https://postimages.org/

Bowie.... een top 40? Top 50? De man heeft zoveel gemaakt dat het een top 100 werd. Een top 100 waar ik al een paar jaar geleden mee begonnen was, maar waar ik telkens ook weer mee gestopt ben. Het is bijna niet te doen. Dat is het al snel met toplijstjes, maar toch....

Zijn dood in 2016 was een grote schok, zeker omdat zijn laatste album zo ongelooflijk sterk was.

En dan een top 100. Eens moet je het gewoon doen. De Bowie top 100 stond gepland gelijk na mijn Depeche Mode lijst (die volgt later nog wel eens) en start ik nu wat eerder op dan de bedoeling was.

Ik heb geprobeerd een beetje zijn hele carrière langs te gaan en te laten vertegenwoordigen. Lijstjes zijn immers toch per dag aan verandering onderhevig. Hooguit in de top kan het redelijk standvastig zijn (en dat is bij Bowie ook niet eens het geval).
Tin Machine heb ik niet meegenomen in deze lijst.

Liefhebbers om dit ook te doen? Voel je vrij het topic over te nemen als mijn lijst is afgerond.

Laten we Bowie's nalatenschap vieren met 100 geweldige nummers (en treur om de nummers die ik er niet in heb gezet, bewust of onbewust)

100. V-2 Schneider




Een mooie openingstune voor deze trip langs 100 nummers toch?!

Met het album "Heroes" heb ik een wat lastige relatie. Ik weet nooit goed wat ik er van moet vinden en dat terwijl het op handen wordt gedragen door velen. Ook op deze site doet het album het erg goed. Misschien toch die kant B? Hoe dan ook is V-2 Schneider daar wel mooi de opener van en tevens het eerste nummer van mijn top 100.

99. As the World Falls Down




De filmcarrière van David Bowie heeft me nooit zo kunnen boeien. Zo had ik ook niet veel met de film Labyrinth. Mijn zus daarentegen wel, die kon daar geen genoeg van krijgen. Zelf kende ik het nummer Underground uiteraard wel, want dat werd een hit, maar de rest van de soundtrack is lang onbekend terrein voor me gebleven. Dat is het inmiddels ook al niet meer en As the World Falls Down vind ik gewoon een fraai nummer. Niet exceptioneel, maar degelijk.

Ik ben benieuwd of Tin Machine in het verhaal voorkomt. Een van mijn favorieten is een Tin Machine nummer

Nope, heb ik nog toegevoegd aan mijn openingsbericht.

Had zo gekund hoor, genoeg sterke nummers

Hier ga ik wel even een playlistje van maken net als van je ABBA top 100, die ik toevallig recentelijk nog weer heb gedraaid in etappes van tientallen.

Interessante keuzes tot nu toe. Die eerste zou bij mij een stuk hoger staan vermoed ik (maar Heroes was ook de eerste niet-90s plaat die ik van hem ontdekte) en die tweede zou niet zo snel bij me opkomen. Juist daarom leuk om te volgen dit.

Als kind Labyrinth wel vaak gezien, maar toen wist ik nog niet wie Bowie was. En toen ik dat eenmaal wel wist, heb ik de film niet meer gezien. Laat staan toen ik zijn muziek eenmaal veel ging beluisteren.

Heb gelijk zin een best-of-Bowie in the 80s playlist te maken.

Daar ben je sneller mee klaar dan een playlist van Bowie in da 70s

Dit nu inzetten klopt helemaal met mijn voorbereiding (logistieke infrastructuur) en draaierikken - eerst de lp's van de D weer op orde brengen en dan de relevante B's klaarzetten ter draaiing.

Maar ja, soms ...

Ik ben ook niet zo enthousiast over de 80's, maar ik merk toch wel dat ik daar nu veel milder over denk.

Het waren wel de jaren dat ik Bowie echt goed leerde kennen, dus misschien is het sentiment.

En er staan toch echt wel jaren '80 nummers in de lijst

Let's Dance staat gewoon top 10 toch?

Huh? Ik kan jouw bericht zelf bewerken

Maar ehm, ik wil alleen quoten... nu verpest je de afloop al

Voor de 70s zou ik juist snel klaar zijn, daar kan ik alle albums integraal inzetten op Pin-Ups na. En dan nog een paar b-kantjes toevoegen.

98. Bring Me the Disco King




Reality is typisch zo'n album dat maar zelden als favoriet zal worden aangewezen. Het waren voor mij de jaren dat ik Bowie een beetje uit het oog en oor aan het verliezen was. Dit was ook de reden dat ik niet zo'n interesse had om hem in Ahoy live te gaan zien (2003) en ook in 2004 liet ik het aan me voorbij gaan. In de Amsterdam ArenA had ik gewoon geen zin. En datzelfde gaat op voor zijn optredens in 1997 omdat ik Earthling niet zo geweldig vond.

Nu eeuwig spijt van, want van al mijn grote favorieten die ik live heb kunnen zien is dat bij Bowie niet meer mogelijk en moet ik tot mijn spijt erkennen dat ik het toen gewoon had moeten doen (zeker ook omdat de keren daarvoor, jaren '80, ik wat minder concerten bezocht vanwege de portemonnee).

Die andere held is Tom Waits. Misschien dat het nog eens gaat gebeuren, maar ook daar verwacht ik het niet meer. En om dan die wens-top 3 vol te maken: Bruce Springsteen kon ik dit jaar eindelijk van het lijstje afstrepen.

Als we het dan over Waits hebben: Bring Me the Disco King heeft een lekkere jazzy benadering en is een behoorlijk avontuurlijk Bowie nummer. Misschien had ik het toch wat hoger moeten zetten nu ik inmiddels de nummers wat vaker heb gedraaid. Maar ja, de lijst was al even klaar en eens moet je gewoon zeggen 'dit is het'. Nou dit is dus zo'n nummer wat eigenlijk hoger had moeten staan.

Eens?

Die opmerking was ook door kwantiteitsoverwegingen ingegeven: 4 albums in de 80s vs 11 in de 70s en 4 in de 90s, en ++ voor 00s etc. Toegegeven dat de laatste jaren zijn werk in de 90s en 00s aan re-evaluatie onderhevig is geweest, mede door de aandacht t.g.v. de boxen, verschenen vanaf 2015. Wordt echt nog een kluif. En Bowie spotifietsen (nummers skippen zeg maar) zou art. 463 van WvS moeten verbieden

En die zorgen deels voor wat extra werk - bepaalde dingen zou je - ondanks dat ze buiten het reguliere werk zijn verschenen - toch graag aandacht willen geven, zoals de fijne live versie van Under Pressure (met Gail Ann Dorsey in de vocal role van Freddy Mercury)

97. Buddha of Suburbia




Hanif Kureishi is wel een favoriete schrijver van mij. Een aantal van zijn boeken kan ik enorm waarderen. Dit boek zeer zeker (4,5* op boekmeter).
De film ken ik niet, de soundtrack uiteraard wel. Geen verkeerde soundtrack als je het mij vraagt en ik vind dan ook dat die toch zeker vertegenwoordigd hoort te zijn in deze top 100.

Een onderschat album? Wellicht, ook al vind ik dat altijd een wat vervelende term. Misschien haalt dit nummer de belangstelling wat meer naar voren voor degenen die het niet kennen.

Verrassende gitaarsolo aan het einde.

Dat snap ik nou nooit, zeker wel een van mijn favorieten, alleen de opener al die gelijk de toon zet voor de rest van het album. De sound die Bowie na 2000 inzette vind ik erg lekker. Heathen en The next Day vind ik ook fantastische albums.

96. See Emily Play




Pinups is natuurlijk niet echt een populair album, want covers en coveralbums zijn zelden erg in trek bij muziekliefhebbers.

Toch heb ik wel een zwak voor deze Pink Floyd-cover. Ja, de PF versie is beter en leuker, maar toch.....

95. Letter to Hermione




Van het album David Bowie (aka Space Oddity). Hier valt de wat rauwe stem van Bowie me op. Ergens een bevreemdend nummer van de man. Het kabbelt wat en toch weet het me te boeien.
Sowieso een heerlijk album. Maar hoor ik dit korte nummer weer eens dan besef ik ook dat het vrij tijdsgebonden is.

Dat heb ik bij het maken van deze lijst wel moeten constateren voor mezelf. Ja, die jaren '70 zijn te gek, maar ergens ook wel erg passend voor die tijd. Terwijl nummers van latere albums ineens in positieve zin wisten te verrassen.

94. TVC15




Station to Station is toch wel een ijzersterk album. Toch zie ik dat vooral als één geheel. Misschien door het beperkte aantal nummers?!
TVC15 vind ik dan wel een typisch Bowie nummer. Zit goed in elkaar en swingt lekker.

93. Alabama Song




Alabama Song in de versie van Bowie leerde ik pas kennen door The Singles Collection uit 1993.

Ik kende het nummer van The Doors en het heeft me dan ook lange tijd gekost om dit ook maar enigszins te kunnen waarderen. Maar Bowie geeft dit toch wel een eigen draai en inmiddels kunnen beide versies goed naast elkaar bestaan voor mij.

En ja, ik ken nog wel wat meer versies van dit nummer

De originele stamt uit 1927 en werd gezongen door Lotte Lenya, vrouw van Kurt Weill, die het schreef samen met Bertold Brecht. Misschien ken je wel de uitvoering van Ute Lemper - die vind ik beter dan deze.

Zit me ondertussen suf te piekeren omdat ik zit te denken aan een versie van TVC 15 die hoekiger klinkt, strakkere riffs, live - dacht een live versie maar het lukt me niet die te vinden. De eerste 30 - 40 seconden zijn trouwens niet echt aan mij besteed.

Ik ken die van Ute Lemper zeer zeker (heb het op cd) en de versie met Lotte Lenya is me ook niet onbekend (YouTube is dan je vriend).

Dacht dat je de Brecht-link wel zou aanstippen. Of komt dat nog

Nu ik zelf ook werk uit de 90s (en later) in de herdraai doe, onderschrijf ik je opmerking over albums als 1 geheel zien, bijv mbt 1. Outside en Earthling

92. All the Madmen




Van The Man Who Sold the World zijn verschillende hoezen in omloop. Eerst natuurlijk die oerlelijke VS release uit 1970 die in het VK vervangen werd door Bowie in een jurk (zelf heb ik weer ene latere versie waar Bowie zijn been flink de lucht in schopt). Kom daar tegenwoordig nog maar eens om. Dan is het al snel woke dit en woke dat. Bowie speelde toen al graag met genderrollen.

Een geweldig album met behoorlijk wat sterke nummers waaronder All the Madmen. En nu ik de nummers presenteer en herbeluister bekruipt me alweer het gevoel dat dit nummer gewoon veel te laag staat. Het geeft aan hoeveel moois Bowie gemaakt heeft.

91. Teenage Wildlife




De gitaar in combinatie met de zang maakt dit nummer echt geweldig. Een echte Bowie klassieker die wellicht niet vaak op die manier bestempeld zal worden.
Ik heb sowieso al wel een zwak voor het Scary Monsters album, en dit nummer zal zeker niet de enige zijn van dat album in deze lijst.

Gaarne nog 3 tracks Wat mij betreft idd - tov andere albums - danig onderschat om dat woord maar eens af te stoffen, maar dat geldt wat mij betreft ook voor Young Americans

Ik verwacht ook nog wel wat van Lodger (nietwaar Jan?)

en London Boys toch in de top 10!

Daar reken ik wel op bij aERo

Vertel waarom