We kwamen van Diamond Dogs en we zouden naar Station to Station gaan; die stap lijkt gezien onderliggende thema's/figuren (futurisme, Ziggy, Thin White Duke) niet zo heel groot. Alleen zat tussen die twee nog Young Americans (hectiek, grotestadsleven, uitgaan, hedonisme) en daar wisten veel rockies zich geen weg mee - ook hier relatief minder gewaardeerd - desalniettemin een persoonlijke fave vanwege de vereniging van twee verschillende muzieksoorten; daarom een brugalbum.

Dank - voor de fijne plaats van Young Americans - ga ondertussen nadenken over een persoonlijke tophonderd, maar dat zal tot veel twijfel en onrust leiden - de disclaimer blijft gelukkig momentopname.

China Girl had lager gemogen, vanwege 'luistermoeheid'- maar op zich wel terecht, mede ogv clip. Moonage Daydream: geen commentaar nodig: GCB (Grand Cru Bowie).

26. 1984




1984 is zo dansbaar als maar zijn kan. Doet denken aan Theme from Shaft. Funk Bowie dus en wat ben ik gek op dit nummer. Hier gaat echt elke keer het volume flink omhoog.

Tina Turner heeft het nummer nog gecoverd op haar album Private Dancer. Uiteraard haalt die versie het niet bij die van Bowie, maar ook de versie van Tina is niet verkeerd.

25. Rebel Rebel




Tja, wie kent deze hit nou niet?! Maar misschien dat wat minder mensen deze TopPop clip kennen. Het is de eerste single van Diamond Dogs.

Het nummer is behoorlijk populair en is vaak door andere artiesten vertolkt, maar ook hier geldt: de Bowie versie is en blijft de beste.

Wat lekker knullig toch altijd die Toppop clipjes
Dat is trouwens nieuw voor mij dat Tina Turner 1984 heeft gecoverd...toch al zeker 30 jaar de cd in bezit maar nooit helemaal geluisterd.

1984 is een van de Bowie nummers die ik live zoveel spannender en dynamischer vind.

Speciaal voor jou:

24. The Bewlay Brothers





Waar ik bij het samenstellen van deze lijst een paar nummers ineens een stuk minder waardeerde dan voorheen daar was dat andersom ook het geval. The Bewlay Brothers stond eerst ergens zo rond de 60 of zo, maar herbeluistering op deze manier deed wonderen en zie: een keurige notering voor dit schitterende nummer van Hunky Dory dacht ik zo.

Heer Mjuman kan weer tevreden zijn.....

23. The Jean Genie




Hoezo 'komen alle hits nu al voorbij'? De man heeft er gewoon een heleboel waaronder The Jean Genie. Dus bij deze een hit.

Glamrock optima forma van het album Aladdin Sane. Een terechte hit natuurlijk. Misschien iets te vaak gehoord inmiddels en even leek het er dan ook op dat ik het nummer wat lager zou plaatsen, maar uiteindelijk vond ik dat ik het nummer dan toch echt tekort zou doen.

Dit is een onverwoestbare Bowie-klassieker.

1984 staat zeker in mijn Top 10. Ook Sound and Vision is Top 10 materiaal. Al die glam rock knallers (Reble Rebel; The Jean Genie) vallen daar denk ik net buiten. The Bewlay Brothers raakt mij dan weer helemaal niet. Blijft leuk om ze zo langs te zien komen!

A gentleman as always, u r

22. Changes




En weer terug naar Hunky Dory met Changes.

Het laatste nummer dat Bowie live heeft gezongen en daarvoor moeten we terug naar 2006 (!). Hij deed dit overigens samen met Alicia Keys.

Changes is absoluut één van zijn bekendste nummers terwijl het niet echt een grote hit is geworden. Onterecht wat mij betreft. Dit behoort gewoon tot zijn allerbeste nummers.

24. The Bewlay Brothers, voor mij echt te laag.
Zeker top 10.

Maak dan zelf een lijst en post 'em t.z.t. - in de schaduw ben ik ook bezig, maar dat is een hels karwei: nooit geweten dat contra-expertise (en twijfel) zo repetitief is - bovendien is het ook een 'moody' proces.

Dit soort lijsten zijn altijd 'waan van de dag'. Een aantal zekerheden en een aantal verrassingen. Plus wat missers. Zo ben ik Speed of Life vergeten.... tja....

21. Where Are We Now?




Hoogtepunt van The Next Day voor mijl. Where Are We Now? was een zeer aangename verrassing indertijd. Bowie was met pensioen, kwakkelde wat met zijn gezondheid en was verdwenen uit de spotlights. Had ie toch maar even een album opgenomen na al die tijd en daar was dit de eerste single van. Het had slechter gekund.

Daarbij is dit nummer voor mij alleen maar in kracht toegenomen. Sober en ik word er niet heel vrolijk van zullen we maar zeggen, maar ik geniet enorm van de schoonheid ervan.

Wat een geweldige terugkeer was dit toch.

20. Diamond Dogs




Time flies.... we zitten al in de top 20.

De titeltrack van Diamond Dogs mag deze inluiden. Lekkere oude Bowie rock zou ik zeggen. Blijkbaar een stijl die ik kan waarderen.
Ik kan niet echt inschatten hoe dit nummer ligt bij de volgers van dit topic. Zelf varieert mijn waardering voor dit nummer wisselend. Hier is het een beetje waan van de dag. Bij het samenstellen van de lijst viel dat dus blijkbaar zeer positief uit.

19. This Is Not America




Deze valt voor mij een beetje in het rijtje hits Let's Dance, China Girl, Modern Love, Loving the Alien en blijkbaar komt deze dan het best naar voren uit de strijd.
Een nummer dat mij nooit verveelt ondanks dat ik het ontelbare keren heb gehoord, zeker toen het ook daadwerkelijk een hit was.

Onverwoestbaar en krachtig.

18. Sunday




Heathen is echt een heel sterk album van Bowie en ik krijg de indruk dat steeds meer mensen dat vinden. Een beetje met terugwerkende kracht (ik wel, want toen het net uitkwam had ik er minder belangstelling voor omdat ik Bowie die jaren een beetje kwijt was).

'Everything has changed' indeed.

Ook hier een beetje die Scott Walker sfeer en het wat donkere geluid dat we konden horen op Blackstar. Dit nummer kan mij echt helemaal opzuigen, een soort hypnose als het ware. Ik blijf me hier verwonderen en verbazen. Dit staat ver af van de glamrock uit de jaren '70 en hoe knap is dat. Bowie wist zichzelf doorlopend opnieuw uit te vinden.

Een lekker nummer maar voor mij zeker niet het beste van het album. Mijn top 20 zou hij ook niet halen. This Is Not America zou daarentegen bij mij top 5 materiaal zijn. Het is zo'n nummer uit mijn jeugd dat gewoon nooit gaat vervelen, geen idee waar dat nu precies aan ligt, uiteraard is het een mooi nummer, maar het zal er waarschijnlijk ook mee te maken hebben dat het destijds zo'n indruk maakte.

Hullepulle - tja hoe zal ik het zeggen; de divergentie in smaak wordt ondertussen zo groot dat ik me af zit te vragen of mijn smaak wel in het kabinet van de zittende topic-premier past

Zal mijn effort om een schaduwlijst te creëren op moeten voeren - aan de ene mis ik zoveel, dat ik me afvraag of het nog wel gaat passen; aan de andere kant hebben we het wel over 100 nummers. Maar ik kan zo nog 12 nummers noemen die ik toch had verwacht - Lady Grinning Soul bijv - maar ik zal braaf zijn en afwachten. Sunday en Diamond Dogs (imo een vrij matig nummer) had ik nooit zo hoog gezet.

17. The London Boys




Oh, dan zal ik er een schepje bovenop doen met een nummer welke (bijna) niemand zal hoog zal willen zien staan

Jammerdebammer, maar The London Boys kan een potje breken bij mij. Er is meer dan alleen de seventies glam-Bowie of de man met de donkere experimenten.

Ik hou gewoon enorm veel van dit nummer en toevallig is het dan ook nog eens een Bowie nummer (alhoewel ik de cover van Marc Almond ook enorm kan waarderen.... en ja, daar komt dus de kitsch in mij naar boven).

Oh ja, er is ook nog een versie te vinden op Toy:




En dan uiteraard de twijfel welke versie ik meer waardeer. Bij deze kom ik daar niet echt uit denk ik. Lichtjes de voorkeur voor Toy dan maar......

Hoog, maar geen top 10 Jan Kriek en perrospicados

Met plek 17 kan ik ook prima leven. Het is imo niet een heel bekend Bowie nummer dus dan is deze plek welverdiend.

16. Cat People (Putting Out Fire)




Ook hier is het weer kiezen tussen twee versies, maar de keuze is nu snel gemaakt. De versie uit Cat People is veruit favoriet boven die van Let's Dance.
Dit nummer heeft me altijd mateloos weten te boeien en de Tarantino film Inglourious Basterds heeft het nummer nog even extra omhoog weten te tillen indertijd.
Giorgio Moroder is de grote naam achter dit nummer.

De Let's Dance versie:




En hoe werkte dat in de film Inglourious Basterds? Nou zo:




Dan ook maar even Cat People:

15. Always Crashing in the Same Car




Ondanks dat ik Low moeilijk te doorgronden vind zien we dit nummer toch mooi op de 15e plaats.
Ongetwijfeld een verrassende keuze omdat het geen hit is. Maar dit nummer heeft alles wat ik in Bowie waardeer: de zang, de spanning en tegelijkertijd toch ook de toegankelijkheid.

Misschien juist omdat het geen grote hit is en er geen enkele moeheid is ontstaan rondom het nummer?! Wellicht. Laten we het er gewoon maar op houden dat ik het gewoon heel erg goed vind.

Dit is een beetje het omgekeerde Haribo-gevoel - Colorado: thans strictly forbidden - vroeger kocht ik een zak, roetsjte 'em open en at eerst de fave's eruit; tegen de tijd dat die op waren of net daarna, was ik die zoete meuk zo zat, dat ik de rest niet meer hoefde.

Kijk - de roetsjer van dienst is daarentegen een voorzichtige snoeper die de buidel met lekkernijen even open doet er telkens één snoepje uit tevoorschijn tovert en dan is maar net wat 't wordt veur miene smek - dit trio alledrie de soorten: so so, goed en top. Heb zo het gevoel dat van de laatste nog meer gaan komen.

Grappig weetje: Masters at Work hebben op Nuyorican Soul in de track van George Benson een citaat van Cat People (Been So Long) verwerkt - toen ik die track voor het eerst hoorde, heb ik lang zitten peinzen om het thuis te brengen

Cat People, geweldig nummer, en dan wel inderdaad de versie van de soundtrack. De versie op Let's Dance
heb ik nooit zo begrepen, alle opgebouwde spanning is uit het nummer gehaald.

Toch knap dat je doorhad dat dit nummer wel eens hoog zou kunnen eindigen bij mij. Vond het toen al vermakelijk te lezen want het klopte dus ook.

Dan nog een gokje voor de top tien: Wild is the Wind en Cygnet Committee

Tot mijn grote schrik kan ik nu al bekennen dat ik één van deze twee echt totaal vergeten ben en die had er in moeten staan

Beter ten halve gekeerd.....