Ik heb al een tijdje mee zitten lezen. Ik vind de keuze voor 'Moonage Daydream' redelijk opvallend. Behoorlijk eenvoudige solo, hoewel ik het wel een leuke en passende vind. Vaak worden dit soort solo's genegeerd, al vind ik uiteindelijk wel dat Guitar World de solo veel te veel eer geeft door het één van de 100 beste solo's te noemen.

Overigens wil ik Chevy wel even op zijn opmerking dat de Allman Brothers Band één van de pioniers in de (gitaar)rock zijn wijzen. Dat klopt natuurlijk niet. Ik denk dat je bedoeld dat het pioniers zijn wat betreft het gebruik van de dubbele leadgitaar (o.a. met Wishbone Ash)?

The Allman Brothers Band is toch wel één van de grootste bands als het gaat om southern rock. At Fillmore East is één der grote klassiekers en Duane Allman is één van de meestgewaardeerde gitaristen aller tijden.

Hier bijvoorbeeld wat statistieken van Rolling Stone:

Of anders moet jij gewoon wegblijven. Als je het niet zint, blijf je toch lekker weg uit dit topic? Zo simpel is het inderdaad.

P.S. Typfouten hoeven niet alleen te ontstaan doordat je een verkeerde knop indrukt, maar kan ook gewoon ontstaan doordat je te snel typt.

Ok, en nu? Heb je nu bewezen dat ik geen degelijk oordeel kan vellen? Het gaat om de nummers apart en in het bijzonder de solo's apart. Ik zie het zelf juist als een voordeel geen achtergronden te kennen. Hierdoor beoordeel ik puur om de solo en niet op randzaken.

Ongenuanceerd om je heen schoppen is inderdaad de basis van een goede discussie.

Overigens nog een verwijzing naar de openingspost om alle zeikerds nog even de kop in te drukken:
Zint het je niet, kijk je niet in het topic. Zo simpel is het. En nu ben ik klaar met dit soort idiote posts (dat ik dit überhaupt heb moeten doen, is al te gek voor woorden)...

Dit zou een leuk topic moeten zijn.

Rock is toch wel iets meer dan alleen Southern Rock... om dan een band die in 1969 opgericht is als "een van de pioniers" van de rock in het algemeen te duiden, vond ik ook wel wat kras.

82. King Crimson - 21st Century Schizoid Man
Gitarist: Robert Fripp
Album: In the Court of the Crimson King (1969)



Space rock (hier in iets mindere vorm, maar luister vooral naar het begin) vind ik meestal niet erg goed. Ook dit nummer is op sommige momenten echt niet mijn ding. Maar zoals bij veel nummers in deze lijst is de solo wel uitstekend gedaan. Fripp weet hoe hij gitaar moet spelen, dat merk je. De perfecte balans qua tempowisselingen, de juiste tonen op de juiste momenten. Alleen jammer dat die saxofoon aan het begin de gitaar naar de achtergrond drukt. Maar zodra die weg is, is het genieten geblazen.
De klarinet en saxofoon werken af en toe alleen maar afleidend, dat is wel jammer. De show wordt overigens wel gestolen door Giles. Wat een geweldig drumwerk!

81. The Velvet Underground – Sweet Jane
Gitarist: Hunter/Wagner
Album: Loaded (1970)


In mijn afspeellijst staat dit nummer met artiest Lou Reed. Juist… Wellicht dat dit album mij meer op het lijf geschreven is dan VU&Nico. Sweet Jane valt minder zwaar, is minder grauw en klinkt ook wat helderder. Een prima bas, hierdoor komt er een lekker bluesachtig sfeertje bij het nummer. Lou Reed zingt zoals ik gewend ben, maar met name de achtergrondzang (door Doug Yule als ik me niet vergis) is echt een uitstekende keuze.
Echter vraag ik me af over welke solo ze het hebben. Ik hoor in ieder geval geen noemenswaardige solo. Laat staan de 81e aller tijden.

80. AC/DC – You Shook Me All Night Long
Gitarist: Angus Young
Album: Back in Black (1980)


AC/DC staat uiteraard ook in de lijst. En hoe kan het ook anders dan dat er een nummer van het legendarische Back in Black in staat. Brian Johnson heeft wel een stem die je moet leren waarderen. Hoewel het hier wel redelijk meevalt (luister bijvoorbeeld maar naar Thunderstruck), heeft hij geen stem die mij kan raken. Wat bijna een standaard bij AC/DC is (voor hoever mijn kennis van hun nummers reikt), is een goede solo. Alle solo’s zijn uitstekend. Echter is deze wel wat kort en had ik wel wat andere (betere) solo’s van Young kunnen bedenken. Een goede solo is het wel, maar niet echt top 100-waardig.

79. Van Halen – Mean Street
Gitarist: Eddie Van Halen
Album: Fair Warning (1981)


Van Halen kan er wat van. Hij staat ook (terecht, vind ik) meerdere malen in deze lijst. Al vanaf het begin wordt duidelijk dat dit echt een geweldig nummer is. Het moment dat die snerpende uithalen komen, is echt… Wauw! Ook het gitaarspel als Roth zingt, is van enorm hoog niveau. En die baslijn van Anthony is wel heel erg geil. .
Wat moet je hier eigenlijk over zeggen? Een solo als deze spreekt voor zichzelf. Dit soort nummers zijn de reden dat ik gitaarrock zo geweldig vind.

78. The Grateful Dead – Truckin’
Gitarist: Jerry Garcia
Album: American Beauty (1970)


Gewoon een lekker nummer. Country rock zoals ik het graag hoor. Jerry Garcia klinkt een beetje als Stevie Ray Vaughan (beter gezegd Vaughan klinkt als Garcia). Bluesachtige solo’s met veel hoge uithalen. En ik vind het prachtig! Ook het orgelspel en baslijn van gastartiesten Howard Wales en Dave Torbert geven dit nummer net dat beetje extra. Net dat beetje extra, waardoor dit nummer enigszins begrijpelijk in de top 100 staat. Echter, puur kijkend naar de solo, vind ik het overdreven om dit nummer bij de 100 beste te zetten. Zeker als je je bedenkt wat er allemaal niet in staat.

Een pionier is wat anders dan een grondlegger, het jaartal waarin een band is opgericht maakt wat dat betreft niet uit. Overigens blijf ik erbij dat ik The Allman Brothers Band één van de beste rockbands vind. Misschien dat pionier iets te veel eer is.

Dat mag natuurlijk.

Overigens heeft King Crimson totaal niks met spacerock te maken. Als we het toch over pioniers en grondleggers hebben... het album waar dit nummer vanaf komt, wordt wel in vrij brede kring als de grondlegger van de progrock beschouwd.

Helemaal mee eens. Het gitaarpel van Eddie is onnavolgbaar, en vertoont ondanks de soms gladde rock van Van Halen atonale en avantgardistische trekken. De invloed van deze man is enorm.

Wat een verschrikkelijk lelijke Botticelli/Van Gogh-mashup op die Grateful Dead hoes.

Maar je zei (gitaar)rock, dat is iets anders. Rock zou je zelfs voor artiesten als Chuck Berry al kunnen vinden, vandaar dat er van die oorspronkelijke opmerking niets klopt.

''Een pionier is iemand die als een van de eersten een bepaald gebied betreedt, zodat hij daar zijn weg moet vinden zonder gebruik te kunnen maken van de ervaring van anderen.'' Dat gaat dus niet op voor de Allmans.

Wat mij betreft is Southern Rock niet eens echt een zelfstandig genre, maar dat doet er in dit topic verder niet toe.

pi·o·nier de; m,v -s baanbreker (vandale.nl). Baanbrekend waren ze toch wel (in het genoemde genre). Maar ze komen nog wel een keer langs, dus dan kunnen we het dan nog een keer over deze geweldige band hebben.

Dat het grondleggers zijn weet ik, met name in het prog rock genre. Ik heb het overigens niet over de band, maar over het nummer. Hoewel niet in zijn zuiverste, ik vind dit nummer best wel space rock-achtig. Zo was mijn eerste indruk en daar blijf ik nog steeds bij.

Wat mij betreft wel - althans binnen het 'grote' genre van rockmuziek als geheel. Als pakweg space-rock en death metal aparte subgenres zijn, dan is southern rock dat ook. Kenmerken: door blues en boogie geïnspireerde rock met lange nummers die voor een belangrijk deel worden gevormd door de gitaarsolo's - vaak nog met dubbele lead-gitaar ook. En binnen dat segment waren de Allmans wel een van de eersten en besten, ja.

Verder sluit ik me volledig aan bij Casartelli. Space-rock = Hawkwind, Ozric Tentacles en consorten, sommige Pink Floyd-albums en wat mij betreft zelfs ook nog de vroege Steve Miller Band en de vroege Journey, maar zeker geen King Crimson. KC is de grondlegger van de progrock, al hebben ze daarna ook heel andere dingen gedaan.

Maar dat terzijde. Dit topic krijgt een ietwat nare bijsmaak doordat er nogal 'op de man' gespeeld wordt. Ik snap dat Chevy het in de ogen van sommigen ook wel een beetje naar maakt: enerzijds komen smaken niet overeen, anderzijds slaat hij qua feitenkennis de plank nog wel eens mis.
Maar ik geef hem in 1 ding gelijk: die lijst bestaat al, die is niet door hemzelf samengesteld, en dan vind ik het wel zo aardig als een muziekliefhebber daar vanuit zijn eigen perspectief een onafhankelijke kijk op geeft. Dan hoef ik het niet altijd met hem eens te zijn (hoewel zijn persoonlijke top10 me wel bevalt ), maar ik vind het wel interessant om te lezen hoe een jonger iemand (hoe oud ben je eigenlijk, Chevy?) tegen al die verschillende 'appels en peren' aankijkt. Want net zoals bij hem maakt deze top 100 nogal uiteenlopende gevoelens bij me los.

Dat maakt het leuk om over de discussiëren, het gloeiend met elkaar eens of oneens te zijn en waar nodig te bekritiseren. Maar het zou leuk zijn als het nog een beetje gezellig is tegen de tijd dat we de top 10 naderen.

Lekker sfeertje?

Chevy, je moet wel tegen commentaar kunnen anders moet je niet een topic gaan openen om je eigen mening te ventileren over gitaarsolo's.

Ik kan best tegen kritiek, mits het opbouwende kritiek is. En niet zoals jij nu doet. Lukraak wat quotes.

@ Chevy93:

Pioniers in de southern rock inderdaad.

@ gaucho:

Om toch heel kort even mijn zegje te doen: ik denk niet dat er iemand vreemd opkijkt als ik de Allman Brothers gewoon bluesrock noem. Southern rock zou je hooguit daar weer als subgenre van kunnen zien, maar dat vind ik zo nutteloos. Hokjesdenken om het hokjesdenken.

Gelukkig,dat je je niet aangevallen voelt en je jezelf van de beste kant laat zien.

Maakt niet uit. Ik blijf je topic volgen ook al is de lijst al een aantal jaren oud omdat ik ook wil zien wat jij en andere forummers van de lijst vinden.

Misschien een tip om na afloop van deze top 100 een eigen top 100 samen te stellen en je mening te geven waarom je hem zo hebt samengesteld, misschien kom ik nog briljantjes tegen.

Mooi dat je Fripp zijn onnavolgbare gitaarspel zo kan waarderen
Ik geloof dat hij een van de weinige gitaristen is die NIET door de blues is geinspireerd, wat al een schouderklopje waard is mijn inziens.
Weet niet of je verder bekend bent met King Crimson, maar zou je aanraden anders toch eens wat van ze te beluisteren.
Waarschuwing vooraf: zowat elk album is weer anders dan de voorgaande, dus verwacht niet dat je na 1 album een mening kan vormen, want deze band heeft tijd nodig.

Trouwens, naast Robert Fripp heeft King Crimson nog lange tijd een zeer uitstekend, onnavolgbare en unieke gitarist in de gelederen gehad, namelijk grote held Adrian Belew.



27 februari staat Belew samen met het Metropool Orkest in Paradiso en ik ben er mooi bij...
Een kans om 1 van de beste gitaristen, die ook nog eens met Zappa, Bowie, Crimson en Talking Heads gespeeld heeft, te aanschouwen laat ik niet aan mij voorbijgaan !

King Crimson moe(s)t ik beluisteren voor het tipspel. Een tijdje geleden hoorde ik al het titelnummer door de MuMeLadder. En nu dus dit nummer. Ik kom alleen het album maar niet tegen (ik zoek ook niet heel goed, moet ik toegeven). Maar zodra ik weer behoefte heb aan wat nieuwe muziek, staat deze heel hoog in de lijst.

Wilde ik ook, doen zie openingspost (Edit: Overigens wil ik aan het einde nog even een eigen overzicht geven. Had ik inderdaad wat duidelijker aan moeten geven). Geen top 100, maar zat zelf meer te denken aan een top 20-25.

Vraagje: Als 21st Century Schizoid Man geen space rock is, maar (electric?) prog rock, wat is precies het verschil tussen prog rock en space rock?

Dat blijkt...

Vraagje: Als 21st Century Schizoid Man geen space rock is, maar (electric?) prog rock, wat is precies het verschil tussen prog rock en space rock? [/quote]

Binnen het genre progrock heb je de stroming space rock. Als ik naar bijvoorbeeld master of the universe van hawkwind (typische spacerockband) luister dan begrijp je het wel. Meer science fiction achtig, futuristisch zal ik maar zeggen. Natuurlijk zijn er heel veel overeenkomsten denk aan lengte van de song, concept, synthesizer gebruik e.d.

King Crimson vooral bekend om 21st century schizoid man en in the court of the crimson king, maar mijn favoriet van king crimson blijft toch het fantastische epitaph staat op dezelfde album. Progrockliefhebbers is dit album een absolute must.

Epitaph . Ook voor mij het beste nummer van het debuut. Red vind ik overigens een nog wat beter album, maar In the Court... is het instapmodel.

Opmerkelijk Chevy geeft in het begin van dit door hem zelf begonnen topic aan dat dit voor hem voor een deel verkenningstocht in het onbekende is.
Zo moet je zijn commentaar ook zien, dit is ook vaak leuker dan het herkenbare commentaar van de zogenaamde kenner.
Nu kun je op 2e manieren reageren:
A) Zoals bv Stijn doet : op een nette manier feiten materiaal bespreken.
B) Boos worden omdat de muziek die je mooi vindt, hier blijkbaar niet op waarde wordt geschat.

Variant B heeft niet zoveel zin omdat:
1) Dit al voor een deel geparreerd is in de inleiding.
2) Er ook gewoon smaak (wat vind ik goed of juist niet) meespeelt.
3) Chevy zijn menihg toch niet bijstelt ( dat doet hij namelijk nooit ).


Overigens is dat geruzie ook nog storend voor de brave users die gewoon dit topic volgen.

Klopt ja. Het komt de overzichtelijkheid van het topic ook niet ten goede.

Dit is het topic van een jonge muziekliefhebber die op deze manier zijn weg baant door het muzieklandschap. MusicMeter is bij uitstek het podium voor dit soort zaken. Oldfart kan denk ik beter een Guitar World-kopen en de mening van de professionals lezen.

De solo van Sweet Jane is trouwens wel aan de ingetogen kant, vergeleken met de krachtpatserij van wat er over het algemeen voorbij komt.

Mee eens wat betreft 'Sweet Jane'. Ik snap zelfs niet wat dit soort solo's in die lijst doen. Als Lou erin staat wil ik er ook in.

Ik heb hem vanavond nog een paar keer opgezet, maar ben het eigenlijk wel met je eens. Of het moet het stukje helemaal aan het begin zijn?

Nu heb ik sowieso al weinig met dit nummer, kostte me moeite me aandacht erbij te houden. Doe mij maar de VU van hiervoor.

Ik zou het anders ook niet weten. Maar er komen nog vreemdere "solo's".

Om vervolgens door middel van ingestuurde brieven ook daar zijn gal te spuwen over de door ''de professionals'' gemaakte keuzes...

Sorry Oldfart...kon het niet laten

Vandaag een nieuwe koptelefoon hier in huis. Die heb ik dus even getest.

77. Alice in Chains - Man in the Box
Gitarist: Jerry Cantrell
Album: Face Lift (1990)



Alice in Chains is echt zo'n band waarbij ik bij het beluisteren van een nummer van hun denk: Waarom beluister ik eigenlijk niet meer albums van ze? En om eerlijk te zijn, ik weet het niet. Staley heeft een heerlijke stem, klinkt echt als Eddie Vedder (Pearl Jam). Cantrell speelt prima gitaar en eigenlijk is er weinig mis met Alice in Chains. Echter mis ik iets, geen van hun nummers heeft een deel waarbij ik echt geraakt wordt. Zo zijn veel nummers uitstekend gedaan. Ook Man in the Box, maar net zoals bij al hun andere nummers mis ik een stukje overtuiging. Iets waarvan ik zeg: Wauw!
Deze solo komt echter wel in de buurt. De eerste keer dat ik dit nummer had gehoord, vroeg ik me af waar de solo was. De solo (welke toch ruim een halve minuut bleek te zijn) voelde aan als 5 seconden. Dit kan twee dingen betekenen: De solo heeft geen indruk gemaakt of ik ben zo in trance door die solo dat ik de tijd vergeet. Aangezien ik de solo ook bij latere luisterbeurten goed vond, ga ik maar van het laatste uit.

76. Neil Young and Crazy Horse - Cinnamon Girl
Gitarist: Neil Young
Album: Everybody Knows This is Nowhere (1969)


Neil Young is natuurlijk een usual suspect bij dit soort lijsten. Het is ook niet zijn enige notering. Maar waarom dit nummer? Ik vind allesbehalve een noemenswaardige solo. Zelfs Neil Young (& Crazy Horse) heeft betere solo's gemaakt. Nu zal ik hier later nog op terugkomen (anders verklap ik al welke er wel en welke niet in staan), maar wel wil ik alvast even melden dat ik dit geen noemenswaardige solo vind. De reden dat Neil Young goed scoort bij mij is zeker niet vanwege de techniek. Hij heeft zeker geen gouden stem, zijn gitaarspel (met name live) heb ik na een paar nummers alweer genoeg van en dan houdt het toch al gauw op. Maar wat hij echt goed kan, is gevoel leggen in een nummer. Hij zingt en speelt oprecht en daarom wordt onzuiver ineens zuiver. Echter, Cinnamon Girl? Dat is precies het tegenovergestelde, technisch wellicht (relatief?) uitstekend, maar ik mis elke vorm van toewijding aan het nummer. Veel te braaf en passief gespeeld.

75. The Who - Won't Fooled Again
Gitarist: Peter Townsend
Album: Who's Next (1971)


Laat ik beginnen met te zeggen: The Who = . Wat een geweldige band is dit toch. Daltrey met z'n geweldige stem, Townshend met zijn ongenaakbare gitaarspel, Entwistle op de bas en Keith Moon met ongevenaard drumwerk. The Who, de band die van instrumenten kapot maken een handelsmerk maakte, staat er helaas maar één keer in. Zonde, want My Generation had toch zeker niet misstaan in een lijst als deze. Enfin, Won't Get Fooled Again hoorde ik een jaar of 5, 6 geleden voor het eerst. Bij CSI: Miami. Destijds waren wij hier allemaal verslaafd aan misdaadseries. En in die tijd was het CSI en toen kwam er een nieuwe serie: CSI: Miami. De openingstune van de originele serie (Las Vegas) was ook al door The Who (Who Are You?). En alsof dat nog niet genoeg was, ook CSI: New York begon met The Who (Baba O'Riley). Tot zover mijn kennismaking met The Who. Ik heb het altijd al steengoede nummers gevonden. Ook Won't Get Fooled Again. Echter is Won't Get Fooled Again een optelsom van alle bandleden en niet door de gitaarsolo. Noemenswaardiger is de manier waarop het bekende intro is ontstaan. Zie link (vanaf 10:23). Ik vind het dan ook niet gepast om hier een solo op te hemelen (wat wel hoort, want hij is geweldig), terwijl het volledige nummer opgehemeld zou moeten worden.

74. Deep Purple - Lazy
Gitarist: Ritchie Blackmore
Album: Machine Head (1972)


En nu weer Deep Purple, vandaag is wel het beste rijtje tot nu toe! Ritchie Blackmore staat zeker weten in mijn top 3 beste gitaristen aller tijden. Wat die man allemaal uit zijn gitaar tovert, dat is pas echt magie! Ook Deep Purple is net als The Who eigenlijk een optelsom, maar hier bij Lazy is het toch vooral Blackmore die de show steelt. Tempowisselingen en akkoorden om u tegen te zeggen. Een soort tweestrijd tussen enerzijds het gitaarspel van Blackmore en anderzijds het (hammond?)orgelspel van Jon Lord. En ze doen het beiden perfect. Hoewel, ze hebben bewezen dat het nog beter kan. De versie op Made in Japan is echt zwaar geniaal. Een psychedelisch intro, vervolgens neemt nummer een bluesachtige houding aan om vervolgens keihard te rocken. Zeldzaam goed.

En dan te bedenken dat de beste van het album nog moet komen.

73. Phish - Stash
Gitarist: Trey Anastasio
Album: A Picture of Nectar (1992)


Oei, wat een lekker nummer is dit. Al vanaf de eerste luisterbeurt word ik gegrepen door dit nummer. Het ritme is zó lekker. Wat is het eigenlijk? Is het jazz? Blues? Rock? Ik weet het niet, maar de combinatie van verschillende elementen maken dit nummer tot één van de beste van deze lijst. Overigens geldt dit ook voor de zang, wat een heerlijke stem (ik geloof ook Anastasio). Ik heb hier weinig over te melden, luister en geniet.

(De solo van) 'Cinnamon Girl' is technisch verre van uitstekend (ronduit beroerd zelfs). Ik begin me inmiddels af te vragen welke dwaas deze lijst heeft samengesteld. Het is gewoon een simpele solo van maar een paar noten, echt niets bijzonders. Neem dan van hetzelfde album 'Down by the River' of 'Cowgirl in the Sand'.