jordidj1 schreef:
0100. Opgezwolle - Gekkenhuis FT. Jawat

jordidj1 schreef:
het bleef me wel integreren.

De eerste notering van ye, dat is vast geen verrassing De man is altijd al mijn topfavoriet geweest op het gebied van muziek, toen ik rond mijn twaalfde levensjaar de eerste tonen van Homecoming hoorde was ik verkocht.

Ik had een periode dat ik heel veel hip-hop luisterde, maar dat viel op een gegeven moment stil (ik denk zo rond 2012/2013). Vanaf toen was het eigenlijk EDM-only, het enige waar ik mij mee bezighield was met mixtapes maken en draaien op kleinschalige (huis)feestjes. Als het dan andere genres betrof, was dat meestal top 40-muziek of classic rock (vooral Top 2000 vond ik erg tof). Dat draaien vond ik erg leuk, vooral omdat ik veel vrienden had met dezelfde muzieksmaak. Er ging geen dag voorbij zonder de dagelijkse portie Oliver Heldens, Martin Garrix en Swedish House Mafia voorbij te laten komen. Helaas ging op lange termijn de EDM vervelen en heb ik mij weer geïnteresseerd in de hip-hopscène, begin 2017 was dat. Ook op dit forum werd ik weer actiever.

Life of Pablo was toen net een tijd uit en toen direct aan een aantal luisterbeurten onderworpen. No More Parties in LA was al gauw een favoriet en dat heeft ook de deur geopend naar Kendrick Lamar, ja, ook daar moet ik West weer dankbaar voor zijn.

Die track die een beat bevat die gebakken is door Madlib, eigenlijk bedoeld voor de MDBTF-sessies, maar pas gebruikt voor TLOP. Zeer groovy beat met die heerlijke sample van Junie Morrison. Dan heb je al die uitstekende basis, maar de rappers blinken ook uit. K-Dot levert een belachelijk harde verse op deze track, maar Kanye (technisch net de mindere rapper) overrompelt hem compleet met een verse met maar liefst 70(!) regels.

jordidj1 schreef:
De grootste shock was voor iedereen wel deze notering, de voormalig nummer 1 van mijn lijst stond deze keer op plek 98 (!)

jerome988 schreef:
Wil je (nog) eens uitleggen wat voor systeem je hanteert bij het samenstellen van je lijst? Vond het ook zo onvoorstelbaar dat In The End ineens volledig ontbrak een jaar

jordidj1 schreef:


Ja mijn systeem is geen systeem. Ik heb een excel sheet die ik op gevoel bijhoud en in 2020 vond ik opeens dat In The End er niet meer in moest staan

jerome988 schreef:
Eerlijk en duidelijk Ik heb nu ook geen open vragen meer haha

jordidj1 schreef:


Nog wel gesloten vragen?

Beste Lana,

2020 zal voor iedereen de geschiedenisboekjes ingaan als het jaar van je-weet-wel, maar voor mij bevat dit jaar namelijk nog een smet.

De kalendermaand februari had een vette rode cirkel rond vrijdag de 21ste, de dag dat ik jou eindelijk zou mogen aanschouwen. Voor het eerst, na maanden voorspel. Zelfs een complete Greatest Hits toegewijd, die de honger naar jou nóg groter maakte.

We betreden 2020 en we weten nog niet wat het jaar ons brengt, maar 21 februari is een zekerheid. Eindelijk mag ik je blije, knappe koppie aanschouwen. Zou je denken? Nee, natuurlijk niet. Het bleek een startschot voor alle ellende die het jaar zich mee zou gaan brengen. Jouw concert geannuleerd vanwege ziekte (bij nader inzien misschien ook wel verstandig), een zeer teleurgestelde drankliefhebber en een boze Fries.

We schrijven vier maanden verder en ik zit in de trein, op weg naar de ontknoping van Song van het Decennium. Met mondkapje om, COVID-19 is nog lang niet uitgespeeld, maar ik zie licht aan het eind van de tunnel. Terwijl mijn intercity wegrijdt kijk ik nog even naar de befaamde Eurostar en besef dat alles weer normaal kán zijn.

Ik open mijn Spotify en bij het opstarten van Venice Bitch breekt de zon volledig door en laat ik me volledig in het nummer glijden. Imposant schouwstuk, een soort zwoele zomeravond met je lief bij zonsondergang op het strand, waar jullie samen ongemerkt wegdromen. Met je eigen Venice Bitch, dus.

Die Venice Bitch had jij in februari moeten wezen, dan wel op een festival in de zomer. Het mocht niet baten, maar we proberen volgend jaar gewoon weer. Hopelijk is het leven dan weer een beetje “normaal”.

Kus,

Jordi

PS: ik heb net een Dua Lipa-LP voor me verjaardag gekregen. Hopelijk ben je niet jaloers, anders maak je er maar een nummer over. Jordi Bitch.

Classic Rock, ik heb er steeds minder mee de laatste tijd. Een jaar terug hadden Dire Straits, Guns N' Roses en Supertramp met gemak mijn top 100 gehaald, maar ik ben er wel een beetje op uitgekeken. Gelukkig zijn er altijd uitzonderingen.

Deze giga-klassieker van Hendrix gaat nooit vervelen, een Bob Dylan-cover, maar compleet naar zijn hand gezet. Vanaf de eerste seconde klapt deze song er goed in en gaat het gitaargeweld lekker door, je zou haast denken dat de gitaar Hendrix bespeelt i.p.v. andersom.

Dit nummer is trouwens ook één van de eerste nummers die we tegenkomen, die elke (mijn) Verrukkelijke 500 de top 100 heeft gehaald. Die eer is slechts voor zeventien andere tracks weggelegd, hoezo smaakverandering.

Op de middelbare school mocht ik voor mijn E&M-profiel een vrij keuzevak kiezen, hipster die ik toen al was koos natuurlijk kunst. Al mijn vrienden kozen zowat wat anders, maar ik wilde per se kunst. Museumbezoekjes vind ik best wel interessant destijds, dus ik daarom dacht ik dat het vak mij ook wel ging liggen. Dat de meid, op wie ik destijds een oogje had, ook dit vak koos was geen hoofdreden natuurlijk.

Gotiek, massacultuur, expressionisme, heel leuk allemaal, mijn interesse werd pas echt gewekt door ene Andy Warhol. Geen idee waarom, maar zijn complete stijl fascineerde mij gewoon. Dat mensen door hem soepblikken en colaflessen als kunst gingen zijn, vond ik vrij bizar. Echter leerde het mij, dat kunst een bijzonder ding is en iedereen wel een bepaalde mening heeft van iets. De één vindt bijvoorbeeld Karel Appel fantastisch, een ander heeft er afkeer voor.

Dat ik er veel later achter kwam dat hij ook de man was die The Velvet Underground op poten zette, deed mijn wenkbrauwen fronsen. Natuurlijk vond ik de banaan in het begin ook maar kitsch, pas veel later liet de elpee zijn ware schoonheid zien.

The Velvet Underground & Nico is een bizarre plaat. Het begint allemaal vrij lief met Sunday Morning, maar vanaf daar is het ook over met de pret. Nog nooit een album gehoord waar het contrast tussen het openingsnummer en sluitingstrack zó groot was. Hoogtepunt blijft toch wel Venus in Furs, knotsgekke instrumentatie en dito tekst.