68. A Little Rain (Bone Machine)




En toch wel weer een Bone Machine nummer: A Little Rain. Zo lekker troosteloos en daarom ook een pakkende tekst.
Als ik dan een nummer als A Little Rain hoor besef ik ook wel weer dat de man niet kan zingen, maar dat het ook helemaal niet nodig is. Het is voordragen op een unieke manier. Er is maar één Waits wat dat aan gaat,

67. Blue Valentines (Blue Valentine)




Grappig dat het officiële Tom Waits YouTube kanaal er Blue Valentine zonder s van maakt. Blue Valentines is de afsluiter van Blue Valentine. Sober gebracht en afkomstig van een album dat wat makkelijker in het gehoor ligt.
De hoes heb ik altijd prachtig en zeer passend gevonden.

Vind de 78-versie ook de fijnste, aERo!
En Shore Leave is zo'n typische Waits-weirdness die toch hartstikke aanstekelijk klinkt.

66. The Piano Has Been Drinking (Not Me) (Small Change)




Alleen de titel al zou voldoende moeten zijn om nieuwsgierig te worden naar dit nummer. Een nummer waar het zo lekker meegalmen is, terwijl het eigenlijk best triest is.
Je ziet het zo voor je: de eenzame pianist in zo'n rokerige aftandse bar. Waits en beschrijvende liedjes maken: laat maar aan hem over.

65. Make It Rain (Real Gone)




Het blijven twee werelden voor mij: de oer-Waits van de eerste paar albums en de latere Waits. En daartussen in gebeurde natuurlijk ook nog aardig wat
Qua instrumentatie klinkt het niet eens zo heel gruizig, maar daar zorgt de zang als altijd dan wel weer voor.
Gewoon een scherp en lekker nummer.

Op Glitter and Doom klinkt het nog intenser. Ik baal er nog steeds van dat ik het de laatste keer dat Waits in Nederland was niet probeerde om aan kaarten te komen. De kans dat dat ooit nog gaat lukken, mocht ie weer gaan optreden, is minimaal vrees ik.




De nummer 1 van MarkS73 staat bij mij dus wat lager.

64. Blind Love (Rain Dogs)




Dat er werk van Rain Dogs voorbij komt lijkt me logisch als zijnde mijn favoriete album. Dit is de tweede bijdrage van het album.
Blind Love is een lekker in het gehoor liggend nummer met een country touch. Elke keer weer genieten als het voorbij komt.

63. 16 Shells from a Thirty-Ought Six (Swordfishtrombones)




Als ik 16 Shells from a Thirty-Ought Six voorbij hoor komen denk ik altijd aan Moondog Jr., de band van Stef Kamil Carlens die Waits als grote invloed heeft en dat is hoorbaar in zijn muziek als het vergelijkt met nummers als deze.
Swordfishtrombones is dan ook wel een geweldig album natuurlijk!

62. Invitation to the Blues (Small Change)




We beginnen aan te komen bij de nummers die beter in mijn geheugen gegrift staan. Soms is het met Waits nummers één grote blur, dan zou ik bijvoorbeeld niet meer kunnen zeggen welk nummer van welk album afkomstig is en beginnen de nummer te veel op elkaar te lijken, maar nummers als deze zijn voor mij dan weer onderscheidend. de instrumentatie is prachtig, misschien ietwat zoet, maar ook die kant blijf ik waarderen.

61. Lie to Me (Orphans)




Kijk weer zo eentje: al bij de eerste tonen veer ik telkens weer op. Swingend en dwingend. Hier kan toch niemand stil op blijven zitten?!
Tom op z'n best!

Die ben ik gewoon vergeten in mijn top 100, die had eigenlijk best hoog moeten eindigen...

Dat gebeurt altijd: nummers gewoon vergeten of achteraf beseffen dat het te laag of te hoog staat

60. Heartattack and Vine (Heartattack and Vine)




De titelsong van het gelijknamige album. Hoe bluesy wil je het hebben? Een stijl die past bij Waits. Misschien klinkt het allemaal wel erg standaard, maar Waits weet het altijd boeiend te maken.

59. Diamonds on my Windshield (The Heart of Saturday Night)




Van het tweede album is nog niets voorbij gekomen. Samen met het debuut waren dit lange tijd mijn favoriete albums. Het was de tijd dat ik Waits leerde kennen met Rain Dogs. Dat vond ik een geweldig album, maar het was toen ook wat pittig voor me. Dat waren de eerste twee jazzy albums niet. Moet ik er wel bij zeggen dat ik in die tijd helemaal niet zo met jazz bezig was, dus op zich is dat ook verwonderlijk te noemen.

58. Barber Shop (Foreign Affairs)




En dan ook de eerste van Foreign Affairs. Ook zo'n fijne hoes. Een pakkend en krachtig nummer waar vooral het basspel opvalt in positieve zin. Ook het gegrom is hier nog wat minder alhoewel goed hoorbaar uiteraard.

57. Warm Beer and Cold Women (Nighthawks at the Diner)




Van Nighthawks at the Diner ben ik geen heel groot fan, maar dit nummer doet het erg goed bij mij. Dat nachtclub gevoel geeft de doorlsag. Ja, ik weet dat dat op het hele album hoorbaar is, maar ik vind dat album te lang duren en alle intro's halen me uit de flow.

56. Walking Spanish (Rain Dogs)




Nummers die je onderhand kunt dromen. Ze staan op Rain Dogs. Dat heerlijke jazzy nachtclub sfeertje doet het 'em wel. Echt alles klopt aan dit soort nummers. Niet wat ik elek dag zomaar even opzet, maar als ik in de juiste stemming ben is het genieten geblazen.

55. On the Nickel (Heartattack and Vine)




Als je het intro hoort is het net of je een kerstalbum opzet, of naar een musical gaat luisteren. Totdat Waits gaat zingen, alhoewel hij hier voor zijn doen behoorlijk binnen de lijnstjes blijft. Mierzoet voor zijn doen, maar gelukkig horen we de brul ook nog wel ondanks alle zoetigheid en ik slik het voor zoete koek.

Ondertussen vraag ik me af hoeveel overeenkomsten er zijn met de lijst van MarkS73. Voor mijn gevoel helemaal niet zo veel (geeft aan hoeveel moois Waits heeft gemaakt natuurlijk)

Nee, klopt. Een aantal nummers haalden net mijn top 100 niet soms ben ik ze gewoon vergeten. Anderen scoren bij jouw weer een lage positie terwijl ze bij mij heel hoog staan. Mijn nummer 1 heb je al lang gehad

54. Bottom of the World (Orphans)




Zoals gezegd is Orphans een schatkist aan machtig mooi materiaal en daar vinden we ook dit schitterende Bottom of the World.
Ik kan me echt goed voorstellen dat mensen zijn zang niet trekken, zeker op nummers als deze, maar ik kan daar makkelijk doorheen luisteren. Het geeft zijn muziek net dat beetje extra.

53. Bad As Me (Bad As Me)




Eigenlijk zijn er maar weinig officiële videoclips te vinden van Waits. Je moet het dus echt doen met zijn muziek.
Nu weer naar Bad As Me en dan het titelnummer. Zou dit album voor altijd zijn laatste blijven? Ik hoor wel eens geruchten dat er een album aan zit te komen. Wie weet....

Heartattack and Vine had ik vroeger op 5 sterren staan, volgens mij zelfs nog even in mijn top 10. Die plaats werd ingenomen door Closing Time, en nu staat Rain Dogs daar al een tijdje te blinken. Waits zal er allicht nooit uit verdwijnen..

Ook Bad as Me blijft een toppertje, een nieuwe plaat zou fijn zijn maar dit is toch ook een geweldige afzwaaier.. En Orphans is inderdaad een ware schatkist!

52. All the World Is Green (Blood Money)




Wat een verwennerij was dat indertijd: Blood Money en Alice tegelijkertijd uitgebracht. Blood Money is wat onstuimiger dan Alice, maar All the World Is Green had ook best op Alice kunnen staan uiteraard. Heerlijk, fraai, tijdloos, klein gehouden liedje.

51. I Never Talk to Strangers (Foreign Affairs)




Het tempo blijft laag en zwenkt een beetje naar zoet met dank aan de strijkers. De dame in kwestie is Bette Midler, een combinatie die ik niet snel bedacht zou hebben. Maar ze vullen elkaar goed aan. Zoet of niet. Ik ben wel te porren voor dit soort stroperigheid.

En daarmee zit de eerste helft erop. Morgen verder met de tweede helft waar de grote klappers, voor mij althans, gaan komen.

50. Yesterday Is Here (Franks Wild Years)




Je kan de top 50 maar goed beginnen toch?! Dan ben je met het album Franks Wild Years wel aan het goede adres. Van yesterday Is Here zijn ook covers bekend, o.a. van Cat Power. Eén van mijn muzikale helden, Asaf Avidan, heeft het ook live wel eens vertolkt zoals meer andere artiesten dat deden.

De versie van Asaf Avidan en Rona Kenan: https://www.youtube.com/watch?v=z4Y5v2Hpeys

51. I'll Be Gone (Franks Wild Years)




Ik hou het dit blokje bij hetzelfde album, maar dan nu een swingender nummer. Dit is van die typische Waits-hoempa-rock. Ik hou er van, alhoewel ik het ook weer niet te veel achter elkaar moet horen. Voor I'll Be Gone maak ik graag een uitzondering want dat nummer verveelt nooit.

De vorige moet natuurlijk nummer 49 zijn

48. How's It Gonna End (Real Gone)




De wat stroperige, trage Waits nummers... ik denk dat ze misschien toch wel favoriet zijn als ik mijn lijst zo eens doorloop.
Hier vind ik vooral de instrumentatie geweldig met daaroverheen een haast fluisterende Waits.
Goed album ook!

47. Cold Cold Ground (Franks Wild Years)




En weer terug naar Franks Wild Years. Op de hoes staat Waits met zijn accordeon en die horen we in dit nummer ook terug. Alleen is het niet Waits die het bespeelt maar David Hidalgo van Los Lobos.

46. New Coat of Paint (The Heart of Saturday Night)




Die heerlijke, jazzy albums aan het begin van zijn carrière....

Misschien nog heel veilig allemaal, maar allemachtig lekker. Als mensen aangeven Waits niks te vinden vraag ik ze minstens of ze deze twee albums wel kennen. Als dat niet zo is beveel ik het zeker aan.