Zeer recent heb ik kennis gemaakt met de Arctic Monkeys, het is een band waar ik zeker meer van wil horen en misschien live wel wil aanschouwen. Good Girl, Gone Bad is net als het album waar het nummer op staat meer dan redelijk.

7,5

Ja, live lijken ze mij ook interessant. Daar leent hun muziek zich perfect voor.

Good Girl, Gone Bad?

Graag gedaan hoor

Maar....
.... de Arctic Monkeys. Niet mijn ding. Soms best aardig, zoals dit nummer, maar vaak erg jammer. Eigenlijk je eerste mindere nummer in de lijst, naar mijn mening.

Geweldig .

Arctic Monkeys heb ik niet zo veel mee, het is vrij snelle energieke muziek waarvan de energie op een bepaalde golflengte word uitgezonden die ik niet kan ontvangen. En dan vind ik troost in de armen van een vrouw.

Vervuil mijn topic niet!



Who's that girl there?
I wonder what went wrong

43. Ben Christophers - Give Me Everything

Ben Christophers maakt intieme muziek, met de hoofdletter i. Zijn zang doet enorm veel denken aan die van Jeff Buckley, maar ik zou het persoonlijk geen kloon noemen. Al kan ik best begrijpen waarom anderen dat wel zouden doen. Zijn nummers gaan veelal over liefde, het verliezen ervan wel te verstaan. Het interessante aspect dus. De muziek die hij maakt heb ik ooit vergeleken met een mistige, eenzame straat: het heeft iets onheilspellends, iets onbevangen, maar tegelijkertijd meeslepend en vooral herkenbaar. Musici die pad der liefde beliepen, er van afweken, erom weenden en dat met ons deelden. Zij zijn niet zoveel anders dan ons. Alleen zijn ze in staat het te verwoorden. Dat laat ik ook met een gerust hart over aan hen, zeker als het resultaat Ben Christophers is.




Wake up
Slowly, early morning
Days like these I miss you
I think I always will

Meer dan dit kan ik helaas ook niet, en dat hoort genoeg te zijn.

Omdat ik wrs morgen geen tijd zal hebben, plaats ik het nummer voor morgen maar vandaag:

We blijven in de she-is-gone-and-I-miss-her mood.

42. Bob Dylan - Girl from the North Country

Blonde on Blonde was de eerste keer dat ik Bob Dylan hoorde. Ik weet het nog goed: ik lag in bed, rond een uur of twaalf en het regende buiten. Vervolgens kwam Rainy Day Women #12 & 35 voorbij. Dat was me toch wat! Het hele nummer heb ik met een glimlach, dat te groot was voor mijn gezicht, liggen luisteren. Op dat moment wist ik het: die Bob Dylan zal ik wel vaker tegenkomen. Een profetische gedachte bleek dat te zijn. Wel moet ik erbij melden dat ik een klein probleempje heb met Dylan. Hoewel ik zijn zeurderige manier van zingen niet vervelend vind, kan ik er soms weinig mee. Sommige nummers gaan totáál langs mij heen. Maar daar tegenover staat weer dat ik soms dagen zoet ben met het ontrafelen van zijn teksten (re: A Hard Rain's A-Gonna Fall). De Dylan van The Freewheelin' is degene die ik het meest kan waarderen, boven de rockende Dylan: simpel, ingetogen, romantisch, dromerig... Precies zoals de vrouwen die, zowel Bob en ik, begeren.




Soms als ik mezelf erop weer betrap te wandelen voor haar oogleden, zweven zinnen van dit nummer om mij heen. Ik realiseer mij ergens dat ik, als mijn ziel, getergd door de illusies die het leven bevat, gebroken is, ik ooit "For she once was a true love of mine" zal lispelen tot mezelf. Om vervolgens te doen alsof ik niks gehoord heb. Als zij ooit tot mijn verleden behoort - wat onvermijdelijk is - hoop ik dat ze nooit ongemak zal kennen. En ik zie haar voor me; met haar bescheiden lach, wevende vingers. Haar loopje, waar enige vorm van balans ontbreekt. Ogen die opkijken, opzoek naar bevestiging. Ik zal aan haar denken, mij afvragend of ze zich mij herinnert zoals ik haar. Hoewel dat niet het geval zal zijn, maakt dat niet uit. Want de gedachte aan haar alleen voldoet voor het bereiken van gemoedsrust.

Prachtig nummer!

Bob Dylan dat zegt eigenlijk al genoeg. Geen goude keel, maar wel een van de beste zangers die ik ken. Hij houdt het rauw en oprecht.

8

Ben Christophers kende ik nog niet en voorlopig wil ik dat zo houden. Het is nu nog niet muziek waar ik van hou, kan er ook geen cijfer voor geven. Gewoon nog niet mijn kop thee.

Mooi nummer van Ben Christophers inderdaad, en ook een van de mooiere Dylan-nummers!

Gril From The North Country
1 van zijn prachtigste acoustische nummers. Altijd kippenvel bij de regel She once was a true love of mine

Mooi nummer van Ben Christophers.
Maar Bob Dylan heb ik nooit zoveel mee gehad. Kan heel slecht tegen zijn vocale "kwaliteiten".

.... of wegens het gebrek hieraan

Mijzelf stoort het niet, zijn stem past bij zijn nummers en zo erg is het nu ook weer niet.

41. Bert Jansch - Strolling Down the Highway

Bert Jansch heb ik onlangs ontdekt en vind wel dat hij hier hoort. Hij doet mij veel denken aan Nick Drake, zeker als het aankomt op zijn gitaarbehandeling. Het heeft veel raakvlakken met zijn muziek: melancholisch, weemoedig, somber. Het meest indrukwekkende is de diepte, de intensiteit van de muziek, terwijl het bestaat uit enkel een gitaar en vocalen.




Het hele album ligt in de lijn van dit nummer - dat nog gecoverd is door Nick Drake. De beste man is niet al te bekend hier op MuMe, en zoals jullie al aankunnen voelen: ik vind dat een schande.

40. Bob Marley - No Woman No Cry

Als ik mijn jeugd - en begin tienerjaren - zou moeten beschrijven aan de hand van drie artiesten, dan zou Bob Marley er één van zijn. Mijn broer is de verantwoordelijke, dus mijn dank gaat uit naar hem. Bob Marley is in de loop van jaren ook uitgegroeid tot een symbool van de goede tijden die ik heb gekend. Als ik de neiging heb om de nekken van die fluitende vogels te breken - die drang wordt alsmaar groter, grijp ik vaak naar mijn verleden. En dus naar Bob Marley. Hoewel zijn muziek zeker is gemaakt om op te relaxen zoals de zo mooi heet, heeft Bob Marley ook een boodschap. Luister maar naar een nummer als 'Redemption Song'. Hij wilde vrij zijn, en zijn mensen met zich mee nemen. Let my people go. De zwarte Mozes. Het valt mij ook op dat mensen in mijn omgeving die naar Bob Marley luisteren het daar nooit over hebben. Zeg: 'Bob Marley', en men associeert dat met wiet. Ik zie Kunta Kinte.




Dit nummer ken ik als sinds mijn elfde en ik dacht destijds dat het over totaal iets anders ging dan waar het daadwerkelijk om gaat. Ik dacht namelijk dat het ging over een man wiens vrouw hem verlaat en er wordt 'no woman, no cry' gezongen om duidelijk te maken dat vrouwen alleen problemen geven. Dat heb ik werkelijk jaren gedacht. Wat dit nummer zo speciaal maakt is het geluid van de microfoon rond een minuut of 1.50. Het zal wat gek klinken, maar dat is misschien het mooiste stukje geluid dat ik in de muziek heb gehoord. Niet omdat het zo uniek is, hebben wel meer nummers, maar omdat dat moment eigenlijk net als Bob Marley de verbinding is tussen mijn verleden en heden. Als ik dat hoor in de context van dit nummer, komen er zoveel dingen naar boven. Dit is pure nostalgie.

39. Bruce Peninsula - Shanty Song

In mijn zwerftocht in de wereld van folk ben ik de afgelopen weken gestuit op een aantal noemenswaardige dingen. Bruce Peninsula durf ik naar voren te schuiven als boegbeeld van mijn ontdekkingen. De zanger van deze band draagt de naam Matt Cully en hij wordt bijgestaan door o.a. een zangkoor. De muziek die ze maken is niet in één woord samen te vatten. De achtergrondzangeressen zorgen voor gospel, maar je hoort ook country. Zeer veelzijdig dus. Matt Cully heft ook een eigenaardige stem. Mensen die M. Ward kennen zullen hem ook in Cully terughoren. Een rauwe, whisky stem en dat in combinatie met gospel/country folk. Het is wat apart, maar het pakt geweldig goed uit.




Wat ze precies willen zeggen, weet ik niet. Veel folk teksten zitten vol symboliek, metaforen wat het begrijpen van de teksten niet gemakkelijk maakt. Maar dat is misschien ook de charme ervan, want je kunt de nummers je eigen invulling geven. En als je daar niet tot toe in staat bent, blijven de nummers hangen, want je hoort altijd weer wat anders waardoor je denkt het beter te begrijpen. Dat heb ik vaak met Dylan. Leuk is dat, kan ik u melden.

Ik denk dat degenen die deze topic volgen de komende week het met deze drie nummers moeten doen. Ik heb namelijk een zogenaame Proefwerk-week en het zou best handig zijn om te gaan beginnen met leren, wat ik dus nog niet heb gedaan.. Prioriteiten stellen, hè?

Ik zal ze vanavond of morgen even beoordelen. Want sinds ik werk heb, ben ik een druk man en moet ik dit soort dingen plannen.

proficiat!

Drie mooie nummers weer!

Bert Jansch: voor mij een te kaal nummer, dat vind ik niet altijd erg, maar wel als de stem van de desbetreffende zanger mij niet aanspreekt. Ik kan verder vrij weinig van het nummer, alhoewel het me wel laat gapen. 4

Bob Marley: een absolute meezinger, ook een mooi nummer trouwens, maar Bob Marley heeft zeker mooiere nummers gemaakt vind ik. 7,5

Bruce Peninsula: soms een erg zweverig nummer, maar Bruce heeft wel een mooie stem. De instrumentatie is best intens en daarom weet het wel mijn interesse te wekken. 7,5

Werd ik gemist??

Jammer dat je Bert Jansch niet zo denderend vindt, R&P, dat belooft wat voor Nick Drake vrees ik.. En misschien nog wel voor meer artiesten.

38. Ali Farka Touré - Allah Uya

Malinese muziek. Afrikaanse muziek was mij voorheen alleen bekend in de vorm van Fela Kuti, en daar heb ik goede herinneringen aan overgehouden. Dit is toch net wat anders, meer bluesy. Ik begrijp er - helaas moet ik zeggen - niet veel van, maar het maakt wel iets bij mij los. Muziek is universeel, om even een cliché aan te halen.

Ali Farka is in 2006 overleden aan botkanker, dus die zal niet gauw met nieuwe platen komen. Maar er valt genoeg te genieten en dat ga ik in ieder geval zeker doen en ik hoop anderen met mij.




Dat melodietje is toch fantastisch mensen? Goed luisteren naar de fluit(?) vooral, geweldig. Werkelijk geestverheffend.

Aan updates toegevoegd & hier gaan we eens een uurtje voor zitten binnenkort.

Maar het goede nieuws is: zijn zoon, Vieux Farka Toure, schijnt het talent geerfd te hebben! Heb er zelf nog niks van gehoord, maar wel goede dingen over gehoord.

Al Farka Toure, daar kan ik zekers ook van genieten

Dope wereldmuziek, Social Mask, ik had er nog niet eerder van gehoord. Geen idee of het de bedoeling is, maar ik word er wel vrolijk van. Overigens vind ik de instrumentatie wel een stuk leuker dan de zang.

7,5

37. Bon Iver - Skinny Love

Het is herfst. Een blad rukt zich los van de tak waaraan het vast zit, om vervolgens, met de snelheid van een slak met gebroken poten, op de grond neer te vallen. Het heeft een plek in gedachte en probeert daar terecht te komen, maar de wind blaast het in een andere richting. Het vecht nog fel tegen, wordt nog naar verschillende plekken geblazen, maar de door zijn zo gewilde plek bereikt het blad niet. Moedeloos geeft het zich over aan zijn lot: het verliezen van zijn verlangens, zijn liefde. Bon (H)iver betekent weliswaar ‘goede winter’ in het Frans, maar de winter is zo expliciet. Bon Automne was een mooiere naam geweest. Hoe dan ook, de naam weergeeft wel precies waar de muziek over gaat, de periode nadat je inziet dat liefde, net zoals alles in het leven helaas, tijdelijk is.

In For Emma, Forever Ago - prachtige titel ook, al zou ik voor een andere naam kiezen - staat dit fenomeen centraal. En voor mij, die zo gefascineerd is door het tragische van het leven, is de melancholische muziek van Bon Iver een godsgeschenk.




Btw, als je het nu niks vindt, schrijf het dan niet af. Tenzij het gewoon je 'stijl' niet is - wat ik goed kan begrijpen. Gun het wat tijd, onthoudt het nummer en probeer het over een weekje, maandje, jaartje weer. For my sake.