Misschien deze lijst?:

100 Best Guitar Solo´s

Toch ook weer vaak the usual suspects

Misschien onze eigen favoriete gitaarsolo´s toelichten?

Dat is een iets betere lijst, maar die staat ook voor een groot deel vol met Gilmours en Van Halens.

'Vai, Satriani, Malmsteen, zo dan hebben we alle virtuosen ook weer gehad'. Dat gevoel krijg ik er een beetje bij.

Ik luister nu naar de debuutplaat Mahavishnu Orchestra. Dát is nog eens gitaarwerk. Eigenzinnig, origineel, herkenbaar, virtuoos, maar ook melodisch goed (te volgen). Eigenlijk zit er alles in waar een echt goede gitarist aan moet voldoen. Ik word er jaloers van zeg.

In ieder geval één nieuwe ontdekking gedaan d.m.v. dit topic.

Het stuk wat ik hier plaatste, Wings of Karma, komt van de derde plaat: Apocalypse.
Heb deze samenstelling ooit in het Concertgebouw gezien: tweede rij; twee en een half uur of wegdromen of met de bek open, vol ongeloof ,genieten geblazen, en niet alleen van McLaughlin.
Jean-Luc Ponty, groots, Ralphe Armstrong op bas een openbaring en Narada Michael Walden; nooit begrepen waarom hij zich later niet meer als drummer heeft geprofileerd maar meer ging produceren.

Ik heb vorige maand 5 albums van Mahavishnu Orchestra gekocht voor 25 euro, ik ben er heel erg blij mee.

twee van mijn Mahavishnu Orch. lp's zijn niet meer te draaien, 1 heeft zelfs een hap er uit: dank u juffrouw de interieurverzorgster

Dus mijn vraag: Don een bijzonder geval van geluk of gewoon ruim verkrijgbaar?

Ruim verkrijgbaar, online zelfs voor 13 euro: Mahavishnu Orchestra - Original Album Classics - Col CD Album GROOVES-INC.

Jeetje eerste 5 cd's voor nog geen 13 Euro?
En per stuk onder de 5?
Dank je Stijn voor de link

Boven de 20 euro bestellen en het wordt nog gratis verzonden ook.

De reden dat ik voor The Dance heb gekozen, is omdat ik die solo verdomd goed vind. Als je bezieling wilt zien, ben je beter af met deze versie:

Ik heb liever muziek met een (duidelijke) gedachte erachter. Geen veredelde jamsessie.

Dat vind ik toch een wat denigrerende opmerking. Bovendien sla je de plank dan behoorlijk mis. Een echte virtuoos is vaak op hoog niveau geschoold, en kent zoveel muzikale theorie dat er zelden géén gedachte achter zit. Deze herkennen, en er voor open staan is een tweede.

Bij jamsessies moet je eerder aan Jimi Hendrix denken.

Niet dat Hendrix geen goede gitarist is, maar dan spreek ik echt over de gitaristen die daar nog boven staan, waarbij het lijkt alsof ze alles wel kunnen.

Veilig binnen de lijntjes kleuren noem ik dat.
Goh, mijn kind kan zo goed tekenen, zei de moeder waarvan het kind de kleurplaat had ingestuurd.....
Zo ongeveer zie ik dat in mijn ogen en oren bijna kinderlijke en onoriginele gitaarspel van Buckingham ( ja o.a. gejat van Dire Straits, die weer gejat had van etc., etc. en tevens een aanzienlijk Cinnamon Girl gehalte)...ach als je het nou had over McVie's basspel ah la, maar deze solo...nee.
Het is niet slecht, daar heb ik het zelden over, maar er ontstaat geen opwinding in mijn brein of zo iets,als ik dit hoor.

En bijvoorbeeld het Mahavishnu Orchestra/ McLaughlin improviseert , dit is geen jamsessie.
Beluister het studio origineel; het betreft hier een volwaardig compositie, met complexe structuren en partijen. Hier zitten vele, vele gedachten achter.

Stijn je waardeert de muzikale bagage van Hendrix toch niet helemaal naar waarde denk ik ; je kunt pas op een dergelijke wijze jammen, en varieren ( niet hetzelfde) als je vele muzikale kilometers hebt gemaakt. Vergeet niet de jaren dat hij jan en alleman begeleidde in het chitlin circuit: reken maar dat je daar een hele dikke rugzak aan kunde, kennis en ideeen en muzikaal vermogen opdoet.

Ik geef je helemaal gelijk hoor. Hendrix heeft jarenlang uit allerlei hoeken ervaringen opgedaan, en inderdaad veel sessiewerk gedaan. Het Room Full of Mirrors boek behandelt dat ook erg helder.

Daar houd je veel ervaring, kennis en een goed gehoor aan over, maar Hendrix was geen geschoolde muzikant, en geen (groot) kenner van muzikale theorie. Ook geen componist in de klassieke zin van het woord. Hij kwam vooral via jammen tot zijn composities.

Ik heb verder ook niet gezegd dat dit de verkeerde manier is. Lang niet iedereen komt op deze manier tot sterke nummers, maar omgekeerd zijn geschoolde muzikanten vaak ook oersaai en voorspelbaar (omdat ze alles volgens de regels doen). Deze grijze middenmoot sla ik liever over. De echt groten der aarden weten hun 'jamvermogen' of hun theoretische kennis en uitmuntende techniek om te zetten in iets van hoge kwaliteit. Bij jammen juist doordat ze de regels loslaten en zo tot iets verrassends komen, en d.m.v. dermate veel theoretische kennis dat je oplossingen ziet die buiten de geijkte paden liggen (bijv. aparte maatwisselingen of toonladders uit verschillende stijlen op een geslaagde manier met elkaar verbinden).

Klopt woord voor woord wat je zegt;
legendarisch de anekdote dat Miles Davis en Hendrix samen aan het jammen waren en Davis vroeg iets in een bepaalde toonsoort te spelen, en Hendrix dat niet kon.
Daar had McLaughlin toen die bij Miles speelde geen last van.

Des te groter Jimi's talent denk ik dan; geen theoretische achtergrond, en ondanks die handicap (?) toch dat oeuvre.

Je kunt ook duidelijk het verschil in benadering horen als je naar McLaughlin en Hendrix luistert, de meer theoretischer benadering maakt het soms complexer, soms wat afstandelijker ook, maar kan gelukkig toch ook heel teder zijn.
Hendrix blijft zeker in de basis een bluesman, aards, funky, geil soms...iets waar ik McLaughlin muzikaal gezien nooit op heb kunnen betrappen

Het is een toch vreemde lijn om op te balanceren blijkbaar; hoe ga je om met je muzikale bagage?

De een doet Conservatorium, slaagt Cum Laude en produceert zijn leven lang niets van blijvende waarde,
de ander leert op straat hier en daar een akkoord en maakt muziek van grote emotionele of historische waarde. Denk bijvoorbeeld aan een Robert Johnson of een Seasick Steve in de huidige tijd.

Is dat niet precies wat ik zeg? Muziek gebruik ik om te ontspannen of om juist geëmotioneerd te raken. In ieder geval om geraakt te worden. Ik wil geen muziek die je alleen kan appreciëren als hooggeschoolde of waarbij je 30 keer moet luisteren en er dan nog steeds niks van snapt. De nummers die ik niet ken na 10 keer en die ik goed vind, zijn op één hand te tellen.

Minstens even goede en zonder die aanloop naar de solo had ik de solo lang niet zo goed gevonden.

Met die laatste zin zeg je, in iets andere woorden, wat ik bedoel met geen duidelijke gedachte. Er zitten zoveel gedachten achter dat je er in kunt zien wat je wilt. Multi-interpretabel zou je het kunnen noemen. Dit is niet de reden dat ik muziek luister.

Vandaar dat ik het jazz-genre hierdoor niet zo interessant vind. De enige jazz-artiest die me tot nu toe heeft weten te raken is Miles.

Het wordt steeds helderder; muziek moet voor jou eenduidig, niet te gecompliceerd en prettig om aan te horen zijn; so be it.
No sharp edge for Chevy...

Maar misschien moet je leren wat minder grote woorden in je mond te nemen, zoals je uitspraak over jazz. 't is maar een tip.

Die box heb ik, ik had hem voor 25 euro. 5 euro per CD vind ik toch erg mooi.

Chevy, als ik je een Jazz-album mag aanraden wordt het deze:

Herbie Hancock - Head Hunters

Een heerlijk funky album wat heel goed in het gehoor ligt. Probeer hem maar eens, van daaruit ben ik verder de Jazz in gedoken.

...en de geluidskwaliteit?

....tsja...de verleiding is groot, maar laat ik het houden op: ik hoop voor je dat een open mind ooit eens komt.

Ik ben zeer tevreden met de geluidskwaliteit. Hij is aan te raden. Ik had Between Nothingness and Eternity eigenlijk al op CD maar de kwaliteit was niet zo geweldig, nu heb ik die box en daar klinkt hij veel beter op.

Okee Don, weet genoeg, bestellen dus.
Hoe zijn die vijf schijven 'verpakt'? In 1 doos? Vijf losse doosjes?

Dunne kartonnen hoesjes (wel met originele hoes) in een kartonnen doosje. Je kan ze er dan aan de zijkant uitschuiven.

De kartonnen hoesjes zijn ruim genoeg dat je geen risico op krassen loopt. Ik heb zelf de setjes van Little Feat en Poco hiervan, ben er erg tevreden over.

Ik ben het verder wel met Oldfart eens dat wij het allemaal niet zo kwaad tegenover chevy93 bedoelen, maar dat het een beetje storend is dat er meteen allerlei standpunten worden ingenomen. Je hebt Mahavishnu Orchestra nu één keer gehoord, en hoeveel jazz heb je nog naast Miles Davis gehoord (jazz is nml. minstens zo divers als rock)? Je hoeft niet overal meteen een mening over te hebben, dat kan ook niet.

Om nog eens wat gitaristen te noemen, dit vind ik ook geweldig:

YouTube - Chet Atkins "Orange Blossom Special"

YouTube - Les Paul & Mary Ford How High the Moon

Zoiets staat helaas ook niet in deze lijst, terwijl ik van enkelen in deze lijst zeker weet dat ze door hen beinvloedt zijn. Mooi aan Atkins vind ik hoe relaxt en eenvoudig hij het laat lijken, maar ga er maar eens aanstaan.

Ik heb nergens standpunten tov jazz ingenomen. Zeker geen harde standpunten. Ik heb alleen gezegd dat het aantal jazz-artiesten dat mij tot nu toe weet te raken, op één hand te tellen is.

Probeer die tip van Don eens dan, dat is een funk groove in combinatie met solerende jazz.

En je vond mijn tip in het super tiptopper topic goed dus Bill Evans en Keith Jarret ook wel kunnen waarderen, denk ik.

Oh ja, nu weet ik weer wat ik wilde typen.

Bedankt voor de tip, ik wilde eigenlijk John Coltrane - A Love Supreme (1965) opzetten. Misschien dat ik daarna gelijk dat album meepak.

A Love Supreme is heerlijk, voor vanavond. Dat gold voor mij in ieder geval, toen ik niks van jazz moest hebben deed het me 's middags niks, maar 's avonds kwamen de openbaringen