Gevoel is nummer één, en dan komen er wat extra dingen bij: echt fan van geweest (of nog steeds en dat zijn er niet heel veel waarbij ik dat kan zeggen), draaibeurten, concerten, blind elk nieuw album kopen, persoonlijke gebeurtenissen waarmee je een artiest associeert (alhoewel dat meer opgaat voor nummers en albums), persoonlijk contact. En vooral omdat lijstjes maken leuk is

67. https://www.musicmeter.nl/artist/10755]PJ Harvey

[url=https://postimages.org/[/url]

Mijn neef was een groot PJ Harvey liefhebber ten tijde van haar eerste twee albums. Ik vond het niks, maar toen haar derde To Bring You My Love uitkwam was ik om.

Toch verliep het na dat album weer wat stroefjes tussen Polly Jean en mij en het was Let England Shake dat mij wederom deed wakker schudden. Onvoorstelbaar dat dat album alweer uit 2011 stamt trouwens!
Het gaat een beetje in vlagen bij mij, maar als ik even de juiste vibe te pakken heb heb ik PJ Harvey gelijk ook heel hoog zitten en weet elk album op geheel eigen wijze te raken en dat vind ik wel knap. Elk album is weer anders en toch herkenbaar PJ Harvey zonder dat ze concessies doet.

66. https://www.musicmeter.nl/artist/181598]James Blake

[url=https://postimages.org/[/url]

Weer een artiest waar ik niet gelijk dolenthousiast van werd. Het eerste bericht (21 december 2010) bij het debuut uit 2011 komt van mijn hand en dat zegt genoeg:



Het is nog steeds niet mijn favoriete album van hem, maar met opvolger Overgrown uit 2013 blies hij me omver en dat is hij blijven doen.

Live is het er tot nu toe nog steeds niet van gekomen en ergens ben ik daar wel nieuwsgierig naar.

Dit is dan ook typisch zo'n artiest waar mijn gevoelens misschien minder warm voor zijn dan voor menig ander in deze top 100, maar ik kijk elke keer weer reikhalzend uit naar nieuwe releases en ik luister er ongelooflijk graag naar. Dat levert dan toch maar mooi een 66e plek op.

65. https://www.musicmeter.nl/artist/10851]Portishead

[url=https://postimages.org/[/url]

Portishead associeer ik vooral met de jaren '90. Natuurlijk is Third uit 2008 een meesterwerk, maar mijn Portishead herinneringen stammen toch voornamelijk uit die jaren waar het debuut en de opvolger uitkwamen.

In 1994 was ik net op mezelf gaan wonen en dat was een mooie tijd. Net een baan, een eigen huisje, veel nieuwe mensen leren kennen en meer en meer concerten bezoeken.
In het flatje waar ik woonde, woonden bijna alleen maar starters en dat leverde leuke momenten op: met z'n allen op een zaterdagavond stappen en dan terug naar huis en allemaal met dezelfde sleutel in handen.
Met één van de bewoonsters raakte ik goed bevriend (zij kwam een jaar later in de portiek wonen) en we luisterden veel naar dezelfde muziek. Ik woonde op de bovenste en derde etage, zij op de eerste.
Haar onderbuurman op de begane grond was gek van Modern Talking en meer van die foute muziek, dus als hij dat knetterhard draaide, ging zij er overheen met Portishead. Glory Box galmde dan door de hele portiek, en elke keer als ik dat nummer hoor moet ik denken aan die tijd (want er gebeurde aardig wat in die geweldige periode) en voor mij staat het dan ook echt in verbinding met de vrijheid en blijheid die ik ervoer.

Natuurlijk gaat het verder dan dat, want Dummy behoort tot mijn meest favoriete albums ooit en ook opvolgers Portishead en Third vind ik meer dan geweldig.
Beth Gibbons solo (met Rustin Man) is prachtig en ik kijk dan ook erg uit naar Lives Outgrown dat in mei uitkomt. Wat dat aangaat neemt ze er telkens de tijd voor. Zou er ooit nog een Portishead album komen?

64. https://www.musicmeter.nl/artist/8825]Massive Attack

[url=https://postimages.org/[/url]

Ik beschouw 1991 nog steeds als één van mijn meest favoriete muziekjaren ooit. Ik ging helemaal de alternatieve kant op en ontdekte de ene na de andere leuke band. Hierdoor liet ik Massive Attack een beetje links liggen, dat paste toen niet helemaal in mijn straatje en ik had een hekel aan Unfinished Sympathy (nu kan ik er beter naar luisteren, maar ben er nog steeds geen mega-liefhebber van).

Met Protection hetzelfde verhaal: ik zat nog helemaal in de alternatieve rock en Britpop stond al voor de deur. Maar toen Mezzanine in 1998 uitkwam was dat een mokerslag van jewelste, een album dat ik nog steeds zeer hoog heb zitten en sinds dat album volg ik Massive Attack op de voet. Een gezelschap dat wat lastig te volgen is, daar het een komen en gaan van mensen is en ze nu ook niet heel veel uitbrengen. Een beetje hetzelfde verhaal als bij Portishead, maar daar is het dan nog net even erger op dat vlak.

Ik mag mezelf gelukkig prijzen dat ik de band live heb kunnen zien met Liz Fraser als gastvocaliste. Dat was wel een droom die uitkwam moet ik zeggen.

Verder niet een band waar speciale herinneringen aan kleven, maar die ik gewoon enorm waardeer.

63. https://www.musicmeter.nl/artist/13409]The Beatles

[url=https://postimages.org/[/url]

Er was een tijd op deze site dat ik 'het lef had' om tegen Beatles fans in te gaan. Dat werd me niet in dank afgenomen. Boze users en eentje had het gemunt op mijn top 10 door die compleet met 0,5* te beoordelen. Waarom? Omdat 3,5* echt niet kon. Tja, de liefde voor The Beatles ging blijkbaar ver bij sommigen.
Later kwam deze user er op terug, bood excuses aan en vertelde me dat hij door dat voorval serieus maar eens naar mijn nummer 1 (Prince met Sign O' the Times) ging luisteren en het tot eigen verbazing goed vond.

Ik was vooral Stones-liefhebber, maar de laatste jaren durf ik dat zo hard niet meer te beweren. The Beatles ben ik meer en meer gaan waarderen en al hun albums staan al jaren in mijn kast waarvan Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band met 5* de grote favoriet is, gevolgd door Rubber Soul op 2 en Revolver op 3.

Jazeker, The Beatles horen nu zeker wel tot mijn favoriete bands.

62. https://www.musicmeter.nl/artist/13372]Arcade Fire

[url=https://postimages.org/[/url]

Het eerste bericht bij Funeral van Arcade Fire is afkomstig van user Yak: 'Schijnt zo'n beetje de plaat van het jaar te worden, maar ik word er kriegel van. Wat een pathos, huuu!'. En kijk naar zijn score nu: 4,5*.

Mijn eerste bericht vier dagen na Yak:


Ik heb het al heel lang op 5* staan.

En dan bonothecat:

Die staat nu ook op 5*. Het zegt wel iets over dat eerste album.

Funeral is eigenlijk vrij snel vanaf dat moment tot mijn favoriete albums gaan behoren.

De eerste keer live zag ik ze in een kleinere zaal: Nighttown Rotterdam. Ik stond naast familieleden van de band die enorm trots waren. Dat was erg leuk om mee te maken.
De tweede keer was Ahoy en dat toont al aan hoe groot ze zijn geworden. Een typisch Musicmeter lievelingetje naast Radiohead ook wel denk ik. Ze scoren altijd weer erg goed. Terecht ook wel. Het is en blijft een interessante band. Misschien is de glans er een beetje vanaf inmiddels, maar gaat dat niet voor alle bands op die al wat langer meedraaien?

61. https://www.musicmeter.nl/artist/14299]The Rolling Stones

[url=https://postimages.org/[/url]

Ik noemde de band al bij The Beatles op 63. The Rolling Stones kregen altijd mijn voorkeur, maar The Beatles zijn de boel aan het inhalen en dat is dus ook te zien in deze lijst waar ze bijna gebroederlijk naast elkaar staan.

Wat mij vooral blijft verwonderen is het feit dat ze maar door blijven gaan. Er komt geen einde aan. Waar Madonna krampachtig eeuwig jong wil blijven met allerlei kunstgrepen daar blijven de mannen van The Stones blijkbaar zichzelf en met alle groeven in het gelaat staan ze nog steeds te rocken alsof ze 25 zijn. Ik vind dat toch echt heel knap te noemen, zeker als je ziet dat ze nu niet bepaald de braafste jongetjes van de klas zijn geweest.

Muzikaal gezien misschien wat minder interessant dan The Beatles, maar ik ging altijd wel lekker op hun muziek en het imago hielp ook wel een beetje om mijn voorkeur richting The Stones uit te spreken.
Mijn favoriete album is Sticky Fingers, maar er zijn er nog genoeg waar ik enorm veel plezier aan beleef.

Live dacht ik in 1995 hun laatste tour te hebben meegemaakt, maar we weten inmiddels wel dat je het bij hen gewoon nooit weet wanneer die laatste tour er nu echt is. Laat ze nog maar lekker doorgaan, zeker met albums als hun laatste Hackney Diamonds.

Echt verrassend dat The Stones bij jou boven The Beatles staan aangezien ik de eerste totaal niet bij je vind passen en de tweede juist wel.

Dat heb je dan mis (zeker ook gezien het verhaal bij The Beatles). Ik kocht als tiener al muziek van de Stones en niet van The Beatles. Ik ging altijd liever voor de 'stouterds'. Prince boven Michael Jackson, Stones boven Beatles, Oasis boven Blur.
Dat is natuurlijk al lang niet meer zo, maar mijn voorkeur op dat vlak was toen wel zo

Ik heb het wel gelezen maar ik bedoel echt gewoon qua muziek. Beatles zijn toch eindeloos veel inventiever dan Stones?

Maar dat zegt nog niks over je liefde voor een band

Maar goed: ik heb 1 Beatles album op 5* staan en de Stones komen tot 4,5* als hoogste score

Nee, maar je denkt iemand te kennen en dan .. toch een klap in je gezicht.

Gelukkig ben je wel #teamoasis.

Als ik nu moet kiezen ben ik #teamblur Die vind ik eindeloos inventiever

Ik schrijf me uit.

Doe maar niet. Soms heb ik wat support bij het Songfestival nodig

Je hebt ABBA toch wel in je top 10 staan of vergaat de wereld straks echt?

60. https://www.musicmeter.nl/artist/26755]The Bullfight



En dan nu een band waar ik wel een bijzondere band mee heb: The Bullfight uit Rotterdam.

In 2006 leerde ik het album One Was a Snake kennen en ik was gelijk liefhebber. Het wordt gezien als het debuut, maar toch was in 2004 al het album Lips & Ashes verschenen, met daarop o.a. wat demo's.
One Was a Snake paste helemaal in mijn voorkeursstraatje qua donkere muziek. Murderballads enzovoort en dat uit eigen land en dan ook nog eens Rotterdam.

Vanaf dat moment ben ik de band blijven volgen en heb ik ze ook live regelmatig gezien. Één keer letterlijk in een popzaal op vijf minuten lopen van mijn woning en daar bleek ik met twee andere mensen de enige bezoekers te zijn. Dat voelde raar en daardoor werd het een soort openbare repetitie, maar de band speelde gewoon netjes hun hele setlist.
Andere optredens waren het juist weer volle zaaltjes. Zaaltjes ja, want helaas is de band nog niet groot genoeg om grote zalen uit te verkopen. Hoeft ook niet.

Thomas van der Vliet is een alleskunner en de laatste projecten zijn zeker bijzonder te noemen. Inmiddels is ook [url=https://www.musicmeter.nl/album/845497]Conrad Freling toegetreden tot de band, die wij op Musicmeter kennen als muziekobsessie.
Dat schept natuurlijk wel een bijzondere band en het is dan ook elke keer weer fijn om de band aan het werk te zien, in welke gedaante dan ook.

Mag ik hun laatste album The Bullfight - Amen, Demon van harte aanbevelen? Vinyl plus een roman met daarbij nog eens de cd versie en een soundtrack cd bij het verhaal.

59. https://www.musicmeter.nl/artist/5620]Grace Jones

[url=https://postimages.org/[/url]

Heeeeeere's Grace!

Grace Jones is en blijft een bijzondere artiest. Haar eerste album verscheen in 1977 en haar laatste dateert van 2008. Bij haar is het, net als bij Madonna, meer het totaalconcept. Geen sterke zangeres, maar ze weet altijd handig gebruik te maken van de juiste mensen om zich heen en ze weet zichzelf te verkopen.

Vooral een goede entertainer en dat ik haar muziek dan ook graag mag horen helpt dan zeker wel om haar enorm te waarderen. Ik hoopte iets meer te kunnen ontrafelen met behulp van de documentaire van Sophie Fiennes Bloodlight and Bami, maar dat is niet gelukt. Grace blijft de touwtjes strak in handen houden.

Een grote wens is om haar eens live mee te maken. Vorig jaar zou dat dan gaan gebeuren op een festival in Antwerpen. Grace doet alleen nog festivals aan en aangezien dit er eentje was waar andere grote helden ook stonden (ze komen nog aan bod in deze lijst) was dit een uitgelezen kans.

Maar toen werd er geschoven in het programma: Grace zou als laatste die dag optreden. Minder, want de volgende dag moest wel gewerkt worden en mevrouw staat erom bekend, wederom net als Madonna, nooit op tijd te beginnen. Daarbij was het die dag misschien wel de warmste dag van het jaar en aangezien we tribunekaartjes hadden gekocht (ja dat kon daar) leek het ons niet zo'n goed plan om de hele dag in de volle zon te gaan bakken en dan maar zien hoe Grace het ervan af zou brengen. We zijn uiteindelijk niet gegaan (en later bleek dat Grace inderdaad te laat begon en dat de organisatie de stekker eruit trok). Nog steeds geen Grace live voor mij helaas en of dat er ooit van gaat komen valt te bezien, want je zou het niet zeggen maar Grace is inmiddels 75 jaar.

58. https://www.musicmeter.nl/artist/10753]Pixies

[url=https://postimages.org/[/url]

'Oude liefde roest niet' zeggen ze, maar soms toch wel een beetje.

Als 19-jarige Doolittle leren kennen, dat is nogal wat als je voorheen voornamelijk naar pop luisterde. Maar ik was helemaal in de ban van Debaser. Bossanova beviel me dan ook meer dan goed en het was echt uitkijken naar Trompe le Monde die ik dat jaar helemaal geweldig vond, en het was al zo'n mooi muziek jaar (1991).

En toen bleek de koek op. Een beetje zoals bij The Smiths. Kort maar zeer krachtig. Toch besloot de band in 2014 terug te komen met Indie Cindy, zonder Kim Deal, en het was toch niet helemaal meer hetzelfde. Maar dat was ik zelf ook niet meer. 19 jaar of 44 jaar is nogal een verschil.

Gek genoeg was de band live al eerder weer actief dan 2014. Zo zag ik Pixies in 2009 in de Heineken Music Hall waar de band heel Doolittle integraal speelde (plus daarna nog wat andere nummers) en Kim Deal was er gewoon bij. En later zag ik Pixies ook nog een keer in Paradiso. De schoorsteen moet blijven roken uiteraard.

De opwinding van toen is er niet echt meer, maar toch luister ik nog steeds graag naar de oude albums en heb ik minder moeite met de laatste vier dan dat anderen dat hebben.

Een beetje jeugdherinneringen? Wellicht. Die oude liefde roest wellicht toch niet zo heel erg dan.

Voor mij is Pixies echt de archetypische band die ik net heb gemist. Toen ik naar indie en alternative ging luisteren waren Pixies net gestopt en in die tijd zonder internet en zonder fatsoenlijk alternatieve radioprogramma's is het lastig kennis leren maken. Ze werden in Oor-interviews uiteraard veelvuldig genamedropped maar het duurde pas tot dik in de jaren '00 voordat ik ze echt leerde kennen.

57. https://www.musicmeter.nl/artist/54196]Scott Matthew

[url=https://postimages.org/[/url]

Scott Matthew, en niet Scott Matthews (want die hebben we ook nog).

Ik maakte kennis met zijn muziek en verschijning in de cultfilm Shortbus (hij speelde zichzelf in een heel klein rolletje). Ik leerde ook Jay Brennan kennen door deze zeer expliciete arthouse film. Jay heeft de lijst echt net niet gehaald, het was twijfelen van wel of niet, maar Scott hoort er zeer zeker in met albums die ik telkens heel hoog waardeer.

Deze vriendelijke kerel heb ik na afloop van één van zijn concerten wel eens kort gesproken. Zijn fles wijn altijd in de buurt.

Het is de laatste jaren een beetje stil rondom de man. Zijn laatste album met herbewerkingen komt uit 2020 (en behoort niet tot mijn favorieten van hem), maar ik zag dat ie weer op tour gaat dus wie weet komt er ook een nieuw album aan.

Scott maakt relaxte folkpop en weet de emotie wel over te brengen met zijn muziek maar zeker ook stem.
Gewoon een zeer fijne artiest die opkwam in een tijd waar ik heel veel naar dit soort folkpop luisterde. Baardmannen waren een tijd heel erg in bij mij. Scott is een blijvertje gebleken.

56. https://www.musicmeter.nl/artist/12634]Spinvis

[url=https://postimages.org/[/url]

Erik de Jong mag inmiddels wel een begrip worden genoemd in de Nederlandse muziekwereld. Je loopt met hem weg of je vindt het drie keer niks. Ik val duidelijk in de eerste categorie al vanaf zijn debuut in 2002.
Sindsdien is Spinvis een vaste waarde voor mij geworden. Ik koop elke keer weer met groot plezier zijn nieuwe albums en ik mag hem ook graag live meemaken.

Dit voorjaar ga ik zijn voorstelling Neveldieren zien. Dit doet hij samen met Saartje van Camp die ook in zijn band zit.

Neuzelig of geniaal? Daar zullen we nooit helemaal uitkomen vrees ik. Bij mij doet hij het goed, ook gezien zijn notering in deze top 100.

55. https://www.musicmeter.nl/artist/2799]Cocteau Twins

[url=https://postimages.org/[/url]

Liz Fraser heb ik al even genoemd bij Massive Attack (op 64) en nu is het de beurt aan Cocteau Twins.

Lange tijd hield ik het bij het album Treasure. Dat album is zo fraai dat ik daar genoeg aan had. Daarna volgde Heaven or Las Vegas en toen moest de rest van de discografie er ook aan geloven.

Hemelse klanken, sfeervol en ergens ook wel iets ijzigs. Het maakt dit gezelschap een beetje ongrijpbaar. Misschien ook wel de reden dat ik nooit een heel intense band heb gevoeld. Maar de muziek blijft me trekken en de hoop op een schitterend solo album van Liz ook wel. Tot nu toe is het gebleven bij slechts één EP, veel gastbijdrages en recentelijk nog de EP van Sun's Signature.

Of het Cocteau Twins niveau dan nog gehaald zou kunnen worden blijft gissen. Maar die albums overleven alle trends en hypes wel, en daar valt telkens weer iets te ontdekken. Een echte schatkist vol moois kunnen we wel stellen.

54. https://www.musicmeter.nl/artist/13375]The Ark

[url=https://postimages.org/[/url]

Nee ik hou niet van deze band vanwege het Songfestival. Mijn liefde voor The Ark uit Zweden ontstond al ten tijde van het debuut We Are the Ark uit 2000. Dat de band in 2007 meedeed voor Zweden was natuurlijk voor mij als fan erg leuk, maar helaas gebeurde dat met toch wel één van hun mindere nummers. Te 'typisch Songfestival' en misschien wel daardoor, hoe gek ook, werd dit niet één van de succesvolle inzendingen voor Zweden. Ze werden slechts 18e van de 24 landen. Heel teleurstellend, want de verwachtingen waren hooggespannen, sowieso omdat The Ark toen al heel groot was in Zweden. Maar met clichés gaat het ook op dat podium nooit echt lukken.

Het was een zeer grote wens van mij om de band live te kunnen zien en die wens kwam in hetzelfde jaar als hun Songfestivaldeelname uit. In oktober traden ze op in Waterfront, Rotterdam. Het trok niet veel publiek. Ik zou met een vriendin gaan die ook liefhebber was, maar die werd ziek dus ging ik alleen op pad. Mijn partner bood aan om te komen en moest zich haasten vanaf het werk. Dat leverde uiteindelijk 2 (!) bekeuringen op op dezelfde weg notabene. Er moest gekeerd worden en als je dan twee keer net wat te hard rijdt.....
Hoe dan ook, het was een leuk optreden in wat op een jeugdhonk leek. Weinig glitter and glamour, maar de band gaf zich helemaal. Ola Salo is wat dat betreft een echte showman, die overigens ook een zeer fijn soloalbum heeft gemaakt.

December 2010 kondigde de band aan te stoppen. Het was mooi geweest. In 2011 volgde een afscheidstour met een verzamelalbum en daarmee zou een einde komen aan één van de meest succesvolle Scandinavische bands. In Nederland hebben we daar overigens niet veel van meegekregen.

Begin 2020 kondigde de band aan bij elkaar te komen voor een reünie tour om het 20-jarige bestaan van het debuut te vieren. Er zou geen nieuw album komen en de focus zou echt liggen op de succesnummers. En toen was er de pandemie en werd de tour uitgesteld naar 2021 en zou het gaan om het feit dat de band 30 jaar daarvoor was opgericht. Maar helaas: ook toen kon er nog niet opgetreden worden en besloot de band om een speciaal tv optreden te geven.

Gelukkig bleven de plannen niet in de ijskast liggen en was het de zomer van 2022 eindelijk zo ver om weer op te treden. En daar had ik ook wel zin in, dus werd de vakantie dat jaar in Zweden gevierd met als hoogtepunt een concert in Stockholm. Dat was wel even wat anders dan een jeugdhonk in Rotterdam.
Een geweldig blijvende herinnering aan een band waar ik een zwak voor heb en altijd een beetje als mijn eigen geheim heb beschouwd, daar niemand in mijn omgeving ooit van The Ark heeft gehoord.

53. https://www.musicmeter.nl/artist/11873]Saybia

[url=https://postimages.org/[/url]

Voor het Deense Saybia heb ik dus echt een heel groot zwak.

In lang vervlogen tijden, nog voor MusicMeter volgden titan en ik elkaar al op andere wijze op andere sites. Ook daar was het muziek dat de klok sloeg en ik pikte Saybia als naam uit zijn lijstjes. Het was net na de eeuwwisseling en bands als Coldplay deden het heel erg goed bij mij, en daar paste Saybia wel tussen.

Maar in tegenstelling tot Coldplay bleef ik Saybia geweldig vinden en ik heb de band dan ook een aantal keer live meegemaakt. De eerste keer net na release van het debuut.

Zelf ben ik dus een heel groot liefhebber van Saybia. Het gekke is dat buiten Denemarken alleen Nederland heel erg warm voor hen liep.

Het laatste album stamt uit 2015 en ik vraag me af of we ooit nog wat nieuws te horen gaan krijgen. Gelukkig zijn de solo-albums van Søren Huss ook wel aan mij besteed, mede doordat hij in zijn eigen taal zingt. Dus daar doen we het voorlopig maar mee.

The Day after Tomorrow behoort trouwens tot mijn meest favoriete liedjes ooit.

52. https://www.musicmeter.nl/artist/11076]R.E.M.

[url=https://postimages.org/[/url]

Er zijn van die artiesten die ik heel graag live had gezien, maar waar het nooit van gekomen is. R.E.M. is zo'n band.

Alle reguliere albums staan in de kast en al sinds eind jaren '80 liefhebber en dan toch nooit de moeite hebben genomen, en nu is het te laat. Wie weet ooit nog eens een reünie, maar bands als deze moet je natuurlijk gewoon in hun hoogtijdagen zien.

Dat is dus niet gebeurd en daarom doe ik het maar met hun geweldige muziek. Soms is het niet meer dan dat en dan kan je nog steeds best een mooie positie halen in mijn top 100

Hier even bijgelezen (precies op het moment dat mijn favoriete bandje gememoreerd wordt). Zoals te verwachten valt met zo'n lijst: veel instemmend knikken, veel 'niets voor mij' en zelfs een paar nieuwe dingen leren kennen.

De naam Maria McKee zei me helemaal niets maar toen ik kort verder googlede kwam ik erachter dat ik 'Show Me Heaven' natuurlijk al kende, en ook dat ze 'A Good Heart' heeft geschreven, beide heerlijke meekwelers. Het nummer dat je plaatst is dan weer veel edgier, en de combinatie maakt in ieder geval nieuwsgierig genoeg om de naam te onthouden.

Ik heb ze zowaar 2x live gezien, maar dat was helaas niet in hun hoogtijdagen. Had destijds een kaartje voor de tour van Monster (daarvoor was ik nog te jong voor concerten, al ben ik fan vanaf Out of Time) maar dat ging jammer genoeg niet door.

Schade pas ingehaald met een fantastisch optreden in de HMH in 2003 waarbij ze enkel een verzamelaar hadden te promoten, dus dat was een gloedvolle greatest hits show. Daarna nog een keer in de openlucht gezien bij de Westergasfabriek in 2008 waarbij de nadruk lag op Accelerate. Best een aardig album, maar het optreden kon niet in de schaduw staan van dat van 2003.

Ik heb niet zo heel veel met Show Me Heaven en A Good Heart (ook niet in haar eigen versie), dus misschien zegt dat al wel iets