Gates of Delirium zou mijn nummer 2 zijn. Heart of the Sunrise is de voornaamste reden om Fragile af en toe nog op te zetten. Vergis ik me nu of komen er nog twee Going for the One-nummers bij de bovenste 7?

Sterk trio, waarbij Gates of delirium voor mij top 3 is en Heart of sunrise daar net iets onder.

Klopt, 2 van Going for the one, 2 van The Yes Album, 2 van Tales en 1 van Close to the edge...

Ha, ik vond dat We have heaven te laag stond, maar nu heeft via een ander nummer toch de top tien gehaald!

7 The Revealing Science of God / Dance of the Dawn (20:25) ( Tales from Topographic Oceans / 1973 )

Opening van het dubbelalbum met maar vier songs. Het intro begint als een soort gebed, met steeds indringender zang, tot het lied openbreekt en een van de hoofdmotieven zich ontvouwt. En eigenlijk is het het hele lied een soort religieuze ervaring. Als je de teksten luistert, is er vaak geen touw aan vast te knopen, en tegelijk zitten er hele mooie frases tussen. Het muziekstuk verandert steeds van melodie, soms ook van karakter; zo nu en dan wordt het eventjes fel, of uitbundig, dan weer ingetogen. Tegen het einde keren de sterkste melodieën en teksten terug, maar dan net iets intenser uitgevoerd, en de woorden nog iets urgenter; de ontroering dient zich dan aan. En zoals Yes wel vaker doet, is dit een prachtig voorbeeld van een ringcompositie: hij eindigt zoals hij begint, met een 'gebed'.

6 Close to the Edge (18:36) ( Close to the edge / 1972 )

Voor velen het beste lied van Yes, bij mij 'slechts' de zesde plek. Een meesterwerk is het zeker. Het intro is dit keer een ritmisch complex en ongetwijfeld moeilijk speelbaar stuk, opvallend voorzien van vogelgeluiden, tot ineens de melodie invalt en alles harmonieert, een glorieus moment. Dan volgen enkele coupletten waarin het thema 'close to the edge' wordt uitgewerkt, met weer veel verwijzingen naar de natuur. Dan volgt een veel kalmer stuk, verstild bijna, waarbij vocalen van Chris Squire worden tegengezongen door Jon, waarbij je het gevoel krijgt dat er grote wijsheden worden prijs gegeven. De eerste keer dat I get up, I get down door orgelklanken worden gevolgd, is erg mooi, maar de tweede keer lijkt de hemelpoort te openen, zo intens is de klank. Dan volgt weer de passage naar het hoofdthema, waarbij het geheel zoals alleen Yes het kan naar een overtuigende finale gebracht wordt. En o ja, dit is ook een ringcompositie.

5 Yours Is No Disgrace (9:41) ( The Yes Album / 1971 )

Na twee albums van licht jazzy rockmuziek kwam in 1971 ineens The Yes Album uit, waarbij de sound en de composities zoveel mijlen vooruitgesprongen waren dat het nog altijd verbazingwekkend is. En het openingsnummer van dat album is Yours is no disgrace, een zeer herkenbare song dat in een single-edit zelfs de Nederlandse tipparade haalde. Het begint met een stevig hakkende gitaar, gevolgd door ondersteunende toetsen, waarna het thema zich verder mag ontvouwen. De lyrics zijn in deze bijna 10 minuten spaarzaam; het lijkt alsof Jon de mensheid zijn oorlogszuchtigheid voor de voeten werpt, maar zoals wel vaker (bijna altijd) zijn de teksten niet erg concreet (maar wel overtuigend). Voor het eerst laat de band hier horen hoe je een idee creatief kan uitwerken tot een lang muziekstuk; in dit geval nog duidelijk wel een eenheid. En voor het eerst valt alles op zijn plaats, de vocalen van Jon, de gitaar, de bas, de, drums, de toetsen. Een superband is geboren.

Hm, echte going for the one fan met Turn of the Centurie en de waarschijnlijke " winnaar" Awaken nog op komst.

Turn of the Century is erg mooi, maar beter dan Close to the Edge...?

Vind ik ook niet maar ranboy is hier de baas

Er is er geen een van Yes mooier dan Going for the One dus ook Turn of the Century niet

Close To The Edge zou bij mij in ieder geval nr.1 zijn.
Voor mij het meest avontuurlijke epic ooit gemaakt.
Awaken zal denk ik nr.1 worden, en dat kan ik ook begrijpen.
Starship Trooper is natuurlijk ook geweldig.
Het slotstuk van dat nummer blijft van een hoog kippevel gehalte.

Ik haak weer aan
Close to the Edge zou ws ook mijn nr 1 zijn. Awaken komt heel dicht in de buurt, maar ik vind dat Yes die nooit beter gebracht heeft (voor zover ik dat kan beoordelen, natuurlijk) dan hoe Jon Anderson dat een paar jaar geleden met Todmobile deed.
Voor mij:
1 Close to the Edge
2 Awaken
3 Gates of Delirium
4 Roundabout
5 Starship Troopers / And you and I / Heart of the Sunrise / Yours is no DIscrace
Die laatste liggen voor mij zo dicht bij elkaar, da's me allemaal om het even

Nou, ik zit nu Eurosongfestival te kijken (mevrouw Meneer is fan) maar geef mij maar de top 5 van Yes. Mijn nr. 1 is 'Awaken'. Hemels nummer en ik heb ooit het nummer live meegemaakt en dat was wonderschoon. Een stil en verwonderend luisterend Ahoy. Ergens wel een 'close-call' met 'Starship Trooper' waar ik Bikkelmans gelijk geef wat betreft het hoge kippenvel gehalte van het einde. Een hoogtepunt in mijn progwereld..

Geweldig!

Vandaag maar twee titels...

4 Starship Trooper (9:26) ( The Yes Album / 1971 )

Op 5 zagen we nog Yours is no disgrace, op 4 de evenknie Starship Trooper. Voor mij zijn ze al 35 jaar praktisch even sterk; maar Starship trooper weet de emotie meer aan te boren. Ook dit lied bestaat weer uit meerdere delen, drie namelijk, en die zijn apart van elkaar ontwikkeld en pas later in één lied samengevoegd (iets wat achteraf ongelofelijk aanvoelt, omdat de song wel als een eenheid voelt). De titel is geïnspireerd op het SF boek van Robert A. Heinlein, maar tekstueel gaat het zijn eigen gang. Het eerste deel is van Jon Anderson en gaat (weer) over de zoektocht naar god (in jezelf). Melodisch is het erg sterk, uitvoering uiteraard ook. Dan volgt een brug naar een heel ander ritme (Loneliness is a power that we possess...), heerlijk harmonieus gezongen. Dan nog even terug naar Sing to me all summer, tja ik kan blijven citeren, het is zo wonderlijk mooi. En dan het derde deel, dat inderdaad niets gemeen heeft met het voorafgaande maar er toch natuurlijk uit lijkt voort te vloeien: de bolero-eske spanningsopbouw die culmineert in een fantastische gitaar solo van Steve Howe, die ook heerlijk lang mag duren.

3 Turn of the Century (7:54) ( Going for the One / 1977 )

In de top 3 twee songs van Going for the one, mijn meest favoriete album aller tijden (voor wie dat nog niet op mijn profiel gecheckt had). En waarschijnlijk het meest ontroerende lied van allemaal. Tekstueel gaat het over een beeldhouwer die een beeld maakt van zijn overleden geliefde en haar daardoor bij zich houdt. Muzikaal krijgt Steve Howe de meeste eer, met zijn breekbare akoestische passages vanaf het begin en het hele lied door. Het instrumentale middensegment is zo ontroerend, ik hou het meestal niet droog als ik dit beluister. Teksten als 'Like leaves we touch' hebben zoveel zeggingskracht. Naar het eind toe krijgt de melodie een nog grotere intensiteit, en als het dan te veel schoonheid dreigt te worden, loopt het gracieus naar een kathartisch slot.

Mooi gesproken
Het laat mij Turn of the Century opnieuw beluisteren. Is misschien nooit als zodanig tot mij doorgedrongen, ik zag het meer als een rustige brug tussen GFTO en Par.

2 Ritual / Nous Sommes du Soleil (21:33) ( Tales from Topographic Oceans / 1973 )

Het slotnummer van het magnifieke dubbelalbum. Een song met zoveel ontwikkeling en sounds dat het bijna niet te beschrijven is. Het opent met een stevig instrumentaal deel (wel met woordloze vocalen); het klinkt optimistisch en vol levensvreugde. Maar na 4 minuten slaat de stemming om, en wordt het muzikale thema geïntroduceerd door Steve Howe (nog tentatief), de sfeer is spannend en verwachtingsvol. Wat later klinkt de muziek weer helder en zingt Jon het refrein, Nous sommes du soleil (wij zijn gemaakt van de zon). Dan volgt het meest klassieke, normale deel van het lied, enkele coupletten met fraaie harmonieën en passende muziek. Qua betekenis kan ik het nog minder volgen dan anders, vraag het Jon maar. Dan brengt een couplet de urgentie terug, eindigend in As they don't seem to matter at all, at all, at all (vele malen herhaald), en dan volgt een lang instrumentaal deel, dat zelfs voor Yes-doen de onwaarschijnlijkste klanken voortbrengt. De break na ruim 14 minuten is ongelofelijk, en daarna klinkt het alsof we bij onderaardse machinerieën langs gaan, of Afrikaanse rituelen; de spanning wordt steeds weer hoog opgevoerd en ontlaadt zich dan weer en de machine gaat verder. Ongelofelijk dat de band dit live kon spelen. Maar uiteindelijk volgt (rond 17 minuten) de geesteszuivering, en klinkt alles weer harmonieus en lief. Begeleid door piano en gitaar zingt Jon meermalen Nous sommes du soleil. Zelfs dan nog is het lied niet af, maar wordt nog de eerdere spanning opgeroepen, met veel mellotronklanken, en dreigt zelfs nog een heel nieuw hoofdstuk toegevoegd te worden, maar nee, het is genoeg zo.

1 Awaken (15:26) ( Going for the One / 1977 )

Door velen al vermoed: Awaken staat op 1. En daar staat het al ruim 30 jaar. Het staat ook op 1 over alle muziek die ik ken. En toch vind ik de opening, de pianosolo van Rick Wakeman, niet erg aansprekend en niet passend bij de rest van de song. Het dient wat mij betreft alleen als voorbode, als opwarmer voor wat komen gaat. De song begint pas echt met een couplet van hoog-dromerig gehalte, prachtige regels van Jon Anderson. Dan vallen andere Yes-leden in het koor in, en de hele band begint een nieuwe stevige songstructuur, gekenmerkt door het terugkerende AWAKEN - GENTLE - MASS - TOUCH!. Vooral Steve Howe is hier op dreef als nooit tevoren, zo scherp en virtuoos. Als de band is uitgeraasd, klinkt het even wat rustiger en gaat over naar een nieuwe melodie, Workings of Man, waar het woord Awakening al valt. Hier vallen de toetsen meer op. Vrij abrupt valt dit deel stil en lijkt de hele song zelfs afgelopen, maar dan wordt vanuit het niets heel langzaam een ritme, een melodie opgebouwd, waar opeens een kerkorgel aan wordt toegevoegd (het orgel van St. Martin's Church in Vevey, Zwitserland). Via variaties en omwegen wordt de melodie steeds overtuigender en stijgt naar grote hoogten. Ineens valt de hele band volop in en brengt Jon de vier mooiste coupletten uit het Yes-genre, elk voorafgegaan door Master of things, Master of light, Master of soul, Master of time. En het vierde is wel de meest ontroerende, als we afscheid moeten nemen. De muziek klinkt nog even krachtig door, steeds ondersteund door koorgezang (iets wat erg zeldzaam is in het Yes-repertoire, maar hier volkomen op zijn plaats). Dan keren we terug naar het openingscouplet dat ons weer in dromerige sferen brengt, maar nu met een kleine toevoeging die mij altijd weer weet te raken: na al het natuur/goden/geloofs/wereldgeweld komen we uit bij het kleine intermenselijke: Like the time I ran away and turned around and you were standing close to me. Het geeft mij altijd weer troost.

50 The Clap (3:16) ( The Yes Album / 1971 )
49 Leave It (4:12) ( 90125 / 1983 )
48 Themes (5:57) ( Anderson, Bruford, Wakeman & Howe / 1989 )
47 The Calling (6:56) ( Talk / 1994 )
46 Our Song (4:18) ( 90125 / 1983 )
45 I See You (6:52) ( Yes / 1969 )
44 Give Love Each Day (7:44) ( Magnification / 2001 )
43 The Fish (Shindleria Praematurus) (2:42) ( Fragile / 1971 )
42 Into the Lens (8:34) ( Drama / 1980 )
41 Quartet (9:23) ( Anderson, Bruford, Wakeman & Howe / 1989 )
40 Magnification (7:16) ( Magnification / 2001 )
39 Long Distance Runaround (3:29) ( Fragile / 1971 )
38 A Venture (3:18) ( The Yes Album / 1971 )
37 Homeworld (The Ladder) (9:34) ( The ladder / 1999 )
36 Don't Kill the Whale (3:56) ( Tormato / 1978 )
35 Time and a Word (4:31) ( Time and a Word / 1970 )
34 On the Silent Wings of Freedom (7:47) ( Tormato / 1978 )
33 Fly from Here - Pt. I - We Can Fly (6:00) ( Fly from here / 2011 )
32 To Be Over (9:03) ( Relayer / 1974 )
31 Circus of Heaven (4:29) ( Tormato / 1978 )
30 Release, Release (5:46) ( Tormato / 1978 )
29 Order of the Universe (9:02) ( Anderson, Bruford, Wakeman & Howe / 1989 )
28 Future Times / Rejoice (6:45) ( Tormato / 1978 )
27 Brother of Mine (10:21) ( Anderson, Bruford, Wakeman & Howe / 1989 )
26 Sound Chaser (9:30) ( Relayer / 1974 )
25 Siberian Khatru (8:57) ( Close to the edge / 1972 )
24 Perpetual Change (8:49) ( The Yes Album / 1971 )
23 Parallels (5:54) ( Going for the One / 1977 )
22 Owner of a Lonely Heart (4:29) ( 90125 / 1983 )
21 I've Seen All Good People (6:57) ( The Yes Album / 1971 )
20 Arriving UFO (6:03) ( Tormato / 1978 )
19 The Remembering / High the Memory (20:36) ( Tales from Topographic Oceans / 1973 )
18 Onward (4:02) ( Tormato / 1978 )
17 Madrigal (2:23) ( Tormato / 1978 )
16 In the Presence Of: Deeper / Death of Ego / True Beginner / Turn Around and Remember (10:24) ( Magnification / 2001 )
15 And You and I (10:13) ( Close to the edge / 1972 )
14 Roundabout (8:36) ( Fragile / 1971 )
13 Wonderous Stories (3:50) ( Going for the One / 1977 )
12 'The Ancient' / Giants Under the Sun (18:36) ( Tales from Topographic Oceans / 1973 )
11 South Side of the Sky (8:09) ( Fragile / 1971 )
10 The Gates of Delirium (21:54) ( Relayer / 1974 )
9 Heart of the Sunrise (11:27) ( Fragile / 1971 )
8 Going for the One (5:32) ( Going for the One / 1977 )
7 The Revealing Science of God / Dance of the Dawn (20:25) ( Tales from Topographic Oceans / 1973 )
6 Close to the Edge (18:36) ( Close to the edge / 1972 )
5 Yours Is No Disgrace (9:41) ( The Yes Album / 1971 )
4 Starship Trooper (9:26) ( The Yes Album / 1971 )
3 Turn of the Century (7:54) ( Going for the One / 1977 )
2 Ritual / Nous Sommes du Soleil (21:33) ( Tales from Topographic Oceans / 1973 )
1 Awaken (15:26) ( Going for the One / 1977 )

mooie reis ranboy

Dank je wel ranboy ! Idd een mooie reis om weer eens te beleven. Een gezamenlijke nummer 1 zelfs . Mooi ook hoe je de nummers tekstueel in kaart hebt gebracht, dat mag ik wel. Het zwaartepunt van je lijst ligt duidelijk op de jaren '70'. Toch wel de gouden jaren van een aantal bands en een voedingsbron voor vele volgers. Je hebt deze band met respect hier uitgewerkt. , verdienen ze ook.

Bedankt voor de complimenten! Ik heb dit topic met veel plezier inhoud gegeven, vooral omdat het onderwerp mij zo veel moois bezorgt. Ik hoop dat de lezers er ook wat genoegen aan beleefd hebben. Ik bedank natuurlijk iedereen voor hun bijdragen of gewoon het meelezen en meeleven.
Weliswaar was dit geen 'leading topic', maar dat geeft ook niet, want Yes is toch voor de fijnproever .

Ook van mij complimenten aan jou ranboy.
Mooie en met liefde beschreven verhalen.
Fijne trip door de Yeshistorie.

Dank hiervoor.

Dank je ranboy voor je prachtige lijst en de hartstochtelijke beschrijvingen.
Ik heb het met plezier gelezen.
Ik was al een Yes fan, maar nu nog meer.
Nogmaals dank.

Bedankt voor dit topic Rob!

Leuke enthousiasme stukjes

Krijgen we nu Kayak Jester

Hmm, had niemand me even wijzen op deze lijst? Ik had wel graag live willen meemaken waarom dit de favoriete band is van Rob, met wie ik verder best veel gemeen heb qua smaak (tenminste, dat idee heb ik altijd, maar misschien ik dat wel helemaal mis ), terwijl onze smaak op dit punt ernstige afwijkingen vertoont. Ik zie in ieder geval wel dat de nummers die ik dan wél goed vind, de goedkeuring van Rob nauwelijks weg kunnen dragen. Hier gaan we het dus waarschijnlijk niet eens over worden.

Verder, vigil, dank voor de reminder aan mijn wat overmoedige aankondiging, die mij aanspoort er weer wat tijd in te stoppen.

Ik wist wel dat Yes niet een favoriete band van jou is en was daarom niet verbaasd dat je geen reacties gaf. Maar ik had je toch wel een pm kunnen geven...
Welke Yes-songs vind jij dan de beste? Ik heb een redelijk klassieke voorkeur, jaren zeventig stukken, daarin wijk ik niet erg af van veel anderen.

Wat betreft onze gedeelde smaak: als het ladders of knock outs betreft, dan stemmen we inderdaad heel vaak op dezelfde songs; maar als je gaat inzoomen op 1 bepaalde band, komen er toch wel verschillen naar boven. En dat is ook logisch, lijkt mij

Het was meer een grapje hoor, no worries. Ik zag net dat ik 90125 het hoogste cijfer heb gegeven (en dat is al een hele tijd geleden, het zou me niet verbazen als dit nu lager is), dat is wel veelzeggend over mijn Yes smaak.

Maar het enige album dat ik nog met enige regelmaat draai is Talk, leuk album.

Betreft de RabinYes is Talk songmatig de beste plaat vind ik, maar ik heb in de loop der tijd steeds meer moeite gekregen met de opgefokte produktie.
Wat meer basic had beter geweest, maar er staat prima werk op.
Silent Spring is een prachtige epic.

Nou ja, die vier Topographic Oceans stukken allemaal bij de bovenste 20, dat is wel érg klassiek

Verder ook van mijn kant dank Rob, het was een mooie bespreking.

Ik doe geen overmoedige aankondigingen a la Jester, maar in mijn hoofd speelt een soortgelijke lijst van mijn favoriete bandje.

Deze lijst en de lijst van Genesis inspireren me tot het maken van een vergelijkbare lijst met nummers van mijn jeugdliefde Queen. Als ik de komende tijd wat ruimte heb, zal ik daar eens voor gaan zitten
Tenzij Casartelli dat als favoriete bandje heeft...