Nee, hoor, had voor mij zelfs nog wat hoger mogen staan:)

Nee, ook al heb ik een tijd samengewoond met een groot fan van Tina Turner - Dire Straits hoorde ook bij haar faves.
Little Wonder vind ik al klassen beter. Dit is erg cheesey. Blue Jean was een betere keuze geweest.

Tonight is leuk, maar of ie mijn Bowie top 100 zou halen betwijfel ik. Maar goed, mijn Bowie-in-de-80s playlist haalt ie wel.

Little Wonder vond ik destijds regelrecht fantastisch en was eigenlijk de aanleiding om voor het eerst een Bowie-cd te kopen. Ik denk dat ik daarvoor alleen 1. Outside op tape had. Nu vind ik Little Wonder nog steeds prima, maar lang niet meer zo goed als indertijd.

De live versie was mijn allereerste vinyl single ooit. ❤️

77. Pablo Picasso




Pablo Picasso is één van mijn favoriete Reality nummers. En verdomd, alweer een cover. In de loop der tijd kwam ik er steeds meer achter dat Bowie niet zo vies is van een cover hier en daar. Deze keer gaat het om een nummer van The Modern Lovers. En niet alleen Bowie heeft het nummer opgenomen....

Als je het origineel hoort snap je wel dat Bowie dit nummer heeft opgenomen. Het heeft wel iets Bowie-achtigs. Door deze cover ben ik het origineel ook gaan waarderen, een nummer dat ik eigenlijk helemaal niet kende.

Grappig, hier kende ik het origineel dan alweer ruim eerder dan de cover. Maar Reality is volgens mij ook het enige Bowie-album dat ik nog nooit integraal beluisterd heb.

Pablo Picasso kende ik ook eerst in de versie van The Modern Lovers maar de cover van David Bowie vind ik ook goed. Zijn versie van Morrissey's I Know It's Gonna Happen Someday en ook van Alabama Song (The Doors) vind ik veel minder.
Tonight (met Tina Turner) vind ik overigens veel beter in de (latere) live-versie dan de steriele studio-versie.

Ik zie op setlist.fm dat hij een week voor De Kuip in Ahoy optrad. Was dat een try out of zo?

Ik ben niet geweest.

Geinspireerd door jouw mooie initiatief aERodynamIC heb ik ook mijn eigen Top 100 gemaakt. Nog een beetje puzzelen aan het einde maar mijn lijst wordt wel heel sterk gekleurd door de 70s output van Bowie. Van de 23 tracks die jij tot nu toe besproken hebt zouden er maar 4 zeker in mijn Top 100 staan: Oh! You Pretty Things, All The Young Dudes en (toch ook) Tonight. TVC15 staat zelfs in mijn Top 10. Een paar andere zitten op de grens van net wel of niet.

76. I'm Afraid of Americans




Jazeker, ik was zelf ook verbaasd, maar we zijn er nog niet met Earthling! I'm Afraid of Americans is er ook nog. Wat een lekker nummer is dat toch. De invloed van Trent Reznor is duidelijk lijkt me.

Dit nummer blijft maar aan me trekken en is er mede verantwoordelijk voor dat ik de jaren '90 Bowie echt veel meer ben gaan waarderen.

Is het jullie ook opgevallen hoe scherp deze (opgepoetste) beelden zijn?

Rehearsals



Hopelijk wil je het stokje in dit topic overnemen als ik klaar ben?! Zou tof zijn!!!

75. The Loneliest Guy




En ook met Reality ben ik nog niet klaar. The Loneliest Guy bevalt me vanwege de wat mysterieuze sfeer, een sfeer die we ook op zijn laatste album terug horen. Anders, maar ik krijg er eenzelfde gevoel bij.

Dit nummer kruipt langzaam onder de huid. Eigenlijk een vrij onzichtbare track, maar bij mij is het echt wel naar boven komen drijven door die onderkoelde sfeer.

Echt prachtig en wat mij betreft een vergeten pareltje.

Je gaat geen Luigi'tje pullen toch?

74. Seven




Een schitterend nummer van Hours dat me een beetje doet denken aan ouder werk van Bowie. Die akoestische gitaar, de arrangementen. Het klopt allemaal.

Misschien wat lieflijk, maar dat hoeft niet verkeerd te zijn. Integendeel. Denk dat niet veel mensen dit nummer in het vizier hebben, waarschijnlijk omdat Hours ook niet behoort tot de populaire Bowie albums.

Seven zou bij mij ook hoog scoren. Overigens vind ik Hours een prima album, ik vond het destijds een verademing na Earthling dat ik al snel zat was. Hours luister ik nog regelmatig, sterker, vandaag nog.

Ik zit ook helemaal in een Bowie flow door die top 100 van jou...

Die eerste twee zinnen kloppen; die derde is dan weer de vraag. Bij ons in de familie was er een gezegde: het klopt als een zwerende vinger - ben geneigd te denken, in dit geval niet. Maar ik ga niet klagen.

Met honderd nummers blijft het toch moeilijk - en al zit je in een flow, je kunt nou eenmaal niet in 3 dagen tijd oid het complete oeuvre van Bowie fileren, incl de contra-expertise. Vraag me wel af of we Panic in Detroit bijv nog tegen gaan komen of Song for Bob Dylan. Questions of a 1000 years za'k mar zegge

73. DJ




Lodger hebben we nog niet gehad. Ik vind dat altijd een wat apart album. Ik weet nooit goed waar ik het moet plaatsen.

Toch zegt het misschien wel iets dat DJ nu tevoorschijn komt (of zou het hier bij blijven?!). Ook te vinden op de compilatie The Singles Collection, een album dat ik echt ontelbare keren heb gedraaid, zeker in de jaren '90 toen ik wat minder met zijn albums bezig was.

Een apart nummer en toch ook typisch Bowie. Maar ja, dat zijn ze natuurlijk allemaal, want hij weet toch altijd wel zijn handtekening goed achter te laten zullen we maar zeggen (of is het 'za'k mar zegge')

72. Afraid




Ik beschouw Heathen inmiddels wel als één van de beste Bowie albums. Enorme hoogtepunten hoor ik niet op dit album. Het is meer de totale flow die ik ervaar.

Afraid bevalt me vooral door de wat rauwe manier van zingen en de weelderige arrangementen die het ruwe juist wat verzachten, wat in mijn oren een zeer prettige combinatie vormt.

71. Dancing in the Street




Een grote hit in 1985. Als 15-jarige tiener was ik gek op dit nummer (wederom een cover). Alleen al het plezier dat Bowie en Jagger uitstralen in de video deed het hem voor mij. Ze wilden hiermee een beetje de draak steken over hun vermeende seksuele escapades uit het verleden.

De ex van Bowie, Angie, verklaarde wel eens: “I caught him in bed with men several times. In fact, the best time I caught him in bed was with Mick Jagger.”

Of het wilde verhalen zijn of niet. Het maakt de boel wat smeuïg wellicht, maar of we het allemaal erg serieus moeten nemen?! Denk het niet. Het maakt het kijken naar de clip misschien net even wat leuker.

Anno 2023 heeft het nummer flink aan kracht moeten inboeten bij mij, maar de tiener-herinneringen blijven.

70. Loving the Alien




Loving the Alien is te vinden op het album Tonight. Duidelijk een ander nummer dan de titeltrack.

Het werd niet echt een heel grote hit, misschien omdat ie fel was op georganiseerde religie?! Voor mijn gevoel toch wel een vergeten single terwijl ik het toch best een sterk nummer van hem vind. Zeker als ik het nu zo weer terug hoor. Zo slecht was het nu ook allemaal niet in de jaren '80 voor wat Bowie betreft.

69. The Motel




1. Outside is wederom zo'n latere Bowie die achteraf bezien erg sterk genoemd mag worden. Vind ik wel.

The Motel is een avontuurlijk nummer. Eigenlijk hoor je hier al een beetje Blackstar naar boven komen. Ik voel hier ook een latere Scott Walker vibe. Donker, maar het blijft boeien. Dit nummer is toch echt wel een hoogstandje, maar geen klassieker daar het waarschijnlijk te weinig bekend is en het geen single of hit is geweest. Maar dit is toch ongelooflijk krachtig?!

Grappig - van de albums die vandaag langs zijn gekomen, zou ik zelf andere tracks noemen, maar goed we zitten nog niet op een derde, er is nog hoop - misschien ondertussen een schaduwlijst maken om er aan het einde van de rit achter te komen dat mijn wenstitels er toch gewoon tussen zijn gekomen, later ...

The Motel vind ik een goede track die echt tot zijn recht komt op 1. Outside, als een soort rustpunt. Dat is een beetje een nadeel van zo'n lijst dat het eigenlijk een vorm van cherry picking is waardoor de context verloren gaat. Da's eigenlijk een vrij generieke opmerking, omdat ook geldt voor ieder "Best of..."album

Dancing in the Streets is daarentegen niet aan mij besteed omdat ik puberde als soulio en dan kunnen 'honkey' versies van soul classics weinig goed doen - uitzonderingen daargelaten ( zoals George Michael - Killer/Papa Was a Rollin' Stone).

Heathen is typisch een album waarvan ik nu zeg dat ik het lang te weinig heb gewaardeerd; dat kan ik van Reality nog niet zeggen

Dat komt nog wel, kan niet anders

1.Outside is zo'n album waar ik weinig mee kan, een aantal nummers kan ik waarderen, waaronder The Motel maar als album doet het mij niet veel. Misschien valt het kwartje nog eens...

68. Valentine's Day




En toen was daar ineens het album The Next Day. Volgens mij had niemand daar toentertijd nog op gerekend. Maar het was er wel en niet eens zo'n beroerd album. Voor mij kent het een paar uitschieters. Valentine's Day is er eentje van. Wellicht geen enorme hoogvlieger in Bowie's oeuvre, maar wel aanstekelijk. Zo'n nummer dat me gelijk pakt en als je de titel noemt kan ik het zo neuriën.

En dan het artwork van het album. Geniaal bedacht of gewoon afgrijselijk? Ik ben er nog steeds niet over uit.

67. Dollar Days





Als we dan toch naar de laatste albums gaan, dan moet Blackstar natuurlijk ook nog voorbij komen. Dat doet het zeker in de vorm van Dollar Days, een nummer dat ook wel op de voorganger had kunnen staan. Minder experimenteel dan andere nummers op dat album, maar wel een typisch Bowie nummer.

Voor mij is het album Blackstar misschien wel het beste dat hij heeft afgeleverd. Ja, dat meen ik.

Ik vind Blackstar nog steeds een moeilijke plaat om te draaien.
Was daar de euforie toen The Next Day verscheen, de release van Blackstar op Bowie's verjaardag notabene, was vrijdag een feestje, maar op maandag zijn definitieve afscheid.
En natuurlijk zit er van alles aangaande zijn naderende dood in verwerkt.
Dollar Days, mooi nummer.

Ik ook.

Het titelnummer zou in mijn lijst ook een gooi doen naar de #1 positie. Maar er zijn 4 a 5 nummers, uit zijn hele carrière, die ik ook op 1 zou kunnen zetten. Lastig wel bij Bowie dus ik ben benieuwd hoe het zich bij jou ontknoopt.

Maar Blackstar is echt een idioot sterk album.

66. Jump They Say




Daar is Black Tie White Noise weer, maar nu in de vorm van single Jump They Say.

Had me die tijd om een top zoveel gevraagd en ik had nummers van dat album waarschijnlijk genegeerd. Onterecht en inmiddels denk ik dan ook veel milder over die periode. Sterker: dit is toch gewoon een heerlijk nummer?! Misschien gingen we met z'n allen toch net wat te veel mee in de 'algemene afkeer' ten opzichte van deze albums in die tijd en zijn we er zelf ook in gaan geloven, want ook nu bij het samenstellen van een lijst (die vandaag echt wel weer wat anders zou zijn, maar eens moet je er een punt achter zetten) merk ik dat ik oprecht geniet van dit soort nummers.

Bowie platen moeten bijna altijd beklijven en dat betekent vaak dat ze in het tijdsbeeld zelf wat worden beschimpt maar later dan toch op niveau worden geschat. Ik vond destijds Jump They Say een prima single maar niet een hoogtepunt. Nu achteraf bezien heeft het nummer weinig tot niets ingeboet en dat kun je toch van heel veel andere singles uit die tijd niet zeggen. Prima nummer, staat te laag hoor. Wellicht dat de oudere Bowie wat kwalitatiever in de breedte was maar ook in de 90's maakte hij indrukwekkende muziek en deze hoort daar gewoon bij.

65. Slow Burn




Wederom een nummer van Heathen. Door een aantal users hier op de site toch wel gezien als één van de betere van dat album. Sowieso een album dat een hoge waardering krijgt op MusicMeter.
Terecht ook wel als er nummers als Slow Burn op te vinden zijn.

Zoals gezegd is Heathen voor mij wel één van de beste Bowie albums ondanks dat het geen grote klassiekers bevat en ook niet de impact heeft als bijvoorbeeld Blackstar.

Meer liefhebbers van Slow Burn?

Zeker, van het hele album eigenlijk. Dit is trouwens de eerste keer dat ik de videoclip hiervan zie, de clips van Seven en Valentines Day had ik ook nog nooit gezien.