Ook deze heb ik live gezien, al dan niet door de hoofdartiest zelf, maar Pusha-T stelde ook zeker niet teleur. Desondanks wacht ik nog steeds op het moment dat Ye weer eens in Europa komt optreden, koste wat het kost wil ik 'm nog eens live zien.

Beetje anticlimax dit, zullen jullie wel denken. Het beste nummer van mijn meest geliefde album, door mijn favoriete artiest aller tijden komen we al tegen op plek dertien. Het leek bijna te mooi om waar te zijn, maar eigenlijk heeft dat er nooit ingezeten. Bij West is het meer dat zijn muziek als een rode draad door mijn leven heen loopt, mijn hele muzieksmaak is door hém beïnvloed. Hoe tof ik andere artiesten ook vind, vroeg of laat kom ik toch altijd weer bij Kanye terecht.

Het toppunt van zijn creativiteit is MBDTF, met in het bijzonder Runaway. Hij laat een ogenschijnlijk goedkope piano klinken als een peperdure vleugel en gebruikt dat als fundament voor één van de meest venijnige break-upsongs ooit. Hij wilde hier destijds echt een statement mee maken, dat Pusha-T zijn tekst vier keer moest herschrijven zegt al genoeg (“Yo, you need to be more douchebag. We need more douchebag!”).

jordidj1 schreef:
Avril 4th

jordidj1 schreef:
Gelukkig is de muziek van Moonsorrow lang zat.

Johnny Marr schreef:

Avril 14th*. Nota bene mijn verjaardag. Foei.


Net als jij dus

jordidj1 schreef:
Dé Opgezwolle-klassieker bij uitstek, samen met de nummer één natuurlijk. Ik zat heel erg te twijfelen over welke ik op de eerste plek zou zetten en een lange tijd was dat Verre Oosten. Ook in mijn hip-hop top-100 was dit de hoogst genoteerde Nederhop track. Het verschil tussen deze twee platen is minimaal, want het zijn beiden ook absolute bangers, die live tien keer harder aankomen dan wanneer je ze "normaal" draait.

De grootste invloed op deze lijst is natuurlijk het autorijden. Ik vind het heerlijk om even op pad te gaan met een paar cd's en die keihard te pompen uit de speakers, vooral 's avonds. Dan waan ik mezelf ook een gelukkig man, vooral als het Delic-beats zijn. Deze swingende beat vloeit als een rivier door het nummer en Rico & Sticks spitten keiharde, doch makkelijke mee te rappen verses. Rico is echter wel heer en meester, zijn rhymes komen nog tien keer harder aan dan die van Sticks, terwijl die ook stevige punchlines heeft. Qua delivery zou ik hem wat dat betreft nog boven Sticks durven te zetten, als ik moest zeggen wie de beste van de twee is.

Enfin, deze vijf minuten vliegen zo voorbij, maar gelukkig hebben we een repeat-knop. Deze song zal nooit zijn charme verliezen en zal altijd een onbetwiste klassieker blijven in de Nederlandse hip-hop scene.

Sjaakspeare schreef:
In dit nummer biedt Winne op fijnzinnige wijze een lichtmelancholische terugblik op zijn jeugd, met een ontspannen, doorvoelde delivery en begeleid door een magistrale pianobeat. Het gevolg is een track van Masta Ace-achtige allure: een charismatische verteller die je op een geborgen manier meeneemt naar een vervlogen tijd met een sfeer van zomerbriesjes en bittere koppen thee. Tekstueel is Winne sowieso één van de vaardigste rappers die ons taalgebied voortgebracht heeft. Want naast dat hij het hart op z’n tong eloquent kan openbaren, blinkt hij uit in punchlines, die hij in dit nummer nochtans achterwege laat. Een kwestie van prioriteit; dit is naar mijn idee de geslaagdste herinneringenophalende track in de Nederlandstalige hiphop. En dat zegt een hoop, aangezien reminiscing erg gebruikelijk is in rap. Het gevolg is dat ‘Lotgenoot’ inmiddels een klassiekerstatus heeft verworven. Iets wat ik alleen maar toe kan juichen.

En de prijs voor de allerallerallermooiste melodie in deze lijst gaat naarrrrrrr...... LET DOWN! Waarom dit nog steeds niet als beste Radiohead-nummer wordt beschouwd, snap ik nog steeds niet. Dan geef ik zelf maar het goede voorbeeld.

De song is één grote, emotionele wall-of-sound. Het begint heel rustig, maar plots komt de vaart erin en belandt het in een schwung. Er gebeurt van alles, maar is toch een harmonieus geheel. Dit alles bouwt zeer mooi op naar het hoogtepunt: de tweede versnelling. Kippenvel.

De track werkt heel goed als een uitlaatklap, wanneer 'ie opstaat kan ik vijf minuten lang voor me uit staren en al mijn gedachten de vrije loop laten.

jordidj1 schreef:
PS: dit is niet meer mijn favoriete RH-track, maar bij nr. 75 zal je begrijpen waarom

jordidj1 schreef:
0155. Opgezwolle - Verre Oosten

GrafGantz schreef:


Deze zojuist weer eens geluisterd voor het eerst in eeuwen, en valt me nu pas op dat m'n werkgever gewoon genoemd wordt in de tekst

(al is de naam helaas tegenwoordig anders nadat het hele zwikkie door Duitsers is overgenomen)

jordidj1 schreef:


Marlboro?

Nog een tijdje gewerkt bij Stork zoals het hoort

Op nummer 86 vinden we de vrouw die nooit lacht, althans, niet zo vaak. Zowel bij het grote publiek, als bij de niche geliefd. De warme, melancholische sfeer zijn de rode draad door haar songs. Video Games is de favoriet bij de meesten, maar ik heb altijd al de voorkeur gehad voor de titeltrack van haar debuut.

De band met dit nummer is persoonlijk. Als ik een relatie heb, is het meestal kortstondig en merk ik al gauw dat de vrouw in kwestie níet de liefde van mijn leven is. Desondanks wil ik er wel alles uit halen wat er nog in zit (je zou het misbruik kunnen noemen).

Dan hebben we het alleen nog maar over de betekenis van de tekst, want hey, het nummer zelf staat al als een huis. Sfeervolle instrumentatie, de stem van Lana (hoe zij van stemgeluid switcht in de refreintjes ) en de 'all right'-geluidjes op de achtergrond maakt de song nog catchy ook.

Onlosmakelijk verbonden aan de film van Tarantino, maar daarvoor kende ik hem al. Dat was ook dan de trigger om Jackie Brown te kijken, wat helaas een lichte teleurstelling was. De soundtrack bleef dan weer wel als een huis overeind staan.

Across 110th Street klinkt zo tijdloos, de productie doet je denken aan een toer in open auto door de wijken van Harlem. Hoe slecht die omstandigheden daar waren (zijn?) wordt prachtig bezongen door Womack, vooral bij het refrein veer ik altijd op en heb ik moeite om niet keihard mee te zingen.