O ja, er was ook nogal wat rumoer over de twee incarnaties van Yes die op dit moment rondgaan: Howe, Downes en nog wat lieden die wel de naam Yes hebben en Anderson, Rabin en Wakeman (en nog een bassist en een drummert) die dat niet mogen. Die laatste heb ik onlangs gezien (ik refereerde er hier eerder al aan) en die hebben dus onlangs bekendgemaakt zichzelf voortaan Yes featuring ARW (of iets van die strekking) te noemen. In het R&R Hall of Fame moment waren ze even daadwerkelijk een gelukkige Union, maar verder... tja, het zijn en blijven kinderen of zoiets.

Verder geen majeure teleurstellingen hier. Die Themes kon ik me even niet voor de geest halen, dus die speelt hier nu. Verder vier deugdelijke songs die ik niet meteen tot de enorme hoogvliegers reken, dus wel op hun plek hier.

Edit: met die Themes kan ik vooralsnog helaas niet zo veel.

Dat Rock And Roll Hall Of Fame gedoe kan leuk zijn als het niet zo serieus genomen wordt.
Rick Wakeman wist daar wel raad mee.
Wat dat aangaat, bekijk ff het linkje van ranboy, want Wakeman's speech is onbetaalbaar
De immer zweverige Anderson was trouwens ook wel vermakelijk op zijn manier.
Iedereen was weer beautiful en wees in de zaal naar Bill Bruford.
Prof. Howe tikt 'm op de schouder en wijst naar achter. Anderson: " Oh, he is behind me!
Altijd lachen met Yes!

Ik kom even terug op nr. 62 uit de lijst van Ranboy: 'Astral Traveller'. Waarom ? Wel, omdat het een top 5 nummer is van mij en ik wil hem daarom, ego, ego, even uitlichten. Fenomenaal nummer van een compacte 5 minuten uit 1970 waar ik in de jaren 80 veel naar luisterde op mijn Sony Walkman. De rewind knop werd vaak ingeduwd.

Hier zet Yes voor mij een standaard wat betreft mijn interesse in de symfonische progmuziek. Alle Yes leden gebruiken hun instrument optimaal en ze zijn heerlijk op elkaar ingespeeld. Juist dit nummer symboliseert voor mij waar het in deze muziekstijl omdraait.

Ik voeg even de clip (en let wel, dit is 1970 hè !) toe voor diegenen die het nummer niet kennen.

45 I See You (6:52) ( Yes / 1969 )

De laatste song uit de jaren 60 in dit overzicht, en dus ook de laatste van hun eerste album Yes. Nog geen symfonische Yes, maar een erg aanstekelijk positief geluid waarvan je vanzelf gaat glimlachen. Een cover van The Byrds, al had ik dat destijds niet zo door. Wel wat typische jazz-invloeden (ze zouden al snel verdwijnen). Een prima eerste kennismaking voor wie zich in Yes wil verdiepen!

44 Give Love Each Day (7:44) ( Magnification / 2001 )

Van 1969 schieten we zo door naar 2001, naar het album Magnification, dat hoorbaar werd opgesierd met flinke orkestraties. Na een wat vormloos begin ontvouwt zich ineens een sterke song zoals we die in deze jaren niet zo vaak meer tegenkomen, met spannende opbouw en meeslepende zang. Als het refrein dan ineens inzet, word je vanzelf weer gelukkig, al is het maar omdat Yes nog steeds de magie heeft .

43 The Fish (Shindleria Praematurus) (2:42) ( Fragile / 1971 )

Een klassieker zoals er nog vele zullen volgen, van het album Fragile. Een bijna instrumentaal nummer, als een soort toegift op voorgaande song Long distance runaround. Swingend opgebouwd, en opnieuw laat Yes horen dat ze ook in het klein kunnen overtuigen.

42 Into the Lens (8:34) ( Drama / 1980 )

Dit is ook een apart geval, aangezien de argeloze luisteraar dit zal herkennen als een veelgedraaide single van The Buggles, geheten I am a camera. Het origineel is van Yes, maar de samenhang zit wat complexer in elkaar. Het is geschreven door de heren Trevor Horn en Geoff Downes (van The Buggles) die op het album Drama Yes versterkten, en meteen het geluid stevig bepaalden (en (Horn) de zang van Jon Anderson overnamen!). Dankzij de inbreng van de overige leden kreeg de song toch nog een Yes-sound. Een jaar later zou de single van The Buggles verschijnen, zonder enige Yes-inbreng, en die ging er bij het hitparadepubliek toch wat gemakkelijker in. In beide gevallen: een sterk product (en hier de laatste song van Drama).

41 Quartet (9:23) ( Anderson, Bruford, Wakeman & Howe / 1989 )

Als laatste van dit kwintet Quartet (sorry), wellicht onverwacht hoog, maar ik val nogal voor de lieflijkheid die met name Jon Anderson weet te creëren. De titel is gekozen omdat het vier niet echt samenhangende brokstukken van liedjes zijn. In het tweede deel She gives me love gaat Jon zomaar op de nostalgische toer en verwerkt maar liefst vijf duidelijke verwijzingen naar oude Yes-songs (zo'n beetje zoals Titles van Barclay James Harvest naar Beatles-titels verwijst, maar dan intern). Het is andermaal een liedje dat je met een gelukzalig gevoel achterlaat.

Toch wel een wonder van coherentie, dat ABWH-album

Toch ook wel weer apart is dat het album Drama nu regelmatig in zijn geheel gespeeld wordt door het huidige Yes, waar Geoff Downes ook al weer een jaar of 5 wederom deel van uitmaakt.
Met Anderson nog in de line-up was dat uiteraard uitgesloten.
Trouwens helemaal geen verkeerde plaat.

40 Magnification (7:16) ( Magnification / 2001 )

Titelsong van dit album uit 2001. Het klassieke orkest geeft extra grandeur, maar de song heeft van zichzelf al genoeg inhoud; het is het vertrouwde Yes-geluid, maar dan wat opgefrist. Waardige albumopener, maar toch niet de laatste van dit album...

39 Long Distance Runaround (3:29) ( Fragile / 1971 )

Nog zo'n klein juweeltje van het oude Yes. Mooie zanglijnen van Jon Anderson (maar dat kan ik bij de meeste songs wel zeggen). De song is klein gehouden, maar heeft toch grote klasse.

38 A Venture (3:18) ( The Yes Album / 1971 )

Ook dit is zo'n korte song die juist daardoor opvalt. Toen Yes twee jaar geleden het album The Yes Album integraal speelde (in Tilburg), werden alle songs getrouw nagespeeld, alleen voor A venture hadden ze een uittro gemaakt waardoor het zich toch wat op zijn gemak kon voelen tussen al het grote geweld. Had niet gehoeven, klein kan ook fijn zijn.

37 Homeworld (The Ladder) (9:34) ( The ladder / 1999 )

Opnieuw een titelsong van een van de latere albums, en nog iets symfonischer en epischer dan Magnification, met nog wat meer tempo- en melodiewisselingen, maar toch ook een overtuigend refrein. Het eindigt wel (moet ik zeggen) met een wat overdreven sentimenteel stukje dat niet echt bij de rest past. De song hoorde overigens bij een computergame, ik geloof zelfs dat mijn CD enhanced was om het spel te spelen, maar dat is verder langs mij heen gegaan...

36 Don't Kill the Whale (3:56) ( Tormato / 1978 )

Tormato heeft niet de status van de eerdere Yes-albums (ook bij mij niet), maar er staat geen slecht nummer op; sterker nog: dit is de eerste van het album in mijn lijst; de andere zeven komen later nog. Don't kill the whale was de single van het album en klinkt dus ook wat commerciëler dan gewoonlijk (al zou het in de hitparade toch wel een buitenbeentje zijn). Jon maakt zich kwaad over de walvisjacht (terecht), en ook de muziek klinkt wat feller dan gewoonlijk (op wel meer nummers van Tormato overigens).

Oeps, de nummer 36 en 37 hadden mijn Top zoveel niet gehaald. The Whale snap ik nog wel waarom het als single is ingezet maar verder. The Ladder staat bij mij op een 1,5* dat zegt vrees ik al genoeg...

The Ladder vind ik zeker geen slechte plaat.
Het heeft een frisse productie en Homeworld vind ik een logische notering van Ranboy.
Tormato vind ik een Yesplaat om snel te vergeten.
Onward is fraai en die zal zeker nog langs komen.
Maar voor mij zeker geen songs verder die een onvergetelijke indruk hebben nagelaten.

35 Time and a Word (4:31) ( Time and a Word / 1970 )

Titelsong van het tweede album, inmiddels het oudste nummer dat nog in het vat zat. De song is weer typisch Yes, vanwege het grote optimisme dat uit tekst en muziek spreekt, en is ook erg herkenbaar en meeslepend, het is makkelijk mee te zingen (dat geldt zeker niet voor de meeste Yes-songs); het eindigt zelfs wat galmend, met een zich herhalend koor.

34 On the Silent Wings of Freedom (7:47) ( Tormato / 1978 )

Tweede song in deze lijst van Tormato, met een opvallend bijna funky sound dat contrasteert met de anders songs op het album. Voor mij overigens een late kennismaking, want op de cassette van Tormato die ik als student veel draaide, stond hij niet (paste er kennelijk niet op), ik heb dit dus pas in het digitale tijdperk leren kennen en dan is het lastiger een mooie plek te verwerven. Maar dat is toch heel goed gelukt.

33 Fly from Here - Pt. I - We Can Fly (6:00) ( Fly from here / 2011 )

Opvallend hoge notering, want deze song is uit 2011, de jongste song in deze top 50. Toch beviel hij me erg goed; in de ruim 40 jaar dat ik een eigen wekelijkse top 20 maak, hebben maar twee Yes-songs de eerste plaats gehaald (drie als ABWH meetelt): Owner of a lonely heart, en deze en dat had ik allang niet meer verwacht. Fly from here is het centrale nummer van een Fly from here-suite, en eerlijk is eerlijk, die is al rond 1980, het album Drama, bedacht en ontwikkeld, door de eerdergenoemde Buggles. In de Yes-reïncarnatie van 2011 deed Geoff Downes weer mee, maar Jon Anderson niet. Hoe dit alles ook zij: heerlijke plaat met prima vaart en goed gevoel.

32 To Be Over (9:03) ( Relayer / 1974 )

Eerste song in deze lijst van Relayer (er staan er ook maar drie op), en een behoorlijk rustpunt na de twee voorgaande heftige nummers. Mellotron en sitar zorgen voor een heerlijk ontspannen geluid, en ook de tekst lijkt te gaan over het bereiken van het geluk; de laatste regel is overrompelend mooi: After all don't doubt your part, be ready to be loved. Een enkel moment lijkt het lied even wat feller te worden, maar dat zet niet door. Het zijn overigens maar 16 regels tekst, in 9 minuten.

31 Circus of Heaven (4:29) ( Tormato / 1978 )

Weer een song van Tormato, met een opvallende vorm en tekst. In opvallend hoog tempo wordt bezongen hoe het Circus of heaven langskomt, met allerlei grootse heerlijkheden, maar als Jon aan zijn zoontje vraagt wat hij ervan vond, zegt hij: het was wel aardig, maar er waren geen leeuwen, geen beren, geen clowns. Het is mij verder een raadsel wat Jon ermee bedoelt, maar het is zeker intrigerend. Ik lees nu dat Jon het idee kreeg na het lezen van een boek van SF-schrijver Ray Bradbury. En extra verrassend voor wie het niet wist: het is ook echt Jons zoon Damion die we aan het eind van de song horen.

Het is Tormato tijd blijkbaar, voor mij een mager album. Als ik dat album vergelijk met Talk... Maar goed het is mijn lijst natuurlijk ook niet

Time and a Word vind ik dan wel weer een fraai klein melancholisch liedje. Fish heeft daar in 1993 voor een b kant nog een redelijk verdienstelijke cover van opgenomen. Op gitaar? Inderdaad gewoon Steve Howe
FISH - TIME AND A WORD - YouTube

Ja, het is inderdaad het Tormato-seizoen , want er moeten nog wat songs doorheen en bovenaan staan ze ook niet.

Aparte cover wel, de gitaar van Howe maakt het wel af want anders was het toch wel een bleke afschaduwing van het origineel.

Omdat het muzikale gehalte steeds zwaarder wordt, en de lengte vaak navenant toeneemt, ga ik verder met vier songs per keer. Dat leidt er dit keer wel toe dat er maar twee albums aan bod komen.

30 Release, Release (5:46) ( Tormato / 1978 )

Weer zo'n fel up-temponummer van Tormato. Toen ik dit album als puber al hoorde omdat mijn oudere broer het draaide, was dit het nummer dat bleef hangen; het spreekt dus snel aan. Het jachtige geluid wordt vrij plotseling onderbroken door een drumsolo (met andere instrumenten), waarbij ook live publiek te horen is, al schijnt het niet live opgenomen te zijn. Wel apart.

29 Order of the Universe (9:02) ( Anderson, Bruford, Wakeman & Howe / 1989 )

Een song die voelt als een feestje, als een viering zelfs. Het begint met opbouwend swingende klanken, waarna plotseling een koor herhaalt 'The Order of the Universe, the Order of the Universe'. Vervolgens zingt Jon wat boze coupletten (hij maakt zich toch best regelmatig kwaad, als ik het zo terugzie), met name als hij zingt Sick feeling, sick reasoning, sick challenge you la la la la. Gelukkig neemt het majestueuze order-of-the-universethema het weer over en mogen we genieten van wat Yes hier nog uit weet te halen.

28 Future Times / Rejoice (6:45) ( Tormato / 1978 )

Dit zijn eigenlijk twee liedjes achter elkaar; de overgang zit zo goed verstopt dat als je even knippert met je oren, je hem mist. Weer spat het optimistische uit de speakers; de gitaar zit Jon op de hielen en zo stuwen ze Future times voort naar Rejoice, waar het tempo even iets teruggaat, maar niet veel. Samen vormen ze één brok levenslust.

27 Brother of Mine (10:21) ( Anderson, Bruford, Wakeman & Howe / 1989 )

Inmiddels de laatste song van het ABWH-album, en dat is ook de single geweest (in een verkorte versie). En ook deze song is weer uit verschillende delen opgebouwd, maar gelukkig hangen ze wel samen. Het opent mooi met de engelachtige stem van Jon, waarna langzaam de song zich opbouwt; in een later deel wordt de sfeer weer gospelachtig vrolijk met de terugkerende tekst ''Long lost brother of mine''; uiteindelijk wordt weer naar een mooi staand slot toegewerkt.

Hierna komen er nog maar twee songs van na 1980; de een laat zich raden, de ander misschien wat minder snel; ben benieuwd wie ze kan noemen...

Owner zal de ene zijn en de andere ook van 90125?

Nee, de ander (Owner is goed natuurlijk) is zelfs van na 2000...

Ow nou over die Yes periode weet ik helemaal niets dus ik kan je er niks over zeggen

Ik ben absoluut geen YES kenner. Ik bezit The Yes Album, Fragile, Close to the Edge en Going for the one. Op elk album staan nummers die ik geweldig vind. Maar ook nummers waar ik minder mee heb. Wat dat betreft bestaat mijn YES consumptie tegenwoordig vooral uit live nummers. Dat zijn vaak de nummers die ik waardeer. Wat me ook altijd heeft tegengestaan is het kleuterende ego gedrag van de diverse leden. Het is werkelijk een woud aan bezettingen als je als buitenstaander naar deze band kijkt. Maar dit topic heeft me de afgelopen dagen aangezet om weer eens wat meer naar YES te luisteren. Conclusie: ook op andere albums als Tormato en Drama staan nummers die ik erg kan waarderen. Ik ga de komende tijd nog wat meer luisteren. Bedankt ranboy.

26 Sound Chaser (9:30) ( Relayer / 1974 )

Hier dan de reden waarom de luisteraar van Relayer een rustpuntje als To be over goed kon gebruiken: Sound chaser is niet alleen stevig en druk, maar ronduit hectisch, en geschikt om ongewenst bezoek op het idee te brengen te vertrekken. Ik kan nog steeds genieten van de uitbarstingen van met name Steve Howe, maar mis nu wel samenhang en harmonie; die zit verstopt in enkele lyrische momenten.

25 Siberian Khatru (8:57) ( Close to the edge / 1972 )

Hier het eerste nummer in deze lijst van Close to the edge (dat zijn er ook maar drie), een echt traditionele Yes-song met stevige riffs, overtuigende teksten en een mooie opsomming van termen waarmee de spanning toeneemt. De heren musiceren zo moeiteloos, het is van begin tot eind genieten. En mocht iemand zich ineens afvragen wat een 'khatru' is, het woord is waarschijnlijk door Jon zelf bedacht.

24 Perpetual Change (8:49) ( The Yes Album / 1971 )

De eerste van de vier 'grote' songs op The Yes Album. Ook hier weer een compositie met volop herhalingen, spanningsopbouw, stevige gitaren en weer vaak kwaaie vocalen. Slecht is het nergens, het enige wat het misschien mist, is het ontroerende wat de hoger genoteerde songs wel hebben.

23 Parallels (5:54) ( Going for the One / 1977 )

En zelfs al de eerste van vijf songs van Going for the one, mijn meest favoriete Yes-album. Parallels begint met misschien wel het zwaarste intro van het Yes-repertoire, met kerkorgelklanken gevolgd door drums en gitaren; het zware blijft domineren, alleen de vocalen zijn (vanzelf) wat lichter van klank. De felheid blijft er wel in, het is ook een heel compacte song, en er wordt weer prachtig naar een staand slot gewerkt. Als dit het 'minste' nummer van een album is, hoe moet de rest dan wel klinken?

22 Owner of a Lonely Heart (4:29) ( 90125 / 1983 )

Daar is-ie dan, op een mooie 22e plek, het bekendste wapenfeit van Yes, voor velen het enige lied dat ze van de band kennen, Owner of a lonely heart. Het geluid van Yes is in een paar jaar totaal veranderd, van klassieke symfoband naar hypermodern geproduceerde eighties rock band. Het succes is zeker ook te danken aan de productionele trucs van Trevor Horn, maar net zo goed aan de scheurende gitaar van Trevor Rabin, het doeltreffende refrein en dan ook nog griezelig-spannende videoclip. De song kwam tot nummer 2, en werd in een remix in 2005 door Max Graham opnieuw een hit. Het is nog steeds een vaste waarde in de bovenste 500 van de Radio 2 Top 2000.

21 I've Seen All Good People (6:57) ( The Yes Album / 1971 )

Deze song bestaat uit twee delen: Your move, dat fraai opbouwt met toespelingen op het schaakspel, en I've seen all good people, een feestelijk gezongen stuk afgewisseld met instrumentale gedeelten. Ongeveer in de overgang is op de achtergrond te horen dat John Lennons Give peace a chance wordt geciteerd. Deze omschrijving doet helaas geen recht aan schoonheid van het geheel. Het eerste deel werd overigens al een kleine hitsingle in de USA.

20 Arriving UFO (6:03) ( Tormato / 1978 )

Nog een Tormato-song, met UFO-achtige geluidjes (mogelijk geïnspireerd door Steven Spielbergs Close encounters of the third kind) en een tekst waarin de aliens landen. Wat het weer typisch Jon Anderson maakt, is dat de komst van de UFO's als een soort verlossing wordt bezongen. Ook curieus is hoe aan het einde met synthesizers de indruk wordt gewekt dat de landing eindelijk plaatsvindt.

19 The Remembering / High the Memory (20:36) ( Tales from Topographic Oceans / 1973 )

En nu de eerste song van het laatste album dat nog niet genoemd was (ook hier staan er maar 4 op), Tales from topographic oceans. Dit album wordt vaak het meest verguisd als zijnde langdradig, experimenteel, niet coherent, en dat kan ik me voorstellen want er zijn heel wat luisterbeurten voor nodig om de composities te kunnen vatten. En deze song is wel de lastigste om te waarderen, omdat het geen herkenbare passages, hooks heeft. De sfeer blijft 20 minuten redelijk mellow, nostalgisch, veel mellotron, fraaie zang, maar geen hoogtepunt; daarom krijgt het de laagste notering van dit album. Tegelijk blijft het heerlijk klinken.

30-27
Officieel moet ik deze nummers allemaal eens herbeluisteren, maar erg hoopvol ben ik er niet over. Wel is de singleversie van Brother of Mine een nummer dat mij in mijn progbeginperiode erg aansprak. De albumversie viel tegen en toen was het eigenlijk een beetje over en uit.

26-23
Tja, dit is dan weer viermaal prima. Perpetual Change was op het recente ARW-concert de opwarmer en alleen de terugkerende stuwende keyboardriff is hier al ruim voldoende voor de klassiekerstatus.

22-19
Ook ik hoor niet bij de liefhebbers van de topografische oceanen. Wel valt het horen van een los nummer ervan me vaak mee. Verder is I've Seen All Good People in orde, toch wel het op twee na beste nummer van The Yes Album denk ik.

Hm, vind ik een (samen met pak 'm beet get up / get down, Soon en favoriet Heart of the sunrise) van de mooist gezongen Yes stukken

18 Onward (4:02) ( Tormato / 1978 )

Nog een Tormato-song, en een die weer heel anders klinkt dan de rest van het album. Het is een ontroerende liefdesballade, zeer kalm opgebouwd, met een directheid die we van Jon niet gewend zijn. Het is dan ook door Chris Squire geschreven. Voor mij bijzonder is dat ik deze song leerde kennen van het live-album Keys to Ascension, omdat het niet op mijn cassette van Tormato stond. Live vind ik hem ook geweldig, misschien nog wel overweldigender gezongen.

17 Madrigal (2:23) ( Tormato / 1978 )

En hoe bijzonder, het kortste lied op Tormato krijgt de hoogste positie. Madrigal weet in amper twee minuten de luisteraar te ontroeren, te vervoeren en te betoveren. Rick Wakeman bespeelt het klavecimbel, Steve Howe de luit (zo middeleeuws klinkt het althans) en Jon Anderson zingt weer zijn onbegrijpelijk poëtische teksten. Het tweede couplet begint met 'Cast out your garments of fear/Replace them with love, en dan kun je mij wel wegdragen, romantische ziel die ik ben.

16 In the Presence Of: Deeper / Death of Ego / True Beginner / Turn Around and Remember (10:24) ( Magnification / 2001 )

Nu dan dat nog onbekende 'recente' Yes-stuk, van het album Magnification uit 2001. Dit vierluik overtuigt van begin tot eind. Zodra de eerste pianoklanken inzetten, voel je al aan, hier gaat iets erg moois komen, iets wat we na 1980 niet meer hebben mogen meemaken. De vocalen van Jon stellen niet teleur, en als hij zingt 'If we were flowers, we would worship the sun', dan denk ik 'Yes!' Maar zo lieflijk blijft het niet. Om deel te krijgen aan het universele, moet eerst wel het ik uitgeschakeld worden, en dat gaat wel met de nodige spanning gepaard. Als dat gelukt is, kan de Yes-acoliet opgewekt zingen dat hij op de goede weg is. Toch zou dit alles alleen maar erg fraai zijn als niet het laatste deel volgde, waarbij Jon in duet gaat het Magnification-orkest en steeds meer met de slide guitar van Steve (die we al zo lang niet gehoord hebben). Dit doet echt niet onder voor de oude Yes.

15 And You and I (10:13) ( Close to the edge / 1972 )

Een goed voorbeeld van het klassieke Yes, waarbij de sound zo mooi is dat het al bijna niet meer uitmaakt of het een goede compositie is. Dat is het natuurlijk wel, een afwisseling van meer lyrische en dan weer opgewekte stukken, verbonden door instrumentale passages. Ook hier mag Steve Howe weer excelleren op diverse snaarinstrumenten.

Hèhè eindelijk klaar met Tormato

Jammer dat And You And I geen Top 10 notering heeft weten te bemachtigen

Tja, het is heel druk in de top 10, en 15 is ook erg hoog .

Bij het lezen van deze pagina's merk ik dat, hoewel ik de laatste tijd veel meer naar Yes luister dan naar Genesis, die laatste zich toch meer in mij verankerd heeft. Ik heb absoluut mijn favoriete songs bij Yes, maar veel minder een overtuiging als: 'die is beter dan die andere song'.
Wel nodigt ook deze lijst me wel uit om vooral de wat recentere nummers (lees: de platen na Going for the One') nog eens opnieuw te gaan beluisteren.

Vandaag helaas geen update; ik wil de tekst niet afraffelen. Morgen meer!

14 Roundabout (8:36) ( Fragile / 1971 )

Hier 'de andere' single van Yes, Roundabout. Sterker nog, dit moet de eerste song van Yes zijn geweest die ik heb leren kennen. Al werd het maar een piepklein hitje, vele mensen zullen het (her)kennen. De hit was natuurlijk wel een single-edit, maar in dit geval wel een begrijpelijke edit. De lange versie heeft natuurlijk de voorkeur. Zeer herkenbaar is de openingsgitaar van Steve Howe, waarna de band inzet en er meteen een stevig voorstuwende melodie langskomt. Prachtige teksten over bergen die zowel in het meer als eromheen te zien zijn (je ziet het zo voor je), opvallende intermezzo's van Rick Wakeman, het maakt dit lied tot een publieksfavoriet van de fans, misschien wel het meest live gespeeld van alle songs. Zoals bij wel meer teksten is mij overigens niet duidelijk wat er bedoeld wordt met 'I'll be your roundabout', maar dat mag ook hier de pret niet drukken.

13 Wonderous Stories (3:50) ( Going for the One / 1977 )

De tweede song van Going for the one, en ook de single. Sterker nog, ik heb dit in 1978 in mijn tipparade gehad, maar ik hoorde het te weinig om het hoger te laten eindigen. De melodie is van de mooiste soort, erg meeslepend; de teksten zijn wat samenhangender, en zitten weer tegen het religieuze aan. Erg mooi is het derde couplet dat met een tweede stem gezongen wordt. En hiermee hebben we ook het laatste lied onder de 4 minuten gehad.

12 'The Ancient' / Giants Under the Sun (18:36) ( Tales from Topographic Oceans / 1973 )

De tweede song van het uit vier plaatkant vullende songs bestaande dubbelalbum Tales from Topographic Oceans opent met een gong, waarna een behoorlijk freaky, zeer ritmische opbouw volgt, spaarzaam afgewisseld met wat onbegrijpelijke vocalen van Jon. Voor wie de spanning te veel wordt, vindt na zo'n 12 en halve minuut een wending plaats, waarbij Jon ingeleid door de akoestische gitaar van Steve, pastorale teksten zingt over 'does the lamb cry out before we shoot to death?' De samenhang tussen deze tekst en het eerste deel, en de titel is mij niet bekend.

11 South Side of the Sky (8:09) ( Fragile / 1971 )

Op de rand van de top 10 vinden we een van de twee grote songs op Fragile. Deze song klinkt meer gejaagd, haunted bijna dan gewoonlijk, maar bevat ook weer een heel afwijkend middenstuk waarin woordloze vocalen van Jon en Chris (vermoed ik) tegen elkaar op zingen. Dan zet de gitaar weer stevig in. De zang van Jon zou ik tegen het einde bijna bezeten willen noemen.

South Side Of The Sky is bepaald niet het bekendste Yesnummer, maar goed te constateren dat je 'm hoog ingezet hebt Ranboy.
Wat feller voor Yesbegrippen, gaat als basis ook meer de rockkant op.
De kabbelende beekjes en de rustieke natuur,maakt tijdelijk plaats voor een sneeuwstorm.
Maar Yes zou Yes niet zijn als er weer een heel ander middenstuk opduikt
Pareltje.

Ik verstond "I'll be a roundabout". Dit klinkt alweer een stuk zinvoller.

Verder was dit niet helemaal mijn kwartet, maar die van vanavond is vast nog beter.

Nu we de to 10 ingaan, behandel ik nog maar drie songs per keer; en later zelfs nog maar twee per keer. De songlengte neemt tegelijkertijd toe dus per saldo blijft het even lang genieten .

10 The Gates of Delirium (21:54) ( Relayer / 1974 )

Wat is dit toch heerlijk om te beluisteren, zodra de muziek begint is het genieten van het gemak waarmee heerlijke klanken geproduceerd worden. Het (muzikale) thema van deze epische song wordt al heel snel weggegeven (riff van Steve Howe) en wordt in de komende minuten in alle vormen herhaald. Ik geloof dat dit een anti-oorlogslied is. Ik lees nu zelfs dat het geheel geïnspireerd is op Tolstoj's Oorlog en Vrede. Na zo'n acht minuten begint een instrumentaal gedeelte dat een van de felste stukken van Yes is (zo niet het felste), maar tegelijk blijft het muzikaal genieten. Moegestreden volgt dan nog een ontroerend rustig stuk (Soon) dat als edit zelfs op single is verschenen. Zo weet Yes weer de uitersten op een track te verenigen.

9 Heart of the Sunrise (11:27) ( Fragile / 1971 )

De hoogste genoteerde van Fragile. Ook weer fantastisch van opbouw, met een intro dat steeds rustiger en hectische stukken afwisselt, zo vaak dat dit ook weer spanning opbouwt. De vocale stukken zijn wat kalmer, maar ze klinken ook wat wanhopig (Lost in the city). Even een andere melodie, maar dan weer terug naar de twee vertrouwde thema's, met aan het einde een stevige finale.

8 Going for the One (5:32) ( Going for the One / 1977 )

Titelnummer van Going for the one (uiteraard) en weergaloos van begin tot eind. Het intro van Steve Howe is fenomenaal gespeeld, zelfs voor zijn doen, en als Jon dan inzet zitten we al op grote hoogte. Deze song heeft veel vaart, maar ook weer een prachtig meeslepende melodie. De lyrics raken weer (net als in Siberian Kathru) in een opsomming van korte zinsfragmenten, achtervolgt door een gitaarsolo zoals nooit eerder vertoond is. En op wonderbaarlijke wijze komt dit toch weer tot een gelukkig einde.

Ik hoop dat ik nog wat superlatieven over houd voor de laatste zeven...