Ik arriveer woensdag tegen de avond, dus of de shows in Poble Espanyol gaan lukken is een vraagteken (bier + terras met vrienden klinkt waarschijnlijker). Probeer nog wel om Kokoko! te zien in de Upload.

Vanaf donderdag:
Lingua Ignota - Faye Webster/Kim Gordon - Les Savy Fav/R. Dawson&Circle - Dinosaur Jr. - Sharon van Etten - Yo La Tengo - pauze/Carolina Durante - Pavement - Bad Gyal/Black midi/DJ Shadow - Otoboke Beaver

Vrijdag:
Marina Herlop - Low - Weyes Blood - Tropical Fuck Storm - Shellac/Equiknoxx - Parquet Courts - Warpaint - Bikini Kill - Strokes - Lightning Bolt - misschien afsluiten bij Bits (Jeff Mills oa.)

Zaterdag:
The Caretaker - Jenny Hval - Maria Jose Llergo - BC,NR/Jawbox - Nick Cave - Bauhaus (als ze er überhaupt zijn) - IDLES/DIIV - Beach House - weet ik nog niet.

Vanaf zondag is het een beetje route kiezen in de stad. Zo twijfel ik zondag nog tussen Apolo/Sidecar en Razzmattaz/Vol. Zal nog wel tricky worden met die kleine clubjes met beperkte capaciteit. Ik probeer maandag in ieder geval Apolo en Sidecar te combineren (voor zover dat mogelijk is) voor de Shabaka jazz-avond en Cassandra in Sidecar. Dinsdag staat in het teken van Slowdive in de Razzmattaz. Woensdag: zie ik dan wel.

Nu net 24 uur in Barcelona, blijf tot zondagochtend want dan ga ik The National achterna.

Donderdag: Faye Webster - Oklou - Kacey Musgraves - (stukje) Sharon Van Etten - Charli XCX - Tame Impala - 100 gecs / Let’s Eat Grandma - Hannah Diamond - DJ Shadow / Otoboke Beaver

Laat even weten of er nog animo is voor een MUMEMEET op het festival een der komende dagen

Snoeperd Ataloona Dance Lover Johnny Marr stardust_be gerre

have fun mannen

Veel plezier Primaveragangers! En ga voor mij ook even naar de PC Music party (8 juni).

CHARLI WAS KAPOTJE GENIAAL

BRILJANT AAAAAAAA

WHAT U WANT - I AINT GOOOOT IT

(Tame impala ook trouwens, wat een show!!!)

Mss proberen meeten tijdens Slowdive Ataloona? Op het festival afspreken is vrij moeilijk, heb er geen bereik

Wat een Festival!

Later meer......

Genieten mensen!

Okay, toch nog even een korte terugblik op 14 bijzondere, overweldigende dagen! Primavera

Gelukkig kwam ik al op 31 mei aan in Barcelona, juist op tijd voor een speciaal ingelaste muziekavond op 1 juni in het prachtige Poble Espanol. Zo`n 5.000 toeschouwers en toch het gevoel alsof ik plaats had genomen ( staand dan wel ) op een pittoresk Spaans dorpsplein.

Hierbij een Top 40 aan artiesten die ik gezien heb, ook 2 amateurs want 40 bekt net wat fijner. Weinig juice, gewoon even een overzicht van alle artiesten:


* No Gracias:

40. Mabel (4)

De eerste dag dat we het Primavera terrein betraden gelijk een volledig rondje gemaakt met een vriendin en zodoende na een potje tafeltennis blijven plakken aan de strandzijde. Daar stond Mabel, nooit van gehoord....... Ze bleek zomaar 10 miljoen + maandelijkse luisteraars op Spotify te hebben, maar op haar hit na vond ik het vooral eenheidsworst.

39. The Linda Lindas (5)

Ach wat schattig, de drumster is pas 12 jaar oud en de andere meiden zijn ook pas net hun luiers ontgroeid. Toegegeven ze hadden er zin in, maar hun rockmuziek liet mij koud.

38. Teto Preto (5,5)

Dit zou een van de meest vreemde ervaringen op het hele festival blijken te zijn. Vooraf hadden we er zin in, want kan een optreden uberhaubt fout af lopen als er sambaballen op het podium staan opgesteld??? Ja dus! De zangeres liep bijna naakt over het podium te kronkelen, maar kon niet voorkomen dat de bandleden elkaar nergens leken te vinden. Aanvankelijk beatloze muziek die als los zand aan elkaar hing. Pas het laatste kwartier werd het boeiend.

37. De poezige popjes (5,5)

Deze act uit de koker van Festileaks die alleen maar vrouwen draait kwam tijdens de poolparty niet echt uit de verf. Dat lag aan de buren die net daarvoor stampij hadden gemaakt van alweer een feest bij die *** vakantievilla met volop meezingende muziekliefhebbers.

36. The Strokes (5,5)

Moet eerlijk zeggen dat ik ook niet veel moeite heb gedaan om ze volledig te begrijpen. Kon prima even een drankje halen en een mooi plekje voor M.I.A. zoeken. Het was niet perse slecht maar ik ben gewoon geen fan en Mr. Casablancas haalde al de schwung uit de nummers met zijn ( weinig urgente ) praatdrang.

35. Dj Thissa (6)

De buren hadden gelukkig al een uur niet meer geklaagd dus kon het volume weer wat omhoog worden gegooid. En tja, als je New Order - Blue Monday en Robyn - Dancing On My Own voorbij laat komen verdien je op zijn minst een voldoende.

34. Arooj Aftab (6)

De opener van mijn laatste Primavera dag. Lag het aan mij of was het gewoon allemaal niet zo spannend? Dat laatste, gaf mevrouw ook vrolijk lachend toe. Ze deed echter haar best en vooral het slotakkoord ( laatste 3 nummers ) redde het een en ander.

33. Nicola Cruz (6,5)

Dit was al een stuk beter dan zijn laatste set op DGTL. Vooral de climax was machtig mooi. Daarvoor net ietsjes te vlak om mij volledig te boeien.

32. Mogwai/Yeah Yeah Yeahs (6,5)

Van allebei deze bands pakweg een half uur gezien. Mogwai hoef ik niet perse meer te zien maar zou ik graag terughoren als ze de soundtrack van een film verzorgen. Prachtig sferisch lijkt mij dat! Yeah Yeah Yeahs gelukkig hun wereldhit mee weten te pakken, foei....hoor mij nou. Zeker nog eens een kansje geven.

31. Jehnny Beth (6,5)

In de Razzmatazz ging ze lekker tekeer op het podium. Alleen waarom integreert ze nou niets van Savages in haar set? Bonuspunten voor het coveren van Closer van The Nine Inch Nails. Dak ging eraf.


*Encantado!

30. Dj Shadow (7)

Iconische naam natuurlijk dankzij.....De plaat waar hij vanavond bijna niets van zou spelen. Vandaar mijn wat lagere cijfer, verder zeker een prima performance. Alhoewel het wel wat theatraal Amerikaans was hoe hij iedereen maar bleef bedanken en benadrukken hoe graag hij hier wilde spelen. Zeg dat 10x en ik geloof er juist niets van. De nummers van zijn laatste album hakten er wel goed in.

29. Beck (7)

Na Jehnny Beth stond Beck op het programma in een overvolle Razzmatazz. Fijn concert, vooral het eerste half uur met o.a. Dreams & Wow. Hij raffelde zijn nummers alleen te snel af. Gast, dit was geen Dj set!

28. Molchat Doma (7)

Dit verlegen Wit - Russische collectief had echt wel even tijd nodig om op gang te komen, maar eenmaal de voetjes van de vloer waren. Heerlijke botsing van stijlen, alsof je The Cure met disco laat clashen.

27. Black Country, New Road (7)

Geen een nummer van hun laatste 2 succesvolle platen! Ja, ze hadden het al aangegeven maar ergens blijf je hopen......De nieuwe nummers klonken echter erg goed en eigenzinnig zoals we de band kennen. Kan niet wachten op hun nieuwe album. Uniek optreden, want je voelde hun kwetsbaarheid en dankbaarheid dat we niet wegliepen omdat ze met allemaal nummers voor de dag kwamen die we niet kenden. Op een paar fans na dan, die hun helden achterna waren gereisd. Destijds een hoger cijfer, na afloop beetje zure nasmaak.....Geen Opus, geen Sunglasses, geen Track X, geen Science Fair, geen.....

26. Dj Coco (7)

Fijne deejay met o.a. een bonte mix van Gala - Freed From Desire, Azaelia Banks - 212 & Journey als waardige afsluiter van het hele festival.

25. Gilles Peterson (7+)

Wat een heerlijke tropische set leverde deze man af vlakbij het strand. Helaas voor hem, het was net mijn eerste optreden van de dag. Dus ik moest er nog even inkomen.

24. Altin Gun (7,5)

Zelfs om 4.20 in de nacht nog de moeite waard. Ze hebben er vast weer een schare fans bij!

23. Rina Sawayama (7,5)

Leuk om haar eens een keer live gezien te hebben. We hadden wel de indruk dat ze maar weinig live zong. Nou, ja rechtstreeks vanaf tape klonk alsnog leuk genoeg om een mooi feest te vieren. Check ook zeker haar nieuwe single bol van country invloeden.

22. Slowdive (7,5)

Eindelijk van mijn bucket list af. Klein beetje teleurgesteld, heel veel van verwacht namelijk. Vooral erg degelijk, kippenvel om bv. Souvlaki Space Station & When the Sun Hits live te horen hoor. Maar ik miste net dat kleine beetje meer bezieling wat nodig is om nummers nog net wat grotesker te maken.

21. Jamie xx (7,5)

Zeker een lekkere set, met o.a. wat van zijn hits. kwam alleen niet zo goed uit de verf als gehoopt.


*Gracias!

20. Dua Lipa (8)

Het regende hits tijdens haar magistrale set, met leuke intermezzo`s van o.a. Hollaback Girl. Probleem was denk ik de massaliteit. Het was zo enorm druk daar, zoals ze zelf ook al opmerkte. Drukte geen probleem, wel dat niet iedereen en masse ging meezingen maar andere dingen ging doen.

19. Run the Jewels (8)

Diep in de nacht stonden deze helden geprogrammeerd. Waar ik al bang voor was gebeurde ook. Het was bijna een uur lang alleen maar stampen en gaan zonder downtempo nummer! Ik heb nog nooit zoveel mensen om mij heen cocaïne zien snuiven........Gelukkig bracht ik het er alleen maar met een bezwete ( mijn zoveelste ) rug vanaf die nacht.

18. M.I.A. (8)

Mooie opkomst, dansbaar en indrukwekkende visuals. Ik snap dat sommige mensen zich aan haar wat opzichtige boodschap kunnen storen, want je betaalt geen kaartje voor politieke statements, maar ik vond het wel oprecht Bamboo Bangaa!!!

17. Wet Leg (8)

Hierbij stond ik maar liefst 30 minuten in de rij om drankjes te halen maar dat heeft mijn beoordeling niet in de weg gestaan. Verlegen dames overtuigen het publiek met hun aanstekelijk gespeelde muziek.

16. Jenny Hval (8)

Om 17.30 gezien in het Audiotorium, net naast het festivalterrein. Prachtlocatie om eindelijk even lekker te zitten in het donker in je luie stoel ver van alles en iedereen. Ideaal moment om even weg te zakken....Oh wacht teveel likeur 43 op. Toch 2 x naar de wc in 1 uur. Misschien maar goed ook. Year of Love als afsluiter was alles.

15. Charli XCX (8)

Absoluut fijn, maar ik miste wat avontuurlijke elementen in haar set.

14. Tame Impala (8)

Ze klinken als een klok. Uitstekende visuals, strak gespeeld, top om ze weer een keer gezien te hebben.

13. Caribou (8)

En toen stonden onze Canadezen ineens op het hoofdpodium. Hoogtepunt was de bijna 10 minuten durende orgie die ''Sun'' heette. Fijn om ze zo lekker uit de ban te zien springen, meer van dat!

12. Kero Kero Bonito (8+)

PC Music voor altijd, helaas het voltallige feest gemist wegens een rij van 2 uur. Gelukkig wel een aantal van hun paradepaardjes mee kunnen pikken waaronder dus Kero Kero Bonito. Vrolijke bende.

11. Fontaines D.C. (8,5)

De Ieren maken de hype waar hoor. Prachtige set, kan niet anders zeggen.


*Si! Si! Si! Ja, Gracias!

10. Hannah Diamond (8,5)
09. Bicep (8,5)
08. Little Simz (8,5)
07. Danny L Harle (8,5)
06. Let`s Eat Grandma (9)
05. Beach House (9)
04. Jessie Ware (9)
03. Lorde (9,5)
02. Working Men`s Club (9,5)
01. Nick Cave & The Bad Seeds (10)

Nick Cave is de absolute koning, dat kon al bijna niet meer stuk nadat hij There She Goes....als tweede nummer inzette, hij kreeg ook bijna iedereen op het gigantische veld stil. De mannen van Working Men`s Club doen hun naam eer aan voor slechts 500 uitzinnige fans waaronder ik. Al volledig in het zweet gewerkt sloten ze hun set nog even af met het euforische Angel en het opzwepende en blikkerige Teeth. Lorde is een grote verrassing, nooit zo hoog verwacht maar zelden iemand zo fris en vrolijk over het podium zien dartelen. Bij het vierde nummer ''Ribs'' ging het dak er al voorzichtig af. Bij ''Green Light'' was iedereen op het veld aan het springen.

Boos ben ik op Jessie Ware, in de Cupra was ik juist even gaan zitten om bij te komen. Waarna ik mijzelf toch weer dansend op de banken vond. Foei Jessie! Donnie Darko tijdens de Let`s Eat Grandma set met o.a. Gretz was ook een geniaal moment dat zijn weerga niet kent. Verder veel goede dansmuziek, heerlijk hoe de Spanjaarden Rainbow in the Sky niet kenden en je Nederlanders kon onderscheiden in het publiek tijdens Danny L Harle.

Helaas gemist: Boy Harscher, want er zijn ook andere dingen dan muziek gaande op zo`n immens festival.

Primavera Sound Barcelona - primaverasound.com

https://assets-img.primaverasound.com/2500x0/psweb/fpzfeh8hbfteah2k8x4p_1669720525022.jpg

Kom maar doorrrr

Primavera is een stadfestival toch? Dus overnachting in de stad i.p.v. op een camping?

Jep. Drie ''volle'' festivaldagen op het terrein van het Parc del Forum (haven/strand aan het uiteinde van de stad; ongeveer 20 minuutjes metro vanaf Placa de Catalunya) op donderdag, vrijdag en zaterdag. Daarnaast op maandag- en dinsdagavond nog voor het echte festivalprogramma concerten in de Apolo (in de wijk El Ravel). Op woensdag een kort voorproefje van het festival op het Parc del Forum plus naderhand concerten in de binnenstad (vooral in Apolo, maar sinds vorig jaar ook weer in Razzmatazz in Poblenou). Op de zondag ná het festival is er een afsluitende brunch/beachparty + 's avonds concerten in de binnenstad.

Sommigen vinden het fijn om in een hotel/hostel/B&B richting het Parc del Forum te verblijven, maar ik vond het altijd prettig om in de binnenstad te verblijven nabij het stadprogramma. Beetje cultuur snuiven overdag en je bent de meeste dagen van de week toch vooral in de stad. Voor het volle festivalprogramma ben je lang vooral op het festivalterrein (van 17.00 tot 06.00 is er sowieso muziek) en het is ook prima te doen om terug te komen in de stad (metro+tram / nachtbussen / vele taxi's etc.).

Mooie lineup overigens, maar dit gaat de eerste keer in een jaar of 8 zijn dat ik een editie oversla. De prijzen rijzen de pan uit. Niet alleen voor het festival (al is de prijsverhoging, om vrij begrijpelijke redenen, extreem gortig), maar ook voor overnachtingen en vliegreizen (het festival is in hetzelfde weekend als de F1 GP van Barcelona...). De vorige editie was om logistieke redenen ook een afknapper. Bovendien heb ik het merendeel van de geboekte namen nu wel vaak genoeg gezien en zie ik nog maar weinig potentiële ontdekkingen in de lineup terug (wel erg veel gekende namen en herboekingen).

Wel spijtig dat ik dan Unwound, Come en Karate mis. Wat een gave boekingen zijn dat. Hopelijk ook nog dichter bij huis te zien komend jaar.

Lekker pik

Primavera is een festival dat hoog op mijn bucketlist staat. Met deze line-up moet ik het toch maar eens gaan proberen komend jaar

Als het zo druk was als vorig jaar dan ga ik passen. 6 uur aan een stuk niks kunnen drinken wegens absurde wachttijden aan de toog, nee bedankt. Heb het over de editie van 2022, voor alle duidelijkheid, geen idee hoe het dit jaar is verlopen.

Dat was vooral de eerste dag naar mijn idee en was de dagen erna al stukken beter. Volgens mij een coronakinderziekte destijds die eerste dag.

Dat laatste dacht ik al ja. Maar totaal oneens dat het enkel de eerste dag was.

Hm, heb er afgelopen jaar niets van gemerkt eigenlijk. Het langste wat ik in de rij heb gestaan moet iets van tien minuten geweest zijn, en behalve bij Rosalía viel het me eigenlijk mee hoe makkelijk het was om plaatsen te verkrijgen bij optredens.

Maar goed, wat betreft line-up ben ik eigenlijk dit jaar niet wild enthousiast. Veel goede en prima namen, maar niets wat ik echt móet zien voor mijn gevoel. Aan de andere kant, de kaartjesprijzen vallen mee en ik heb accommodatie, dus ik denk dat ik er alsnog wel voor ga dit jaar. Minder keuzestress. Bovendien is de line-up op het gebied van dance wel erg tof dit jaar, trouwens!

Gaan er nog mensen naar Primavera dit jaar?

Vandaag tickets kunnen scoren voor de openingsavond en voor de La Ciutat avond met The Chameleons! Dat hebben ze alvast goed geregeld dit jaar. Geen lange rijen, maar van te voren tickets boeken!

Ik ga hoogstwaarschijnlijk toch, na aanvankelijk mijn kaartje verkocht te hebben. Het is de laatste editie waar ik heen kan gaan terwijl ik in Barcelona woon, dus toch te veel FOMO om niet te gaan. Ken niet veel mensen die ook gaan, dus eventueel wel bij een meetup!

Wel supertragisch hoe juist de namen die ik het liefst wil zien in een verder wat mindere line-up allemaal overlappen. Model/Actriz tijdens Charli XCX, Beth Gibbons tijdens Vampire Weekend...

Zeker in om te meeten! Laten we zeker even contactgegevens uitwisselen dan!

En ja, die Vampire Weekend-Beth Gibbons-Duster clash is wel echt heel naar. Ga waarschijnlijk toch voor die eerste om vervolgens een goed plekje voor Pulp te bemachtigen.
Model/Actriz gelukkig al gezien op LGW, maar snap de lastige keuze. Model/Actriz maakt wel een verpletterende live indruk.

En ook niet heel erg tevreden met de last minute switch van Clipse tijdens Lana Del Rey. Daar keek ik enorm naar uit.

Vind de line up op donderdag en zaterdag erg goed, maar vrijdag is eigenlijk toch wel een matige dag.

Ik zit met een slaapgebrek en subtiele kater te vegeteren op kantoor, dus alle tijd om verslag uit te brengen van de eerste dag Primavera.

De mensen met wie ik ga konden allemaal pas later op het terrein aanwezig zijn, dus ik ben aan het begin van de avond solo naar William Basinski's uitvoering van de Disintegration Loops gegaan. Ik wist niet goed wat ik moest verwachten - ging hij één of meerdere loops doen, wordt het niet een beetje saai in het eerste geval, en vernietigt het niet een beetje het doel in het tweede geval? Nou goed, blijkt dus dat er een heel orkest was dat dlp 1.1 uitvoerde, en het was echt magistraal. Horen hoe mijn favoriet van zijn loops door een orkest ter gehore werd gebracht, en hoe het afbreken van de loop werd uitgevoerd in een natuurlijke setting was echt in zichzelf al een reden dat ik blij ben dat ik toch naar Primavera ben gegaan. Achteraf gaf Basinski nog een praatje - hij dirigeerde zelf het optreden overigens niet - en het bleek dat dit alles speciaal voor deze gelegenheid naar een orkest was vertaald, met maar twee repetities! Echt een once in a lifetime-kans dus, en ik ben heel blij dat ik dit mee heb mogen maken.

Met de melodie nog nadreunend in mijn hoofd ben ik een beetje gaan dwalen over het terrein, en toen ik Buri Buri hoorde schallen van het Pull & Bear stage besefte ik pas dat de Koreaanse Brockhampton natuurlijk ook nog optrad. Deels in de menigte en deels van een afstandje heb ik dat optreden grotendeels bewonderd. Het was een indrukwekkend gechoreografeerd optreden en energiek bovendien, maar het geluid was voor mijn gevoel niet helemaal top - de beats kwamen niet helemaal tot hun recht, waardoor het muzikaal toch een beetje rommelig overkwam. Misschien was ik er positiever over geweest als ik midden in de menigte stond, want aan het eind kregen ze iedereen wel goed aan het springen.

Toen Balming Tiger afgelopen was, ging ik naar het Amazonpodium, nog steeds solo (nadeel van afspreken met Spanjaarden: de stereotypes over laat zijn zijn waar). Hier trad namelijk Dillom op, een Argentijnse rapper die ik bij het voorluisteren op dezelfde dag had ontdekt. Hier werd ik aan het begin wel goed meegesleurd door de artiest: hij begon met zijn grootste banger Buenos Tiempos, kreeg meteen het publiek aan het springen, en hield de energie een paar nummers goed vast. Het hielp dat hij de nummers in een bandsetting bracht, met heuze gitaarsolo's door het geheel. Naarmate het optreden vorderde begon het wel steeds meer op een rockoptreden te lijken, tot op het punt dat ik aan m'n vrienden die halverwege het optreden kwamen opdagen moest uitleggen dat we naar een rapper aan het kijken waren. Het hielp ook niet mee dat hij meerdere keren van het podium ging en de band een beetje verdwaasd achterliet. Ging uiteindelijk dus een beetje als een nachtkaars uit, maar begon tof.

De vrienden wilden naar Vampire Weekend, dus toen gingen we een uurtje kamperen bij de Estrellastage. Daar nog wat van Amyl and the Sniffers meegekregen, maar eigenlijk niet goed genoeg opgelet om daar wat zinnigs over te zeggen. Vampire Weekend was goed in vorm en speelde technisch perfect, maar achterin m'n hoofd ging toch de gedachte knagen dat ik een unieke kans om Beth Gibbons te zien aan het missen was. Toen een paar vrienden na een stuk of acht nummers weggingen om L'Imperatrice te zien besloot ik dus toch om weer op de solotour te gaan, en Beth Gibbons alleen te bekijken. Ik ben uiteindelijk blij dat ik die beslissing heb gemaakt, want ook dat optreden was weer echt geweldig. Gibbons speelde ook in een orkestralere setting dan ik verwacht had, met een stuk of zeven mensen in haar band. Dat zorgde ervoor dat ze het geluid van haar laatste album heel goed kon evenaren, en misschien nog naar de kroon kon steken. De wat uitbundigere nummers zoals Beyond the Sun en Reaching out waren echt spectaculair, en we werden ook nog eens getrakteerd op een versie van Roads die me eerlijk gezegd nog beter beviel dan de beroemde live-opname in New York. De reactie van het publiek was ook hartverwarmend om te zien: alsof er een winnend voetbalteam thuiskwam.

Na Beth Gibbons weer gemeet met vrienden, en aanvankelijk naar yeule gegaan, maar die speelde dan weer in een vrij karige bandsetting (zonder basgitaar?) en we hadden ondertussen wel zin om te dansen, dus we gingen naar The Warehouse waar Aya een experimentele technoshow aan het geven was. Begon erg cool - zowel dansbaar als desoriënterend - maar na een tijdje vertrokken de drums uit de mix en begon ze te freaken met iets wat nog het meest op Tibetaanse schalen leek. Een beetje in strijd met ons voornemen om te dansen, dus we besloten weg te gaan om een goed plekje bij Sofia Kourtesis te kunnen bemachtigen. Deze presenteerde haar liedjes ook in een bandsetting, met zowel dj-set als drumstel, basgitaar en een groepje dansende vrienden. De energie zat er goed in bij haar - ze deed een hele cardioset op haar eigen liedjes qua dansen, en het werkte aanstekelijk. Het was zo ongeveer precies het feestje dat ik ervan verwacht had, en het feit dat de menigte gevuld was met iedere homo in Barcelona hielp mee met de feestelijkheid. Toch heb ik het gevoel dat het geheel nog íets energieker was geweest als de elektronica wat hoger in de mix had gezeten - ik kreeg soms net een beetje karaokevibes van het geheel. Maar goed, Si Te Portas Bonito live meekrijgen was honderd procent één van de hoogtepunten van de avond.

Toen Sofia Kourtesis was afgelopen was het half 3 en werd het tijd om de lange fietstocht naar huis te wagen, want kantoordag vandaag dus. Wel jammer, want eigenlijk had ik juist deze nacht graag tot het einde meegepakt - een beetje FOMO wat betreft Justice, en een beetje veel fomo wat betreft Peggy Gou en AG Cook. Vandaag wordt een gevalletje Lana Del Rey-hooligans ontwijken en wachten totdat de danceknallers voorbij komen - buiten Jessica Pratt is er eigenlijk niet echt iets wat ik hoef te zien op de vroegere avond. De eerste dag was het in ieder geval volledig waard!

William Basinski 10
Balming Tiger 6.5
Dillom 6.5
Acht nummers van Vampire Weekend: 8
Beth Gibbons: 10
Sofia Kourtesis 7.5

Ja, maar ik heb met een groep vrienden dit jaar besloten om eens een keertje het festival in Porto uit te proberen

Note to self: mezelf houden aan mijn voornemens voortaan.

Na het typen van bovenstaand bericht besefte ik al snel dat ik toch echt uitgeput was en dat als ik Disclosure wilde halen, ik toch echt een dutje moest doen. In plaats van rechtstreeks naar het festival dus na werk naar huis gegaan, en wat later pas aangehaakt bij mijn vrienden. Die bleken ondertussen Lana Del Rey te hebben verkozen boven Jessica Pratt, en waren bij het hoofdveld bij Troye Sivan. Ik was niet in de stemming om alleen naar een optreden te gaan, en dus besloot ik toch om Jessica Pratt te verraden, en me bij heb aan te sluiten. Het leek aanvankelijk geen slechte beslissing: buiten Rush om doet Troye Sivan me weinig, maar hij gaf hier echt een ongelooflijk gepolijst optreden. De choreografie was tot in de puntjes uitgedacht en lekker raunchy, en Troye had een stage presence die me hem mentaal heeft doen hercategoriseren naar poptwink die zijn status misschien toch wel verdient.

En toen kwam Lana. Lol. Allereerst kwam ze vijfentwintig minuten te laat, wat extra irritant was omdat de menigte zeldzaam kut was. Er werd geperst alsof het de kraamafdeling was (en ik stond helemaal achteraan!), links en rechts werden er mensen met paniekaanvallen afgevoerd en de mensen om mijn vrienden en mij heen besloten om een soort rookflashmob te beginnen - als gerookte sardientjes een ding waren was dat een mooie metafoor geweest. Na bijna een halfuur edgen kwam Lana het podium op, en besloot ze haar vertraging goed te maken met het meest lamlendige optreden dat ik ooit heb gezien. Ze zong onverstaanbaar, skipte soms hele coupletten (bij West Coast besloot ze gewoon een minuut te poseren terwijl de band doorspeelde) en klonk soms ronduit vals. Het publiek leek het niks uit te maken, want de mensen om me heen kresen mee alsof Lana ze onder schot hield - waardoor ik uiteindelijk een beter idee van de zangkunsten van de meid achter me heb gekregen dan van Lana zelf. Zo’n halfuur voor het eind van het optreden bedacht ik me dat ik Jai Paul echt niet wilde opgeven voor deze valiumcore, dus ik ben weggegaan. Gelukkig bleek ik achteraf niet de enige die deze ervaring had: Reddit staat vol met klachten. Sorry Jessica, ik had dit nooit moeten doen!

Jai Paul was vervolgens de palate cleanser, en vervulde die rol prima. Toen ik later filmpjes van zijn optreden terugkeek hoorde ik pas dat hij eigenlijk best vals zong soms, maar zijn band speelde zo funky dat ik me daar niks van aan hoefde te trekken bij het optreden. Grappig genoeg bleef de lofi kwaliteit van de muziek redelijk intact bij het optreden - het klonk precies zo toegankelijk als zijn demo van vijf(tien) jaar geleden. De ontvangst van het publiek was ook aandoenlijk: zijn naam werd luidkeels gescandeerd tussen nummers door, en hoewel hij er als een koele kikker op reageerde moet het hem wel wat gedaan hebben.

Gelukkig voor Jai Paul en minder gelukkig voor mij leek zijn optreden misschien wat beter omdat het tussen twee matige optredens gesandwicht was. Hierna gingen mijn vrienden en ik namelijk naar Tirzah, die bij Plenitude ook een masterclass in saaiheid gaf. Nu blinkt haar muziek sowieso niet echt uit wat betreft uitbundigheid, maar het hielp ook niet mee dat de instrumentatie van een bandje kwam, en Tirzah met haar ogen neergeslagen haar teksten aan het opdreunen was. Als gevolg kwamen vooral de liedjes van haar laatste album over als een eenvormige brei. Ik moest ondertussen erg nodig naar de wc, maar de wc’s bij dat podium hadden een wachtrij van anderhalve marathon, dus ik besloot even naar de andere kant van het terrein gegaan. Toen ik terugkwam hadden m’n vrienden besloten dat ze het niet meer aankonden, en we gingen wat eerder bij Barry Can’t Swim staan.

Barry Can’t Swim, finally some good fucking food. Weinig over te zeggen, behalve dat het extreem vrolijk en dansbaar was, en de man was overduidelijk blij om er te staan. De menigte leek ook dankbaar, want er werd vanaf het begin gedanst als een malle en de sfeer in het publiek was supervriendelijk. Toen m’n vrienden voorstelden om naar Disclosure te gaan stond ik dus niet per se te springen - of nou ja, wel in de letterlijke zin. Uit verlatingsangst toch meegegaan.

En deze keer was ik wel blij met de groepsdruk, want Disclosure was misschien wel nog euforischer. Misschien is het basic van me, maar wat mij betreft zijn de mannen van Disclosure live echt op een eenzaam hoog niveau wat betreft het aan het dansen krijgen van het publiek. Achterin de weide waarin we stonden was iedereen met elkaar aan het dansen, en trucjes van de band zoals de hele weide zo laag mogelijk laten gaan, werkte echt explosief goed. Ook hier kan ik dus ook weinig anders over zeggen behalve dat ik 100% weer naar een Disclosurefeestje ga bij een volgend festival.

Na Disclosure gingen we nog naar Arca, maar dat leek toch iets te veel op reggaeton (waar ik helaas allergisch voor ben - geen feestje als je in Spanje woont). Met het oog op de energie wat betreft de volgende dag ben ik dus maar naar huis gegaan. Overall duidelijk de minste dag van de drie, maar de fantastische dag die gisteren was maakt veel goed. Spoiler voor het volgende verslag: Snoeperd komt erin voor.

Troye Sivan: 7.5
Lana Del Rey: 3
Jai Paul: 7.5
Tirzah: 4.5
Barry Can’t Swim: 8
Disclosure: 9

Wat een eer! Ik ben benieuwd . Ik kom ook nog met een verslag! En spoiler: hoi123 komt er in voor.

Mijn vierde editie van Primavera Sound alweer (2015, 2016, 2022) en ook al was de line up van 2022 op papier en in de breedte misschien wel beter, is dit toch wel mijn favoriete editie. Ten eerste in erg goed gezelschap met vrienden uit Brussel en daarnaast dit jaar ook echt kunnen genieten van de full experience door van maandag tot en met zaterdag naar concerten te gaan.

Primavera à la Ciutat & openingsdag

Mijn Primavera begon maandag met een avond in de grote zaal van de Sala Apolo met een reeks hele fijne concerten. De Cranes openden, voor mij althans, het bal. Shoegaze/dream pop bands uit de jaren '90 hebben bij mij altijd een streepje voor en leuk dus om een nieuw bandje uit die tijd te ontdekken. Bovendien erg goede zangeres en zeker als het gaspedaal lekker werd opengezet was het super.

Vervolgens The Chameleons waarvoor ik graag juist bij deze avond wilde zijn. Overigens, even terzijde, over Primavera in de stad, dat was dit jaar ontzettend goed geregeld. Voor 10 euro reserveerde je, als je op tijd was, een ticket waardoor je sowieso naar binnen kan. Een wereld van verschil met de ellenlange rijen in 2022 waardoor uiteindelijk niemand blij was. Echt top!
The Chameleons ben ik eigenlijk pas afgelopen jaar echt gaan waarderen. Had somehow altijd het gevoel dat het een beetje 13 in een dozijn- jaren '80 bandje was, totdat Script of the Bridge er vol in hakte. Chameleons speelden heel strak en de zanger heeft een erg gave en gelikte uitstraling. Iets te weinig nummers van Script of the Bridge naar mijn smaak en 50 minuutjes was uiteraard veel te kort, maar wel een topconcert.
Tenslotte nog Johnny Jewel (Chromatics, Desire) als afsluiter met een vette set die beeld (art house films, soms lekker goor) en geluid combineerden. Goede set, maar The Weeknd cover als afsluiter haalde mij een beetje uit de trance waar ik zorgvuldig in was gebracht op het einde.

Dinsdag uiteindelijk één concertje gezien, want wilde graag ook met mijn vrienden in Barcelona hangen. Maar The Mountain Goats lieten wel een verpletterende indruk achter in het uurtje tijd dat ze hadden. Ken ze eigenlijk niet supergoed, want ze hebben nogal een discografie waardoor ik nooit zo goed weet waar ik moet beginnen. Gezien ze weinig tijd hadden speelden The Mountain Goats een bijzonder energieke set en op het einde enkele classics als No Children en This Year. Ik vond zelf nummers als Stabbed to Death Outside San Juan en Murder at the 18th St. Garage erg leuke ontdekkingen.

Op woensdag stond de openingsdag gepland. Geen extra concerten helaas in de stad vanwege ticketgebrek, maar wel Stella Maris en Phoenix kunnen zien op het Primavera-terrein.
Stella Maris, een fictieve christelijke girlband uit een tv-serie in Spanje, maakte voor eenmaal de stap naar de echte wereld, voor een werkelijk 'what the fuck' optreden die eigenlijk echt wel heel vermakelijk was. Op zo'n manier krijg je mensen wel weer naar de kerk! Vooral de expres amateuristische windows '95 visuals in combinatie met het geweldige acteren van de zangeressen, die me soms aan het meisje van de exorcist deden denken qua horror feeling, maakten behoorlijk indruk.

Phoenix dan, die eigenlijk meteen hun kruit verschoten door direct Listzomania te spelen. Daarna viel me op hoe weinig hits ze eigenlijk hebben. Daardoor zakte de boel op gegeven moment wel in, al was het ook wel prima. Op het laatst kwam Ezra Koenig van Vampire Weekend meespelen voor 3 nummers en tijdens het laatste nummer ging de zanger het publiek in voor 5 minuten, wat toch een knallend einde opleverde.

Cranes: 8
Chameleons: 8,5
Johnny Jewel: 7,5
Mountain Goats: 8,5
Stella Maris: 8
Phoenix: 7

Primavera Sound dag 1

Primavera Sound dag 1 was op papier voor mij de beste dag (nek aan nek met dag 3). Wat vooraf al te verwachten was, werd ook waarheid. De timetable was een ware nachtmerrie. Vooral de clash Beth Gibbons - Duster - Vampire Weekend zeer pijnlijk. Maar eigenlijk alles in die regionen was lastig, want ik had ook dolgraag Aamaarae, Deftones, yeule, Sofia Kourtesis, etc. willen zien.

De start van de dag was gelukkig allemaal wat overzichtelijker, dus om 16.30 met veel plezier bij Àngeles, Victor, Gloria & Javier gezeten in het Auditorium. Geschoold in de flamenco, jazz, pop en electronica overtuigde het mij op album al, maar live zowaar nog meer. Dat was vooral te danken aan de sterke electronica, de waanzinnige en gepassioneerde stem van de flamenco-zangeres en de prachtige visuals. Een beter begin van Primavera had ik me niet kunnen wensen.

Daarna stukje Voxtrot, beetje een Belle & Sebastian look-a-like, erg leuke nummers, maar moest snel door vervolgens naar William Basinski. Ik was enigszins verbaasd om een klassiek stuk opgevoerd te zien worden, maar heel bijzonder om mee te maken zo die Disintegration Loops. Enige jammere was dat net toen ik er echt in begon te komen het al weer afgelopen was. Wel weer helemaal enthousiast geworden over de loops, die gaan zeker weer in mijn hoofdtelefoon.

Daarna een stukje Balming Tiger uit Zuid-Korea, wat verrassend vermakelijk was, en vol met energie. Super leuk en eigenlijk jammer achteraf dat we niet meer konden zien. Dit trapte eigenlijk echt Primavera af, gezien dit de eerste act was waar mijn vrienden ook op het terrein waren. Vervolgens snel door naar Freddie Gibbs & Madlib, hetgeen behoorlijk bleek tegen te vallen. Waar ik al bang voor was, gebeurde ook: Freddie Gibbs die weer veel te veel met smoken bezig is en het neuken van de politie. Dat kwam het optreden niet ten goede. Pinata is eigenlijk ook gewoon een album voor thuis op de bank. Wel jammer, want omdat Primavera-organisatie besloot Clipse jammerlijk te laten clashen met Lana was dit eigenlijk de enige waardige hiphop-act voor mij dit weekend.

Gelukkig was daar vervolgens Blonde Redhead. Hier keek ik al tijden enorm naar uit. Blonde Redhead is afgelopen jaar uitgegroeid tot torenhoge favoriet, vooral het album Misery is a Butterfly is een wereldplaat. Maar ook hun nieuwste worp vond ik een van de allerbeste albums van afgelopen jaar. Gezien er enkel nummers werden gespeeld van die albums + 23 was het genieten geblazen en wegdromen. 21 augustus weer in OLT Rivierenhof voor de full experience.

Want voor Vampire Weekend wilden we graag een goed plekje. Uiteindelijk met pijn in het hart dus Duster/Beth Gibbons moeten missen, maar de combi met Pulp was qua logistiek toch gewoon het slimst. Overigens het stukje Amyl & the Sniffers dat we zagen was echt heel goed ook. En Vampire Weekend was in topvorm, de nieuwe nummers kwamen geweldig goed en strak uit de verf. En verder een mooie dwarsdoorsnede van hun oeuvre.

En dan moest Pulp nog komen! Wij waren al zo onder de indruk van Vampire Weekend dat we in spanning waren wat Pulp zou brengen.
Jarvis Cocker kwam, zag en overwon. Er zijn weinig momenten in het leven waarop ik me zo gelukkig heb gevoeld. Samen met een van mijn beste vrienden, een hele partij Britten en Spanjaarden, die volledig uit de plaat gaan. Van het moment dat I Spy met het orkest werd ingezet tot meteen Disco 2000 uit de speakers spat, gewoon een grote aaneenschakeling van geweldige momenten. Op Bar Italia en Acrylic Afternoons na alles wel gehoord wat ik wilde horen, en dan ook nog eens afsluiten met Razzmatazz als 2e encore! Dit moest wel het concert van het weekend zijn, toch?!

Wat doe je daarna dan? Alles kan toch alleen maar tegenvallen. Wat snoepen en dan zien dat Justice toch ook wel een hele goede show weggeeft. (met de headlinermarathon was zeker niets mis, nee!). Precies wat ze op plaat doen, maar live klinkt het allemaal nog moddervetter.
Stukje Peggy Gou was leuk, maar te weinig van meegekregen voor een beoordeling. Maar dak leek er af te gaan in ieder geval.

De beste dj-set van die nacht moest echter nog komen. A.G. Cook, brein en architect van de hyperpop, gaf een masterclass weg en een van de beste sets die ik ooit hoorde. Wow. Echt wow. Een ultiem combi van hyper pop bangers, experiment en veel nummers van zijn geweldige nieuwe album. Mocht je een indruk willen krijgen: er staat een deel van de set op New Music Fix - A. G. Cook Live from Primavera 2024 - BBC Sounds - bbc.co.uk. Weggeblazen.

Àngeles, Victor, Gloria & Javier: 8
William Basinski: 7,5
Freddie Gibbs & Madlib: 6
Blonde Redhead: 8,5
Vampire Weekend: 9
Pulp: 10
Justice: 7,5
A.G. Cook: 10

Deftones Concert Setlist at Primavera Sound Barcelona 2024 on May 30, 2024 | setlist.fm

Wtf, die laatste vier nummers, doe normaal gek.

En verder is zo'n clash van VW/Duster/Beth Gibbons classic Primavera, kan toch niet haha.

Dag 3: een gevalletje lage verwachtingen, hele hoge uitkomsten.

Twee dagen nachtwerk hadden me al grondig toegetakeld, maar desalniettemin wilde ik zaterdag vrij vroeg op het festivalterrein zijn om Lankum mee te kunnen maken. Probleem: de ene groep vrienden met wie ik ging was op dat moment nog aan het bijkomen van hun kater, en met de andere groep bleek ik al vroeg in het weekend onoverkomelijke verschillen te hebben qua de optredens waar we heen wilden. Ik bereidde me dus al voor om nog een solo-optreden mee te pakken, tot ik me bedacht dat Snoeperd natuurlijk ook op het terrein te vinden was. Een korte Whatsappcorrespondentie later heb ik mijn allereerste Musicmetermeetup mogen meemaken met Joep, redelijk vooraan zittend in het Auditorium.

De band zorgde niet bepaald voor de slingers: wanneer Lankum niet nog dreigender speelde dan op hun laatste plaat, speelde de band nog aangrijpender. Ik ben nooit diep in de tekst van The Young People gedoken en categoriseerde het altijd mentaal als een aangename meezinger, maar de rouw droop ervanaf bij deze uitvoering. Andere hoogtepunten waren The Wild Rover - het moment dat Radie Peats lage accordeon (?) in kwam vallen was het folkequivalent van een technodrop qua spektakel - en natuurlijk Go Dig My Grave. Ik keek al het hele festival uit naar hoe de band dit nummer uitgeleide zou doen, en ze stelden niet teleur. Het contrast tussen de hemelse samenzang en de dreigende drones een paar tellen later viel echt in als de bom, en in combinatie met de sirenes die Ian Lynch inzette was het paniekaanvalopwekkend op de beste manier. De luchtige grapjes van de band tussendoor bracht het geheel wat meer naar de aarde, maar waren desalniettemin precies zo charmant als je van Ieren kan verwachten. Bewonderenswaardig verder hoe de groep niet aan anonieme politieke statements deed wat betreft Palestina: Lynch nam uitgebreid de tijd om zijn mening te delen over wat er moest gebeuren.

Na Lankums optreden hebben Joep, een vriendin van hem en ik een drankje gedaan op het terrein. Bijzonder gezellig om eindelijk een medeMusicmeteraar te ontmoeten en samen te kunnen fanboyen over de line-up. Note to self dat ik me volgende keer eerder met m'n naam voorstel, want ik kwam er iets te laat achter dat Joep me alleen nog als hoi123 kende. Aangezien de line-up in de uren daarna niet heel denderend was, mijn vrienden later pas zouden aankomen en ik rond festivals de energie van een bejaarde heb, ben ik vervolgens even heen en weer naar huis gegaan om te eten en dutten (lang leve de fiets!).

Toen ik twee uurtjes later terug op het festivalterrein kwam, had ik mijn beslissing meerdere keren vervloekt: het was begonnen te storten, wat een fietstocht terug naar het terrein van een halfuur betekende. Godzijdank zagen mijn vrienden dit aankomen, en hadden we eerder die dag poncho's ingeslagen. Eenmaal op het festivalterrein bleek het noodweer eigenlijk best een toevoeging, zeker als je een muzikant als Eartheater gaat zien. Ik ben er nog steeds niet helemaal over uit of ik haar muziek nou een beetje te veel concept boven inhoud vind, maar haar live-optreden heeft me in ieder geval heel erg naar een gunstig oordeel geduwd. Waar ik op plaat de combinatie tussen folkliedjes en grootse elektronica soms een beetje ongemakkelijk naast elkaar geplaatst vind, gaf het hier haar optreden juist het nodige spektakel mee. Ze was bovendien bijzonder goed in vorm: energiek bij de snellere nummers, en niet bang om vocaal risico te nemen, zoals tijdens de prachtige uithalen bij Below the Clavicle. Tel daarbij op een lucht die oplicht van de bliksemschichten, en je hebt een erg memorabel optreden te pakken.

Na Eartheater had ik het gezelschap overgehaald om naar American Football in de Cupra te gaan in plaats van Mitski, en ik weet niet zeker of dat me in dank is afgenomen. Instrumentaal zat het helemaal goed met hoe de band speelde - de melancholie droop van de gitaren zoals je mag verwachten van deze emolegendes - maar de zang was, eh, niet best. Zanger Kinella zat regelmatig echt compleet naast de toon die hij hoopte te halen, tot op het niveau dat ik gezichten om me heen zag vertrekken. Wat het optreden tevens een beetje grappig maakte was dat we bij de stillere momenten eigenlijk aan het luisteren waren naar een optreden van Bikini Kill, die tegelijkertijd het Amazon Stage aan het afbreken waren. De praatjes tussendoor waren ook vrij ongemakkelijk, wat mijn vrienden uiteindelijk liet beslissen dat we maar een biertje om de hoek gingen doen. Daarna scheidden onze wegen weer tijdelijk: zij naar Romy, ik alleen naar Mandy, Indiana.

Hier mocht ik profiteren van één van de voordelen van Primavera, namelijk dat het buiten de grote headliners vaak mogelijk is om helemaal vooraan te komen, zelfs als je tien minuten van tevoren aankomt. In deze tien minuten maakte ik kennis met twee Dominicaanse meiden die de band hadden horen soundchecken en wel benieuwd waren naar hoe het zou klinken. Ik ben blij dat ik niet helemaal alleen was om dit optreden mee te maken, want ohmijnfuckinggod dit was geweldig. Zangeres Valentine Caulfield zag er uit als een soort vrouwelijke Joker in een zwarte latex outfit en met uitgelopen make-up, en de energie van de performance matchte deze look precies. De band speelde als op hol geslagen machinerie, en Caulfield performde alsof haar leven ervanaf hing: verwrongen lachend bij aanklacht-tegen-vrouwelijke-socialisatie Drag (Crashed), krijsend alsof de duivel uit haar gedreven werd bij Peach Fuzz, en kronkelend onder het podium bij nieuw nummer Magazine. Ik wil het moment niet van jullie onthouden waarop Caulfield een complete breakdown beleeft bij het nieuwe nummer, en de beveiliger serieus lijkt te overwegen of hij een baptisme moet uitvoeren. De twisted sfeer waar de band voor ging landde dus echt als een mokerslag, en de moshpit die bij afsluiter Alien 3 ontstond is één van mijn favoriete momenten van het hele festival. Echt een zorgwekkend goed optreden, en het was denk ik mijn favoriete optreden van deze editie geweest als de band niet een kwartier voor de eindtijd vrij abrupt stopte, zonder Nike of Samothrace gespeeld te hebben.

Mijn Dominicaanse vriendinnen waren gelukkig net zo flabbergasted als ik, en na tien minuten superlatieven uitwisselen namen we weer afscheid - zij gingen naar Roisín Murphy, en mijn vrienden hadden nog net genoeg vertrouwen in me om me weer te meeten bij Atarashii Gakkoo. Gelukkig heb ik ze deze keer niet hoeven teleur te stellen wat betreft muziekkeuze: ook dit was echt een legendarisch fucking optreden. Het had precies alles wat j-pop zo charmant maakt met de perfect georiënteerde dansjes, extreem vrolijke melodieën en muzikale twists, maar het had niet de mierzoetheid en hoge stemmetjes die me vorig jaar bij een Kyraru Pamyu Pamyu lieten afhaken. De vrouwen deden bovendien aan supergoed crowdwork en betrokken de menigte in de dansjes, wat het geheel echt een stompzinnig leuk feestje maakte. Als kers op de taart joinde Joep halverwege het optreden ook nog eens, met een vriend van hem (in het publiek, niet op het podium, voor de duidelijkheid), zodat we met z'n allen konden springen bij Tokyo Calling. Van alle feestjes die ik heb mogen meemaken deze editie was dit denk ik de allerleukste.

Tot slot was daar Charli XCX, toch wel de headliner van het weekend voor mij (nogmaals fuck jullie Primavera dat jullie haar tijdens Model/Actriz hebben geplaatst!). Het was even wachten bij een veel te druk Amazonstage, maar het was wel ongeveer zo leuk als ik verwacht had. Charli speelde alle grote hits, inclusief jaren-10 banger I Love It, waarvan ik tot kort daarvoor helemaal niet door had dat van haar was. Het publiek was uitzinnig, dus ondanks dat ik Charli vooral op het scherm kon zien was het gewoon een heel leuk collectief feestje. Speed Drive en Von Dutch waren zo leuk dat ze ondanks m'n onderhand nogal aangeschoten staat nog steeds in m'n herinneringen staan gegrift. Wel moet ik zeggen dat wat achtergronddansers/muzikanten het geheel misschien iets meer tot een show had gemaakt: de instrumentatie kwam van een playknop en Charli was alleen, wat het geheel weer een beetje een karaoke-achtige vibe meegaf. Maar goed, het was wel een karaoke met alle nummers die ik hoopte te horen van mijn favoriete mainstream popgirlie, en uitgevoerd zoals het hoort. Wel jammer dat ook dit optreden weer twintig minuten eerder was afgelopen.

Na drie topoptredens op een rij zat de energie er bij mij nog goed in, maar Primavera liet een steekje vallen wat betreft de line-up. De enige dansbare muziek die geprogrammeerd was na Charli was DJ Playero een halfuur later, maar dat was r*ggaeton. Ik probeerde met alle macht de energie vast te houden tot Legowelt, dat nóg een uur later zou beginnen, door de alcoholtoevoer op te hogen. Helaas waren plotseling de rijen voor een drankje ook twintig minuten lang. Uit pure ellende dus nog twintig minuten dansbewegingen gemaakt op DJ Playero, die gewoon een Spotify-afspeellijstje met oude reggaetonhits oprakelde, maar de ogen van m'n vrienden vielen dicht en ik moet zeggen de mijne ook. Om half 5 dus Primavera vaarwel gezegd voor dit jaar: het ging een beetje als een nachtkaars uit, maar in het algemeen was de laatste festivaldag misschien wel de beste, hoewel ik dat op basis van de lineup niet had verwacht. Volgend jaar ga ik zeker proberen weer terug te komen, ondanks het feit dat het dan niet bepaald meer om de hoek is. </3

Lankum 9
Eartheater 8.5
American Football 4.5
Mandy, Indiana 9.8
Atarashii Gakkoo! 10
Charli XCX 8
Dj Playero -

Top-5 van het hele festival:
1. William Basinski
2. Atarashii Gakkoo
3. Beth Gibbons
4. Mandy, Indiana
5. Disclosure
(Eervolle vermelding voor Lankum)

De flops:
1. Lana del Rey
2. Tirzah
3. American Football