daarbij is om mensen die te expliciet langs ons willen voordringen, alleen medewerking te geven als ze niet te lang zijn, en mensen die met een smoes zeggen zijwaarts te moeten alleen achterlangs te laten. Enfin we komen zo op een meter of 15 van het podium in de Congo en dat is precies het moment waarop het echt leuk wordt. De funk van Cymande is degelijk, en doet m.i. recht aan de status die ze hebben. Goede functionele blazers, fijne ouderwetse percussie. Gitarist en organist ook volledig in dienst van het collectief, nauwelijks op de voorgrond. Ik krijg de sensatie te luisteren naar een soort oervorm van de dance, vanuit een tijd dat er nog geen verschil was tussen soul, funk en disco. Lang niet zo uitgesproken of stylish als het later werd, maar intussen wel enorm effectief. De minimale gitaarlicks zijn te simpel om daarvoor door te gaan, maar misschien had Nile Rodgers wel anders geklonken als dit nooit bestaan had. En de percussie is ook basic, maar ook zo treffend dat daar nooit meer iets aan is veranderd. Geen wonder dat dit zoveel is gesampled. Publieksparticipatie hoeft nauwelijks te worden opgeroepen en werkt als vanzelf. Tenslotte, en dat is echt een kwaliteitscriterium van jewelste, kan Cymande tot het zeer selecte groepje artiesten worden bijgeschreven waarbij mevrouw SQ met plezier meedanst.
Daarna toch wel moegestreden. Drukte op de terrasjes neemt af, en we vinden een vrij tafeltje tegenover het openlucht Mississippi stage. Daar speelt Endea Owens & the Cookout. Een ‘volle’ dame in niets verhullend glitterend goud gekleed met een contrabas, met een band die naar mijn smaak iets teveel op sensatie uit is, maar evengoed het publiek wel loskrijgt. De schreeuwzangeres leek me iets teveel aangemoedigd bij foute talentenjachten in het verleden; zó mooi is je improvisatie niet. En je hoeft ook niet extra te benadrukken wie Nina Simone is, de oorspronkelijk subtiel emotionele jazzklassieker had ik tussen je uithalen door al aan de tekst herkend. Endea Owens zelf heeft trouwens wel een innemende performance.
We besluiten lekker te blijven zitten op onze terras-logeplaats nu het echt definitief droog blijft. Want na een laatste wijntje gaat daar het Surinaamse Sabakoe optreden. Het wordt het feestje wat ik gehoopt had ‘hier is dat feestje’. De kaseko brengt velen in beweging en ondanks het late tijdstip is er crowd-surveillance ter plaatse als de dansende massa zich steeds verder naar links en rechts uitstrekt. Ons terras wordt een soort samenkomst van Surinaamse festivalbezoekers die de elkaar grotendeels lijken te kennen, alsook de teksten van de nummers. Het is hier heerlijk mensen kijken en een mooie afsluiter van het festival.
Op weg naar de uitgang zien we nog het slot van een spontaan optreden van Suck Da Head.
13.55 De metro in. Aldaar bij Ahoy enorme mensenmassa’s. Het is echt veel drukker dan de andere dagen en ik meen me van vorig jaar zondag ook zoiets te herinneren. Hoe zit dat precies?
Brassta la Vista speelt voor de achterste wachtrijen. Mooi bonte pakken, misschien niet al te virtuoos, maar met een repertoire van popmedleys dat, eerlijk is eerlijk, wel werkt en vrolijk maakt.
We zijn vroeg, zien vanaf de 2e verdieping nog rijen met mensen die nog naar binnen moeten. We beginnen met Samora Pinderhughes in de nette Missouri. Het wordt een bijzonder concert. Er is een koor van 4 goede vocalisten en het ‘North Sea String Quartet’. Dat strijkkwartet heeft, anders dan ik dacht, niet echt een relatie met het festival, maar heeft een permanente status, maakt ook eigen opnamen.
Pinderhughes neemt het op voor het kwetsbare individu in de verhardende maatschappij. Een troostrijke boodschap voor (jongere?) andersdenkenden, verpakt in mooie muziek met een gospel-touch, maar dan dus met vier zeer verschillende vocalisten in plaats van een swingend achtergrondkoortje voor de gezelligheid. Wij vallen niet echt in de doelgroep, toch maakt dit op mij wel indruk. Hier gebeurt echt wat. En tijdens een beladen rustpauze in het nummer ‘Grief’ knettert het onweer als moest het de boodschap spiritueel nog meer kracht bij zetten. Nota bene: Nio Levon, ‘achtergrondzangeres’, kon nog wel eens een flinke carrière voor zich hebben.
Rondje lopen, even in de buitenlucht, waar het even is opgeklaard. Toch maar weer snel weer terug naar de Missouri voor Oded Tzur. We vinden weer plek op rij 2. Deze muziek was voor ons bekend terrein, het kwartet speelt het hele ‘Isabela’ album, en eindigt net als in Utrecht met ‘Can’t Help Falling in Love’. Subliem optreden, dat me zelfs dieper raakt dan de vorige keer. Na afloop signeersessie in de platenwinkel, en ik bedank pianist Nitai Hershkovits nog speciaal met referentie naar zijn optredens met Avishai Cohen. Zonder hem had ik Oded Tzur misschien wel niet gekend.
Op terrasje even een snelle hap. Dat wordt een Indiase curry, en we hebben zelfs een tafeltje op een terrasje. De regen lijkt klaar voor de dag.
Na een wat moeizame wandeling vanwege alle looproutes vol mensen komen we net op tijd in de Congo voor Cymande. In de Congo is het altijd staan en het is er druk en dampig warm. We lopen geleidelijk aan verder naar binnen, met de beproefde tactiek van het ‘plaats innemen’; gewoon iets alerter zijn dan de appende en filmende medemens, die niet meteen doorheeft dat er iemand vertrekt. Aanvullend beleid daarbij is om mensen die te expliciet langs ons willen voordringen, alleen medewerking te geven als ze niet te lang zijn, en mensen die met een smoes zeggen zijwaarts te moeten alleen achterlangs te laten. Enfin we komen zo op een meter of 15 van het podium in de Congo en dat is precies het moment waarop het echt leuk wordt. De funk van Cymande is degelijk, en doet m.i. recht aan de status die ze hebben. Goede functionele blazers, fijne ouderwetse percussie. Gitarist en organist ook volledig in dienst van het collectief, nauwelijks op de voorgrond. Ik krijg de sensatie te luisteren naar een soort oervorm van de dance, vanuit een tijd dat er nog geen verschil was tussen soul, funk en disco. Lang niet zo uitgesproken of stylish als het later werd, maar intussen wel enorm effectief. De minimale gitaarlicks zijn te simpel om daarvoor door te gaan, maar misschien had Nile Rodgers wel anders geklonken als dit nooit bestaan had. En de percussie is ook basic, maar ook zo treffend dat daar nooit meer iets aan is veranderd. Geen wonder dat dit zoveel is gesampled. Publieksparticipatie hoeft nauwelijks te worden opgeroepen en werkt als vanzelf. Tenslotte, en dat is echt een kwaliteitscriterium van jewelste, kan Cymande tot het zeer selecte groepje artiesten worden bijgeschreven waarbij mevrouw SQ met plezier meedanst.
Daarna toch wel moegestreden. Drukte op de terrasjes neemt af, en we vinden een vrij tafeltje tegenover het openlucht Mississippi stage. Daar speelt Endea Owens & the Cookout. Een ‘volle’ dame in niets verhullend glitterend goud gekleed met een contrabas, met een band die naar mijn smaak iets teveel op sensatie uit is, maar evengoed het publiek wel loskrijgt. De schreeuwzangeres leek me iets teveel aangemoedigd bij foute talentenjachten in het verleden; zó mooi is je improvisatie niet. En je hoeft ook niet extra te benadrukken wie Nina Simone is, de oorspronkelijk subtiel emotionele jazzklassieker had ik tussen je uithalen door al aan de tekst herkend. Endea Owens zelf heeft trouwens wel een innemende performance.
We besluiten lekker te blijven zitten op onze terras-logeplaats nu het echt definitief droog blijft. Want na een laatste wijntje gaat daar het Surinaamse Sabakoe optreden. Het wordt het feestje wat ik gehoopt had ‘hier is dat feestje’. De kaseko brengt velen in beweging en ondanks het late tijdstip is er crowd-surveillance ter plaatse als de dansende massa zich steeds verder naar links en rechts uitstrekt. Ons terras wordt een soort samenkomst van Surinaamse festivalbezoekers die de elkaar grotendeels lijken te kennen, alsook de teksten van de nummers. Het is hier heerlijk mensen kijken en een mooie afsluiter van het festival.
Op weg naar de uitgang zien we nog het slot van een spontaan optreden van Suck Da Head.
1
geplaatst: 10 juli 2023, 18:33 uur
Ik ben niet zo handig met plaatjes - deze zijn van (mijn eigen) Twitter en ik ben bang dat niet iedereen die kan zien?
https://pbs.twimg.com/media/F0qIqVRWYAAe4em?format=jpg&name=large
Samora Pinderhughes
https://pbs.twimg.com/media/F0nt9CxWIAAby_s?format=jpg&name=small
Oded Tzur
https://pbs.twimg.com/media/F0nid4VXgAAsD1A?format=jpg&name=medium
Cymande
https://pbs.twimg.com/media/F0lPeFCWcAAsO6J?format=jpg&name=small
Jan Garbarek
https://pbs.twimg.com/media/F0iUn67XwAArPSn?format=jpg&name=small
Salif Keita - 1
https://pbs.twimg.com/media/F0iU-jjWcAA9T9A?format=jpg&name=small
Salif Keita - 2
https://pbs.twimg.com/media/F0iU-QQWAAI_9mL?format=jpg&name=900x900
Salif Keita - 3
https://pbs.twimg.com/media/F0gV2RVWwAEV0yI?format=jpg&name=900x900
Van Morrison
https://pbs.twimg.com/media/F0gYA4MX0AAJ43a?format=jpg&name=900x900
Dave Holland, Kris Davis
https://pbs.twimg.com/media/F0qIqVRWYAAe4em?format=jpg&name=large
Samora Pinderhughes
https://pbs.twimg.com/media/F0nt9CxWIAAby_s?format=jpg&name=small
Oded Tzur
https://pbs.twimg.com/media/F0nid4VXgAAsD1A?format=jpg&name=medium
Cymande
https://pbs.twimg.com/media/F0lPeFCWcAAsO6J?format=jpg&name=small
Jan Garbarek
https://pbs.twimg.com/media/F0iUn67XwAArPSn?format=jpg&name=small
Salif Keita - 1
https://pbs.twimg.com/media/F0iU-jjWcAA9T9A?format=jpg&name=small
Salif Keita - 2
https://pbs.twimg.com/media/F0iU-QQWAAI_9mL?format=jpg&name=900x900
Salif Keita - 3
https://pbs.twimg.com/media/F0gV2RVWwAEV0yI?format=jpg&name=900x900
Van Morrison
https://pbs.twimg.com/media/F0gYA4MX0AAJ43a?format=jpg&name=900x900
Dave Holland, Kris Davis
0
geplaatst: 24 november 2023, 10:20 uur
Met 4 accounts in de wachtrij gaan zitten, en uiteindelijk met 3 van de 4 accounts erdoor gekomen. Weer drukker dan vorig jaar. Maar ik heb ze weer binnen, de driedagenkaarten!
* denotes required fields.