20. Morphine - Buena

Mark Sandman (de leadzanger) overleed tijdens een optreden in Italië aan een hartaanval. Dan weet u dit alvast. En voor ik het vergeet: Morphine is de beste band ooit. Naar mijn uiterst bescheiden mening uiteraard.

Het is een vrij unieke band die blues en jazz met rock combineert. Samen met de lage, intieme stem van Sandman vormt het geheel enorm innemend. Wat ik vooral zo mooi vind, is hoe alles naadloos in elkaar steekt: de zang, bas, sax, orgel, percussie. En nog het meest opmerkelijke, geen gitaar! Er is een prachtige cohesie te vinden in de muziek. Telkens als ik weer wat van ze opzet, wat de laatste tijd niet zovaak is, merk ik die eensgezindheid. Prachtige band, kan ik u vertellen. Zeker het nader beluisteren waard en dat is nog een understatement.




Om de veelzijdigheid van deze band te tonen nog wat meer linkjes:

YouTube - Morphine Good - album "Good" (1992)
YouTube - Morphine - Souvenir
YouTube - Morphine - The Night

Het is een beetje vals spelen, maar wat deert het?

Beste band is msh wat overdreven maar hij komt toch zeker in mijn top 25

Dan ben ik benieuwd wie de derde MuMe-gebruiker is die naast ons de naam Michael Hurley wél iets zegt.

Op zijn laatste album "Ida Con Snock" wordt hij overigens bijgestaan door leden van de indie-folk groep Ida.

Zijn bijdrage op de soundtrack van de HBO-serie Deadwood is een van zijn "vrolijkere" nummers.

Nu alleen nog op zijn platen stemmen en dan ben ik helemaal gelukkig.

19. Neil Young - Ambulance Blues

Neil Young was één van de redenen die mij afstand deed nemen van het wereldje van Hiphop. Dat kwam omdat ik nog nooit eerder zo’n soort muziek had gehoord, en Hiphop wist mij al een tijd niet meer te verrassen. Maar waarom ik zo onder de indruk was van zijn muziek, was omdat het zo oprecht overkwam, wat ik overigens ook wel miste bij Hiphop. Een zin als but you know me, and I miss you now. Zo ontzettend simpel, maar met de emotie en overgave dat het gezongen wordt geeft het een hartverwarmend gevoel. Neil Young is geen geweldige zanger, technisch gezien. Soms zingt hij ronduit vals, maar dat deert niet. Want hij meent het. Hij meent elk woord dat hij zingt. Meer verwacht ik ook niet.

18. Nina Simone - Four Women

Toen ik voor het eerst in aanmerking kwam met Nina Simone dacht ik dat ze testosteronpillen slikte. Eigenlijk gewoon dat ze een man was. Dat bleek dus niet het geval en mijn verbazing was toch best groot. Tracy Chapman had hetzelfde effect op mij. Ook zij zette mij op het verkeerde been. Maakt verder niet heel erg veel uit, maar ik dacht ik zeg het even. Het is wel een karakteristiek kenmerk van haar. Ik vind het trouwens wel mooi, hoor. Een prachtige stem heeft ze. Ben verder niet zo bekend met haar oeuvre, waar ik me ergens voor schaam, maar ze heeft een paar prachtige nummers gemaakt. Het zal geen verrassing zijn dat die vaak te maken hadden met de positie van de zwarten. Het door mij gekozen nummer handelt ook dat thema.




De Hiphoppers onder jullie zullen waarschijnlijk direct aan Reflection Eterenal denken.

Hier wordt het nummer nader belicht.

'Four Women' is echt knap gedaan van Nina! Een dame die zowel eigen nummers als interpretaties van andermans nummers erg sterk kan brengen. Ik ken ook nog veel te weinig van haar albums (het zijn er ook zoveel), maar een goeie beginplaat is denk ik wel Pastel Blues (1965) met de definitieve versie van de spritual 'Sinnerman'.

Strange Fruit van Billie Holiday bijvoorbeeld is schitterend gedaan.

Nee?

Verder vind ik het een beetje een lang nummer voor de weinige veranderingen die er optreden.

Neil Young had ook bijna mijn Top 50 bereikt. Mooi nummer

Reflection Eternal - Expansion Outro, fo(u)r Women

Ik zou zeggen, luister aandachtig wanneer Kweli begint met praten en vergelijk de teksten van beide nummers.

Oh haha, ik zit geconcentreerd naar die basslijn te luisteren en hoor die sample maar niet .

Nina Simone is een gewelde zangeres .... Deze heb ik leren kennen toen ik per vergissing een plaat van haar kocht. Die vergissing werd al snel rechtgezet toen ik de plaat uitluisterde

17. Norah Jones & The Peter Malick Group - Heart of Mine

Norah Jones kennen we van de muziek die je opzet als je bezoek krijgt. Niet daadwerkelijk iets toevoegend, discreet, wat niet echt opvalt, maar het is wel fijn om muziek op te zetten. Dat hoort nou eenmaal zo. En als er een stilte valt zal die onmiddellijk worden opgevuld door zinnetjes als 'come away with me and we’ll kiss'. Of als je na al die uren hard werk even tot rust wil komen. Geen Metallica, nee, daar dient Norah Jones voor. Easy listening. Niet te vaak, want anders valt de eentonigheid op. En dat doet geen eer aan de zekere schoonheid die Norah Jones' stem, hoe je het ook wendt of keert, bezit. Paar jaar terug toen ik haar voor het eerst hoorde, was ik verkocht. Het had iets herkenbaars en de zogenaamde saaiheid viel mij niet op. Daar is onderhand wel deels verandering in gekomen, maar of ik daar zo tevreden mee ben weet ik niet. Want dat waren mooie momenten toen ik weg kon dromen op haar muziek en het tegelijkertijd ook kon waarderen. Ik zeg het met schaamrode wangen, maar ik was zelfs verliefd. Ik ben ook een mens, wie had dat gedacht!




Haar werk met Peter Malick Group is totaal anders dan haar solo werk. Wat ik overigens best jammer vind, want naar mijn mening is de bluesy insteek van de TPMG nummers enorm passend bij Norah Jones én nog van ijzersterk niveau. 'Heart of Mine' is volgens mij een cover van Dylan, en als je dat zo goed brengt dan hoor je wel enige vorm van erkenning te krijgen. Die krijgt ze dan ook van mij. En natuurlijk TPMG.

Ik raad iedereen ook de EP aan die Jones samen met TPMG heeft gemaakt, zeer sterk naar mijn mening. Zelfs al vind je de nummers die je op tv hebt voorbij zien komen niks aan, probeer die EP uit. Het is totaal anders en ik verzeker je dan ook dat je het op z'n minst te pruimen zult vinden.

Voor degene die nog twijfel, hier nog een geweldig mooi nummer:

All Your Love

Ambulance Blues

Nina Simone

What more to say?

Hier is niet zo heel veel animo voor zie ik..

16. Buddy Guy – Baby, Please Don’t Leave Me

Bluesrock van de bovenste plank. De doorleefde stem van Guy en die geweldige composities zorgen voor puur genot. Ofzo..

Buddy Guy! Erg coole muziek

15. Nusrat Fateh Ali Khan & Michael Brook - Crest

De kans is aanwezig dat mensen Nusrat kennen van zijn samenwerking met Massive Attack. Daarnaast is hij ook te horen op een aantal soundtracks, zoals 'Dead Man Walking'. Maar dan houdt het volgens mij ook op, voor de meesten. Nusrat Fateh Ali Khan staat het meest bekend om de muziek dat bekend staat als qawali. Een soort van hymne, dat voortkwam, ongeveer 700 jaar geleden, vanuit het soefisme gevestigd in het zuiden van Azië. Dit doet er verder niet toe, het gaat om de muziek. Ik ben ermee opgegroeid, het is een deel van mij geworden. Nusrat Fateh Ali Khan. Die naam alleen al maakt zoveel los bij mij. Het is muziek dat mij mijzelf doet vergeten. Ik ga er zo intens in mee, dat ik niet alleen mijzelf, maar in staat ben om alles om mij heen te vergeten. Het is zo innemend en meeslepend.. Bijna niet te omschrijven. Jeff Buckley, een grote bewonderaar van Nusrat, waagde een poging:

I remember my senses fully froze in order to feel melody after melody crash upon each other in waves of improvisation; with each line being repeated by the men in the chorus, restated again by the main soloists, and then Nusrat setting the whole bloody thing alflame with his rapid-fire scatting, turning classical Indian Solfeggio (Sa, Re, Gha, Ma, Pa, Dha, Ni) into a chaotic/manic birdsong. The phrase burst into a climax somewhere, with Nusrat’s upper register painting a melody that made my heart long to fly. The piece went on for fifteen minutes. I ate my heart out. (...) I felt a rush of adrenaline in my chest, like I was on the edge of a cliff, wondering when I would jump and how well the ocean would catch me: two questions that would never be answered until I experienced the first leap.

That is the sensation and the character of Qawwali music, the music of the Sufis, as best I can describe it.

In between the world of the flesh and the world of the spirit is the void. The Qawwali is the messenger who leaps empty-handed into the abyss and returns carrying messages of love from the Beloved (Allah). These messages have no words, per se, but at the high point of a Qawwali performance, they come in bursts of light into the hearts and minds of the members of the audience. (Of course, by that time the whole house is either hanging from the rafters, or dancing.) This is called Marifat, the inner knowledge, and it is in the aim of the Qawwali tradition to bring the listener into this state: first through the beauty of the poetry and the weight of its meaning; then, eventually, through the Qawwali’s use of repetition; repeating the key phrases of the poem until the meaning has melted away to reveal the true form to the listener. I’ve seen Nusrat and his party repeatedly melt New Yorkers into human beings. At times I’ve seen him in such a trance while singing that I am sure that the world does not exist for him any longer. The effect it has is gorgeous. These men do not play music, they are music itself.




Dit is trouwens een wat meer Westerse benadering van de Qawwali. Ik heb hiervoor gekozen omdat ik niet weet of jullie de meer traditionele aanpak (met het accordeon, het geklap, de samenzang) wel zouden waarderen. Nusrat’s samenwerking met Brook, een uiterst geslaagde naar mijn mening, leek mij veel vertrouwder.

Prachtig nummer, van een van de beste platen van Nusrat Fateh Ali Khan. Ikzelf kan de oudere nummers ook zeer waarderen, maar ik denk dat deze crossover inderdaad voor het grotere publiek veel geschikter is. Bedankt voor het posten van dit nummer, het heeft mij weer laten bedenken dat ik meneer Khan echt vaker moet draaien.

Interessante post die laatste, al weet ik het nog niet goed na een keer luisteren.
Hoewel geen Norah Jones-liefhebber is die samenwerking inderdaad verrassend leuk ook!

14. Patty Griffin - Rain

Patty Griffin was één van mijn eerste kennismakingen met folk. De tijden dat ik nog 2pac in op nummer 1 had en tot grote verbazing van L_T_B wist ik zowel 2pac en Griffin te waarderen. Hoe is het mogelijk. Toentertijd was Griffin sowieso één van de weinige dingen die ik naast Hiphop opzette. Wat mij toen al opviel was de enorme breekbaarheid, maar ook de oprechtheid in de muziek. Iets dat ik eigenlijk altijd al heb gemist in Hiphop. Dat muziek in staat was om met zo weinig, zoveel los te maken. Dat heb ik toen niet begrepen en daar is ook geen verandering in gekomen. Patty Griffin beschikt over een prachtige, haast ijzige stem, wat me een beetje doet denken aan Cat Power. Rain was het eerste nummer dat ik van haar hoorde en hoewel ik het zelden opzet, denk ik er vaak aan.

Ik wil me niet bemoeien met dit topic sinds ik er van verbannen ben, maar hoe kun je in gods naam oprechtheid missen binnen de hiphop? Breekbaarheid komt er misschien in mindere maten voor, maar ook nu kan ik je nog tal van voorbeelden geven als je dat zou willen. Alhoewel ik denk dat je ze zelf ook wel kent.

Oprechtheid meer in de zin van vol overgave en emoties die van de rapper over worden gebracht op de luisteraar. Het weet mij zelden echt te 'ontroeren'. Dan heb ik het niet over dat ik er van ging huilen, maar ik ging er niet meer in op. Zoals ooit bij JMT waar de muziek ervoor kon zorgen dat ik er helemaal op los ging, dat ging bij mij verloren. Zelfs rappers als Cise Starr, Kweli, Mos Def zijn daar niet in geslaagd. Ik heb altijd gevonden dat er een bij Hiphop een zekere afstand tussen mij en de muziek is geweest. Je hebt uitzonderingen, maar die zijn relatief zo weinig dat het geen naam mag hebben.

En die voorbeelden kun je idd achterwege laten.

Oow, op die fiets, dan kan ik je wel volgen.

Zo'n emotionele klik vind ik eigenlijk in alle soorten muziek zeldzaam, maar ik snap je punt wel. Hip-Hop moet het sowieso wat meer van agressie en frustratie hebben, dan bijvoorbeeld emoties rondom liefde (zoals ik ze me voorstel bij het genre 'folk', maar ik heb me hier totaal niet in verdiept - dus corrigeer me graag) die jij misschien meer zoekt om die link tussen jou en muziek te kunnen maken.

Het ligt altijd een deel bij jezelf, want met sommige genres heb je nou eenmaal meer dan met het andere, maar dat betekent niet dat je andere genres niet kan waarderen uiteraard. Dat liedje van Patty Griffin vind ik mooi, maar het laat me voor de rest koud.

Ik ben ook zo'n gevoelig jochie.

13. Pink Floyd - Bike

Dit nummer stamt uit de tijd dat Syd Barrett zich nog liet gelden bij PF. Op hun debuut na was hij ook nog te horen op het daarop volgende plaat. Toen hield het op. Zijn drugsgebruik maakte hem niet echt een ideaal bandlid. Later maakte PF nog het album Wish You Were Here - prachtige titel overigens - ter ere van de beste man. Of hij daar heel veel van meekreeg zou ik niet weten, hij leed al zo aan zijn drugsgebruik en allerlei andere psychische kwalen dat ik daar mijn bedenkingen bij heb. Gezegd moet worden dat een PF mét of zonder Syd Barrett werkelijk een wereld van verschil is. Syd Barrett was zo’n iemand in wie sommigen een gek zouden zien, en anderen een genie. Ik zie ze beiden wel: een gekke genie. Dat is heel goed mogelijk. Barrett was objectief gezien, zover dat kan, muzikaal niet erg hoogstaand. Althans, dat heb ik mij laten vertellen. En goedgelovig als ik ben neem ik dat maar aan. Maar wat hij, blijkbaar, mist aan techniek, maakt hij voor mij goed aan overgave. Zo innemend kan hij zijn. Op een vreemde, maar zeer aangename manier. Luister maar eens goed naar het debuut van PF, het is een knotsgekke, geweldig speelse en briljante plaat. Je voelt zijn aanwezigheid zo sterk, waardoor zijn afwezigheid in de latere PF ook opvallender wordt. Daar waar PF later toch wel een beetje mak wordt en haast ‘netjes binnen de lijnen kleuren’ muziek, was het toen Syd Barrett er was totale vrijheid. Dat voel ik althans wel als ik de eerdere PF luister. Vrijheid. Wat zag ik, anarchisme! Dat het op zo’n manier tastbaar kon zijn had ik nooit geweten. De creativiteit druipt er vanaf. Het debuut van PF is naar mijn mening de ultieme psychedelica plaat. Ik blijf het jammer vinden dat PF niet op dezelfde voet verder is gegaan na het vertrek van Barret. Oh, en voor ik het vergeet, het was ook nog een zeer charmante zanger.




Ik denk dat dit nummer Barrett het best definieert. Het was volgens mij ook een kind dat totaal opging in zijn eigen fantasiewereld. Hilarisch nummer ook. I’ve got a Mouse and he hasn’t got a house. Geen touw aan vast te knopen, net als Barrett denk ik, waar men ook niet al te veel van begreep. Het is uiteindelijk toch wel een triest figuur geworden, Syd Barrett. Zijn leven verliep nou niet echt soepel en hij heeft altijd geleden onder zijn drugsgebruik en zijn psychische welzijn was ook niet optimaal. Dat vind ik toch wel jammer, want ik denk werkelijk dat de beste man nog zoveel moois had kunnen voortbrengen dan dat hij uiteindelijk heeft gedaan. Volgens mij was hij dan ook allang gestorven voordat hij in 2006 overleed. Helaas..

The lunatic is in my head
The lunatic is in my head
You raise the blade, you make the change
You re-arrange me till Im sane
You lock the door
And throw away the key
There's someone in my head but its not me

Ik vind Pink Floyd een fantastische band maar Bike als beste nummer vind ik een belediging

Rain is trouwens wel een prachtig nummer.

Zoals ik aan het begin al zei, het zijn niet altijd mijn favoriete nummers. De reden dat ik voor Bike gekozen heb is voornamelijk door Syd Barrett en om het verschil tussen de vroegere en latere PF aan te geven en daarmee ook dat ik persoonlijk Barrett's aanwezigheid erg op prijs stel.

Mijn favoriete PF nummer is overigens Brain Damage. En fijn dat je Rain kan waarderen!

12. Leonard Cohen - Suzanne

Het werk van Leonard Cohen is mij nog niet eens zo heel lang bekend. Na het horen van zijn debuut zuchtte ik diep en vroeg mij af: waar bent u al die tijd geweest?!?! Hij had mij bij kunnen staan in al die helse momenten die het leven waarborgt. Wees gerust; daar zullen nog meer van komen. Maar ditmaal zal Cohen aan mijn zijde staan! Leonard Cohen deed mij toen ik hem voor het eerste hoorde enorm veel denken aan de jonge Boudewijn de Groot, met name in dit nummer. Die heeft ook zo'n liefelijke manier van zingen. Een troubadour in hart en nieren. Naast zijn vrij innemende stem, schrijft Cohen ook alleraardigste teksten. Die ik, moet ik toegeven, niet altijd begrijp door de vele symboliek en dergelijke. Toch, een zin als O, take me to the slaughterhouse, I will wait there with the lamb - doet mij, zij het op een wat tragische manier, glimlachen. Wat een held.




Leuke clip, zeker voor degene die wat moeite hebben met de Engelse taal.

Prachtig! Ik heb Leonard Cohen kortgeleden ontdekt, en ik was meteen verkocht. Na het horen van So Long, Marianne besloot ik het album eens te proberen, want dat vond ik toch wel een mooi nummer. En het was meteen raak met Suzanne! Ik was helemaal verkocht, zo mooi. En dan had ik nog niet eens op de tekst gelet.