87. Never Let Go (Orphans)




Orphans bestaat uit drie delen: Brawlers, Bawlers & Bastards. Never Let Go staat op Bawlers. Een heerlijke wals zoals alleen Tom Waits het kan opvoeren.
Dat Bastards een schatkamer vol Waist nummers is moge duidelijk zijn.

Dit optreden heb ik geloof ik nog nooit gezien. De live uitvoeringen van Bad As Me vind ik allemaal een stuk beter dan de studioversies...

86. Reeperbahn (Alice)




Alice staat vol trage, stroperige nummers waar Tom zo lekker kan schmieren. Ongetwijfeld de reden dat je ervan houdt of het echt niet kan aanhoren.
Ik hoef Tom thuis echt niet te draaien. Zelfs niet de rustiger nummers zoals Reeperbahn (te veel dronkemanslied of zo).

85. Wrong Side of the Road (Blue Valentine)




Een album als Blue Valentine kan ik stiekempjes wel opzetten. Het bluesey, jazzy karakter van dit album is goed te doen en qua zang is het net aan voor de omgeving.
Zelf grijp ik ook wat makkelijker naa rde kant van Tom Waits omdat het simpelweg wat makkelijker in het gehoor ligt. Maar als ik wat meer opwinding wil zijn het toch echt de andere albums.
Dit nummer is categorie 'klinkt gewoon lekker'.

Hij was gisteren jarig dus hoist ik alsnog mijn rag in een verlaat tribuut.

Vorige week was Tom te gast in de radioshow van Iggy Pop bij BBC Radio, hierin bespreekt en draait hij zijn favoriete muziek. Leuk om te horen!

BBC Radio 6 Music - Iggy Pop, Iggy welcomes Tom Waits to the Confidential Show - bbc.co.uk

84. Poor Edward (Alice)




Het is de schitterende muzikale omlijsting die het 'em doet op dit nummer. Gewoon bloedmooi, ja zelfs met een zangstem als die van Waits.
Het heeft iets omarmends, iets warms. Sowieso te vinden op een geweldig album. De tekst over Edward Mordrake doet ook wel wat.

83. Widow's Grove (Orphans)




Terug naar Orphans waar genoeg op staat om als een kind in de snoepwinkel uit te kunnen zoeken.
Ook hier is het weer de muzikale omlijsting die ik enorm waardeer en Waits zingt hier bijna lieflijk.
Dat zo'n nummers op een verzamelaar 'restanten' staat. Het is toch bijzonder te noemen en het geeft aan dat het oeuvre van Waits heel rijk is.

Windows Grove, prachtig liedje. Ik geloof dat ik hem zelfs in mijn top 5 had staan.

Even de zoekfunctie gebruikt: nummer 7. Inderdaad mooi nummer, maar bij ons dus een verschil in positie.

82. Tell Me (Bad As Me)




Een lekker meeslepend en verhalend nummer op Bad As me. Zo'n nummer waar je automatisch op mee gaat wiegen en waar de schuurpapieren stem dan ruw overheen gaat.

Op Orphans staat trouwens nog een wat meer uitgeklede versie:

81. Dog Door (Orphans)




Over Orphans gesproken: Dog Door is weer andere koek en is te vinden op Orphans. Het is een nummer met Sparklehorse van zijn album It's a Wonderful Life waar Mark Linkous ook samenwerkt met Nina Persson en P.J. Harvey.

De videoclip van Sparklehorse:

Widow's Grove is inderdaad één van die prachtige songs op het illustere Orphans en past ook wel in deze periode, het heeft eigenlijk wel wat van een kerstsong qua muzikale omlijsting (maar van de meest smaakvolle soort).

80. Cold Water (Mule Variations)





De eerste van Mule Variations in de lijst. Geweldig album natuurlijk. Het is het bluesy Cold Water geworden.
Wat valt er te zeggen over het nummer? Eigenlijk niets meer dan dat het gewoon goed is. En dat is bij Tom Waits wel vaker het geval

79. Another Man's Vine (Blood Money)




Laten we de eerste van Blood Money dan ook maar doen. Sfeervol, desolaat nummer. Termen die wel vaker voorbij komen.
Een nummer dat je best kan laten horen aan niet-liefhebbers, want Tom houdt zich hier aardig in.

78. Dirt in the Ground (Bone Machine)




Bone Machine blijft een wat lastig album voor mij had ik al opgemerkt, maar er staan nummers op die ik goed vind zoals Dirt in the Ground. Ik moet wel eerlijk toegeven dat ik dit nummer ook niet altijd goed trek, maar er zijn momenten dat het juist wel heel goed valt. Dat verklaart wellicht de aanwezigheid in mijn top 100.

77. I'll Shoot the Moon (The Black Rider)




Voor The Black Rider gaat hetzelfde verhaal op als voor Bone Machine: ik vind het een moeilijk te doorgronden album. I'll Shoot the Moon daarentegen gaat er goed in en vind ik makkelijker toegankelijk dan andere nummers op het album.

The Black Rider, misschien wel een van de moeilijkste albums van Waits om in te komen, maar waarschijnlijk blijft het voor mij daarom ook wel één van zijn meest fascinerende. Dit is een lekker rustpuntje op dat album, samen met het soortgelijke November. Benieuwd of we die nog gaan tegenkomen...

76. Come On Up to the House (Mule Variations)




Onder deze video schrijft iemand de zin Come on down off that cross, we can use the wood geweldig te vinden. Qua teksten is Waits sowieso wel vaker sterk.
Maar dat niet alleen ook dit langzamere nummer bevalt me uitstekend. Sowieso doen de slow songs het tot nu toe goed.

75. Little Drop of Poison (Orphans)




Oh wat hou ik van de theatrale Waits en theatraal is dit nummer wel. Een beetje spookachtig theatraal, dat dan weer wel.
Tijdens het samenstellen van deze top 100 merkte ik hoeveel leuke nummers er wel niet te vinden zijn op Orphans (en waar ik er ongetwijfeld heel veel over het hoofd heb gezien).

74. Step Right Up (Small Change)




En hier is het eerste nummer van Small Change. Een lekker zenuwen nummer, swingend en jazzy. Small Change is ook een album waar ik echt even tijd voor nodig had om goed in te komen.
Dat is inmiddels wel gelukt, mede dankzij een nummer als Step Right Up.

73. Crossroads (The Black Rider)




Een nummer over ene George Schmidt die nogal zelfdestructief is. Waits zingt wel vaker over mensen die er buiten vallen.
Misschien dat daarom zijn muziek zo aantrekkelijk is? Het grote onbekende? de wereld die jij helemaal niet kent? Wie weet.

Ik denk niet dat ik The Black Rider al ooit heb beluisterd - een leemte dus in mijn kennis van Waits' oeuvre. Deze tracks smaken wel naar meer, eerlijk gezegd..

Mule Variations is ondertussen weer wat steviger mijn favoriet van na de jaren '80 dankzij het majestueuze Come On Up to the House.

En wat een geniale tekst heeft Little Drop of Poison toch!

72. In the Colosseum (Bone Machine)




De kenmerkende 'potten en pannen' muziek van Waits is hier wel te horen. Doet me denken aan de Rain Dogs periode, een periode waar ik meer mee kan dan met Bone Machine, maar toch, dit is wel weer geweldig natuurlijk.

71. Take It with Me (Mule Variations)




Wat een mooi liedje is Take It with Me toch. Zelfs Waits kan het met zijn gebrom klein houden en daarmee heel veel liefde toevoegen. Je wordt er wel wat triestig van, maar dat is juist zo fijn. Vind ik wel.

Een mooi nummer inderdaad. Voor mijn top 100 heb ik laatst nog eens geprobeerd om het hele album door te komen, niet gelukt. Eigenlijk het enige Waits album waar ik het meeste skip...

Ik blijf ook moeite houden met The Black Rider. Grappig dat we dezelfde ervaring op dat vlak hebben.

70. Innocent When You Dream (78) (Franks Wild Years)




Met dit nummer waan ik me in lang vervlogen tijden. Van die flikkerende zwart-wit films, lange jurken, hoge hoeden. Je kent het wel.
Waits weet hier perfect een sfeer neer te zetten die dit gevoel oproept.

Er is ook de kroegballade versie, maar ik verkies 78 boven Barroom:

69. Shore Leave (Swordfishtrombones)




Swordfishtrombones wordt wel gezien als het summum dat Waits heeft afgeleverd. Ben het daar wel een beetje mee eens ook al is het niet mijn favoriete album. Shore Leave zou wel op dat album kunnen staan. Welke dat is? Rain Dogs uiteraard.

Mooi lijstje tot nu toe hoor! Take it with me is onaards mooi...