73. Coldplay - Amsterdam

Op ongeveer 3.57, als het nummer een tempoversnelling krijgt, op dit moment verandert het van een goed nummer in een heeeeel goed nummer.

Yak : Wilt is misschien niet zo'n goeie referentie, aangezien ik dit nummer net enorm melodisch vind. Iets wat bij een Wilt dus wel wat anders ligt. Misschien Wagwheels maar een keer proberen, die komt dicht in de buurt.

Dat onheilspellende ... vind het eigenlijk nog wel een opgewekt en ontluikend nummer.

Het onheilspellende van die remix zit 'm in die soort van zuigkracht van die constante drone. Het lijkt alsof alle geluiden die in de buurt drijven, erin worden opgezogen en hem alleen nog maar vernietigender maken. Maar omdat er onder het oppervlak veel mooie synthgeluiden borrelen, kan ik ook wel begrijpen dat je het als 'ontluikend' ervaart. Opgewekt vind ik het elk geval zeker niet.

Overigens raad ik je de rest van die remix-cd met klem af, dat vind je zo goed als zeker verschrikkelijk.

72. Erase Errata - Surprize, It's Easter

Waarschijnlijk één van de meest curieuze kippenvelmomenten. Op 0.58 verandert het nummer héél subtiel, basloopje net even anders, synth-gong erbij, en in de twintig seconden die volgen (meer is het niet), zit je te luisteren naar het meest perfecte gitaarnummer ooit. Wat vervolgens als een afstraffing op een erg irritante manier de nek weer wordt omgedraaid door de laatste tien seconden achterstevoren af te spelen, maar goed.

71. Peter Dasent - The Warf (van de Meet the Feebles soundtrack)

Op 02:20 hoor je een geluid dat zo ontzettend grimmig is dat het de rest van het nummer, dat ook al grimmig is, overtrefd.

Persoonlijk vind ik dit het meest grimmige, enge en donkere nummer uit de geschiedenis (heeft een keer een hele avond in mijn hoofd rondgespookt en het maakte me gek. Ik werd gewoon bang)

http://tbhl.theonering.net/mem...

edit: Ik had perongelijk Peter Jackson geschreven inplaats van Peter Dasent

Wat een mooie manier om muziek te leren kennen is dit. Dat nummer van Erase Errata: zeer verrassend

70. dEUS - Magdalena, zo rond 3.12. als ze Out of the blue, out of the darkness inzetten en het gitaarloopje een subtiele, maar o zo meeslepende verandering ondergaat. Bedwelmend!

69. U2 - Until the End of the World

Heeft 3 kippenvel-momenten. Ten eerste bij 2:33 als vanuit een dromerige, ietwat rommelige, duistere solo een glasheldere gitaar-riff ontstaat, een overgang die ik associeer met een prachtig ochtendgloren. Tien seconde later, bij 2:43, gaat dit stuk zeer mooi over in het "love, love"-stuk, en de allergevoeligste snaar wordt geraakt in de vorm van de hoge gitaartoon op 2:48. Het mooiste stuk U2. Keihard kippenvel!

68. Lee Hazlewood & Nancy Sinatra - Some velvet morning

Misschien wel het nummer met het mooiste intro ooit gemaakt. Een ronkende cello leidt een romantisch strijkkwartetje in dat langzaam uitdooft en in samenspraak met een steeds donkerder en harder klinkende bas overgaat in een steeds sneller aangeslagen hi-hat, waarna Lee na 25 seconden zijn fraaie donkerbruine stem laat horen.

67. Pink Floyd - Shine On You Crazy Diamond

Het moment dat na het lange spacey intro het beroemde gitaarloopje voor het eerst te horen is. Blijft mooi.

Inderdaad!

Ja! Mooie keuze. Stiekem spoel ik wel eens door naar dat moment, omdat voor mij het nummer dan pas echt begint.

Het eerste wat me zo direct tebinnenschiet is een nummer uit de soundtrack van Vengo (staat niet op de site denk ik, moet het er dringend opzetten) Dat is een erg bruisende cd met veel echte flamenco op, en op het einde van een van de liedjes komt er een klein applausje en dan roept er een iemand erg luid 'Viva el Arte!' en iedereen roept dan instemmend 'jeuij' of zoiets. Dat vind ik een erg mooi stukje, gewoon omdat het de ongedwongenheid van die muziek zo goed illustreert. Het leuke eraan is dat ik niet kan onthouden achter welk nummer het wordt geroepen, dus elke keer dat ik de cd beluister denk ik na elk nummer 'Viva el Arte!' maar meestal komt dat dan niet. Als het dan die ene keer wél komt, ben ik natuurlijk erg blij
Dus:

66. een of ander flamenco-artiest - een of ander nummer uit Vengo

Oh, die!

Hij staat op de site, dus uitzoeken maar Freud!

65. Coldplay - Talk

De 3e keer dat die fantastische kraftwerk-riff word gespeeld (Tnx Kraftwerk), maar dan met drums erdoorheen, heerlijk, zeker mijn favoriete moment van X&Y.

Gho, had het nog niet gezien. Ik ga niet zoeken welk nummer het is, dat zou nu eens alle pret bederven Dat had ik dan al maanden geleden kunnen doen trouwens, speel de cd toch wel eens per week.

64. Tortoise - Djed. (9m40 - 10m29)

Ik besef: ik val in herhaling Maar dat nummer is één van de redenen waarom ik in popmuziek blijf geloven. Het kronkelt zich van de ene geluidstextuur naar de andere, als een listige slang steeds laag na laag afwerpend. Steeds opnieuw injecteert het nummer je met een benevelend gif. Het piept in zijn scharnieren, het klinkt unheimlich maar zooo zaligmakend tergelijkertijd. Mannelijke demonen en vrouwelijke lichtheid in één muzikale beweging

Wanneer het nummer de 9minuten40 bereikt lijkt het einde zijn gevonden te hebben, de percussie wordt steeds spaarzamer, gaat aan het hinken - maar ... 10.29 is daar en het nummer herademt volledig: het zuigt zich vol met klokkenklanken en vervolgt zich een glorieuze weg ...

Het is alsof dat nummer zegt: ik kies zelf mijn einde, de mensen die mij maken die zijn slechts voetnoten voor mij. Heel vreemd

Zelden zo'n eigengereid stukje muziek gehoord

Het woord is duur, en de tijden zijn hard, maar dit is MAGISCH

63. The Mars Volta - This Apparatus Must Be Unearthed

Het einde blijf ik prachtig vinden. Geweldige climax aan een prachtig nummer.

62. Danny Elfman - Batman theme

Als op 0.39 je dat euh... tja, hoe noem je dat. Het is niet een geluid en ook niet echt een toon, ik weet niet waarom maar ik zou het geluid denk ik hetbeste kunnen beschrijven als een flash Ook mooi is hoe het daarna weer verder gaat.

Dit nummer bevat uiteraard nog meer mooie momenten, maar dit is er dus een van.

Live geeft dat ook een enorm visueel spektakel, idd kippevel.

61. D'Kat - Yeng

Al is het dan gewoon omdat dit het laatste nummer is, en de seconden bevinden zich niet eens in het nummer. Het gaat om die luttele seconden net na het laatste nummer. Het album ligt zo zwaar op de maag, dat wanneer alle lawaai eindelijk weggestorven is, een soort van ongehoorde stilte achterblijft. Na dik 20 minuten incasseren blijft je vermoeid, getergd en onder de indruk achter, het contrast is enorm. Erg, erg cool

60. Mew - Comforting Sounds

Zitten 3 fantastische momenten in wat mij betreft, de eerste is rond 45 seconden wanneer die absurd hoge stem begint, echt een fantstisch gevoel. De 2e is bij 2.55 wanneer die, ja, ritmische zang even doorkomt. De 3e is bij 4.20 als die drums erin komen, dit is echt het moment (vind ik) dat het een geniaal nummer wordt (Ben blij dat het nummer 9 min. duurt)

*schop*

59. cLOUDDEAD - Pop Song

De eerste keer dat ik dit nummer hoorde zal ik niet licht vergeten. Ik had het behoorlijk hard aanstaan, maar het intro is eigenlijk maar een rommeltje en ik zat ook vanalles te doen behalve op de muziek te letten. Maar bijna precies na een minuut gehannes en gedreutel stompt het nummer je onverwacht in je maag wanneer het met een lome synth-drone en strakke beats plotseling van start gaat. Ik was er zo van over mijn toeren dat ik gelijk een bericht op MuMe heb gepost. En ook bij alle verdere keren dat ik die plaat opzette bleef dat moment me bij - Pop!... POP!-sickle note: the label stapled speaker / to the back of a sheep'sss.... thrrroat!

2 momentjes van mij dan maar:

58. Interpol - Leif Erikson. Op 2:21 valt het 'gruizige' van het nummer af en is de sound opeens kraakhelder. Dat geeft nog eens een extra dimensie aan een toch al prachtig nummer.

57. Sigur Ros - Staralfur. Hoogtepunt in de muziekgeschiedenis, en dan vooral voor het moment dat de strijkers er zich op 4:10 tegenaan bemoeien.

Ach weet je wat, ik doe er meteen nog 1tje. Even een beetje schot in de zaak.

56. Damien Rice - Eskimo. Op 3:20; When I'm dooooooooooooooown. En vervolgens die overgang in het opera gedeelte, ik ben er echt helemaal kapot van

Wauw! Ook 1 van mijn favoriete Interpol-momenten! Ik kies verder:

55. The Delgados - Bits of Bone. Als acht 100 meter wedstrijdzwemmers die op de startblokken klaar staan, duiken de muzikanten, gedreven als ze zijn, bij 1:03 tegelijk het refrein in. Het is waarschijnlijk ver gezocht, maar dat zijn vaak de details die het 'm bij mij doen.

54. Belle and Sebastian - Stars Of Track And Fields

Dat trompetje op 3:25 ongeveer. Een couplet eerder zong ie daar nog "Could I Write A Requiem For You When You're Dead" en die prachtige regel speelt dan weer door mijn hoofd.

Nogal een curieuze nummer 53:

53. 2 Brothers On The Fourth Floor - Turn Da Music Up [Sequencial Remix]

Hoe dit flauwe Top-40 nummertje door de mannen van Sequencial wordt koudgemaakt blijft legendarisch. Ze laten het even een minuutje zijn gang gaan, lijken dan te denken "ziezo, nu is het wel leuk geweest", en pompen er vervolgens zo'n dik vet stofzuigergeluid onder dat je er verbijsterd van staat.

52. Nine Inch Nails - The Mark has been made

Vind het sologepingel in zijn eenvoud behoorlijk geniaal

51. E-Man - Entering the unknown, na het inleidende muziekje komt de break met de geweldige duistere en tegelijkertijd haast droevige melodielijn en werkt de plaat langzaam naar een climax. Na ruim een jaar grijs draaien draai ik deze plaat zeker nog wel minstens 1x per week, keer op keer kippevel, zoveel kippevel dat het haast eng is! De mooie herinneringen zorgen hier natuurlijk ook een deel voor.