Toevallig heb ik deze LP (Working Together) een week geleden aangeschaft, is een aanrader. De vroege Kool & The Gang vind ik ook meer dan OK en ook Teena Marie kan ik best wel appreciëren.

24. Ashford & Simpson - Don't cost you nothing (1977)



In Nederland roepen de meeste mensen 'Solid' als je de naam Ashford & Simpson laat vallen. Maar dit met elkaar getrouwde artiestenpaar heeft een staat van dienst die teruggaat tot de eerste helft van de jaren zestig.
Als songschrijvers hebben ze een groot aantal klassieke Motown-hits on hun naam staan (Ain't nothing like the real thing, You're all I need to get by en Reach out and touch, om er maar een paar te noemen). Pas begin jaren zeventig probeerden ze het als uitvoerende artiesten.

Aanvankelijk bevatten hun LP's vooral soulballads, later schoof hun muziek meer op in de richting van funk en disco. Dit nummer was hun eerste kleine succesje. Ik heb de originele single nog, die toen ook in Nederland regelmatig op de radio werd gedraaid, zonder dat het een hit werd.

Ze hadden dat jaar trouwens wél hitsucces met Stuff like that, wat ze mede zelf schreven en inzongen (Chaka Khan doet ook mee). Maar het werd uitgebracht onder de naam van Quincy Jones, die de supervisie had over de gelijknamige LP. Ook een heerlijk nummer trouwens.

Ken van Ashford & Simpson alleen het album Street Opera. Dat komt door het soulalbum van de week topic. Dus dit is eigenlijk een totaal nieuw nummer voor mij.
En het is wel een lekker nummer. Leuke toevoeging weer.

Van de hits van Ike & Tina ben ik niet zo'n fan, maar ze hebben zeker wel fantastische nummers, zoals deze die ik nog niet kende (althans niet in hun versie: Nina Simone heeft het zalig gecoverd op haar live-album It Is Finished).

De hit van Ashord & Simpson vind ik dan weer heerlijk: We built it up, we built it up... Maar deze song is zo mogelijk even geweldig.

23. Parliament - Give up the funk (Tear the roof off the sucker) (1975)



Een lijstje met funkklassiekers is natuurlijk niet compleet zonder een bijdrage van George Clinton. Ik ken wel wat oudere platen van hen, maar heb momenteel maar één verzamelaar in de kast staan van Parliament. Die CD, Give up the funk, omvat in elk geval alle 'classics', maar toch ben ik van plan om in elk geval de albums Mothership connection en Motor booty affair eens in zijn geheel aan te schaffen.

Parliament en Funkadelic bestonden grofweg uit dezelfde muzikanten. Maar om contractuele redenen die te ingewikkeld zijn om in één alinea samen te vatten, maakte Clinton er twee bands van. Door de bank genomen kun je zeggen dat Parliament de iets commerciëlere, makkelijker in het gehoor liggende funk maakte, terwijl Funkadelic het speelterrein was voor de echte freaky gedachtenspinsels van Clinton.

Hij experimenteerde met psychedelica, jazz- en rockinvloeden en ook met sex en drugs - en ook dat laatste kwam in de vaak humoristische teksten nadrukkelijk naar voren. Deze video geeft een beeld van hun extravagante stage-shows. Hun albums waren ook qua vormgeving vaak ware meesterwerkjes, inclusief complete stripverhaaltjes.

Maar het gaat natuurlijk om de muziek, en die is zó herkenbaar dat je wel mag stellen dat P-Funk is uitgegroeid tot een op zichzelf staand genre. Vooral de bassline is ijzersterk in dit nummer - met dank aan Bootsy Collins natuurlijk. 'We want the funk!'

Erg lukker nummer dit van Parliament. Mooie keuze gaucho!

22. Rose Royce - Keep on keepin' on (1976)



Mag Rose Royce hoger staan dan Parliament? In mijn lijstje wel, want ik heb altijd een zwak gehad voor dit fantastische stel muzikanten rond zangeres Gwen Dickey. Hoewel ik ook wel hoor dat hun muziek zo zijn beperkingen heeft (te eenvormig van stijl bijvoorbeeld), hebben ze toch een flink stel klasse-nummers in hun repertoire.
Car wash is natuurlijk een onverwoestbare disco-hit, met de bekendste zeven 'hand claps' uit de popgeschiedenis, en ook het veel gecoverde Wishing on a star heeft voor mij de status van soulklassieker.
Maar het was natuurlijk een anoniem en gezichtsloos gezelschap. Waarschijnlijk is dat de reden dat hun reguliere albums op het Warner/Whitfield label nooit op CD zijn uitgebracht, afgezien van In Full bloom. Ik hoop dat dat ooit nog eens gebeurt, maar aangezien zelfs hun 'best of' album inmiddels out of print is, zie ik dat niet zo snel gebeuren.

De muzikanten waren bij Motown al de instrumentale begeleiders van The Undisputed Truth (zie nummer 43) en ook op de platen van Stargard (zie 29) verzorgen ze de instrumentale backing.
Mijn eigenlijke keuze, Pop your fingers, kon ik nergens vinden, dus ik heb maar gekozen voor een minder bekende track van hun debuut: de filmsoundtrack van Car Wash. Niet een van hun meest funky tracks, maar wél een waar de stem van zangeres Gwen Dickey goed tot zijn recht komt.

Leuk nummer!

Rose Royce daar ga ik nog veel meer van checken in de toekomst.

21. George Duke - Dukey stick (1978)



Toetsenvirtuoos George Duke speelde ooit bij Frank Zappa in The Mothers (en had daar volgens mij méér invloed op het muzikale concept dan algemeen wordt aangenomen). Maar hij verdiende vooral zijn sporen als producer en arrangeur voor een hele trits artiesten op het snijvlak van funk, jazz en R&B.

Zelf heeft hij sinds begin jaren zeventig ook een heleboel platen gemaakt. Die vallen op door een sophisticated, maar tamelijk gladde en anonieme sound, die ik persoonlijk graag mag horen, maar waarvan ik me kan voorstellen dat het niet bij iedereen in de smaak valt. Luister bijvoorbeeld maar eens naar Funkin' for the thrill of Ride on love (ook op YouTube te vinden)

Zijn oudere platen hebben nog een wat ongepolijster funk-geluid en daarop valt voor de echte funk-liefhebber dan ook het meeste te genieten. Met name nummers als Reach for it en deze Dukey stick zijn echte funk-jams die het meer van de groove dan van de melodie of de vocalen moeten hebben. Dat geldt ook voor zijn samenwerking met Stanley Clarke, één van de beste funkbassisten ter wereld. Het levert in elk geval buitengewoon swingende muziek op.

En nee, in tegenstelling tot wat veel fans denken: de 'Dukey stick' is niet de mini-Moog die hij tijdens toernees in deze periode rond zijn nek had hangen. Op zijn eigen website zegt hij er dit over:

"The Dukey Stick was, and still is, a magic wand in the tradition of Star Wars, but with a finely tuned funk alignment. I should also mention that we had a huge globe that used to travel with us which housed my plexi mini moog (which also could light up). On tour, we'd stage a ceremony for the unveiling of the instrument. The Dukey Stick was the magic Wand that caused everything to happen."

Natuurlijk, dat begrijpen wij toch...

Duke is cool!

Dat wordt zoeken in de tweedehands-bakken, want hun originele opnames zijn nauwelijks meer te krijgen. En de meeste van hun reguliere albums zijn niet eens op CD uitgebracht, hoewel je de LP's vrij gemakkelijk kunt scoren.

Een waarschuwing is wel op zijn plaats voor de CD's die nog gewoon leverbaar zijn: het merendeel is rotzooi, uitgebracht door obscure labeltjes, en bevat live-versies, opnieuw opgenomen versies of remixen, die over het algemeen nauwelijks te pruimen zijn. Eigenlijk zijn alleen de CD's van hun oorspronkelijke platenmaatschappij Warner de moeite waard, want die bevatten originele opnamen.

En de soundtrack van Car wash (op het MCA-label) is ook nog wel te krijgen op CD. Oorspronkelijk een dubbel-LP die op 1 CD gezet is, dus qua speelduur krijg je in elk geval waar voor je geld. Leuke muziek als je van dat soort Blaxploitation-achtige muziek uit de jaren zeventig houdt. Maar het blijft een soundtrack, met veel van die korte instrumentale tussenstukjes.

Rose Royce is inderdaad een uitstekende, ondergewaardeerde groep. Dit is een prima verzamelaar, al staat de song van Gaucho er jammer genoeg niet op. Dat nummer van George Duke is ook een ontdekking, dank daarvoor.

20. Marvin Gaye - Funk me (1981)



Tijd voor de Top 20 - en daarin komen we de échte giganten tegen. Betere soulmuziek dan die van Marvin Gaye is er bijna niet te vinden. Niet alleen was de man gezegend met een onvergelijkbaar hemelse stem, hij is er ook mede verantwoordelijk voor dat de soul in de jaren zeventig een ander gezicht kreeg: afgewogen composities, sterke teksten die niet alleen over een intense liefdesbeleving gingen, maar waarin hij ook de aandacht vestigde op politieke issues en de gevaren die mens en milieu bedreigen.

Samen met iemand als Stevie Wonder zorgde hij ervoor dat de soul volwassen werd en gezien werd als een muzieksoort die ook op een volledig album helemaal tot zijn recht kwam.

Maar soms wordt al te gemakkelijk over het hoofd gezien dat Marvin Gaye ook een reeks prachtige funknummers op zijn repertoire heeft. Ik had al wat individuele albums van hem voordat ik daar met deze budgetverzamelaar op gewezen werd. Eigenlijk een pracht-album op zichzelf, met naast bekend werk ook wat obscure pareltjes.

Dit nummer komt van een van zijn latere albums, het wat onderschatte In our lifetime. Uit 1981, maar wel degelijk met een seventies-feel, want opgenomen in 1979. Prachtige muziek: opnieuw die hemelse stem, ondersteund door een heerlijke bassline.

Dit nummer is absolute top!

Rose Royce verdient echt wel deftige CD-releases, maar zelf heb ik geen problemen met tweedehandse LP's.

Die van George Duke is zeker een van de mooiste ontdekkingen totnogtoe. Ik herkende zijn naam wel, van 'Reach For It' en van een gastbijdrage op Jill Scott's recentste album.

Deze Marvin ken ik ook niet. Misschien minder essentieel als eerder werk, maar verdient zo te horen wel zijn plekje binnen de muziek.

19. Commodores - Thumpin' music (1976)



The Commodores maakten in de loop van de jaren zeventig dezelfde ontwikkeling door als bijvoorbeeld LTD en Kool & the Gang. Aanvankelijk vormden ze een hechte unit die onvervalste, bijtende funk produceerde, totdat ze doorkregen dat het meer gestroomlijnde werk, en met name de ballads, beter verkoopbaar was en dus voor meer inkomsten zorgde. Nou vond ik de Commodores ook in hun nadagen nog best te pruimen, inclusief de ballads van Lionel Richie, maar hun beste werk dateert toch uit hun begindagen.

Overigens is het opvallend dat ook die vroege albums een zeer gevarieerd muzikaal palet boden: softsoul, funk, rock, zelfs country-achtige nummers. Maar bijna elk bandlid droeg nummers aan en ze werden ook door verschillende groepsleden gezongen. Pas toen de ballads van Richie eind jaren '70 uitgroeiden tot de grootste hits, werden the Commodores vooral daarmee vereenzelvigd.

Machine Gun, The Zoo, Slippery when wet en Fancy Dancer waren de eerste bescheiden funky hitsuccessen, maar deze albumtrack van hun vierde en meest funky LP Hot on the tracks is altijd een favoriet van mij geweest. Al heb ik 'm ontdekt door een ballad: het nummer stond op de B-kant van de single Sail on en wees mij destijds als tiener in de richting van de rauwe Commodores-funk uit de begindagen.
We was a bumpin', a swingin', a singin' aloud, and screamin' Dynomite!

Die van George Duke en Commodores vind ik goede nummers. Machine Gun van Commodores vind ik ook een goed nummer van hun.
George Duke treedt volgende week op in Amsterdam met het Metropool Orkest. Kaartjes vind ik wel erg prijzig. € 55 of € 67 afhankelijk van plaats.

18. Slave - Snap shot (1980)



De zoveelste funkgroep die in de jaren zeventig een fantastische groove kon neerleggen. Ze kwamen uit Dayton in de Amerikaanse staat Ohio, wat kennelijk goede grond is voor funkmuziek. Bands als The Ohio Players, The Dazz Band en Dayton komen er ook vandaan.

Slave is altijd tamelijk onbekend en onderschat gebleven, ook al scoorde ze met hun eerste single Slide een monsterhit in de VS in 1977. Daarna maakten ze een paar prima funkplaten, waarvan ik Stone jam uit 1980 nog altijd de beste vind. Die leverde ook de meeste hits in de Amerikaanse R&B-lijsten op, waaronder dit nummer. Maar met uitzondering van Slide haalden ze nooit de 'echte' hitlijst, de Billboard Hot 100.

Steve Arrington, die in de loop der jaren promoveerde van percussionist en drummer tot zanger van de band, ging later solo en scoorde in '85 zelfs een Nederlandse top 40 hit met I feel so real. Een leuk R&B-nummer, maar het echte funk-gevoel was toen al ver naar de achtergrond gedrongen. Geniet daarom nog maar even van deze Snap shot. Het vrolijke plaatje krijg je er gratis bij.

Damn, hier ga ik volgende keer toch eens wat plaatjes van zoeken! Superrrlekkerrr!

Ik ga mee met kemm. Lekkere plaat.

17. Teddy Pendergrass - Get up, get down, get funky, get loose (1977)



Behalve Steve Arrington (en Phil Collins natuurlijk) zijn er méér beroemde zangers die hun carrière als drummer begonnen. Theodore Pendergrass bijvoorbeeld. Hij had natuurlijk wel gospel gezongen in het kerkkoor, maar zijn eerste schreden op het muzikale pad zette hij als drummer in verschillende lokale bands.

Ook toen hij toetrad tot Harold Melvin & the Blue Notes nam hij aanvankelijk op de drumkruk plaats, maar de naamgever van de band had al snel in de gaten dat hier een gigant van een soulzanger stond. En dus werden de hits van de band dan ook allemaal gezongen door 'Teddy', zoals zijn koosnaam bij zijn vooral uit vrouwen bestaande aanhang luidde.
Toch leidde de naamgeving uiteindelijk tot een scheiding der wegen en volgde de onvermijdelijke solocarrière, die hem vooral succes opleverde met ballads. Maar af en toe kon hij ook uitstekend 'loos' gaan op een funky groove, zoals deze notering bewijst. Ik geef de voorkeur aan de studio-versie, maar deze live-uitvoering mag er zeker ook wezen.

Het verbaast mij eigenlijk dat Pendergrass nooit in één adem met het illustere rijtje legendarische soulzangers (zoals Marvin, Otis, Donny en Jackie) genoemd wordt. Zou dat komen omdat hij nog leeft? Hij heeft in elk geval tegenslag genoeg gehad in het leven: door een auto-ongeluk zit hij sinds 1982 in een rolstoel, en ook zijn stem heeft daaronder te lijden gehad.

Teddy!! Een goede artiest die mijn inziens veel meer aandacht verdiend als hij nu krijgt.

16. Rick James - Bustin' out (on funk) (1979)



Ook Rick James verdient een plaatsje in de top 20. De in 2004 overleden gitarist en bassist was weliswaar geen groot zanger, maar wist zijn platen altijd wel een geweldige groove mee te geven.

James Johnson jr. nam zijn artiestennaam aan in de jaren zestig als lid van de semi-legendarische groep Mynah Birds, waar ook Neil Young nog een tijdje van deel uitgemaakt heeft (al is mij nooit duidelijk geworden of ze ooit samen op het podium gestaan hebben).
Op eigen kracht was hij al snel succesvol: zijn eerste single You and I bracht het tot de eerste plaats van de Amerikaanse R&B-lijsten en daarna was het goud en platina wat de klok sloeg. Met als hoogtepunt natuurlijk het album Street songs en de tophits Superfreak en Give it to me baby.
Als producer nam hij ook The Temptations (eenmalig, met de hit Standing on the top), Teena Marie en The Mary Jane Girls onder zijn hoede.

Zijn carrière raakte in het slop toen zijn losbandige levensstijl (vrouwen, drank en vooral en stevige cocaïneverslaving) zijn tol eiste en hij onder meer twee jaar de cel in ging. Hij stierf uiteindelijk aan een hartaanval en het blijft een beetje wrang dat hij zijn enige Gramma Award dankte aan het feit dat MC Hammer de bass-riff van Superfreak gebruikte voor You can't touch this.

Van de enige Rick James-cd in mijn collectie (de fantastische dubbelaar Anthology) kies ik vandaag voor een nummer dat opnieuw het F-woord in de titel heeft. Moddervette, onweerstaanbare funk!

Naar mijn mening staat Teddy toch een klein trapje lager dan een Marvin of een Donny, maar ik me voorstellen dat mensen hem een gelijkwaardige zanger vinden. Waarom hij dan nooit genoemd wordt heeft mss met de periode te maken waarin hij opkwam. Ik denk dat vanaf eind jaren '70 de stem zelf minder belangrijk begon te worden, en persoonlijkheid des te mee. Correct me if I'm wrong. Daarnaast worden zangers ook vereenzelvigd met hun songmateriaal, en dat is bij Pendergrass toch een heel stuk minder legendarisch dan bij Gaye of Otis Redding. De ballads die ik van hem ken vind ik precies ook sterker dan dit funky nummer.

Van Rick James ga ik ook nog de platen in huis moeten halen (liever geen compilaties), want dit klinkt weer bijzonder goed!

@kemm: daar kan ik me wel in vinden. Misschien had hij succes in de 'verkeerde' periode, in een tijd dat de stem niet meer als eerste bepalend was voor de vraag of je tot de écht grote soulzangers gerekend kon worden.
En daarnaast heb je gelijk wat het songmateriaal betreft. Ik vind met name een aantal ballads van hem hemeltergend mooi (Love T.K.O., The whole town's laughing at me), want daarin komt zijn stem natuurlijk het beste tot zijn recht. Maar het aantal echte klassiekers dat hij opnam is inderdaad een stuk kleiner dan bij Marvin of Otis.

Wat ook meespeelt is het feit dat hij zijn platen opnam voor het Philly-label. Hoewel die nummers vaak swingden als een trein, waren ze (voor toenmalige begrippen) vaak toch aan de gladde kant, met disco-achtige ritmes en veel strijkers enzo. Maar in feite past dat ook binnen het argument wat jij al noemde: de tijd waarin hij opkwam.

Even een tussenstandje - een overzicht van de nummers 29 t/m 16:

29. Stargard - What you waitin' for (1978)
28. Alphonse Mouzon - Snowbound (1974)
27. Teena Marie - Behind the groove (1980)
26. Kool & the Gang - Caribbean festival (1975)
25. Ike & Tina Turner - Funkier than a mosquito's tweeter (1971)
24. Ashford & Simpson - Don't cost you nothing (1977)
23. Parliament - Tear the roof off the sucker (Give up the funk) (1975)
22. Rose Royce - Keep on keepin' on (1976)
21. George Duke - Dukey stick (1978)
20. Marvin Gaye - Funk me (1981)
19. Commodores - Thumpin' music (1976)
18. Slave - Snap shot (1980)
17. Teddy Pendergrass - Get up get down get funky get loose (1977)
16. Rick James - Bustin' out (on funk) (1979)

15. James Brown - It's too funky in here (1979)



Misschien dachten jullie al: waar blijft-ie toch? Want 'the hardest working man in show business' mag zich dan vele titels hebben toegemeten, de titel van 'godfather of soul' is meer dan terecht en mag wat mij betreft worden uitgebreid tot 'the godfather of funk'.

Het gaat net iets te ver om te stellen dat hij het allemaal in zijn eentje bedacht heeft, maar veel scheelt het niet. Immers, hij was de eerste die met die unieke wisselwerking tussen basgitaar en drum kwam in Funky drummer. Of denk maar eens aan de volledig synchroon spelende blazerssectie in Cold sweat. Verder kun je van Brown zeggen dat hij in de tweede helft van de jaren zestig voorop liep met het uiting geven aan het zelfbewustzijn van zwarten in de Amerikaanse samenleving, getuige een nummer als Say it loud, I'm black and I'm proud.

Eind jaren zeventig was hij een stuk minder toonaangevend, en misschien eerder een navolger geworden dan een trendsetter. Maar ik blijf het opvallend vinden dat hij er rond deze tijd goed in slaagde om bij te blijven met de muzikale ontwikkelingen.
Dit nummer uit 1979 heeft duidelijk disco-achtige invloeden, maar het blijft onmiskenbaar de eigen stijl van James Brown. In de jaren tachtig ging die adaptatie hem een stuk minder goed af, vind ik.

Het is overigens zeker niet zijn beste nummer, maar wees gerust: in de top 10 komt hij nog een keer langs.

Slave, Commodores en Rick James zijn mooie ontdekkingen. Teddy Pendergrass vind ik toch ook een klasse lager spelen dan Otis, Marvin en andere Curtis'en. James Brown heeft wat mij betreft heel wat betere songs, maar hij blijft inderdaad de ultieme godfather of funk.

Love T.K.O van Teddy Pendergrass is echt een topnummer. Ook zijn werk met Harold Melvin & The Blue Notes is best verdienstelijk. En James Brown blijft uiteraard een baas.