Lang geleden was er een land aan de andere kant van de Noordzee waar elke week heerlijke melodieuze gitaarliedjes de hitlijsten binnen dwarrelden. Ze werden gezongen door bands die luisterden naar namen als Blur, Supergrass en Menswear. Iedereen dacht dit altijd zo door zou gaan, maar helaas, de bron waar al deze heerlijkheid uit vandaan kwam droogde op en er braken dorre tijden aan. Na bijna 25 jaar waren de herinneringen aan deze tijd bijna helemaal vervaagd en de mensen begonnen te twijfelen of het wel werkelijk was gebeurd, was het misschien een droom geweest of gewoon een mooi sprookje.

https://nl.wikipedia.org/wiki/Vlag_van_het_Verenigd_Koninkrijk
Om een einde te maken aan deze twijfel, wil ik teruggaan naar de Britpop jaren. De eerste vraag is dan waar begint het en waar eindigt het. Ik ga maar uit van de ultieme Britpop-band Blur en laat de periode beginnen op het moment dat de eerste single van hun tweede plaat de Britse hitlijsten binnenkwam. Op hun eerste plaat Leisure hadden ze nog het Madchester geluid maar For Tomorrow (over die single hebben we het) klonk meteen als een blauwdruk van de Britpop. Dit nummer kwam eind april 1993 de hitlijst binnen en daar begin ik dus. Vier jaar later kwam Song 2 uit en daar was het Britpop geluid toch wel verdwenen en dus eindig ik daar (een paar maand later bracht Oasis hun plaat Be Here Now uit en toen waren de gouden jaren zeker over).

Hoe pak ik het aan? Ik ga per maand kijken naar de nummers die nieuw binnenkwamen in de Britse top 75 en ze kort bespreken en becijferen (om later ook tot een subjectieve top 100 te komen). Als een band voor de eerste keer langskomt bespreek ik ze meer uitgebreid. Om de discussie te voorkomen wat nou precies Britpop is en wat niet, pak ik gewoon alle melodieuze gitaarliedjes van Britse bands. Pas wanneer het echt richting de hardrock gaat, laat ik ze liggen.

Er zijn natuurlijk bands die in de jaren 1993-1997 hits hadden maar ook al voor deze periode. Als ze hun (artistieke of commerciële) hoogtepunt hadden voor 1993 dan neem ik ze niet mee en anders wel. Dus geen Jesus Jones of Inspiral Carpets maar wel Suede en de Manic Street Preachers.

Mooi! Ik cijfer graag met je mee!
Goede afbakening ook

Goh, de mooie topics schieten als paddenstoelen uit de grond de laatste tijd Ik doe ook mee, heb britpop altijd de leukste muziekhype aller tijden gevonden (om het een beetje oneerbiedig te stellen).

Nou die moet er ook bij

Interessant thema...we volgen
Tja wat is Britpop nu echt he en hoe klinkt het en welke bands, dat heb ik me ook altijd afgevraagd

Ga ik volgen! Mooi initatief.

Mooi dat enthousiasme, laten we dus maar meteen beginnen met mei 1993:

KINGMAKER: 10 YEARS ASLEEP (UK: 15)



Ik herinner mij dat ik in 1993 de clip van dit nummer zag op (ik denk) Sky Channel of MTV. De zanger had net zo’n bril als Elvis Costello en ik vond de band daardoor meteen sympathiek. Ik heb het nummer daarna nooit meer gehoord, maar de tweede kennismaking bevalt prima. Lekker vlot nummer met cynische tekst (ook in de geest van Elvis). Dit nummers was wel meteen de grootste hit van de band want in de jaren die volgden gingen ze ten onder in het Britpop geweld.

7.9

SUEDE: SO YOUNG (UK: 22)



Deze band hoeft natuurlijk geen introductie. Dit was de vierde en laatste single van hun debuutplaat. Kijk (of luister), zo hoor je een nummer te beginnen Topnummer.

9

BLUR: FOR TOMORROW (UK: 28)



Het eerste nummer dat wat mij betreft alle ingrediënten van de Britpop bevat. Melodieus en met een tekst die verwijst naar het Britse leven (Londen in dit geval). Aan het eind van het nummer wordt ook nog de Londense straat genoemd waar John Lennon woonde (Emperors' Gate) dus dat maakt het helemaal af. De 28ste plek voor dit nummer was een grote teleurstelling, want hun eerste plaat had al 2 grotere hits opgeleverd. Zou het nog goed komen met deze veelbelovende band (spoiler alert: ja)? Ik vind het een best goed nummer, maar met iets teveel gelalala erin. Het einde waar Damon over het gelala heen zingt, is wel fraai.

8.4

RADIOHEAD: POP IS DEAD (UK: 42)



Het zwarte schaap onder de Radiohead nummers. Het staat niet op Spotify en ze hebben deze losse single sinds 1995 niet meer live gespeeld. Ik vind het eerlijk gezegd wel een lekker catchy nummer (waarschijnlijk ook precies de reden dat ze er zelf zo’n hekel aan hebben) en de tekst sluit mooi aan bij het begin van dit topic:

Oh no, pop is dead, long live pop

7.8

MILLTOWN BROTHERS: TURN OFF (UK: 55)



Ik ken de band van de broers Matt en Simon Nelson vooral van het geweldige nummer Which Way Should I Jump van 2 jaar eerder. Turn off was de eerste single van hun tweede album Valve. Ik was deze plaat volledig vergeten maar nu ik naar de hoes kijk, herinner ik mij dat ik de CD ooit tweedehands heb gekocht. Geen idee waar ik hem heb gelaten. Dit nummer is wel een stuk minder dan Which Way Should I Jump.

6.9

DODGY: LOVEBIRDS (UK: 65)



Trio dat vooral bekend is door het meest irritante refrein uit de Britpop-canon (en uiteraard werd dat dan ook 1 van de grootste Britpop-hits in Nederland). Ik heb het dan natuurlijk over Good Enough. In dat licht is dit een verrassend leuk nummer, doet wat denken aan The La’s en dat is natuurlijk altijd goed. Dit was de eerste single van hun eerste plaat. Ze bestaan ook nog steeds en hebben vorig jaar nog een plaat uitgebracht (maar dat hebben ze lekker aan niemand verteld).

8.0

THE VERVE: BLUE (UK: 69)



Later zouden ze natuurlijk veel grotere hits scoren (maar die vallen buiten ‘mijn’ Britpopjaren) maar deze eerste single van hun hun eerste plaat deed het maar magertjes. Nummers heeft wel al meteen die typische breed uitwaaiende sound die ook goed verbloemt dat het niet zo’n heel geweldig nummer is (maar toch wel verslavend op een bepaalde manier)

7.3

KINKY MACHINE: SHOCKAHOLIC (UK:70)



Ik had nog nooit van deze band gehoord maar het internet leert mij dat 2 leden hiervan later Rialto zijn begonnen en die kennen we natuurlijk van de semi klassieker Monday Morning 5.19. Vreemd genoeg doet dit nummer totaal niet aan de weelderige sound van Rialto denken. Het is een vrij rechttoe rechtaan rocknummer. Niet onaardig. Deze kinky machine was niet bepaald een hitmachine want in de 4 keer dat ze top 75 haalden kwamen ze nooit hoger dan nummer 66.

7.7

Buiten competitie (want het kwam al op 10 april de hitlijst binnen) maar zeker wel het vermelden waard; Is it like today van World Party. Het klinkt als een Kinks nummers dat Ray vergeten is te schrijven, je hoort het hem gewoon zingen:

9.5

Kijk, dat is een leuke en gevarieerde eerste worp! Met zelfs een paar nummers die ik niet ken.

-Kingmaker, onderschatte band, leuk nummer! Maar net als The Wonder Stuff net van de pre-Britpopgeneratie.

8

-Suede

10 veel beter kwamen ze niet in 93

-Blur

9,5 een van hun beste

-Radiohead, also-rans in die jaren

7,2

-Milltown Brothers: heerlijke singles in 89/90 maar hier waren ze has-beens

7

-Dodgy, nooit veel aan gevonden

6,5

-The Verve, op weg naar hun piek

7,6

-Kinky Machine, kende ik niet! Maar dat is wel om een reden zo blijkt.

6

-World Party

9

Ik ken ze van Which Way Should I Jump en Applegreen... ooit nog gezien in Nijmegen in het voor-voorprogramma van Simple Minds, met daartussen ook nog An Emotional Fish.

En die hebben recent nog een nieuw album uitgebracht, Long Road (met een hoes die wat Manic Street Preachers trekjes heeft), maar dat kabbelde wat teveel voorbij voor mij.

Supertopic alleszins!

Kingmaker; als ik de naam van mijn held Costello lees [ goeie usernaam topic eigenaar
] spits ik de oren.
Leuk nummer, 7.5.

Suede; 9.5 een van hun mooiste.

Blur; Damon is weer eens onweerstaanbaar, maar het zou nog veel beter worden 8.

Radiohead; ach de oude Radiohead met een van de vergeetputliedjes.
Toch heerlijk en helemaal in die live versie 8.5.

Milltown Brothers: leuke Britpop niet meer en niet minder. 7.5

Dodgy, kende ik niet , hoewel het nummer bekend voorkomt, 7.

The Verve; nooit echt als topband gezien maar weer niet slecht 7,5

Kinky Machine; filler, niet bijzonder, 6.5

World Party; tja KW kan toch mooie liedjes maken hoor, 8.

Een goede afgebakende definitie van Britpop ben ik nog nooit tegengekomen en wat mij betreft is niet Blur maar Pulp de ultieme Britpopband, maar ik ga dit als groot Britpopliefhebber natuurlijk wel volgen. Ik denk niet dat ik iets tegen ga komen wat ik nog niet ken (zelfs van Kinky Machine heb ik nog een cd in huis).

Jammer hoor

Heel tof topic! Ik hoop dat het niet te snel gaat, ik ga in ieder geval proberen om het te volgen (bij andere topics heb ik het al opgegeven ).

Wat grappig dat de hoogste binnenkomer een vergeten bandje is, dat daarmee boven Suede, Radiohead, Blur, The Verve en World Party staat. Ik had in ieder geval nog nooit van Kingmaker gehoord. De bands die ik noemde zaten natuurlijk, op World Party na, ook allemaal in het begin van hun carrière, maar in retrospect is het erg grappig om te zien.

De nummers van Suede en Blur zijn grote favorieten. Die van World Party is een prachtige ontdekking, al heb ik het gevoel hem wel eerder gehoord te hebben. De rest is oké, maar niet meer dan dat.

Ik probeer ook nog wel alles te becijferen, maar met ook nog Madonna en Belle and Sebastian is het wel lastig bij te houden. Creation Records heb ik ook al opgegeven helaas Maar dat kan ik altijd nog een andere keer bijlezen, want dat kan straks gewoon als boek worden uitgegeven

Ik probeer elke week een nieuwe maand te behandelen, dus dat moet bij te houden zijn

Prima tempo!

Er komen straks ook maanden aan met 25-30 Britpop-releases per maand, dat realiseer je je?

Wie dan leeft, wie dan zorgt

Juni 1993

De maand waarin we 2 bekenden tegenkomen, de totale oogst tegenvalt en we zeker nog niet kunnen spreken van een Britpop golf.

MANIC STREET PREACHERS: FROM DESPAIR TO WHERE (UK: 25)



De trots van Wales (sorry, Tom Jones) hoeft natuurlijk geen verdere introductie. Dit was alweer hun 9de top 75 hit (en er zouden nog meer dan 30 volgen) en de eerste single van hun twee plaat Gold Against the Soul. Het nummer heeft dat typische ´Sturm und Drang-gevoel’ dat bijna al hun oude nummers hebben. Er klinkt altijd urgentie in door, zo van, kom op jongens, mee naar het slagveld! Het is een band die ik vaak wat vergeet, maar elke keer dat ik ze hoor, vind ik ze beter dan ik dacht. Ze hebben stiekem ook al best een indrukwekkend oeuvre bij elkaar gespeeld.

8.2

KINGMAKER: QUEEN JANE (UK: 29)



Daar zijn ze alweer, onze vrienden uit Kingston upon Hill. Een lekker huppelend nummer, niet meer maar zeker ook niet minder.

7.8

TEENAGE FANCLUB: RADIO (UK: 31)



Deze Schotten waren een paar jaar eerder doorgebroken met prachtplaat Bandwagonesque. Doorgebroken is misschien een wat te groot woord, maar ze hadden in ieder geval geweldige recensies gekregen en veel aandacht van de pers. Ik herinner mij nog een interview met de band (zal wel in OOR zijn geweest) waar de naam Big Star viel en op die manier kwam ik bij die band terecht (dank nog daarvoor). Dit nummer valt als eerste single van hun plaat 13 toch iets tegen (maar dan vooral omdat de lat hoog ligt). Het heeft wel dat heerlijke volle geluid, maar ze hebben wel eens betere melodieën geschreven.

8.1

LEMON TREES: I CAN'T FACE THE WORLD (UK:52)



Weer een band waar ik nog nooit van had gehoord, maar wel 1 met een bekend bandlid; Guy Chambers. Hij zat in World Party maar is vooral bekend als mede-auteur van heel veel hits van Robbie Williams (Angels, Feel, Millenium etc) maar ook van bijvoorbeeld Caro Emerald (Tangled up). Dat schept dus verwachtingen voor dit nummer, maar helaas… Het is een wat nikserig lichtgewicht nummer, niet heel slecht, maar geen reden om hun hele plaat te gaan beluisteren (ik ben daarin niet de enige, want deze heeft nog geen enkele stem op MuMe). De Lemon Trees hebben slechts 1 plaat uitgebracht en dit was hun 5de en ook meteen grootste hit.

6.5

DODGY: I NEED ANOTHER (UK:67)



Net als Kingmaker is ook Dodgy weer prestent en ook nu verliezen ze de strijd afgetekend. Dit nummer klinkt als een typische albumtrack (of als een B-kantje van een echt goede band).

7.1

Ja, vrij mager maandje. Ik zet ze voortaan in volgorde van beste naar minste

- Manic Street Preachers: Lekker liedje weer van ze, maar geen topper. 8,3
- Teenage Fanclub: Fijn geluid hebben ze altijd, maar dit is geen hoogtepunt van ze. 8,0
- Kingmaker: Een beetje run-of-the mill, stuk minder wel dan 10 Years Asleep. 6,7
- The Lemon Trees: Aardige sound wel, maar totaal niet bijzonder. 6,4
- Dodgy: Ze zouden nog wel een klein beetje beter worden, maar dit is wel erg voorspelbaar. 6,1

De volgende maand wordt nog rustiger

Iedereen weet dat John Cale de trots van Wales is

mei 1993:

KINGMAKER: 10 YEARS ASLEEP (UK: 15) / 7*
Kende de naam wel, niet het nummer. Beetje simpel, beetje glamrock, best lekker.

SUEDE: SO YOUNG (UK: 22) / 9*
Eén van de 'grote 4' naast Blur, Oasis en Pulp wat mij betreft. Erg goed!

BLUR: FOR TOMORROW (UK: 28) / 9*
Zie boven. Vrolijk nummer, hoge meezingfactor. Eén van de kleurgevers van het decennium.

RADIOHEAD: POP IS DEAD (UK: 42) / 7*
Lang niet gehoord. Beetje in de stijl van Pablo Honey, maar dan net iets minder goed.

MILLTOWN BROTHERS: TURN OFF (UK: 55) / 6*
Deze kende ik nog niet, wel wat oudere singles. Maar nooit een klik mee gehad.

DODGY: LOVEBIRDS (UK: 65) / 6,5*
Hun latere singles vind ik leuk tot fantastisch (In A Room), deze moet ik nog wat vaker horen.

THE VERVE: BLUE (UK: 69) / 7,5*
Destijds hadden ze al voltreffers (History, All In The Mind), maar dit is gewoon een fijn nummer.

KINKY MACHINE: SHOCKAHOLIC (UK:70) / 7*
Vast erg gezellig om eens live mee te maken, maar na veel draaien gaat dit vast gauw vervelen.

World Party reken ik niet echt tot de britpop, maar Is It Like Today? is wel een van mijn favoriete nummers uit deze jaren. Zou een 10 krijgen.

Juni 1993:

MANIC STREET PREACHERS: FROM DESPAIR TO WHERE (UK: 25) / 8,5*
Gold Against The Soul heb ik helemaal grijsgedraaid. Deze is ook erg fijn. Manics in hun goede tijd.

KINGMAKER: QUEEN JANE (UK: 29) / 6*
Duidelijk minder dan de vorige, hoor er eigenlijk weinig opzienbarends in.

TEENAGE FANCLUB: RADIO (UK: 31) / 6,5*
Hier hoor ik weinig in, maar mijn ervaring met de liedjes van TF is dat ze na veel draaien wel beter worden. Een cijfer met potentie dus...

LEMON TREES: I CAN'T FACE THE WORLD (UK:52) / 6,5*
Grappig genoeg doet het stemgeluid me wel wat aan dat van Elvis Costello denken. Verder wel een leuk nummer, maar geen hoogvlieger.

DODGY: I NEED ANOTHER (UK:67) / 6*
Deze vind ik iets minder dan die van vorige maand, ze moeten nog wel een beetje loskomen.

World Party wat een leuke ontdekking. Lijkt zo van het Great Lost Kinks Album te komen.

Luister dan ook eens naar hun klassieker ' ship of fools'. Minder Kinks-achtig maar wel mooi (vooral het refrein)

Juli 1993

De maand waarin het ook komkommertijd is in Britpop-land met maar 3 nieuwe nummers. Toevallig driekeer de tweede single van de tweede plaat.

MANIC STREET PREACHERS: LA TRISTESSE DURERA (SCREAM TO A SIGH) (UK: 22)



Je kunt veel van de Manics zeggen, maar niet dat ze geen pretenties hebben (en daar is niets mis mee!). Dus een songtitel naar de laatste woorden van Van Gogh en een tekst over een oorlogsveteraan, het kan allemaal. Op slechte of zelfs matige nummers kun je ze zelden betrappen en ook deze is weer vrij goed. Ik vind het refrein wel iets teveel het scanderen van een leus, maar een heerlijke gitaarsolo maakt veel goed.

7.9

BLUR: CHEMICAL WORLD (UK: 28)



Een nummer dat ik net zo goed vind is als For Tomorrow en toevallig ook even hoog scoorde. Typische Britpop-tekst waar in elk couplet het trieste leven van een landgenoot wordt beschreven. De muziek is wel opbeurend.

8.4

MILLTOWN BROTHERS: IT'S ALL OVER NOW BABY BLUE (UK: 48)



Platenmaatschappij: Mannen, ik heb jullie nieuwe plaat beluisterd en ik hoor geen hit

Band: Maar we willen ook een album band zijn!

Platenmaatschappij: Ja, en ik wil Elvis zijn! nee even serieus mannen, ik zet te denken aan een cover

Band: Een cover, van wie dan?

Platenmaatschappij: Nou bijvoorbeeld iets van Dylan, dat doet het altijd goed.

Platenmaatschappij: Hoe zit het trouwens met dat voorschot dat jullie gekregen hebben?

Band: Dat is op, maar..

Platenmaatschappij: Dus we begrijpen elkaar, mooi zo

En zo geschiedde..

7.4

Mager maandje misschien, maar wel met twee toppers in het genre.

-Manic Street Preachers: Dit vind ik een van hun besten uit deze jaren 9,2

-Blur: Net wat minder dan For Tomorrow, maar zeker ook een topper. MLIR is misschien ook wel mijn fave Blur-album 9,0

-Milltown Brothers: Last gasp van deze band inderdaad. Ze piekten helaas een paar jaar te vroeg. 7,3

Benieuwd waar je volgende maand mee komt

Juli 1993:

MANIC STREET PREACHERS: LA TRISTESSE DURERA (SCREAM TO A SIGH) (UK: 22) / 8,75*
Iets beter dan From Despair to Where. De Chemical Brothers-remix is ook erg tof overigens.

BLUR: CHEMICAL WORLD (UK: 28) / 8*
Blur is altijd leuk, maar deze is inderdaad wel minder dan For Tomorrow.

MILLTOWN BROTHERS: IT'S ALL OVER NOW BABY BLUE (UK: 48) / 7,5*
Lekkere sound, geweldig nummer natuurlijk van Dylan. Beste wat ik van ze gehoord heb.

Augustus 1993

De maand waarin we een voorlopig dieptepunt bereiken met slechts 2 nummers. Hierna zal het alleen maar beter worden (hoop ik).

FAMILY CAT: AIRPLANE GARDENS (UK: 69)



Een band waar ik nog nooit van gehoord had, maar waarluigifort een CD van heeft (die nog wel in het plastic zit ). Ze hebben ongeveer 5 jaar bestaan en dit was de eerste van hun 3 hitjes. Hun allereerste single (uit 1989) heette ‘Tom Verlaine’ dus dat geeft waarschijnlijk aan door wie ze zijn beïnvloed. Ik vind het een lekker nummer dat qua geluid ook een soort brug vormt tussen de shoegaze/madchester sound van de voorgaande jaren en het Britpop-geluid.

8.4

KINKY MACHINE: GOING OUT WITH GOD (UK: 74)

En daar hebben we Kinky Machine weer. Van dit nummer heb ik geen youtube video kunnen vinden, maar neem van mij aan dat het net iets beter is dan hun vorige poging.

7.8