Sound en drive. Twee toverwoorden bij een rockplaat als deze. De gitaarriff is simpel, maar door de stapelingen ervan (waarbij 3 gitaren elk een eigen partijtje in hetzelfde ritme spelen) krijg je een geweldige wall-of-sound waarin je nauwelijks meer hoort wie nou wat doet, maar waarbij er 1 geweldige layer van geluid ontstaat. De hihat in 16-en gespeeld zorgt voor de drive en dan gewoon gáán! Grohl's lage gedubbelde stem in de coupletten heeft een chorus die het iets extra... mystieks (bij gebrek aan een beter woord) geeft. En zoals bij meer platen al geconstateerd: ik houd enorm van de ingehouden spanning van een couplet om vervolgens te ontladen in een open refrein. Everlong heeft dat natuurlijk op een geweldige manier.

jordidj1 schreef:
Beetje gemakkelijk om te zeggen waarschijnlijk, maar wat heeft Apollo Brown een god-de-lijke productie neergezet hier. In het kader van als-je-iets-doet-doe-het-dan-goed: elke plaat die Brown produceert gaat ietwat op de automatische piloot, echter wel een zeer goede. Grace of God springt er dan ook keihard bovenuit, één van de beste tracks van 2018. Wat zeg ik? In ieder geval de op één-na-beste hip-hoptrack van afgelopen jaar...

Waar Funeral duidelijk hun beste album, levert Neon Bible zonder twijfel het beste Arcade Fire-nummer. Neon Bible vind ik nog steeds lastig te doorgronden, maar No Cars Go grijpt mij elke keer bij de lurven.

No Cars Go ligt in het verlengstuk van Funeral, waar alle euforie en gedrevenheid wordt verlaten en wordt ingeruild voor bombast en tempo. Eigenlijk is het euforie keer twee, want Funeral laadt je batterij op en laat je opslurpen door gelukzaligheid. Daarna zit ge vol met energie en wil je door, op zoek naar avontuur en No Cars Go is daarvoor je gids. De song is een ultimatum van vrijheid, met een flinke portie bombast.

Tijd voor weer een flinke portie jonge hondenenergie, de tweede en ook laatste notering van de beste boyband sinds One Direction. BOOGIE is hun klassieker en voor mij ook de onbetwiste nummer één.

Het is een band, dus verschillende MC's komen steeds aan het woord en dat maakt hun muziek zo verslavend. Door de verschillende rapstijlen en de variaties aan stemgeluid zou je een chaotisch zooitje verwachten, maar de producers brengen dit perfect in balans door de passende beats. BOOGIE is de plaat om helemaal uit je plaat te gaan, live was dit ook hét hoogtepunt, ondanks de kleine moshpit.

Typhoon is een perfectionist, hij is al ruim achttien jaar actief als artiest (hij maakte zijn eerste optreden op het debuutalbum van Opgezwolle in 2001), maar heeft nog maar twee albums uitgebracht. De eerste in 2007, de tweede in 2014. Wellicht in 2021 de derde dus?

Alles wat Glenn de Randamie met de pen beschrijft is over nagedacht, zijn teksten gaan diep, haast poëtisch. Tussen Licht en Lucht is zijn absolute meesterwerk, ook één van mijn favoriete albums aller tijden. Prachtige producties, die Typhoon perfect de ruimte geeft om zijn verhaal te doen. De sound van de plaat klinkt heel aards, alsof je samen met Ty door de bossen aan het crossen bent.

Vlieger (Delic-productie!) is de ultieme wake up call, een intieme relatie die langzaamaan die scheuren vertoont en uiteindelijk uitgaat als een nachtkaars (of weg fladdert als een vlieger, weet ik veel). 

jordidj1 schreef:
Elke keer als ik dit nummer goed raad in Hitster word ik weer raar aangekeken door mijn vrienden, zo van: "Hoe de fock ken je dit nou weer?".

GrafGantz schreef:


What are they like, anyway?

jordidj1 schreef:

Ik vraag mezelf wel eens heel stout af: hoe zou de impact van de muziek zijn geweest als Curtis nu gewoon nog had geleefd? Mag ik dat mezelf afvragen? Nee? Oké.

Tijdens de uitzending van de Witte Trui hoorde ik dit nummer en werd ik compleet overdonderd. Ik skip zo nu en dan een laddertje, of luister de playlist en skip per ongeluk een song. Deze parel van Strand of Oaks had ik dus compleet gemist, maar wat viel ik mijn stoel tijdens het luisteren. Een instant favorietje was geboren, lekker is dat soms, die eureka-muziekmomentjes.

Als één van je geliefde artiesten overlijdt, is dat dan vergelijkbaar met het verliezen van een naaste? Dat klinkt vast als appels met peren vergelijken, maar ik lieg niet als zeg dat bepaalde muziek helend kan werken voor sommigen. In het geval van Timothy Showalter kan ik het mij zeker voorstellen, het verdriet in het nummer JM is duidelijk hoorbaar. JM verwijst natuurlijk naar Jason Molina, een man die zeker nog wel gaat langskomen in deze lijst.

Songs: Ohia is voor mij een houvast in bange dagen en voor Showalter is dat duidelijk ook zo. Zijn tribute aan Molina klinkt als een complete mental break-down, als een kraai die langzaam zijn veren verliest. Jason verloor de strijd tegen de demonen in zijn hoofd, hopelijk kunnen wel nog lang van Strand of Oaks genieten.

jordidj1 schreef:
Ik betrap mijzelf de laatste er steeds vaker op hoe spastisch ik DDTK zit mee te drummen, of ongegeneerd om drie uur 's nachts op straat keihard zit te zingen.

Even een blokje met wat minder superlatieven. Wat betreft Pearl Jam kan ik kort, maar krachtig zijn. Ik vind de band eigenlijk een tikkeltje overschat, maar Black is wel echt outstanding. Wát-een-song. Dit nummer doet het zo'n beetje altijd goed met eindejaarslijstjes, of het nou op dit forum of de Radio 2 Top 2000 is, heel veel mensen putten kracht uit deze track. Of laten een traan, want zeg nou zelf, een betere break-up-song bestaat er haast niet.

Eddie Vedder legt hart en ziel in deze song, geen woord is gelogen. Hij wilde het zelfs geen single maken, zo persoonlijk is de tekst. Hoe persoonlijk, is zó duidelijk hoorbaar. Vooral bij de bridge bereikt hij het hoogtepunt, zo diep hoor je het tegenwoordig niet meer. Vanaf daar ebt de pijn langzaam weg in stilzwijgendheid....

jordidj1 schreef:
Dat Delic indertijd helemaal into zigeunermuziek was, is te horen aan de theatrale opening van dit nummer. Prachtige accordeon die daarna heerlijk worden opgevolgd door harde drums die de duistere sfeer van de song voortzetten. De wijze waarop Sticks opent met zijn eerste, is legendarisch in mijn ogen. Ik durf haast wel te zeggen dat ik dat zijn hardste verse ooit vind, maar Jawat! en Rico zijn ook ijzersterk. De maatschappijkritische teksten zijn van een nog hoger niveau dan in een Made in NL en bovendien nog steeds actueel. Een kniesoor valt nog over de line "Science-Fictionfilms vinden ze allemaal knap", maar voor de rest bevat deze track geen minpunten.

Maar dan terecht dat Gekkenhuis de MuMeLadder top-2000 heeft gehaald, wat mij betreft blijft 'ie daar instaan.

ArthurDZ schreef:
Right in the feels deze update, prachtsong na prachtsong na prachtsong momenteel! Benieuwd welk Editors- of Slow Show-nummer deze streak gaat verpesten

Perfection is achieved, not when there is nothing more to add, but when there is nothing left to take away

Toen ik mij een kleine twee jaar terug inschreef voor dit topic, had ik nog geen flauw benul wat ik op nummer één zou moeten zetten. Er was wel een handjevol tracks die het verdienden, maar ik niet echt "het" gevoel bij had. Ik had altijd wel een beetje in hoofd zitten hoe mijn favoriete song aller tijden moest klinken. Het moest geen openingstrack zijn, nee, een afsluiter. Dan weet je ook direct dat het klaar is, iets met perfectionisme. Echter had ik er een hard hoofd in, een klein halfjaar terug, dat ik dat nummer nog op tijd zou vinden.

Totdat Mark Hollis in februari overleed. Ik heb schijnbaar de gave om bepaalde dingen laat te ontdekken, dus helaas moest de dood van Talk Talk's frontman ervoor zorgen dat ik hun schitterende discografie mocht ontdekken. Natuurlijk, de hitjes van de groep stonden wel enigszins in mijn geheugen gegrift en I Believe You haalde mijn top 500 ook vorig jaar, maar voor de rest boeide hun muziek mij geen reet. Nu staan ze op 1, best een geslaagde DAB dus.

Waar Decades de poorten naar de hel opent, doet Time It's Time dat voor de hemel. Chameleon Day zet de toon met zijn stilheid, waarna een melancholische brug wordt gecreëerd naar hiernamaals. Langzaamaan ebben we weg naar het geluidloze, al dan niet begeleid door de prachtige climax die zich beetje bij beetje opbouwt. Na het laatste refrein kunnen we alle emotie laten gaan en vieren dat we leven. Het is klaar voor Hollis, maar voor ons nog niet.

Deze top 100 is klaar, maar mijn muzikale ontdekkingstocht nog niet. Het blijft een momentopname, maar deze majestueuze afsluiter zal waarschijnlijk altijd mijn toplijst beëindigen. Bij deze claim ik alvast de spot om deze parel te nomineren voor de ladder volgend jaar.