Pedaalemmerzakken?

Een vriendin heeft gisteren ook nog regenlaarzen gehaald, ze stond met vijf andere mensen te praten die ook voor DTRH laarzen kwamen kopen. Ik ga straks nog een poging wagen.

Ik ben gisteren bij 6 winkels geweest, maar nergens meer laarzen te krijgen. Alleen de Gamma had nog 1 paar maat 46, maar das te groot...

Ik kaap net het laatste paar maat 44 weg bij van Haren in Den Haag centrum. Maat 46 in overvloed

Ah had ik daar ook heen gemoeten... in Rotterdam niks meer te krijgen. Schoenmaker hier zei dat het afgelopen week heel hard was gegaan. Heb wel waterdichte wandelschoenen gelukkig.

Wat is je maat? Ik woon in Rotterdam centrum en je mag gerust een weekendje mijn laarzen lenen.

44, maar we zijn net vertrokken. Wel bedankt voor het aanbod!

Zonde, ik heb 43/44 ongebruikt in de kast staan.

Zo, de tent staat, campingvelden vallen me nog mee na alle berichten de afgelopen dagen.

Dus de I die net voor de toegangspoorten tussen de camping en het festivalterrein ligt. Ga m'n best doen om er 12:00 te zijn, maar kan misschien ietsje later worden als het tegenzit met het vinden van een parkeerplek.

Het is inderdaad een beetje een modderbad.

Ik ga het niet redden vandaag

Ben onderweg. ?

Laatste dag, maar nu onderweg naar huis. Genoeg gehad van de modder en er was nog meer slecht weer voorspeld.

Hier idem dito. Had Daughter wel willen zien, maar dat komt nog wel een keer. Was mijn eerste keer DTRH, en ondanks het verschrikkelijke weer en de modder toch erg gezellig. En veel goede artiesten.

Ik ben nu onderweg. Daughter nog kunnen zien. Vanwege de weersvoorspellingen wel vandaag weggegaan. Ik ben de modder ook beu.

En wat zaten ze er naast met de weersverwachtingen, het is een schitterende en zonnige dag geworden. Dat maakt veel goed.

Helaas mis in nu wel White Denim. Er gaan geen pendelbussen meer na 24:00 uur waardoor ik nog een nachtje had moetenog blijven. Dat vind ik wel een serieuze smet op het festival. De laatste pendelbus na de hoofdact terwijl dat de enige optie is.

Verder weer een prima editie met als hoogtepunten Spidergawd, Savages, Glen Hansard en de circle pit bij die Balkan band.

Ik ben er gewoon nog, maar hoef dan gelukkig ook niet met de pendelbus en gelukkig al helemaal niet op de camping. Nu nog wachten bij fun lovin criminals. Belevenis vooral vanwege de modder toch wel wat minder tov vorig jaar. Muzikale hoogtepunten: pj harvey en savages. Car seat headrest en Suede waren ook niet verkeerd.

Net thuis gewoon met de fiets, wat een geweldig festival is dit! Echt een festival waar mensen op afkomen voor de gezellige sfeer i.p.v. alleen maar voor de line - up..

Ik was het modderbad nog lang niet beu, maar moet maandag helaas weer werken. Morgen een uitgebreider verslag. Hoogtepunten: Eefje de Visser, De Staat, Dubioza Kolektiv & PJ Harvey.

Je hebt dus ook niet op de camping geslapen Dance Lover? De modder op het festivalterrein is dan ook niks vergeleken met de camping. Het lager gelegen deel van de camping was echt in zo''n bizar slechte staat. Ik kwam op sommige plekken nauwelijks nog vooruit, zo ver zakte ik weg. Gelukkig heb ik mn laarzen nog.
De plassen water in onze tent na de buien van zaterdagmiddag waren nogeen te doen, beetje dweilen enzo, maar die modder... Wat een helse tocht elke keer naar het toilet.

Ik vind DTRH in zijn geheel wel een fantastisch festival.

En Eefje de Visser vond ik tegenvallen. Ze verkoop in de grote tent. Waarschijnlijk had ik het wel heel goed gevonden als ik vooraan had gestaan.

Ik heb wel op de camping geslapen. Redelijk achterin, dus dat was vaak een flink eind door de modder baggeren. Op mijn schoenen aandoen na, heb ik verder weinig last van de modder gehad. Zelfs nog wedstrijdjes door de modder rennen gedaan met mensen. Liever geen modder natuurlijk, maar het heeft voor mij geen afbreuk aan mijn humeur gedaan.

En voorin de zaal tijdens Eefje de Visser was iedereen zeer enthousiast, kan mij wel goed voorstellen dat praters achterin veel invloed hebben op je beleving.

Haha, dan heb ik je misschien wel voorbij zien rennen. Modder op de achterste camping is inderdaad wel erg heftig, maar verder is DTRH een fantastisch festival gebleken. Lig nu nog in de tent, ga zo maar eens afbreken en nog 1 keer de tocht maken.

Hoogtepunten hier: PJ Harvey, Pat Thomas, Dubioza Kollektiv, Fun Lovin' Criminals, de Hardrockbingo van Club Gewallt, Noet Noet DJ's en de koffie van Zwart Goud.

Dit vond ik dan weer een beetje jammer. Op zich was de sfeer super leuk, maar al het lollige gedoe met Nijntje-knuffels, ballonnen en bellenblaas waar een groot deel van het publiek zich tijdens de optredens mee bezig hield vond ik een beetje irritant. Maar verder heb ik niks te klagen; geweldig festival. Stukken beter dan de laatste twee keer BKS, maar wat mij betreft kon het qua euforie nog niet tippen aan de eerste twee edities van dat festival, maar wie weet komt dat nog.

Mijn top 10 zou zijn:

10. Nothing But Thieves
9. Fresku
8. Courtney Barnett
7. Savages
6. Parquet Courts
5. De Staat
4. Everything Everything
3. The National
2. PJ Harvey
1. Suede

Als de line-up volgend jaar weer zo sterk is kom ik graag terug.

1. PJ Harvey
2. Pat Thomas
3. Fun Lovin' Criminals
4. Dubioza Kollektiv
5. Savages
6. Courtney Barnett
7. Charles Bradley
8. Ahnoni
9. Factory Floor
10. Suede
11. The National
12. Daughter
13. De Staat
14. Kovacs

Bij De Staat en Kovacs na een half uurtje weggegaan, vond allebei niet veel aan. The National viel me ook tegen, erg rommelig optreden (begon al met een nummer dat in de soep liep) en gewoon weinig nummers waar ik iets mee heb. Bij Suede was het wel even schrikken dat de tent zo leeg bleef, denk dat ie voor maar 1 derde gevuld was. Maar ze speelden er niet minder goed om. Desalniettemin voor mij al de 3e keer dat ik ze zag dit jaar, dus ik geloofde het ook wel een beetje. Ahnoni was wel sterk vond ik, maar ook wel heel deprimerend met non-stop projecties van huilende vrouwen en niet iets waarmee we af wilde sluiten, dus die ook niet uitgekeken. Maar wel erg de moeite waard.

Dubioza Kollektiv was muzikaal niet bijzonder, maar wel een geweldig feest waar de tent volledig op zijn kop ging en het publiek in de Bosnische tango van voor naar achter en van links naar rechts. En meerdere malen een grote cirkelpit. Ik denk dat ik nog nooit zoveel meters heb gemaakt tijdens een concert. Fun Lovin' Criminals was veel meer dan de 90s band die nog even de hits komt spelen. Ze hadden echt een mooie muzikale show en waren oprecht heel enthousiast. Mooi om gisteren mee af te sluiten. Pat Thomas was een heerlijk dansfeestje en PJ Harvey staat op eenzame hoogte dit jaar.

Als je Eefje de Visser die nooit teleurstelt slechts op plek 5 hebt staan weet je dat het een geweldig festival is geweest.

1. The_National
2. PJ Harvey
3. MØ
4. De Staat
5. Eefje de Visser
6. Whitney
7. Daughter
8. Courtney Barnett
9. Glen Hansard
10. Everything Everything

Ondanks de blubber, regen en soms wat vreemde keuzes in de programmering, was het weer een geslaagd festival. Absoluut hoogtepunt was The National, wat een geweldige show, ondanks het wat rommelige begin, een geweldige show. Vanaf liveklassieker Afraid of Everyone werd het geniaal en het slot met Graceless - Fake Empire - Mr. November - Terrible Love was legendarisch. Beste optreden dat ik in tijden heb gezien.

De ereplaatsen zijn voor My Baby en Pat Thomas, die er beiden een geweldige show van maakten, ondanks hun vroege programmering. Vaudou Game en de boys van The Love Triangle maakten er een warme vrijdagavond van (nog bedankt voor het draaien van Koto, luc011190, mede namens de groep van +- 20 die als idioten vooraan aan het rondspringen waren). De Staat en Rico & Sticks waren weinig verrassend, maar wel gewoon goed.

Dieptepunten waren het slaapverwekkende Cinematic Orchestra en de nachtprogrammering op zaterdag (serieus, dan boek je John Talabot en dan zet je hem op zondag ipv zaterdag). Helaas moest ik vandaag werken, dus de zondagavond met o.a. DMA's, White Denim en dus John Talabot gemist.

!

Was ook wel leuk om met iemand in gesprek te raken over James Holden en dan vervolgens The Love Triangle te tippen Leuk om Luc eens aan het werk te zien.

Verder wel een beetje eens over John Talabot, maar eigenlijk was de hele zondag een stuk rustiger. De tent bij Suede, Ahnoni, etc. stond lang niet vol op de laatste dag. Van onze eigen groep was merendeel zondagavond ook al bijtijds vertrokken.

In de berichtgeving over Down The Rabbit Hole komt het op mij een beetje over alsof het publiek hier meer "hippy-happy-waar-is-het-feestje" is en op Best Kept Secret meer voor de muziek zelf komt. Klopt dat beeld?

Ik ben nog nooit op BKS geweest, dus ik kan die vergelijking niet maken. Maar qua decoratie en randprogrammering is DTRH wel behoorlijk geweldig. Prachtig terrein ook met allerlei plekken waar nog van alles te doen is en inderdaad kleine feestjes kunnen ontstaan (die ook draaien om muziek overigens). Denk dat er inderdaad minder mensen op de headliners afkomen dan op andere festivals, maar dat vind ik eigenlijk wel prima. Heb ook mensen gesproken die op sommige dagen geen enkel concert hebben gezien, maar wel de hele dag hebben gedanst op leuke muziek (bv. Radio Noet-Noet was erg tof met een mix van disco/house/Afrikaanse muziek). Ook prima toch.

Down the Rabbit Hole 2016

Nog vóór de zondvloed Nederland en ook het campingterrein van Down the Rabbit Hole overspoelde had ik een slaapplek in Nijmegen geregeld. Achteraf bezien was dit de juiste keuze, want met een fietstochtje van 15 kilometer was ik iedere dag in een mum van tijd fris en fruitig op het festivalterrein.

Op dag één was ik daarom ruimschoots op tijd om een goede plek bij SUN KIL MOON te bemachtigen. Mark Kozelek en zijn band speelden zeven nummers in één uur tijd. Het publiek achterin de tent was helaas niet tot stilte te bewegen, wat zich in een steeds harder spelende band uitte. De verhalende zang van Kozelek werd daarbij ondersteund door zijn eigen gitaargetokkel en, naast een bassist en toetsenist, door niemand minder dan Steve Shelley. De voormalige Sonic Youthdrummer mag dan wel ingetogener spelen dan bij zijn vorige broodheer, het inventieve doortikken is hij nog altijd niet verleerd. ‘The Possum’ over een buidelrat en een Godfleshconcert en ‘Dogs’ over Marks eerste stapjes in de liefde behoorden daarbij tot de hoogtepunten van de set.

PJ HARVEY gaf het beste optreden van het festival. De als gothic queen uit de klassieke oudheid uitgedoste zangeres maakte het zich niet makkelijk door voornamelijk werk van haar (uitstekende) nieuwe album Hope Six Demolition Project te spelen. Gelukkig werd ze bijgestaan door een negenkoppige, uit oude rotten bestaande, begeleidingsband. Naast de onafscheidelijke John Parish zagen we onder meer ex-Bad Seed Mick Harvey, Gallon Drunk voorman James Johnston en zijn bandmaat Terry Edwards, die zijn sporen eerder bij Tindersticks verdiende, op het podium.

Deze verzameling van muzikaal talent en rockgeschiedenis wisselde bovendien veelvuldig van instrument, wat de dynamiek van de show ten goede kwam. In het ene nummer speelden vier man gitaar om bij het volgende enkel te handklappen. Hoogtepunten te over: het stevig rockende ’50 ft. Queenie’, waar Johnston en Edwards met hun maracas tekeer gingen alsof ze met hun eigen band op de planken stonden, ‘Glorious Land’ dat door het onheuglijke nieuws van de Brexit nog meer lading meekreeg en de nieuwe song ‘Ministry of Defence’ met Polly op saxofoon. Met het serene ‘River Anacostia’ eindigde het optreden a capella op grandioze wijze. Een toegift zat er helaas niet in, maar had misschien ook enkel afbreuk gedaan aan dit indrukwekkende slotstuk.

De weersomstandigheden op dag twee maakten dat ik pas tegen de tijd dat SAVAGES het podium betrad op het festivalterrein was. Alles aan deze band lijkt te kloppen. De vier dames zijn stijlvol gekleed, weten hoe ze podiumverlichting in moeten zetten (alleen wit licht, vakkundig afgekeken van Bauhaus) en weten wat ze willen – de gitariste deed zelf de soundcheck in plaats van dit over te laten aan een roadie. Bovendien heeft Savages in de vorm van frontvrouw Jehnny Beth een sterke troef in handen. Op bezwerende wijze eist ze de aandacht op. Toch wist hun optreden mij, net als op plaat, niet te bekeren. Daarvoor beklijft het songmateriaal niet genoeg. Aan de reacties van het publiek te zien stond ik echter alleen wat dit betreft.

Dag drie bracht geen concert in de gebruikelijke zin. ANOHNI gaf een show die meer weghad van performancekunst. De impostante voorstelling werd geruggesteund door geprojecteerde close ups van vrouwengezichten die zijn teksten mimeden. Dat deze beelden meer dan slechts decor waren, bleek uit het feit dat Anohni tijdens het openingsnummer haar teksten vanuit de coulissen ten gehore bracht.

Bij het tweede nummer, ‘Four Degrees’, verrees de zangeres opeens op de bühne. Gehuld in een donker gewaad, met een sluier voor de ogen deed ze zowel denken aan een vrouw in een niqaab als iemand die een kap over het hoofd heeft als voorbereiding op een terechtstelling. En executie was een thema dat door de show liep. Obama kreeg er stevig van langs vanwege het ‘executing without trial’ waaraan hij zich schuldig maakt. Ook het doden van ‘Indian Girls’ maakt de zangeres verdrietig en kwaad. En zo werd al het leed dat de mensheid veroorzaakt over de toeschouwers uitgestort. Er lijkt geen verlossing te zijn, want ook Anohni zelf is een ‘Virus’ zong ze.

Maar hoe indringend - en bij vlagen ontroerend - het ook was, als concert wist het niet altijd te overtuigen. Daarvoor is de muziek van Oneohtrix Never te ontoegankelijk en soms te anoniem. De zware bassen en beats zijn vaak verre van dansbaar en wanneer ze het wel zijn weerhouden de afgrijselijke teksten de luisteraar van dansen. Maar Anohni maakt dit niets uit. Ze heeft een verhaal te vertellen en deed dit met verve, soms uitbundig de handen hemelwaarts gericht en dan weer weer de microfoonstandaard achter zich aan slepend alsof ze het leed in de wereld met zich meetorst – wat misschien ook zo is.

Met Sun Kil Moon, PJ Harvey en Anohni had Down the Rabbit Hole drie artiesten in huis waar de liedteksten een onlosmakelijk onderdeel van de muziek zijn. Alle drie de muzikanten ontdoen hun schrijfsels daarnaast steeds meer van overtollige ballast. PJ Harvey observeert de brandhaarden in de wereld en vertelt wat ze ziet op directe wijze aan de luisteraar. Anohni is minder afstandelijk in haar bewoordingen dan Harvey en schroomt niet mensen ter verantwoording te roepen. Mark Kozelek schrijft zijn meer persoonlijk getinte teksten in een stream of consciousness. Ook hij laat daarbij metaforen steeds vaker achterwege. Bovendien bleek ook hij niet blind voor wat er in de wereld om hem heen gebeurt. Het kersverse nummer ‘Me We’ was een commentaar op de schietpartij in Orlando. Zo was Down the Rabbit Hole een meer dan gezellig feestje en meer dan een gezellig feestje.

The Cinematic Orchestra was inderdaad met afstand de grootste gaapact. Helaas stond er tegelijk niet zoveel boeiends geprogrammeerd (had Nneka al gezien op Motel Mozaique die toen erg tegen viel). Dus uiteindelijk toch maar in de Teddy Widder blijven hangen, maar was echt zo'n optreden waarbij driekwart van de tent leegloopt. Zonde wel, want er is zeker ook moderne jazz te vinden die spannend genoeg is om prima te kunnen slagen op een popfestival, zie bijvoorbeeld Badbadnotgood. Helaas stonden die groep dit jaar op BKS precies tegenover Wilco en kon ik ze dus weer niet zien, nadat ze in 2015 al onverhoopt moesten afzeggen.

De spot van John Talabot in de zondagnacht vond ik ook enorm jammer, had dat echt niet anders gekund zou je denken? Nu heb ik hem al voor de derde keer moeten missen, oa. vorig jaar op Pitch toen hij tegenover Siriusmodeselektor gepland stond.


Ik ben blij om de bevestiging te lezen van iemand die de show van The National ook gewoon meer dan uitstekend vond. Ik las verschillende recensies en meningen op twitter die erg de nadruk legden op het rommelige en het feit dat Matt niet goed bij stem zou zijn. En dat het optreden dus behoorlijk tegenviel. Zelf helemaal niks van gemerkt van een vormcrisis oid. Het einde was inderdaad helemaal episch. Zeker omdat ik zelf bij Mr. November aan de hand van het microfoonsnoer de halve zaal door werd gesleurd en bij Terrible Love ook nog pal voor Matt stond.

Jammer wel om dan vervolgens een zuur stukje in het NRC te moeten lezen dat ook nog eens afbreuk doet aan de feiten:

Over schromelijke overdrijvingen gesproken. Naar mijn weten viel dat erg mee. Er waren ongetwijfeld mensen die de laatste pendelbus moesten halen door de omstandigheden, maar daar kan The National ook weinig aan doen. Maar goed NRC is de laatste tijd wel vaker lekker bezig, zie de verslagen van Best Kept Secret en Radiohead.