4. Let's Dance (Luigi 3, Johan 6)

Deze song kennen zelfs de mensen onder de evenaar lijkt me Bowie's grootste nr. 1 hit, in vele landen bovenaan de hitlijsten, hoewel Space Oddity gek genoeg meer exemplaren verkocht. Nile Rodgers (Chic) ontmoette Bowie voor het eerst in een nachtclub in New York in 1982, ze bleken veel gemeen te hebben qua muzieksmaak. Een week later belde Bowie hem of hij wilde meewerken aan zijn volgende album en dat liet Nile zich geen tweede keer zeggen Op het vliegtuig naar Zwitserland vervolgens. Nile hoopte stiekum een vervolg te maken op Scary Monsters, maar Bowie wilde hits van hitmaker Nile, iets dat hem in eerste instantie een beetje teleurstelde. Let's Dance was de eerste song die opgenomen werd in New York later tijdens de studiosessies. In Zwitserland was het als demo een ietwat sombere ballad dat Bowie Let's Dance wilde noemen. Nile verklaarde David voor gek en die wist wel wat van dancetunes zullen we maar zeggen Maar Nile gooide er in New York samen met zijn medewerkende muzikanten een flinke Nile dance en funksaus overheen, waar Bowie zeer content mee was. Teveel invloeden om op te noemen, maar wat wel leuk is is het feit dat de scaling a-ha-ha's in het begin afkomstig zijn van het einde van The Beatles' cover van Twist and Shout.
Deze titeltrack is geloof ik ook wel een van de eerste songs die ik van hem leerde kennen via de radio. De song die de al grote Bowie de definitief grote Bowie maakte Een song die me zelden verveelt, kan ook net zo goed mijn nr. 1 zijn, zeker een tijd geleden. Ondanks dat de song tjokvol zit met van alles en nog wat ademt het toch ook nog genoeg ruimte en dat is heerlijk! Ik ga hier altijd voor de albumversie, deze song schreeuwt echt om 12" en zeker niet 7". Vanaf halverwege krijgt elk instrument apart de tijd om te schitteren, toch wel een trademark van Nile Rodgers (ook een Johnny Marr was groot fan en vernoemde zijn zoon naar hem), waarbij vooral de bluesgitaar en sax een hoofdrol spelen. De sax die we later bij Black Tie White Noise ook weer een aantal keer gaan horen, het album ook waar David en Nile elkaar weer ontmoetten

Ik vond dit nummer vreselijk toen het uitkwam
Is later wel enigszins goed gekomen gelukkig. Maar een topfavoriet zal het wel nooit worden.

Dus jij laat je dansschoenen uit

Ik ben niet zo modern

De albumversie is beter dan de single versie maar ik ben blij dat deze het podium niet gehaald heeft.

3. Criminal World (Luigi 2, Johan 4)

Wat mij betreft de meest onderschatte song van het album! Mooie compositie van je David , ook wel een beetje in lijn qua feel met Cat People, ms is Criminal World wel meer Moroder dan de herziene Cat People zelf Alleen...het is een cover en dat wist ik tot een paar dagen geleden niet eens Een cover van de band Metro dat geen lang leven beschoren was, maar waarvan de bandleden wel een rijke muzikale carrière hadden. Criminal World was de openingstrack en eerste single van Metro's debuutalbum. Een band die moeilijk te duiden is heb ik al gelezen, maar misschien wel zo'n beetje de laatste band met glaminvloeden. Uiteraard heb ik ook het origineel een aantal keren beluisterd en ik moet zeggen, geweldige track wel! Heel anders, duisterder, interessanter en obscuurder dan Bowie's commerciële popversie, ik ga zeker nog eens achter deze band aan Hebben jullie het origineel nog gespeeld in het 1977 toplijstentopic? Metro's versie flopte gigantisch vanwege oa verwijzingen naar liefde en seksualiteit naar de verkeerde kant Iets wat toentertijd nog totaal taboe was. Bowie in zijn versie paste ook de lyrics aan en schrapte al die toespelingen, jammer wel ergens... Maar laten we het maar over de track zelf hebben, ik vind 'm heerlijk namelijk Het is een heerlijk onderkoelde, ingehouden en spannende song, zowel qua muziek als in de zang. Fijne funky ritmegitaar van Nile, de bas is zeer prominent aanwezig en schittert ook zelfs. Stevie is in topvorm met zijn Albert King achtige solo's, prachtig, kan niet anders zeggen. Maar de hele song heeft een zeer prettige vibe en vaart. Maar het mooiste is nog wel dat laddertje omhoog van bas, drums en gitaar samen aan het eind van de refreinen, ach man ik ga daar elke keer voor gaas, schitterend . Dat deeltje doet me op de een of andere manier denken aan Johnny Marr's gitaarintro van This Charming Man, later datzelfde jaar. Johnny wist zelf niet waar hij dat ineens vandaan had, het kwam zomaar uit de lucht vallen. Nu, misschien hiervandaan Johnny

Metro, de band van Duncan Browne die later natuurlijk nog een prachtige klassieker zou schrijven

Voor mij ook de herontdekking van de laatste twee weken. Heerlijke cover en terecht dat hij hier het podium haalt.

Ja paar maanden geleden gespeeld door Herman in 1977, maar kon hem niet vinden op spotify en verder niet aan toegekomen toen. Inmiddels wel natuurlijk. Mooie song, maar vind de poppy cover eigenlijk nog net wat fijner.
Net als met China Girl, die we nu spelen in ‘77

Mooi gezegd! Wat Bowie hier doet met het origineel pakt hij id soortgelijk aan met China Girl

Bowies China Girl vind ik sowieso vele malen beter dan t verder ook niet heel slechte origineel

Die van Iggy heb meer sambal op

2. Modern Love (Johan 1, Luigi 4)

Het beste nummer van LD wat mij betreft, eindigt hier op zilver. De openingssong en derde single van het album. Haalde nummer 2 in de UK en nummer 14 in de US. In Nederland kwam het tot nummer 9. Maar op spotify is het inmiddels de populairste song van het album. Zeker de beste pure popsong van het album wat mij betreft, en misschien wel de beste pure popsong van Bowie tout court. Geweldig die intro alleen al en dan die onweerstaanbare drive die het nummer voortstuwt, wie wordt daar nou niet vrolijk van. De horns werken hier ook uitstekend en zelfs de backing singers - een bron van ergernis elders op het album - delen hier in de vreugde. Heerlijke feelgood-vibe, despite de toch wat dubbelzinnige lyrics.

Het nummer was een staple gedurende al zijn 80s shows, op de Serious Moonlight-tournee van 1983 zelfs de laatste song van de encore, wel passend uiteraard bij de 'never wave bye-bye'-tekst. Ook de video is gedurende die tournee opgenomen, in Philadelphia. De tour leverde Bowie 50 miljoen dollar op, truly het hoogtepunt van zijn roem. Ook gespeeld op zijn laatste show, in 2004 in Duitsland trouwens. Echt een song die me nooit verveelt, en blijkbaar ook tijdens concerten altijd voor de juiste vibe zorgt. Een vanzelf-song ook, zoals Luigi het zou noemen. Of zoals Bowie zelf zingt: It's not really work/It's just the power to charm

Ja, zeker een vanzelf song en ook een pure popsong, zeker een van zijn beste in that respect!
Ik vind vooral de drums hier briljant, die stuwen de song echt heerlijk voort!

Church on time

4. Let's Dance / 9,5
Grappig om hier te lezen dat niet iedereen een fan is van dit nummer. Ik vind het geweldig, dit is ook een nummer dat we bv. opzetten op 1 januari om het nieuwe jaar in te luiden. Geweldig gezongen en elke keer weer een feest op de dansvloer, zelfs al is dat gewoon in de huiskamer. Leuk weetje trouwens van Twist and Shout.
"sway through the crowd to an empty space" vind ik ook een van zijn mooiste tekstregels.

3. Criminal World / 9,5
Fan-tas-tisch nummer ook. Het origineel had ik wel eens gehoord, maar heb ik dit jaar echt heel veel gedraaid, denk toch wel gauw een keer of 40. Voor het 1977-topic beluisterde ik hem en gaandeweg ging ik hem steeds beter vinden, tot 'ie uiteindelijk op 1 stond. Op een gegeven moment maakte het niet uit wat ik aanzette op YouTube, het algoritme stuurde me erna altijd door naar Metro.

Ik was altijd erg gecharmeerd van de Bowie-versie en nog altijd, maar de arty glamrock van het origineel met schurende gitaren vind ik zeker zo goed. Na een rustig begint krijgt het nummer daar na 2 minuten de wind in de zeilen en wordt het echt fantastisch, met een fantastisch lang outro met teruglopend gitaarstukje doet me altijd denken aan The Beatles' I Want You (She's So Heavy) en het hele nummer daardoor wel wat aan Roxy Music, die op hun debuut op 1 nummer ook strooien met popcitaten.

Vorige week luisterde ik trouwens weer eens naar Lodger en op Fantastic Voyage zingt Bowie ook al een Criminal World: "And the wrong words make you listen / In this criminal world"

Mooie bijdrage

Ik vind Modern Love altijd de Bowie's goes Peter Gabriel song.

Echt een topnummer!

Beetje I’m Still Standing ook, maar dan beter

Laten we na Bowie flink out of the box gaan en de hele Elton discografie gaan behandelen

Of Kenny Loggins
Footloose, gestolen van Modern Love las ik.

Ben dan wel benieuwd welke Peter song specifiek

Ja genieten van Candle in the Wind

Dan liever Peetje Gabriel

Ik link m altijd aan Games without Frontiers

Topsong!

Toch wat meer arty en minder pop dan ML.

Ik kan eigenlijk geen andere song bedenken die ik kan linken aan ML...
Ms nog het meest Bowie's eigen andere pophits uit de 80s, qua feel dan.

Ik zeg ook niet het een 1 op 1 kopie is
Maar qua vibe en sound vind ik het wel passen, maar goed wie ben ik

Wie stelt zichzelf die vraag nou niet, met de regelmaat van een origineel Taiwanees uurwerk - dat loopt nou eenmaal minder fraai dan een Zwitsers.

Qua PG denk ik eerder aan Sledgehammer - zelfde soort hoempapa. Eerlijk gezegd kan ik zowel Little China Girl als Let's Dance niet meer horen zonder aan horkeporkende puberali te denken - volkomen platgedraaid en uitgestoefeld. De shift van vocaal register maakt evenwel dat de zang intressant blijft.

Met bijv Golden Years en/of Blue Jean ligt dat toch echt anders en er zijn Bowie-songs die na jaren in "het weeshuis van de hits" te hebben verkeerd zich nu echt tonen.

1. China Girl (Luigi 1, Johan 2)

Oh oh oh ohoo

Zing dit mee op straat en iedereen weet welke song het is, knap op zich En dan hebben we het natuurlijk over onze gezamenlijke nr. 1 China Girl. Bij mij op 1, bij Johan op 2 en net als bij Johan ook in de UK en Nederland op 2 in de hitlijsten, maar ook in vele andere landen een dikke top 10 hit! Ook weer een Bowie live staple, ook tijdens zijn allerlaatste concert ooit zoals Johan hiervoor aanhaalde.
Over China Girl valt een boekwerk te schrijven en dat gaan we dus niet doen, waarschijnlijk dus wel China Girl is van origine een Iggy Pop song, oftewel een Iggy/David song, wist ik een paar weken geleden nog niet eens. Nee ik ken Iggy's debuut namelijk niet helemaal. Iggy en David leerden elkaar kennen early 70's. Bowie heeft zelfs nog Raw Power van The Stooges gemixed in 1973. The Stooges vielen niet lang daarna uiteen en Pop verloor zich in iets teveel drugs. Bowie ook btw en na een ontmoeting in 1975 vroeg Bowie Pop mee op tour nav zijn Station to Station album. Na die tour wilde Pop hardcore afkicken, Bowie eigenlijk ook en vroeg Pop om mee te gaan naar een chateau in Frankrijk om daaraan te werken, evenals Pop's solo-album daar te gaan produceren. Wat had ik graag daarbij geweest in die tijd, had me een blast geleken Pop en Bowie daar dus afkicken en een beetje jammen. Bowie nam de meeste muziek voor zijn rekening, Pop de lyrics.
China Girl schreef Pop nav een korte affaire die hij had met een medebewoner van het chateau, een Vietnamese. Er was een flinke taalbarrière tussen die 2, dus Pop probeerde zich soms verwoed duidelijk te maken en zij wilde hem dan proberen te kalmeren door het sssshhhh teken te maken met haar vinger voor haar mond. Dat werd Pop's inspiratie voor China Girl. Vietnam werd getransponeerd naar China, wel zo makkelijk De song valt op meerdere manieren uit te leggen. Op persoonlijk niveau van een onstuimige man naar een tere (china) vrouw toe, op niveau van drugs, waar China ook voor staat en op wereldniveau, Oost en West, waarbij West Oost overpowered op sociaal-politiek niveau. Allemaal te vinden in de lyrics
Het origineel vind ik een erg mooie en rauwe, wat postpunkerige song. Heerlijk bombastisch bij tijd en wijle en heerlijke distorted en schurende instrumenten. Beetje zoals Low eigenlijk van Bowie, niet zo gek ook want na Pop's The Idiot ging Bowie aan de slag met dat album
The Idiot werd kritisch erg goed ontvangen, sales bleven wel wat achter en Pop ging in de financiën flink achteruit. Dat vond Bowie maar niks en daarom besloot hij wat songs van hem te gaan coveren, los van de creatieve armoe, ook na het Let's Dance album. Songwritingcredits zou Pop dan flink wat pecunia opleveren. China Girl was er zo een die Bowie nog eens opnieuw op wilde nemen, hij hoorde er namelijk een grote hit in. Tijdens de opnames van Let's Dance liet Bowie aan Nile het origineel van Pop horen. Nile (en anderen) verklaarden hem voor gek, ze hoorden er totaal geen hit in, maar Bowie volhardde en Nile ging er mee aan de slag diezelfde avond en kwam vervolgens met die heerlijke Nile gitaarlicks op de proppen, die in het begin tamelijk Aziatisch klinken. Bowie was impressed en de volgende dag namen ze in 1 take met de verdere band de song op, knap staaltje!
Je zou eigenlijk denken dat Bowie's versie het origineel is en Pop er een obscure cover van gemaakt heeft, maar het is dus andersom. Bowie's China Girl is eigenlijk ook zo'n vanzelf song, zo effortless, het vloeit allemaal zo heerlijk qua muziek, de ritmesectie vooral en vocals. Ik vind het geweldig hoe suave David hier zingt, zo gevoelig en lieflijk ook af en toe, met af en toe wat erupties. Een perfecte popsong toch wel, het heeft ook iets onderhuids en donkers, niet té cheesy, daarom heeft het denk ik wel eeuwigheidswaarde. Stevie met zijn bluesgitaar is ook hier van meer dan prima waarde, niet teveel niet te weinig. Maar vooral de kenmerkende ritmegitaar van Nile is bepalend in het voortstuwen van de song icm met de eerder genoemde ritmesectie. Ach ja, het is vooral een heerlijke en sexy song, niet in de laatste plaats te zien in de op de BBC oa verboden videoclip, de preutsheid

Geweldige cover inderdaad, zo anders in sound dan het origineel en toch trouw aan het origineel.
De tweede keer al dat een cover wint Al was Bowie hier natuurlijk ook bij het origineel betrokken.

1. China Girl 8,95
2. Modern Love 8,95
3. Criminal World 8,50
4. Let's Dance 8,25
5. Ricochet 8,15
6. Without You 8,05
7. Cat People (Putting Out Fire) 7,85
8. Shake It 6,65