Over nummers die diep in je ziel snijden gesproken, hier is d'r weer eentje. Nu we de top vijftig enteren komen we louter dat soort songs tegen.

Al ben ik nog lang niet klaar met het ontdekken van de pompoenband, Siamese Dream is prachtalbum die je bij de ballen grijpt. Het meest breekbare, gevoeligste liedje is natuurlijk Disarm. Alle ellende uit de jeugd van Billy wordt samengesmolten op dit nummer, begeleid door de instrumentatie van ongekende schoonheid. Ik was al verslaafd aan de track puur door de muzikaliteit, maar de impact werd pas echt compleet door de tekst. Die outro, waar het nog even ongeforceerd bombastisch, is garantie voor tranen.

Toen ik op de middelbare school begon, was mijn eerste mentor en tevens wiskundeleraar een ontzettende Beatles-fan. Het eerste waar hij in de eerste les over begon, was zijn liefde voor de band. Altijd als hij op zolderkamertje zat draaide hij plaatjes van de kevers. Ikzelf vond het maar een overroepen band destijds, tijdens ceremonies in de kerk werd ik altijd geconfronteerd met nummers als Hey Jude en dat heeft flink meegeholpen aan mijn vooroordelen wat betreft de groep.

Nu, ruim tien jaar verder, zijn ze mijn op-één-na meest afgespeelde artiest, op The Cure na. Ik ontdekte dat de mannen toch wel een aardig discografie bij elkaar gewerkt hadden, vooral bij het luisteren van Abbey Road ging de knop volledig om en snapte ik totaal waarom de band zo verafgood wordt. De magie van de nummers is dat het gewoon volledig klopt, geen enkele song bevat een noot te veel. Het is ook de kracht van het geheel: Beatles-solo boeit mij al een pak minder.

Desalniettemin hebben ze maar één notering bij de beste honderd, daarvoor was de concurrentie toch echt wat te groot. For No One moest er hoe dan ook in, prachtig liefdesliedje, vooral door het bloedmooie refrein:

And in her eyes you see nothing
No sign of love behind her tears
Cried for no one
A love that should have lasted years

jordidj1 schreef:
Toepasselijk bij het mooie weer van vandaag, klap ik een van de bekendste nummers van de Zwollenaren erin. Dit is het enige nummer op Fakkelteit die niet door Delic is geproduceerd, maar namelijk door A.R.T. Doordat het wel de enige productie is die niet van Delic komt, is het wel direct een vreemde eend in de bijt op het album, maar op de een of andere manier past het er toch perfect tussen.

Persoonlijk vind ik dit een van A.R.T.'s beste biets, een productie die je spontaan in tropische sferen brengt. Die sfeer in combinatie met de teksten van Sticks en zijn magnifieke flow, maakt dit tot een ultieme feelgood track. Dat dit een van mijn meest geluisterde nummers is van 2017, zegt wel genoeg. Hoe vaak ik 'm ook draai, ik krijg er nooit genoeg van.

Fok schaapjes op het droge, schaapjes op m'n broodje
Lamsvlees, 't is nooit anders geweest

Na Jubilee Street en REALiTi alweer een Witte Trui-finalist, de oplettende kijker weet of dit ook het laatste nummer is die langskomt van mijn finalelijstje.

Phosphorescent heeft misschien niet het meest interessante oeuvre, maar zijn bekendste nummer is ook meteen zijn beste. Song For Zula is een detoxificerende song, met prachtige doch pijnlijke lyrics. Zes minuten lang wordt de wereld om me heen steeds een stukje kleiner en word ik helemaal meegenomen door dit nummer. Het ritme in deze track is ongekend goed en hoe mooi is die instrumentatie?

Of dit het langste nummer is in de top 100 laat ik nog even in het midden, er zijn nog songs die boven de tien minuten geraken in het spel, maar dit is sowieso de grootste epic tot noch toe.

Het gedicht van Samuel Taylor Coleridge wordt vakkundig in een metaljasje gestoken, resulterend in het langste Iron Maiden-nummer ooit, totdat in 2015 dat record verbroken werd door The Book Of Souls. De ruim veertien minuten vliegen echter zo voorbij, vanaf de eerste seconde gaat het gas er flink op en gaat het alle kanten op. Een intermezzo, brute gitaarsolo's, maar vooral het stukje vanaf "Hear the groans of the long dead seamen" is genieten geblazen.

Dankzij Powerslave ben ik echt fan geworden van Iron Maiden, de LP is een pronkstuk in mijn collectie. Die hoes kan je menig date mee scoren. Denk ik.

jordidj1 schreef:
Veel luchtiger dan het werk van Songs: Ohia