menu

Mijn Updates +
Muziek / MusicMeter Live! / Primavera Sound (Barcelona)

zoeken in:
avatar van Cygnus
Paap_Floyd, Lukas en ik zitten de komende dagen in Barcelona voor Primavera Sound, een festival met een waanzinnige line-up. In dit topic zullen we verslag van onze reis doen.

Gisteren zijn we aangekomen in Barcelona. Na ons hostel opgezocht te hebben, zijn we de stad ingegaan. Daar aangekomen werd de stad meer en meer overspoeld met luidruchtige mensen in Barcelona-shirts. De Champions League-finale zou niet onopgemerkt aan de stad voorbijgaan.

Het festival vindt van vandaag tot en met zondag plaats, maar eerder deze week waren er ook al optredens in het kader van Primavera. Gisteren speelden Dälek en Zu in de Apolo. Deze optredens waren wat naar achteren verschoven, waardoor we de hele CL-finale konden afkijken en daarna naar de optredens gaan. De finale hebben hebben we in een tentje met wat Barcelona-fans gekeken en daarna gingen we naar de Apolo. Wat waren dat twee waanzinnige optredens. Paap en ik hadden beide bands vorig jaar op Dour al eens samen op het podium gezien, maar nu werkten ze twee eigen sets af.

En wat voor sets! Dälek bracht zijn noise-hiphop enorm gedreven en op de jazz/noise/metal van Zu (wat is een baritonsaxofoon toch een bruut instrument! ) ging de hele zaal uit zijn dak. In de toegift van Zu kwam Dälek ook nog even het podium op, wat helemaal voor de ideale afsluiter van de avond zorgde.

Eenmaal buiten kwamen we weer in de realiteit van de dag. Overal toeterende auto´s en schreeuwende en zingende mensen. Barcelona had de CL-finale met 2-0 van Manchester United gewonnen en dat zouden we weten. We namen de stampvolle metro terug naar ons hostel. Op het station bij Playa de Cataluña hadden een paar gekken een brandblusser leeggespoten, waardoor je er alleen met een t-shirt voor je mond nog doorkon. Toen we eindelijk het metrostation bij het hostel bereikt hadden, bleek dat in de drukte zowel de telefoon van mij als die van Paap gerold was. In het hostel hebben we die meteen laten blokkeren.

avatar van charlezzz
@frankieboy

lekker zeg, dat laatste. ik heb mij daar ook eens laten beroven van mijn gehele dagomzet op de lokale internationale platenbeurs.

't is een mooie stad, barcelona, maar er loopt een berg tuig van heb ik jouw daar, en ook bakken ze friet zo vet dat ie er slap van gaat hangen. geef mij maar italië!

veel plezier overigens !

zorg ervoor dat je morgen niet sunn o))) mist! check YouTube - Sunn O))) playing in a church! A CHURCH!

fastpulseboy
nou ja, tuig heeft niks met Barcelona te maken.... Dat heb je overal
In dit geval weer.....voetbal is gewoon de kwade spil van de wereld (wanneer wordt dat nou toch eens verboden)
Qua muziek weten ze in Barcelona wel waar ze de mosterd moeten halen.
Mijn god wat een briljante line-up heeft Primavera!!!!!!!! Jammer dat ik daar niet bij kan zijn...

avatar van Paalhaas
fastpulseboy schreef:
voetbal is gewoon de kwade spil van de wereld (wanneer wordt dat nou toch eens verboden)

Overdrijven is een kunst.

Heel veel plezier daar heren!

avatar van Paap_Floyd
Nou, festivaldag 1 zit er op, en wát voor een was dat zeg.

De lat was op dag 0 al redelijk hoog gelegd door Dälek en Zu, en het was de band Magik Markers die we vandaag het eerst hoorden. Met een half oor althans, aangezien we nog aan het uitzoeken waren hoe we het snelst aan consumptiebonnen zouden komen. Er stonden continu vreselijk lange rijen, en dat had mede te maken met het feit dat men hier bonnen verkocht door middel van een automaat. Men had veel moeite met het apparaat waardoor er geen schot in de rij zat.

We besloten de zoektocht te staken, omdat Spectrum net was begonnen. Spectrum, een band van Peter Kamber, bekend als Sonic Boom van Spacemen 3, maakt muziek die in het verlengde van Spacemen 3 ligt, en dat sprak ons wel aan. En terecht! De set die ze afgaven was waanzinnig! Heerlijke repeterende drones en ritmes met de Alan Vega-achtige zang van Kamber. Ze droegen het laatste nummer op aan Vega en Martin Rev (bekend als Suicide). Een luid applaus was op zijn plaats.

Hierna was het tijd voor Lightning Bolt, een noiserockduo die ik van Frank moest horen. Een basgitarist en een drummer. Lijp zooitje was het. Het klonk zeker niet verkeerd, maar na een half uurtje hadden we het wel weer gezien.

Inmiddels hadden we consumptiebonnen gekocht en begaven we ons naar Yo La Tengo. De set begon bijzonder goed, met Blue Line Swinger. We hoopten op meer van dit, maar het werd softer en softer. Het maakte de overstap naar The Jesus Lizard in elk geval gemakkelijk.

Toen we daar aan kwamen waren ze net begonnen met Then Comes Dudley. Frank en ik snelden naar het midden en waren getuigen van een waanzinnig vette show. De basgitaar klonk lekker diep, het spel was ontzettend strak, en David Yow was helemaal gestoord. Niet minder dan vier keer dook deze man over het publiek, en maar door"zingen". Geen enkele misser zat ertussen. Ja, de enige misser was de te korte duur

Lukas voegde zich weer bij ons, en die vertelde ons dat we hét optreden tot nu toe hadden gemist. Hij was namelijk bij Andrew Bird geweest, en dat bleek geniaal te zijn. Helaas voor Lukas, is híj degene die hét optreden heeft gemist

Goed, de volgende bestemming was de Estrella Damm-stage waar My Bloody Valentine ging spelen. Dit is typisch zo´n band waar ik "niet bij kan", maar live klonk het wel behoorlijk vet. De playlist was vergelijkbaar met die van maandag in De Effenaar: voornamelijk spul van Loveless en Isn't Anything. Logisch natuurlijk. Frank, de kritische fanboi, genoot met volle teugen, dus het moest wel 1 van de beste optredens ooit zijn. Helaas ervaarde ik dit niet helemaal zo. Dit komt met name een beetje door de afsluiter, waar in de MBV in Eindhoven-thread al genoeg over is verteld. Ik kan me wat dat betreft goed vinden in het commentaar van Paalhaas aldaar. En er stonden echt genoeg gekken zonder oordopjes die deden alsof het de normaalste zaak van de wereld was
Toch heb ik er bij vlagen van genoten, en wil ik een 7 uitdelen.

We besloten de dag af te sluiten met Wooden Shjips, een optreden waar ik wel naar uitkeek. Terwijl Cygnus op een bankje in slaap was gedommeld liet ik me meeslepen door de psychadelische klanken die de heren voortbrachten. Een erg fijn optreden.

Onderweg naar de uitgang bezochten we nog een cd-standje, en na een wandeling van 40 minuten arriveerden we bij ons hostel.

het was een geslaagde dag!

Spectrum: 8
Lightning Bolt: 7
Yo la Tengo: 7
The Jesus Lizard: 9
My Bloody Valentine: 7
Wooden Shjips: 8

Hmm vanavond de indoor show van MBV. Ik ben toch zeer benieuwd of beide (of 1 van de) shows technisch en/of qua volume anders zijn dan in Eindhoven.

Verder een vet verhaal. Jesus Lizard Gaaf zeg!

avatar van Cygnus
Damn, wat een geniale optredens heb ik gezien gisteren en vannacht. Spectrum, Lightning Bolt, The Jesus Lizard, My Bloody Valentine en Wooden Shjips waren waanzinnig. Daarnaast kreeg ik nog wat me van Magik Markers, Phoenix en The Bug, wat ook erg lekker klonk.

Het Parc del Forum is de ideale locatie voor een festival. Je ziet er optredens met uitzicht op de Middellandse Zee aan de ene en de bergen rond Barcelona aan de andere kant. Het terrein is bijna helemaal betegeld (dus geen modder, al heb je daar met het weer hier toch geen last van). Daarnaast zijn er een paar ligweiden, is er een groot terras en is er een stuk kunstgras met allenmaal lig- en zitzakken. Ideale plekken om te chillen.

Wat ook opvalt is hoe ze het geluid hier in orde hebben. Normaal klinkt muziek op buitenpodia wat minder dan in zalen, maar daar heb ik hier nog geen last van gehad. Ook een pluspunt: het publiek. Man wat gaan ze hier voor de podia tekeer en op in de muziek!

Enig minpuntje is de bonnenverkoop. Op het terrein staan automaten waar je bonnen kunt kopen. Je moet voor bier, fris, mixdranken enz. allemaal aparte bonnen kopen. Bij die automaten duurt dat allemaal erg lang, er staan rijen waar maar geen schot in lijkt te zitten. Gelukkig valt het mee als je naar de weinige bemande bonnenverkooppunten gaat, maar dat moet je dan wel weten.

En dan de concerten. Spectrum was de grootste verrassing van de eerste dag. Heerlijke psychedelische spacerock die aan Spacemen 3 doet denken.

Lightning Bolt was erg vet, maar na een half uurtje gaat het kunstje (veel noise uit de gitaar en hard en snel rammen op een drumstel) vervelen.

Yo La Tengo is een band met twee gezichten. We begonnen met het eerste gezicht (een waanzinnige noiserockband die scheurt en daarbij veelvuldig uit de bocht vliegt) waarna we enkel nog het tweede gezicht (veilige pop) te zien kregen. Dat tweede gezicht bevalt me minder. Helaas, waren ze maar zo door gegaan als in het begin...

The Jesus Lizard was één van de vetste optredens die ik ooit zag. David Yow was helemaal ontketend, wat een waanzinnig figuur is dat. Met zijn veelvuldige stagedives dreef hij de security tot waanzin. Terwijl hij in het publiek crowdsurfte, zong hij gewoon door, terwijl de rest van de band noisepunk van de beste soort liet horen. Waanzin die helaas na een uur alweer voorbij was. Gaat dat zien op Pukkelpop!

De show van My Bloody Valentine was beter dan in Eindhoven. Howel de zang van mij nog wat meer naar voren gemixt had mogen worden, waren de stemmen van Shields en Butcher veel beter te horen dan maandag in de Effenaar. Natuurlijk sloten ze weer af met de holocaust. Het was schokkend om te zien hoeveel mensen dit zonder oordoppen ondergingen en de indruk wekten dat ze het de normaalste zaak van de wereld vonden.

En dan was er nog een nachtelijk optreden van Wooden Shjips dat ik zittend op een trap aanschouwde. Na een paar keer bijna in slaap gedommeld te zijn, besloot ik het optreden toch maar staand te aanschouwen, want deze vette psychedelische show missen zou zonde zijn.

Spectrum: 8,5
Lightning Bolt: 7,5
Yo La Tengo: 7
The Jesus Lizard: 9,5
My Bloody Valentine: 9
Wooden Shjips: 8

avatar van Cygnus
ThirdEyedCitizen schreef:
Hmm vanavond de indoor show van MBV. Ik ben toch zeer benieuwd of beide (of 1 van de) shows technisch en/of qua volume anders zijn dan in Eindhoven.

Ik ben ook benieuwd, maar MBV staat tegenover Crystal Antlers geprogrammeerd. Ik ga voor dat laatste.

Later nog eens gezien, de vermeende 105 dB(A) sterkte van MBV in Eindhoven, is precies de bovengrens die de Arbo wet (zijn langs geweest) het liefst aanstelt bij concerten. Toeval?
Het zou dus best kunnen dat ze er in deze setting overheen blazen.

Crystal Antlers lijkt me ook al vet live. (op plaat gewoon leerg leuk) Ik stop maar met t volgen van dit topic geloof ik. Kan alleen maar jaloers worden.

avatar van Lukas
¿Nou Paap, Frank een kritische fanboi van MBV? Hij stond alleen maar Mr. Oizo na te doen... De polonaise tijdens het laatste nummer was natuurlijk wel gezellig, evenals alle andere dansjes die we gedaan hebben .

Ook ik vermaak me hier overigens opperbest. Op dag 0 moest ik er nog een beetje inkomen, want met wel erg weinig nachtrust knapte ik toch wat af tijdens Dälek en Zu. Wat last van mijn rug, dus ik ging zitten en toen vielen de oogjes dicht bij een decibel aan 120 aan herrie. Ik ben denk ik de enige ooit die tijdens een Zu-concert geslapen heeft. Dälek heb ik nog wel redelijk meegekregen en dat klonk erg vet, nog wat strakker dan op plaat vind ik. Zu was dus een beetje paapverwekkend, maar dat lag vooral aan mij uiteraard .

Ik zal niet alle verhalen van hierboven nog eens overdoen, maar gelukkig heb ik nog wel wat te vertellen omdat ik als softe troepadept een wat alternatief programma heb afgewerkt. Spectrum vond ook ik in ieder geval wel vet klinken, al mist het voor mij een beetje de sfeer die Spacemen 3 wel heeft. Lightning Bolt heb ik gemist ten faveure van The Tallest Man on Earth, die overigens erg klein is. Zijn stem is dat niet, want hij zingt folkliedjes bij tijd en wijle als een soort dronken Colin Meloy in het kwadraat. De liedjes zijn tamelijk Dylanesk en over het algemeen behoorlijk goed. Stem is dus een beetje inkomen, zeker ook omdat de microfoon ook nog eens erg hard stond afgesteld. Toch wel leuk, ben benieuwd hoe dit op plaat klinkt.

Na Yo La Tengo (soms leuk, soms wat te veel geneuzel) koos ik voor Andrew Bird. Daar heb ik ondanks het niet geringe enthousiasme over The Jesus Lizard absoluut geen spijt van. Wat die man allemaal doet op een podium alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Hij tokkelt een riedeltje op zijn viool, neemt dat meteen op om er daarna weer een ander wijsje overheen te kunnen leggen. Zo vormt hij in zijn eentje een orkest, zo af en toe. Nogal een logistieke operatie, maar desondanks klinkt het allemaal erg logisch en vanzelfsprekend. Hoogtepunt was toch wel de uitvoering van Imitosis, en gelukkig speelde hij ook Oh No. Kon niet beter!

Andrew was precies op tijd klaar voor My Bloody Valentine. Leuk om eens live te horen, al had ik zonder te weten wat er speelde denk ik nooit geraden dat het MBV was. Elke vorm van zang viel weg in de gitaarmuren. Af en toe wel een lekkere energieke trip, maar een beetje meer afwisseling kan voor een liedjeswatje als ik geen kwaad. Wooden Shjips begon voor mij veelbelovend, maar werd eerlijk gezegd wel een beetje saai. Toch een prachtige eerste dag, en in tegenstelling tot de twee hierbovengetekenden kijk ik eigenlijk nog meer uit naar het programma van vandaag (Throwing Muses! Jarvis Cocker!).

Dälek: 8
Zu: zzzzzzzzzz
Spectrum: 7,5
The Tallest Man on Earth: 7,5
Yo La Tengo: 7
Andrew Bird: 9+
My Bloody Valentine: 6,5 met een vol punt erbij voor onze dansjes
Wooden Shjips: 6,5

avatar van Lukas
Nou, we hebben zojuist een paar uurtjes bijgeslapen van dag 2, die in elk geval naar mijn mening de eerste overtrof. Paap hoort zichzelf nog zeggen dat hij dag twee op papier minder vond (zegt ie nu dus naast me hè...), maar is daar van terug gekomen.

Eerste bezienswaardigheid was meneer Jesse Molen met zijn Magnolia Electric Co. Gek eigenlijk dat dat optreden na zo veel uren muziek een beetje is weggedrukt in de herinnering. Niet omdat het slecht was, want met name de wat meer ingetogen nummers in het begin van de set zorgden voor kippenvel (om maar eens een cliché uit de kast te halen). Later werd het iets meer country-achtig en had ik er persoonlijk wat minder mee. Volgens Paap zijn de invloeden van de Eagles zelfs duidelijk hoorbaar, maar daarom is hem de toegang tot de jeugdherberg inmiddels ontzegd en verblijft hij nu voor belachelijk veel geld in het Hotel California. Frank komt natuurlijk oorspronkelijk uit Twente, de prairie van Nederland. Hij ging dus vooral prat op het eind. Toch waren we het wel eens dat het een goede start van de dag was, geloof ik.

Vervolgens diende zich een klein gat in de programmering aan, want de volgende verplichte kost (Spiritualized) liet nog een uurtje op zich wachten. We hebben in die tijd van een afstandje toegekeken bij het optreden van Bat for Lashes. Van deze Britse dame hadden we allemaal nog nooit gehoord, maar er kwamen in elk geval genoeg referenties naar boven (stem: Tori Amos en volgens Frank onze eigen Sharon van Within Temptation, muziek: ergens tussen Espers, Moloko met af en toe een Stranglers-Golden-Brownorgeltje). Klonk wat mij betreft bij vlagen aardig, maar bij vlagen ook niet zo.

Spiritualized dan. Ik ben wel bekend met het pillenstripalbum, maar ook niet zodanig dat ik er echt vastomlijnde verwachtingen aan kon koppelen. Het werd een geweldige set, ondanks het negatieve gedoe van Paap die het allemaal wat te gospelachtig vond. Juist ja, want er trad zelfs een negerinnenkoortje aan. Tot twee keer toe werd het net te cheesy en poppy wat mij betreft (de versie van Walking With Jesus ontaardde na drie minuten in een soort mormonendansje), maar dat deed totaal geen afbreuk aan de geniale setopbouw. Wat een climax!

Vervolgens ging Frank alweer naar My Bloody Valentine (fanboi!), maar dat resulteerde in de welbekende mop ´kent u die van Cygnus die naar MBV ging?*´ Ik stond ondertussen bij een prettig in het gehoor liggend, maar wel erg kort optreden van de zanger van Grandaddy. Hij speelde behoorlijk wat oud werk, waaronder nummers van The Sophtware Slump. Hij was net op tijd klaar om nog een klein stukje van Crystal Antlers mee te pikken, hetgeen lichtjes geweldig klonk, zelfs van een afstandje. Wat een energie zeg! Enorm chaotisch, maar nooit verzandend in chaos. Paap en Cygnus hebben er iets langer van genoten, maar ik kon Throwing Muses natuurlijk moeilijk weerstaan.

En geen reden tot spijt, al vond ik het begin van de set nog een klein beetje aarzelend. Vanaf Bright Yellow Gun ging Kristin Hersh het laatste half uur helemaal los! Als klap op de vuurpijl speelden ze meteen daarna mijn persoonlijke favje Vicky´s Box in een fantastische uitvoering. Dat nummer slaat op plaat al vijf keer geweldig om, dat gaat live natuurlijk nog in het kwadraat. Zelfs niet-fanbois Paap en Cygnus, die het laatste stuk nog meepikten, vonden het erg tof

Na dit hoogtepunt toch een domper. Hoewel ik zijn solowerk niet echt boeiend vind en ik wist dat hij nooit Pulpnummers speelt, wilde ik toch wel graag een keer Jarvis Cocker zien. Nou, helaas. Veel gebakken lucht. Het is natuurlijk een showmannetje, maar zijn moves beginnen op zijn 45ste een beetje kansloos te worden. Muzikaal vond ik het absoluut niet bijzonder en dan gaat dat natuurlijk irriteren. Daarom maar een frietje gehaald en toch maar even naar The Drones gelopen, maar die waren net bijna klaar. Misschien toch beter daar kunnen gaan staan, want Paap en Frank waren nogal enthousiast.

Shellac op plaat is niet echt mijn ding, maar ik was wel benieuwd hoe het live zou klinken. Nou, behoorlijk vet dus, retestrak natuurlijk. Wel heb ik bij dat soort lawaaiacts een nogal korte spanningsboog, want na twintigminuten wil ik als liedjesmietje wel weer eens wat anders. Daarna nog even wat meegepikt van A Certain Ratio, maar toen was de koek voor mij een beetje op en begon de boel na een lange dag muziek langs me heen te gaan.

Samenvatting:

Magnolia Electric Co.: 8
Bat for Lashes: 7-
Spiritualized: 9-
Jason Lydell (Grandaddy): 7,5
Crystal Antlers (voorzover gezien): 8,5
Throwing Muses: eerste deel 8+, tweede deel 10+, gemiddeld 9+
Jarvis Cocker: mager 5je
Shellac: 7


* Oplossing: hij ging niet. De rij was te lang.

fastpulseboy
th' faith healers niet meegepikt? of moeten die nog komen.
Ben benieuwd hoe die het tegenwoordig doen!
Spiritualized is live super!

avatar van Cygnus
Gisteren was de tweede dag van Primavera. Hoewel ik het bijna niet mogelijk had geacht, overtrof deze dag de eerste.

Om een uurtje of zes was Magnolia Electric Co. ons eerste optreden. Erg fijn dat het festival elke dag zo laat begint. Op andere festivals begint je vaak al om een uur of twaalf in de middag en dat resulteert erin dat je om elf uur ´s avonds geradbraakt bent. Op Primavera is het wat makkelijker om tot vier uur ´s nachts door te halen en je hebt overdag mooi de tijd om Barcelona te verkennen en dat is ook wel aan te raden.

Magnolia Electric Co. bracht een mooie set, waarin helaas mijn favorieten van Sojourner niet in voorkwamen. Desondanks viel er meer dan genoeg te genieten. Jason Molina had enorm veel plezier met een groepje hardcore Magnolia-fans vooraan bij het podium, van wie hij een hoed kreeg.

Daarna zagen we Bat for Lashes. Een allegaartje van allerlei stijlen passeerde de revue, waarin ik onder meer The Stranglers, Moloko, Sigur Ros en Evanescence in ontdekte. Leuk, maar niet meer dan dat. Daarna was het tijd voor Spiritualized. De set bouwde op naar een waanzinnige climax. het Spacemen 3-nummer Take Me To The Other Side werd vol vuur gebracht en eindigde in een inferno van noise. Waanzinnig.

Ondertussen was ik van plan om het eerste deel van het tweede optreden van My Bloody Valentine mee te pikken. Dit vond plaats in het Auditorium, net buiten het festivalterrein. Om hier binnen te komen, moest je op het terrein een kaartje van 2 euro kopen, aangezien het aantal plekken daar beperkt is. Hoewel ik MBV al twee keer had gezien, wilde ik dit optreden toch graag deels meepikken, want stel je voor dat ze iets compleet anders gingen doen? Maar eenmaal bij het Auditorium aangekomen maakte ik bij het zien van de rij gauw rechtsomkeert. Toen het concert moest beginnen, stonden er nog zeker duizend man in de rij. Ik ging maar weer terug, aangezien er meer goede dingen op het programma stonden.

Zoals Crystal Antlers bijvoorbeeld. De band die verreweg de beste plaat van 2009 (Tentacles) heeft uitgebracht, maakte er een waanzinnig feestje van, waarbij ze aan het einde van het optreden nog wat meegereisde familieleden met instrumenten op het podium lieten komen, Gelukkig waren deze niet versterkt, want een meid die met een gitaar op het podium stond, kon deze niet eens vasthouden. Crystal Antlers klinkt live zoals op plaat: waanzinnig, gedreven, schreeuwend en flink uit de bocht vliegend! Enig minpuntje was de korte duur, na een half uur hielden ze het voor gezien.

Die korte duur had wel een voordeel, want Paap en ik konden nog een stuk Sunn O))) meepikken. We kregen het laatste kwartiertje van de waanzinnige metaldrones mee, die je werkelijk in je maag voelt. Toen dit afgelopen was, kregen we nog het laatste half uur van Trowing Muses te zien. Als je een vrouw met ballen wilt horen, moet je naar Kristin Hersh luisteren. Wat een prachtige rauwe stem heeft heeft die meid! Van Lukas hoorden we dat het optreden enkel het laatste half uur het predikaat briljant mocht dragen. Over wat er in het eerste deel gebeurde kan ik niet oordelen, maar wat ik zag, was waanzinnig.

Daarna sleurde ik Paap mee naar The Drones. Hij kende de band niet en ik dacht dat het wel wat voor deze knul zou zijn. Paap was overdonderd door het fantastische optreden van deze Australische psychedelische band en ik ook. Want ik weet wel dat The Drones een goede band is, maar ik had niet voor mogelijk gehouden waartoe deze band live in staat is. Wat een scheurend optreden, waarbij ieder nummer ontaardde in een waar gitaarinferno. Beste show die ik in de eerste twee dagen zag, waarna ik ook nog de hand op een setlist kon leggen..

Veel tijd om van het geniale optreden van The Drones bij te komen was er niet, want op hetzelfde podium trad bijna meteen Shellac aan. Waar we bij the Drones nog veel ruimte hadden, was voor de band van Steve Albini de hele ATP-stage volgestroomd. En terecht, want wat gaven zij een retestrak optreden.

Daarna heb ik nog het laatste eindje van A Certain Ratio meegepikt, maar wegens enorme vermoeidheid ging dit grotendeels langs me heen. Moe maar voldaan pakten we een taxi naar ons hostel, waar we hoorden dat My Bloody Valentine in het Auditorium ongeveer dezelfde set afwerkte dan een dag eerder. Gelukkig dus niks gemist.

Magnolia Electric Co: 8,5
Bat For Lashes: 6
Spiritualized: 9
My Bloody Valentine: zie de mop van Lukas
Crystal Antlers: 9
Sunn O))): 8
Throwing Muses: 8,5
The Drones: 9,5 die neigt naar de 10
Shellac: 9
A Certain Ratio: langs me heen gegaan

avatar van Lukas
fastpulseboy schreef:
th' faith healers niet meegepikt? of moeten die nog komen.
Ben benieuwd hoe die het tegenwoordig doen!
Spiritualized is live super!


Die moeten nog komen, dank voor de tip (dat zal het wel zijn dan )

Verder wil ik jullie niet onthouden dat ook in Frank een moordenaar schuilt.

Frank ging tegen een Israeliër over de schreef:
I went to a place to bury strangers


Paap en ik moesten lachen, de Israeliër begreep er niets van

avatar van Cygnus
fastpulseboy schreef:
th' faith healers niet meegepikt? of moeten die nog komen.
Ben benieuwd hoe die het tegenwoordig doen!


Die komen vandaag. Ik ken ze niet, maar ik heb er even op gegoogled en dat ziet er veelbelovend uit. Het past in het schema dus ik ga eens kijken!

avatar van Paap_Floyd
Nou, poeh hee!
Ik verkeer op het moment niet in juiste conditie om een boekwerk te gaan schrijven, en uit Cygnus en Lukas hun verhalen krijgt men een aardige impressie van mijn avond.

Toch nog wat steekwoorden:

Magnolia Electric Co:
- Prachtig; Eerste rustige set van het festival; Te kort; Meteen cd'tje gekocht, Eagles-tintje, maar dan veel prettiger!
- 8/10

Bat For Lashes:
- Geen idee meer hoe dat klonk; niet vervelend, maar zeker niet memorabel
- 6/10

Spiritualized:
- Hoopvol begin, gospel is niks voor mij, ook niet in combinatie met psychadelische geluiden;500x "come together" ; vervelende versie van Walking with Jesus; Geweldige laatste 20 minuten:
- 7/10

Crystal Antlers:
- Geniaal; enorme drive; enorm enthousiame; fantastische songs; onmogelijk om stil te blijven staan, hoewel er genoeg waren die nergens last van hadden; geniaal laatste nummer; te kort
- 9/10

Sunn o))):
- Erg vet; erg wreed; erg kort gezien
- 8/10, maar te kort gezien voor een plek in de eindschikking

The Drones:
- Vet, VET, ongelooflijk goed; vaker naar Cygnus luisteren
- 9/10

Shellac:
- ZOMG!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
- 9,5/10

A Certain Ratio:
- Funky; Braziliaanse carnaval, niet spannend; moeiheid heerschte.
- 6,5/10

avatar van Lukas
Nadere uitleg volgt nog, alvast een top 10:

1. Sonic Youth
2. Throwing Muses
3. Andrew Bird
4. Th' Faith Healers
5. The New Year
6. Spiritualized
7. Crystal Antlers
8. Magnolia Electric Co.
9. Dälek
10. Shearwater

avatar van Paap_Floyd
Nadere uitleg volgt nog, alvast een top 13:

1. Sonic Youth
2. Shellac
3. The Jesus Lizard
4. The Drones
5. The Bad Plus
6. Liars
7. Crystal Antlers
8. Th' Faith Healers
9. Spectrum
10. Magnolia Electric Co.
11. Wooden Shjips
12. Dälek
13. The New year

fastpulseboy
leuke noteringen voor th' faith healers! en dat voor een band die jullie nog niet kenden? Moet het wel erg goed zijn geweest! Vroeger speelden ze altijd razend bezopen enzo, en hard.

avatar van KampF
Leuk om te lezen jongens. Ik ben benieuwd wat jullie over SY hebben te vertellen.

avatar van Cygnus
Zo, ik ben inmiddels terug in Nederland en heb net een paar uurtjes bijgeslapen. Rest nog het verslag van van de derde en laatste dag.

Als je in Barcelona verblijft, zorg dan dat je geen ontbijt bij je hotelovernachtingen neemt. Doe zoals de locals en ontbijt buiten de deur. Voor niet al teveel geld kun je er heerlijk ontbijten. Lukas en ik gingen deze ochtend eerst naar een Spaanse markt en wat opviel is het enorme aanbod aan groenten, fruit, vlees en vis. Voor de prijs hoef je daar niet veel te laten. De kilo aardbeien die Lukas en ik er afrekenden, kostte 1,90 euro. Ze smaakten heerlijk als toetje bij het ontbijt in een Spaanse lunchroom.

Het eerste optreden dat we zagen was The New Year in het Auditorium, een theater met ongeveer 2000 stoelen. De band van de broertjes Matt en Bubba Kadane, die in een eerdere gedaante Bedhead heette, gaf een prachtig optreden. Waarom ze ooit stopten met Bedhead en als The New Year een doorstart maakten, is me een raadsel. De muziek klinkt exact hetzelfde als die van Bedhead. Ik hoopte nog stiekem op een Bedhead-favorietje (Bedside Table bijvoorbeeld) maar die kwam niet. Dat was ook geen gemis, want ik genoot met volle teugen van de schitterende, desolate sloomheid van The New Year, die steeds subtiel opbouwde naar een onvermijdelijke climax. Pure Bedheadmagie.

Op aanraden van Lukas bleef ik in het Auditorium zitten voor Alela Diane, volgens Lukas een folkzangeres met een geheel eigen sound. Dat leek me wel wat, maar de realiteit bleek anders. Alela Diane bleek niets meer dan standaard country/folk. Tel daarbij op het misbruik van haar mooie stem. Mevrouw heeft een enorm bereik en laat geen mogelijkheid onbenut dit te laten horen. Dat dit ook nog leidt tot ge-oh-oh-oh en ge-ah-ah-ah dat grenst aan gejodel, leidt tot mij bij de enige onvoldoende die ik op dit festival uit heb moeten delen.

Terwijl jazzboi Paap in het Auditorium bleef voor The Bad Plus, gingen Lukas en ik het terrein weer op voor een show van Shearwater. Wat meteen opviel is het uitgebreide en alternatieve instrumentarium dat de band op het podium heeft staan, met als blikvanger een soort plank waar iemand met kromme stokken op slaat en waar een xylofoon-achtig (maar toch ook weer compleet anders) geluid uitkomt. In een zeer goede show bespeelde ieder bandlid (ook de drummer) tijdens de show 3 of meer instrumenten.

Op aanraden van fastpulseboy gingen we daarna naar Th' Faith Healers kijken. En van zulke tips mogen er meer komen. Razend bezopen waren ze niet, wel hard en gedreven. Een heerlijk rammelend noiserockbandje dat refereerde aan bands als Sonic Youth en Seam, dat een enorm enthousiasme op het podium gooide. Dat enthousiasme sloeg zeker over naar de fans vooraan bij het podium, waar ook een fanboi rondliep van wie we ons afvroegen of hij nu echt fan was of dat hij door de band was ingehuurd. Deze veertiger was het stereotype van een ouderwetse emo voor wie de tijd al 20 jaar stil is blijven staan en hij ging compleet op in de show. Voor ieder nummer leek hij eigen danspasjes te hebben en de hilariteit was compleet toen hij een ouderwetse Polaroid-camera uit zijn tas haalde om foto's mee te schieten.

Daarna was het tijd voor mijn grote held Neil Young. Hij deed wat we van hem mogen verwachten; in een fraaie set liet hij al zijn gezichten zien, van de furieuze noiserocker via de countryman, naar de ingetogen folkzanger maar echt spectaculair werd het nergens. Met zijn setlist speelde hij op safe; een goede setlist voor wie hem voor het eerst ziet en alleen de hits kent, maar ik heb hem zoveel beter en verrassender uit de hoek zien komen.

Daarna: Liars. In een door Drum's Not Dead gedomineerde setlist regeerde de waanzin! Angus Andrew stuiterde alle kanten op en het publiek stuiterde dankbaar met hem mee. De vermoeidheid en het zware gevoel in de benen van het enkele uren bij Neil Young staan verdwenen als sneeuw voor de zon.

En toen was het alweer tijd voor het laatste optreden van het festival: Sonic Youth. Waar ik nog niet helemaal overtuigd ben van het nieuwe album, deden de waanzinnige gedreven live-versies van deze nummers dat wel. De nieuwe plaat bepaalde een groot deel van de setlist, maar het echte genieten werd tot het laatst bewaard. Tom Violence, Bull in the Heather en Expressway to Yr. Skull (dat eindigde in een verzengend noise-inferno) gaven het geweldige optreden een even passend als knallend slot. Niet de beste SY-show die ik ooit zag (Daydream Nation live op Pukkelpop 2007 was nét wat genialer), maar dat is ook bijna niet te overtreffen.

The New Year: 9
Alela Diane: 5
Shearwater: 8,5
Th' Faith Healers: 9
Neil Young: 8
Liars: 9
Sonic Youth: 9

avatar van Lukas
Ik had net ook een heel verhaal tot mijn internet eruit knalde. Omdat ik te lui en moe ben om dat nog een keer te gaan tikken, hierbij de cijfers (ja, slecht van mij ja )

The New Year: 9-
Alela Diane: 7
Shearwater: 8-
Th' Faith Healers: 9
Neil Young: 7,5
Liars: 7
Sonic Youth: 9+

avatar van Cygnus

Dit bericht bevat ingevoegde media van de volgende externe locatie:

https://www.musicmeter.nl/callbacks/imageproxy.php?img=http://img515.imageshack.us/img515/1077/iconthumbsvx3.gif

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat MusicMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe MusicMeter met je privacy omgaat.

Lukas...

avatar van Lukas
Cygnus schreef:
Maak jij maar mooi weer een nieuw verslag van dag 3 van primavera, ik vind dat ik er recht op heb namelijk...


Nou, okeu okeu...

Bij gebrek aan interessante softe troep heb ik ditmaal compleet hetzelfde programma gevolgd als Frank. Alleen jazzfanboi Paap liet ons even in de steek tijdens Shearwater vanwege een optreden van The Bad Plus. Ook ik begon de dag dus in het Auditorium, maar had in tegenstelling tot Frank nog nooit van The New Year gehoord. Wel van de vorige incarnatie Bedhead, en het is me eerlijk gezegd een raadsel waarom ze nu onder een andere naam spelen. Het klinkt namelijk precies hetzelfde. Dat is overigens een aanbeveling, want van dit soort sferische gitaarlandschappen met af en toe een uitbarsting zijn er nooit te veel. Jammer genoeg maar drie kwartier, maar dan wel van grote pracht.

Van Alela Diane had ik vervolgens grote verwachtingen, ook al omdat de live-verhalen hier over het algemeen behoorlijk enthousiast waren. Ze begon ook met twee prima eerste nummer. De daarop volgende jodelsessie hoefde van mij niet zo, maar ok... Daarna ging het echt de verkeerde kant op: een band (drums, bas...) op het podium. Dat is over het algemeen een slecht idee bij dit soort folkliedjes. Daarbij kwam nog dat de bassist(e) (het was zo androgyn dat ik daar geen uitsluitsel over durf te geven) wel erg raar over het podium liep terwijl de rest gewoon stilstond. Pas toen de ritmesectie weer verdween, ging het opnieuw de goede kant op. Paar mooie nummers gehoord - ze zingt natuurlijk ook prachtig - maar het viel al met al toch vooral tegen.

Shearwater maakte dat kleine dompertje al een beetje goed door - zoals hierboven al door Frank geschreven - met een breed scala aan instrumenten de show te stelen. Ik heb het nog nooit op plaat gehoord, maar zo live klonk het als een soort My Morning Jacket on speed. De zanger weet zijn enorme hoeveelheid pathos wonderwel in goede banen te leiden. Leuk bandje, al vond ik het ook nooit zo bijzonder dat ik er echt enorm van onder de indruk was.

Vervolgens eerlijk gezegd tamelijk verwachtingsloos op Th' Faith Healers afgestapt. De genre-aanduiding 'noise rock' (zegt rateyourmusic) betekent bij mij vaak dat ik het even tijdje leuk vind om aan te horen, maar dat het me snel gaat vervelen (zie bijvoorbeeld My Bloody Valentine en Shellac). Maar alles zat mee dat uur. Eerst hebben Frank en ik zich een kwartier lang vermaakt met de aanblik van Paap die ons aan het zoeken was (we zijn toch maar op de arme jongen afgestapt uiteindelijk), vervolgens bleek de band een zangeres te hebben (meestal een aanbeveling voor mij) en als klap op de vuurpijl nog die fantastische fan (zie Franks beschrijving, ik had het bijna niet beter kunnen verwoorden. Hij is alleen vergeten dat hij de camera niet zomaar uit een tas, maar uit een uitermate hippe VU-banaan-handtas haalde). Tel daarbij op dat ondanks al die randzaken de muziek uitermate boeiend, energiek en blijmakend was (ik kijk nu al weer een half uur youtubeclipjes van ze), en we zitten hier toch aan een verrassend dikke negen.

Neil Young dan. Ik keek er naar uit die man eens live aan het werk te zien. Groot fan ben ik niet en zal ik nooit woorden, groot respect voor het oeuvre is natuurlijk op zijn plaats. Voor het concert geldt ongeveer hetzelfde. Als je zo'n enorme historie aan muziek hebt om uit te kiezen, kan het bijna niet fout. Alleen jammer dat hij een tenenkrommend liedje speelde over dat we voorzichtig moesten zijn met mother earth. Verder was het degelijk, fijn, maar ook weer niet echt spectaculair. Misschien zegt het genoeg dat ik er eindelijk aan dacht mijn moeder eens te sms'en dat ik bij Neil Young stond.

Liars was mijn slechte moment vandaag. Na uren staan krijg ik steeds nogal last van mijn onderrug, dus koos ik weer eens voor de tribune. Daar had ik toch weer wat moeite de ogen open te houden. Wat ik nog wel heb gezien, is een behoorlijk geflipte zanger en een band die live een stuk harder klinkt dan op plaat. Drumstukken waren soms lichtjes geweldig, jammer dat ik die rollende gitaar erachter maar een keer heb gehoord (misschien sliep ik de andere keren steeds ). Veilige zeven van gemaakt, maar dat kan heel goed aan mijn stemming hebben gelegen.

Bij Sonic Youth, moest ik wel weer staan, en gelukkig maar. De eerste twee nummers was ik nog enigszins bezig over mijn dipje heen te komen, daarna volgde Hey Joni. Dat kende ik dan ook eens als zeker niet hardcore SY-fan, en van daaraf lieten ze me nooit meer los. Een fijne bak geluid met het soort noise-erupties dat ik wél kan waarderen. Met melodie erin, het blijven toch liedjes. Ruim een uur lang verschrikkelijk staan springen! Een beter einde kon ik me niet wensen!

avatar van Lukas

Dit bericht bevat ingevoegde media van de volgende externe locatie:

https://www.musicmeter.nl/callbacks/imageproxy.php?img=http://img515.imageshack.us/img515/1077/iconthumbsvx3.gif

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat MusicMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe MusicMeter met je privacy omgaat.

Paap...

avatar van Paap_Floyd
Nou, okeu okeu...

Onze laatste festivaldag begon met The New Year. Vele paapgrappen lagen voor de hand, maar ik hield me zowaar in, in tegenstelling tot het halve Auditorium, waar we zaten. Bedhead zei me vaag wel wat. Niet minder dan eens werd ik gespamd door Cygnus. Ik vond het wel mooi, maar ik zou er verder geen superlatieven aan verbinden. The New Year klonk wel erg fijn, live. Op plaat zal dat wel minder zijn, zoals het meeste wat ik dit festival heb meegemaakt. In elk geval was het een mooie opener.

Van Lukas moesten we na dit optreden blijven zitten, want dan zou Alela Diane haar liedjes voordragen. Haar vader speelde mee, en dat zag er hartstikke leuk uit. Een nummer later kwam een verlegen vriendinnetje van haar de tweede stem verzorgen. Tot dan klonk het allemaal nogal 13 in een dozijn. Daarna trouwens ook, maar dan mét band. De bassiste dacht dat ze een solo-optreden deed, en probeerde de show te stelen met haar dodopasjes. Nogal uit de toon. Alela bracht haar countryfolkliedjes dus niet zo bijzonder, en schakelde nogal tussen kop- en borststem, wat ik eigenlijk niet zo mooi vond. Ik weet eigenlijk niet meer goed wat ik er niet mooi aan vond, want het is immers alweer bijna een week geleden.

Na dit onspannende optreden sommeerde ik de bois te blijven zitten voor een optreden van jazztrio The Bad Plus. Frank had het gehad met onze tips, en Lukas volgde. Helaas voor hun zag ik een prachtig optreden. The Bad Plus kende ik alleen van hun uitvoering van Nirvana's Smells like teen spirit. Ze brachten ditmaal hun bewerkingen van vier bestaande nummers ten gehore met een zangeres wiens naam mij is ontschoten. Zo brachten ze nog een nummer van Nirvana: Lithium, en verder U2's New Year's Day, een nummer dat me niet heel bekend klonk, en als afsluiter een fantastische uitvoering van Pink Floyds Comfortably numb. Mijn reisgenoten hadden dus wat gemist, maar daarentegen vonden zij dat ik wat had gemist bij Shearwater.

Wij zouden elkaar weer meeten voor een optreden van Th' Faith Healers. Nog even de laatste fijne klanken van Jesu mogen horen, wat me eraan herinnerde dat ik er meer van moest beluisteren. Goed, waar zijn Cygnus en Lukas. Ik sta op de juiste plek, en ik had ze allang verwacht. Na een kort bezoekje aan de naar mijn mening veel te druk bezochte Jayhawks keerde ik terug naar de afgesproken plaats. Na 20 minuten meewiegen op de muziek die al 3 dagen lang tussen de optredens door wordt gedraaid word ik besprongen door de gasten, die me al twintig minuten aan het begluren zijn vanaf een tribune. Zucht. Kleuters.

Th' Faith Healers waren erg goed! Geweldige muziek, enthousiasme van zowel band als de eerderbesproken fan. Jammer dat we daar geen foto's van hebben.

Op naar Neil Young. Nog even op Frank wachten, want die moet naar het toilet. Dit duurt toch wel erg lang. We wachten al een minuut of 10, en we hebben hem nog steeds niet naar buiten zien komen. Inmiddels speculeren we er lustig op los. We besluiten dan maar zonder Frank te gaan kijken, die vindt z'n weg wel. Neil Young was zelf ook een kwartier te laat, wat we direct in verband brachten met de mysterieuze verdwijning van Frank, de grootste NY-fanboi die ik ken. Daar is ie dan. Ome Neil speelt een veilige set, zoals al eerder is opgemerkt. Het publiek is vervelend enthousiast, en ik vind het eigenlijk niet zo bijzonder. Laat ik zeggen dat ik er meer van had verwacht. Een kleiner zaaltje is toch beter geschikt denk ik. Maarja, die man heeft zo veel aanhangers, hoewel er ook wel veel namaaksupporters tussen zitten. Fantastisch dat Neil Cortez the killer speelde, maar jammer dat dit waarlijk een beroerde uitvoering was Dat compenseerde hij weer met mooie uitvoeringen van Down by the river, [/i]Rockin' in the free world[/i] en nog wat dingen waar ik de naam niet van weet. O ja, A day in the life was een goede afsluiter, met een bak noise van daar tot Tokio. Het was zeker geen memorabel optreden, waar bij vlagen heb ik toch wel een beetje genoten.

Snel naar Liars!
Drum's not dead heeft me eigenlijk nooit zo gegrepen, terwijl het me toch zou moeten liggen. Muziek waar ik niet bij kan dus. Hoewel: kon! Of het nou door de hogere intensiteit van de instrumenten komt, door de krankzinnige Angus Andrew, of gewoon omdat het kwartje eindelijk is gevallen.. Drum's not dead en ik zijn eindelijk vriendjes! Het optreden was erg goed, energiek, gestoord, hypnotisch. Ongelooflijk hoe Lukas het voor elkaar krijgt om hierbij weg te zakken. Hier zoeken we meer van!

Na Lukas te hebben wakkergeschud, begeven we ons naar het laatste optreden. Halverwege kwamen we dan toch eindelijk Frank weer tegen, die de toilet al bleek te hebben verlaten terwijl wij onwetend stonden te wachten. Frank daarentegen zag ook niemand, en dacht dat wij hem aan het bitchen waren. Tsja...
Na een mooi plekje te hebben gevonden was het wachten op de band waarop ik letterlijk en figuurlijk het langst op heb gewacht.
Meteen vanaf de eerste noten werd ik meegesleept door het gezelschap, dat onder meer vijf nummers van het nieuwe album speelden. Daarnaast nog 3 (?) nummers van Daydream Nation, en nog wat zaken die ik niet bij naam kan noemen. Hoogtepunten vond ik toch wel de nummers van EVOL. Luid applaus toen Tom Violence werd aangekondigd was niet onterecht. Wat een sensatie!! Als afsluiter van een redelijk lang optreden Expressway to yr skull met een waanzinnig vet einde! Een grandioze afsluiting van een grandioos optreden op een grandioos festival!

Al mijn verwachtingen zijn overtroffen. Volgend jaar zeker weer Primavera! Maar dan verwacht ik wel wat meer MuMe'ers!!

The New Year: 8
Alela Diane: 6-
The Bad Plus: 9-
Th' Faith Healers: 9-
Neil Young: 7+
Liars: 9
Sonic Youth: 9,5

avatar van Cygnus
Laat de voorpret maar vast beginnen!

De eerste naam voor Primavera Sound 2010 is bekendgemaakt:

Pavement!

fastpulseboy
leuk!
en dat er maar net zulke mooie namen als vorig jaar mogen verschijnen. Ik denk dat ik die dagen vast vrij ga houden. Baalde dat ik vorig jaar niet kon.

avatar van Cygnus
Weer een band aan de affiche toegevoegd:

Pixies!

avatar van itchy
Jezus! is het 1991 ofzo?

Gast
geplaatst: vandaag om 20:30 uur

geplaatst: vandaag om 20:30 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.