Maar een album als War van U2 (toevallig ook 1983) kan ik nauwelijks nog beluisteren itt een TUF, met een veel meer pristine productie een jaar later. 1984 is sowieso wel het jaar van de pristine productie, zoveel albums en songs die zo helder klinken

1984, Ocean Rain: als je dat album zo fris als een hoentje vindt klinken, laat je overduidelijk blijken dat je vegetariër bent. Nix nie fris hoentje - eerder plofkip van Appie - overdadig geproduceerd, schmierend, gemaakt op het oog: wat lijken en om te pleasen. Typisch 80s is imo knallende - vooraan gemixte - drums, synths voor de accenten. Als ik heel aardig ben geef ik aan dit album 3* - drie goede songs maken een album nog niet goed. Dan kunnen we ook Tonight in één ruk door wel goed noemen.

De klank van Ocean Rain is pristine
En ik ben id vegetariër...
Meat is murder

This beautiful creature must die
A death for no reason
And death for no reason is MURDER

And the flesh you so fancifully fry
Is not succulent, tasty or kind
It's death for no reason
And death for no reason is MURDER

"Pristine" look it up, look it up in the FD

"Pristine" is een lp vóór je het cellofaan verbreekt, daarna niet meer. Hier staan enkele Bowie albums in hun cellofane maagdelijkheid te stralen, omdat ik het ook wel iets vind hebben ze "pristine" te houden en ze digitaal te draaien.

Pristine is niet mijn omschrijving van het geluid van Ocean Rain - dan denk ik eerder aan The Blue Nile - A Walk Across the Rooftops (1983)
Zat van de week her en der live shows van Bowie te youtuberen - word je droevig, niet van de kwaliteit, meer het besef ... nog steeds.

Hier wordt gaandeweg ook minder gemurderd: ten eerste zeer regelmatig vega (en vis), ten tweede kleinere porties vlees.

Goed bezig

Dat masochisme van vinyl kopen en het onaangetast te laten heb ik nooit begrepen. Je koopt iets om het te gebruiken lijkt me, om die naald heerlijk in die groeven te laten draaien als zachte boter

Maar ik krijg binnenkort Felt - The Splendour of Fear in "pristine" staat op vinyl, die laat ik denk ik zo. Ik beluister het album wel op Spotify, zoals ik nu ook doe

Wel lastig dat Cat People. De 12" van de Original Soundtrack van Cat People vind ik waarschijnlijk de beste Bowie track van de afgelopen 40 jaar. Ik heb deze letterlijk grijs gedraaid (ja op vinyl). De album versie is inderdaad minder, met name het intro, maar de rest is eigenlijk toch wel fijn dus waarschijnlijk gewoon mijn nummer 1 van het album.

Felt - ik heb meerdere albums origineel (zowel op Cherry Red als op Creation) - hoort echt bij de collector's items. Voorzichtig zijn met draaien - meeste zijn trouwens 3-4 jaar geleden heruitgegeven. Combinatie van even vlug-vlug iets laten horen én alcohol kan tot sores leiden

6. Without You (Johan 5, Luigi 6)

Op naar de vierde single van het album. Nooit geweten destijds dat dit een single was, ik denk ook niet dat hij veel deed hier. In Amerika haalde het nog wel de 73e plaats. Het is ook wat te onderkoeld en laidback om echt als een single te werken. Aan de andere kant heeft het ook wel een beetje een Every Breath You Take-vibe, dus misschien dachten ze daarom dat het kans zou maken. Ik vind het best een aardig nummer, maar dan eerder als albumtrack. Een fijn rustmoment na de eerste drie knallers die het album openen. Bowie ook op zijn meest romantisch qua tekst, een beetje a la Woman van Lennon, en ook de hoge stem die hij hier opzet kan me wel bekoren. De b-side was overigens Criminal World, een song die dus alvast hoger eindigde.

Aparte keuze voor een single ja, ik vond het wel iets suave hebben a la de latere Roxy Music. Vooral een "mooi" nummer.

Als je lief blijft doen we ms Felt hierna, maar daar is op deze site ws weinig animo voor...

5. Ricochet (Johan 3, Luigi 7)

De vijfde song van LD vinden we ook op 5 hier.Duidelijk het meest avant-gardistische nummer op het album. Een nummer dat ook zo op Lodger had kunnen staan, of op een 90s album van hem. Behalve dan het rather jazzy outro, dat was Nile Rodgers' idee begreep ik. Bowie was zelf ook heel tevreden over dit nummer, hij noemde dit zijn fave van het album destijds. Eigenlijk geen idee waar dit nummer verder over gaat, maar er gebeurt genoeg en het verveelt me - ondanks de ruimt 5 minuten - geen moment.
Misschien ook een knipoog naar Marc Bolan en T.Rex met hun Spaceball Ricochet van The Slider, het enige andere nummer met Ricochet in de titel dat ik ken

Ricochet van Faith No More

Ja, I don't care a lot

Maar serieus, ik moest wel even wennen aan deze song in het begin. Het deed me denken aan een andere bekende song. Ik vraag me al dagen af welke, maar misschien vergis ik me. Ik heb er sowieso wel ergens een The Police sfeertje bij icm de Graceland vibe van Paul Simon. Een beetje de craziness van een Wild Mood Swings van The Cure, wat Peter Gabriel wereldmuziek, Kyteman en wat van het Streetfighting Years album van Simple Minds, or do i sound ludacris?

Sat in Your Lap? Ja, het is all over the place. Ook wel wereldmuziek-invloeden idd, en jazz.

Ik kan me wel voorstellen dat mensen die op de makkelijk in het gehoor liggende hits afkwamen destijds dit nummer skipten

Ja, die past er ook wel bij
Haha ja duidelijk een skipnummer in dat geval ja
Maar past zeker ook op Lodger ja, ms vandaar

In dit tempo is het album morgen klaar
Laten we dansen van Bløf dan maar als encore

Ricochet it's not the end of the world, maar Bluf wel...

Ik lees wel vaker dat er maar 3 goede nummers op Let's Dance staan, dat vond ik ook lang eigenlijk. Maar hoe meer ik hem ben gaan draaien, hoe meer ik de rest ook ging waarderen. In een oud bericht bij het album staat dat ik 3 nummers goed vind, 2 wel aardig en 3 niet zo. Bij die laatste 3 ook Criminal World, en die vind ik nu juist een van de betere.

Het is gewoon een heerlijke popplaat waar de energie van afspat. Als Bowie dit niveau vast had weten te houden in de rest van de 80's, had ik dat geweldig gevonden.

Kort over de nummers tot nu toe:

8. Shake It (bij mij ook met voorsprong het minste nummer hier) / 6,5
Duidelijk het minste nummer op de plaat, eigenlijk een beetje de nachtkaars op het album.

7. Cat People (Putting Out Fire) / 8
6. Ricochet 8,5
5. Without You 8

De Moroder-versie van Cat People krijgt minimaal 9. En toen ik Inglorious Bastards in de bios zag een 10. Deze kwam toen zo hard binnen, geweldig! Tot dan toe was de albumversie me nooit specifiek opgevallen, ben het de jaren erna pas veel gaan draaien. Op het album vind ik Ricochet de sterkste van dit drietal, heerlijke om mee te zingen.

Without You is muzikaal wat saai, het gitaarwerk wat oubollig. Maar Bowie zelf zingt hier dan weer geweldig.

Zoals ik niet zo lang geleden op de albumpagina schreef had een andere tracklisting ook een beter album gemaakt.
Nu heb je de 3 toppers vooraan en daarna steeds een stuk minder kwaliteit.

Modern Love
Without You
Let's Dance
Criminal World

China Girl
Ricochet
Cat People (Putting Out Fire)
Shake It

had een veel logischer en evenwichtiger album opgeleverd. Criminal World vind ik wel een kantafsluiter en China Girl wel een kantopener.

Het grootste probleem is Shake It, die trekt het niveau een heel stuk naar beneden. Misschien was het zelfs beter geweest om kant A te eindigen met Shake It, dat valt dan minder op dan albumafsluiter zijn zoals nu het geval is. Met een adequate vervangende song (zijn er nog andere b sides uit die tijd?), desnoods met nog iets als een 2e Criminal World of Ricochet, schiet het niveau misschien wel met minimaal een halve * omhoog.

Even gekeken, maar alle b-sides stonden ook op dit album. Er is nog wel een remix van Shake It en een liveversie van Modern Love...

Dat geeft de creatieve armoede weer aan. Geen enkele andere song dan albumtracks op de singles. Daarom haalde Shake It het album, anders zou de speelduur maar 35:52 zijn ipv 39:41. Op zich is een kleine 36 minuten ook geen probleem, zie sommige Smiths en Cocteau albums.
En het album bevat zelfs enkele covers ook nog...

Dit schat J duidelijk wat beter in dan L

Ik denk bij mij ook op 3

Je hebt best kans dat ie later nog kan stijgen bij mij, heb 'm inmiddels nu zo vaak gehoord

Duidelijk de song die ons het meest verdeelde.
De top-4 zit dichter bij elkaar.

Hoop nu op de bekendste hit

Want de letters van je naam
Blijven in het zand niet staan
Maar de wetten van het land
Gelden niet op volle zee
Dus ik neem je naam maar mee
Gun me een vaarwel
En vergeef me dat ik hardop
Alle passen tel

Covers vind ik op zich het probleem niet, zeker als ze zo goed zijn. Hij heeft in deze jaren ook nog wel e.e.a. aan losse hits gehad.

Ik zal in mijn Bowie-bijbel eens het hoofdstuk over Let's Dance lezen, kijken of daar nog songs genoemd worden. In de jaren '70 waren er dacht ik ook relatief weinig b-kanten die niet al op de albums stonden, maar er waren toen wel een paar erg leuke nummers bij (bv. Velvet Goldmine).

Klopt, de covers zijn hier van bijzonder hoog niveau, beiden zelfs top-4 van het album
Dat is op sommige latere albums van hem ook wel anders.