Finally, someone let me out of my cage

Ergens daar vanuit het Wilde Westen komt langzaam Clint Eastwood aanlopen, een persona die sowieso het predikaat "larger-than-life" verdiend, een man waar je echt NIET wil mee fucken. Durf dan daar maar je debuutsingle naar hem te vernoemen. Als je geen gevaar wil vrezen als groep zijnde, zorg dan dat je de Gustavo Fring van de hip-hopscène aan je zijde hebt. De man kan in een zee van kogels stappen, zonder ook maar een luttele schaafwond op te lopen.

Oké, hier liet ik mijn fantasie misschien een beetje de vrije loop gaan, maar het zegt denk ik wel veel over het nummer. De song voelt als een meedogenloze confrontatie in de woestijn, waar Dan the Automator en Del The Funky Homosapien worden opgetrommeld. Men weet vanaf dan dat het menens is, want de productie door Dan is confronterend en de raps van Del menen actie.

jordidj1 schreef:
Zal wel door het fanboy-gedrag komen van bepaalde jongens op deze site...

Van het dansbare De La Soul, door naar de breekbare muziek van The Antlers. Na het concert in Leuven, waar een heuse mini MuMe-meeting was, ben ik gezwicht voor hun muziek.

Prologue / Kettering (ik kan ze niet los van elkaar luisteren) is een nummer die eerst onopgemerkt aan je voorbij kan gaan, maar opeens kan binnenkomen als een mokerslag. Vooral als het in tijden is waar slecht nieuws normaal is, Kettering verwijst niet voor niets naar het Memorial Sloan Kettering Cancer Center in New York. Desondanks geeft het luisteren van dit soort muziek ook voldoening, het geeft een bepaalde soort rust. De zwaarmoedigheid en gevoeligheid geven mij houvast in emotionele rollercoasters die ik soms beleef.

Weinig woorden bij deze update, maar dat is ook The Antlers ten voeten uit. Stilte kan meer zeggen dan een duizendtal woorden.

Vol gas vervolgen we met een artiest die voor het laatst mijn hart heeft gestolen. De keuze welke festivals ik mee zou pakken dit jaar was snel gemaakt, na het zien van de line-up van Down The Rabbit Hole. De kennismaking met haar muziek was via de singles van Dirty Computer, die ik in het begin eigenlijk maar zo-zo vond. Opeens was de klik daar en ik kan ik niet meer om haar heen.

Het optreden op DTRH was werkelijk perfect: compleet ingestudeerd, maar i luv it. Cold War werd helaas niet gespeeld, ook al had 'ie er perfect tussen gepast. Blijkt dat het een vrij persoonlijk nummer is voor Monáe: in deze song komt heel erg naar voren hoe lastig zij het vindt om in een wereld te leven als een "zwarte" vrouw.

Desondanks is deze track is een ware energiebom en de manier waarop Monáe zingt is ontzettend euforisch doch krachtvol, het doet mij altijd opveren.

jordidj1 schreef:
0367. Amenra - Nowena | 9.10

(afbeelding)

2023: 0386
2022: 0367
2021: 0342
2020: 0376
2019: 0161

Amenra is al een mokerslag op zichzelf en als ook nog Scott Kelly er mee gaat bemoeien, dan kan je je helemaal gaan bergen. Wat een trip, wat een slijtageslag, wat een band. Dat refrein man, dat kan toch niet? TOCH?

Johnny Marr schreef:
En dan sluiten we af met een nummertje van de favoriete artieste van GrafGantz.

Bij de allereerste V500-lijst die ik maakte, stond Bowie bovenaan met "Heroes". Ik had nog geen flauw benul welk nummer die eer mocht krijgen, maar ik wilde sowieso een song van formaat en die van Bowie voelde gewoon goed. Nu is "Heroes" niet in mijn top honderd te vinden, nee, in die tijd is er veel veranderd. Behalve dat ik nog graag luister naar de muziek van "The Thin White Duke".

Een persona, bedacht en gespeeld door Bowie zelf, geïntroduceerd op het album Station to Station. Een zogenaamd romantisch type, zonder enkele emotie. Ook hevig onder invloed van drugs op dat moment, met name het witte goud. Desondanks geeft 'ie een zangpresentatie van jewelste, waar hij een nummer van Johnny Mathis volledig omzet naar zijn eigen hand (ondanks het feit dat Nina Simone dat al niet geheel onverdienstelijk had gedaan).

De instrumentatie beweegt mee met de stem van Bowie en andersom, met de minuut wordt het krachtiger en intenser, vooral bij de laatste verse (die drums!). Daarna gaat de zang echt door merg en been, schitterend.

jordidj1 schreef:
I had a cousin that stole my laptop that I was fuckin' bitches on
Paid that nigga 250 thousand just to get it from him

Ah, TLOP, het was alweer eventjes geleden dat er een track voorbij kwam daarvan. Zeer onderschat album, ik blijf het zeggen, met name door deze parel en nog eentje (die laat nog wel op zich wachten, spoiler alert!). Al zullen de meeste wel mijn grote liefde voor die track weten, als ze mijn persoonlijke top 100 hebben gevolgd elders op dit forum.

Eerst deze nog, Real Friends. Een inkijkje van Kanye in zijn leven, wat betreft de struggles qua familie- en vriendenbanden. De song reflecteert mooi het beeld hoe een persoons levensstijl invloed kan hebben op relatie, de keerzijde van succes. De pijnlijk mooie beat (misschien wel dé Kanye-productie die je keihard in het hart raakt) versterkt dat alleen nog maar. How many real friends?

Tijd voor de benodigde portie ontoegankelijke lieve-meisjesmuziek. Verslavende, ingenieuze popmuziek maakt deze dame, je vraagt je af waarom zij niet de hitlijsten verpletterend. Al is het laatste wel verklaarbaar: haar sound lijkt mierzoet, maar is eigenlijk heel donker en creepy.

In REALiTi (wel de demoversie natuurlijk!) kan ik mijzelf compleet in verliezen, vooral door de dromerige en kleurrijke instrumentatie. Elk subtiel geluidje dat in het nummer is verwerkt is van toegevoegde waarde, catchy as hell.

Nou, dan plakken we nummer drie er direct achteraan. De zondag op Woo Hah! dit jaar bood mij eindelijk de mogelijkheid om de beste boyband ooit live te zien. Nadat ik een schim zag van hun optreden op Lowlands vorig jaar, ben ik werkelijk verslaafd geraakt aan hun muziek. Vier ijzersterke albums in amper twee jaar tijd, dan ben je m.i. echt geen hype meer hoor. Een vernieuwing op het gebied van hip-hop, dat zeg ik.

Elk album loopt als een trein, er zijn geen zwakke momenten te bekennen. Tomeloze bangers worden afgewisseld door gevoelige ballads, of ze worden gewoon doodleuk samengesmolten tot één nummer. QUEER bevat zo'n beetje alle BROCKHAMPTON-ingrediënten: je wordt van hot naar her gesleept, maar je verliest nooit de controle. Tenzij je in een moshpit zit tijdens deze song, maar goed, ik ben het wel gewend Niek kwijt te raken tijdens dit soort situaties.