Not too long ago, the editors of Guitar World magazine put together a reader's poll, to find out what their readers considered to be the best guitar solos of all time. The results surely reflect the magazine's demographic (no jazz guitar solos, for example), but no one can argue the following 100 selections boast some great guitar work.

Overigens hoeft een solo niet gelijk slecht te zijn als die simpel is.

Ach, wat stelt zo'n Top Zoveel van Wat Dan Ook in feite nou voor ?
Uiteindelijk betekent het allemaal niets meer dan kwestie van smaak...
In wezen volstrekt zinloos, maar het is nou eenmaal zo leuk om digitaal over te bekvechten.
En laten we bovendien niet vergeten dat zonder zulk soort ogenschijnlijk zinloze bekvechterij deze site volstrekt geen nut had gehad...

Maar goed, nu even terug naar Neil Young...

Bepaald geen virtuoos, maar dat hoeft mijn inziens ook niet als je zoveel passie en gevoel in je gitaarspel legt als dat deze oude meester doet.
Er staat verderop nog een solo van Neil in deze lijst en dat is er eentje om WEL je vingers bij af te likken

Ik vind de solo ook niet slecht (het blijft typisch Neil Young), maar om dit bij één van de honderd beste solo's te zetten slaat nergens op. Iedereen kan deze solo spelen, en erg origineel is 'ie ook niet.

Jammer dat ze voor één van Neil's minste solo's kiezen, maar ik wacht de volgende van Neil dan wel even af, dan kunnen ze hun fout misschien corrigeren.

Graag geen uitspraken doen over het aantal noteringen van een artiest. Zeker als ik zelf zeg dat ik er niks over ga zeggen, omdat dat later komt.

72. Aerosmith - Walk This Way
Gitarist: Joe Perry
Album: Toys in the Attic (1975)



De nummers worden steeds beter merk ik. Geweldige gitaarriff. Ergens halverwege het nummer word je al getrakteerd op een voorproefje van de echte solo. En zo tegen het einde gaat het helemaal los. Had van mij echter nog zeker wel een halve minuut langer mogen zijn. Is toch niet iets te kort om echt geweldig te zijn.

71. Funkadelic - Maggot Brain
Gitarist: Eddie Hazel
Album: Maggot Brain (1971)



Het titelnummer van hun met afstand bekendste album. Schreeuwende gitaren, jankend bijna. Iets in dit nummer is heel aanstekelijk, ik kan mijn vinger er alleen niet op plaatsen. Het ruim 10-minuten durende nummer vliegt elke keer weer voorbij. Uiteraard komt dat door het übergitaarspel van Hazel, maar wat er dan zo aanstekelijk aan is, weet ik niet. De meest in de buurt komende verklaring die ik kan geven: Maggot Brain gaat recht in je ziel. Je voelt het met je hele lijf en het is een ervaring op zich. Het is een klein avontuur. Het gevoel is ook amper te beschrijven. Voor degene die 2001: A Space Odyssey kennen, zullen het gevoel misschien kennen. Mocht je de film niet kennen, zoek eens bij YouTube naar "Jupiter and beyond the infinite". Het is heel fascinerend, je weet niet precies waarom, maar achteraf ben je bekaf van het geconcentreerd kijken (en luisteren).

70. The Jimi Hendrix Experience - Purple Haze
Gitarist: Jimi Hendrix
Album: Are You Experienced? (1967)



Hah, daar is hij. Eén van de usual suspects in lijsten als deze. En uiteraard ook met Purple Haze. Een song met power. Zelf ben ik niet zo van Jimi Hendrix, maar dit is toch wel een van zijn betere. Moet ik hier nog op ingaan? Luister en geniet zou ik zeggen.

69. The Beatles - And Your Bird Can Sing
Gitarist: George Harrison
Album: Revolver (1966)



The Beatles konden alles. Ik vind het ook niet meer dan terecht dat zij ook in deze lijst staan. Echter jammer dat het met dit nummer is. Revolver vind ik een matig album en het blikachtige geluid van de gitaar staat me ook niet echt aan. Ook vraag ik me af wat men in een nummer als deze hoort qua solo. Ik hoor er nl. niks speciaals in. Die paar noten van een paar seconden zijn echt niet boeiend en allesbehalve legendarisch. Sommige keuze zijn onbegrijpelijk. Gelukkig hebben ze later deze fout nog enigszins goedgemaakt.

'Purple Haze' staat er denk ik vooral vanwege de bekendheid van het nummer in. Het zou puur om de solo's moeten gaan, dus waarom geen 'Red House' of 'Machine Gun'?

Verder ben ik het met je eens dat deze van The Beatles er niet in hoeft. Ik zou er zelf denk ik niet eens een solo van The Beatles in een dergelijke lijst zetten. 'While My Guitar Gently Weeps' zou voor de hand liggen (al speelt Clapper de solo), of misschien 'Taxman', maar The Beatles waren nou niet bepaald de band van de briljante solo's.

'Maggot Brain' is natuurlijk wel helemaal terecht, al zou deze op z'n minst hoger moeten eindigen dan die van Hendrix en The Beatles.

Maggot Brain is top 10-materiaal joh!

And Your Bird Can Sing, tja... als je puur naar de solo gaat kijken, is het inderdaad niet echt interessant. Wel een ontzettend leuk nummer, vind ik, maar als het om de solo gaat inderdaad nogal onterecht.

Wat niet is, kan nog komen.

And your bird can sing, is toch wel mijn favoriete Beatles nummer, maar wat dit in een gitaarsolo topic doet snap ik net zo slecht als het Neil young (CG) en Velvet nummer (SJ).

Maggot Brain staat echt veel te laag! Die mag van mij op de eerste plaats!

En Floods van Pantera staat ook veel te laag, Dimebag Darrell is een van de beste gitaristen die er ooit zijn geweest, een meester in riffen en soleren!

Floods staat er niet in. Wel een andere, maar die komt later pas.

Dan heb ik een andere lijst gezien, maar dat is nog schandaliger!

68. Yes - Starship Trooper
Gitarist: Steve Howe
Album: The Yes Album (1971)



Hoewel ik Yes de afgelopen maanden steeds meer ben gaan waarderen, is het nog steeds geen band waar ik bij het zien van de naam al warm word. Hier brengt Starship Trooper geen verandering. Het nummer trekt me niet, doet me zo goed als niks. Het eerste redelijke moment is de laatste minuut. Waarin een beetje degelijk gitaarspel te horen is. Ik vind de keuze voor Yes ook wel opmerkelijk. Zo'n goede gitaarsolo vind ik het niet en Yes is überhaupt niet echt een band van de supersolo's. Hun nummers zijn meer een total package. Zelf zou ik dan eerder gaan voor Owner of a Lonely Heart. Of zelfs nog Close to the Edge (hoewel dat ook meer is dan alleen een solo). Beetje een vreemde eend in de bijt.

67. Michael Jackson - Beat It
Gitarist: Eddie Van Halen
Album: Thriller (1982)



En ik vond het al zo raar dat Billie Jean in deze lijst stond. Bleek het gewoon een fout te zijn in mijn lijst.
Beat It behoort misschien wel tot mijn 10 favoriete solo's aller tijden. Eddie Van Halen zet één van de beste scheurende solo's neer. Ietwat bewerkt door o.a. Steve Lukather (die er jammer genoeg, behalve bij dit nummer, niet instaat), hij zou "too tough" zijn volgens Quincy Jones (u allen welbekend). Hoe moet de solo dan wel niet geweest zijn zonder de aanpassingen, zou je zeggen. Veel beter kan ik me eigenlijk niet voorstellen, deze is al zo goed. Ach, wat moet je hier over zeggen? Begint "rustig" om vervolgens een orkaan aan akkoorden uit te spuwen. De luchtgitaar komt iedere keer uit de kast bij dit nummer.
Leuk detail: Van Halen heeft de solo cadeau gedaan. Hij wilde er geen geld voor. Iedereen verklaarde hem voor gek, maar hij wilde het doen.

Laatst wees Stijn er overigens op hoe onnatuurlijk deze solo eindigt. Toch wel een minpunt en jammer genoeg hoor ik dit nu regelmatig in dit nummer. Bedankt Stijn

66. The Allman Brothers Band - Blue Sky
Gitarist: Duane Allman/Dicky Betts
Album: Eat a Peach (1972)



Zoals later bleek, het laatste album met Duane. Hij stierf door een motorongeluk terwijl ze dit album aan het maken waren. Het geeft het album toch een soort extra lading.
Blue Sky is een typisch Allman Brothers Band-nummer. Zonnig, relaxt en een mooie blauwe lucht. Heerlijke luistermuziek. Elke keer als ik een album van hun opzet, verbaas ik me weer over het feit dat ze meestal onder de grote namen verschijnen. Wat mij betreft één van de beste bands ooit en dat mede door nummers zoals Blue Sky.

65. Nirvana - In Bloom
Gitarist: Kurt Cobain
Album: Nevermind (1991)



Eén van de weinige nummers van Nevermind die ik goed vind. Echter niet zozeer vanwege Cobain, maar meer vanwege Krist Novoselic. De bas is het absolute hoogtepunt van dit nummer. Cobain zingt wel op een manier die mij meer aanstaat dan bij veel andere Nirvana-nummers, maar het is niet hetgeen wat mij trekt bij In Bloom. Maar nu kom ik weer bij de sleutelvraag bij elke solo: Is deze solo echt één van de 100 beste aller tijden?
Het enige noemenswaardige stukje zit op 2:50 en duurt slechts 25 seconden. En noemenswaardig is geen associatie die ik heb bij steengoede solo's.

Overigens is dit wel één van de 6 nummers die bij mijn bron staat aangegeven, maar niet op de site van Guitar World zelf. Ik kom later wel op die andere solo terug, welke wel begrijpelijk is (Iron Maiden).

Beat It is mijn favoriete MJ-nummer, maar dat is zeker niet door de solo. Verder natuurlijk wel logisch dat ie erin staat, misschien wel de bekendste gitaarsolo aller tijden? Maar zelf vind ik nou net die solo het minste gedeelte van het nummer (niet slecht hoor).

Zou Beat It bekender zijn dan pakweg Hotel California en Bohemian Rhapsody?

Ik heb het over de solo, niet het nummer.

Als je aan Beat It denkt, denk je ook heel snel aan de solo. Dat heb ik zeker niet bij Bohemian Rhapsody. Die van Hotel California is wellicht bekender inderdaad. Maar het zal niet veel schelen.

Ik denk dat de solo van 'Stairway to Heaven' het bekendste is. Daar hoor je mensen vaak specifiek praten over de solo, en bij die andere nummers die je noemt gaat het meer over het nummer an sich.

Althans, dat is mijn indruk.

@Arrie; Bij Beat It denk ik altijd aan die slotdans, geweldig!

Bohemian Rhapsody is inderdaad meer het stuk voor de solo. Maar Beat It is sowieso één van de bekendste nummers aller tijden (en terecht vind ik. )

@Stijn; Daar zat ik ook al aan te denken en de solo is overduidelijk het beste gedeelte van het nummer (ik zag gisteren weer eens de DVD The Song Remains the Same. ), toch is er iets dat mij zegt dat met name veel jongeren het nummer niet zozeer kennen als bv. Beat It.

De solo van November Rain op het eind is denk ik ook heel bekend, bij elke persoon waarmee ik over dat nummer praat is het: 'Die solo op het eind ', en dat vind ik zelf ook, mijn favoriete solo zelfs. Staat ook in de lijst zie ik, ik zeg nog niet waar.

Maar dit is net één van die betrekkelijk weinige Yesnummers waar de gitaarsolo een integraal en toch op zichzelf staand onderdeel van het nummer vormt. Ook mooi hoe hij als het ware om het hoekje komt kijken en dan steeds prominenter wordt.

De opmerking over Owner of a Lonely Heart heb ik maar niet meegequoted.

[quote="

68. Yes - Starship Trooper [...] Het eerste redelijke moment is de laatste minuut. Waarin een beetje degelijk gitaarspel te horen is. Ik vind de keuze voor Yes ook wel opmerkelijk. Zo'n goede gitaarsolo vind ik het niet en Yes is überhaupt niet echt een band van de supersolo's. Hun nummers zijn meer een total package. [/quote]
Maar dit is net één van die betrekkelijk weinige Yesnummers waar de gitaarsolo een integraal en toch op zichzelf staand onderdeel van het nummer vormt. Ook mooi hoe hij als het ware om het hoekje komt kijken en dan steeds prominenter wordt.

De opmerking over Owner of a Lonely Heart heb ik maar niet meegequoted. [/quote]

Tip: heart of the sunrise van yes

Als dit nu de synthesizer/mellotronsolo allertijden was dan stond yes met meneer Wakeman erg vaak er in

Denk het niet.

Ik denk niet dat het elkaar veel ontloopt hoor.

Bohemian Rhapsody zal ongelofelijk bekend zijn door de Top 2000 (of je de top 2000 luistert of niet, veel mensen zetten hem op het laatst toch nog even op de TV, denk ik). Maar Beat It is natuurlijk gewoon van Michael Jackson en (zeker door de hype rond zijn dood) die kun je onmogelijk gemist hebben.

De vraag is echter: Welke solo is het beste blijven hangen? Dan zou ik toch voor Beat It gaan.

64. Prince – Little Corvette
Gitarist: Prince
Album: 1999 (1982)



Prince had ik als muzikant (noch als gitarist, noch als zanger) nooit zo hoog zitten. Zijn nummers trokken mij niet en dat hij één van de beste gitaristen zou zijn, wist ik niet. Tot ik een tijd geleden een live-uitvoering van While My Guitar Gently Weeps zag (waar ik nog op terugkom). In deze uitvoering speelt hij een prachtige solo. Een tijdje later zag ik tijdens de nacht van de popmuziek een uitvoering van Whole Lotta Love (door Prince). Ook daarin liet hij zien een zeer vaardig gitarist te zijn. Hij heeft een eigenaardige stijl. Ik mag het wel. Hoewel het toch redelijk wat kracht verliest als je er naar luistert ipv er naar kijkt. Hij is één van die muzikanten die je moet zien en niet alleen naar moet luisteren. Enfin, Liittle Corvette is één van de uitzonderingen op wat ik als eerste zei. Dit nummer heb ik altijd wel leuk gevonden, niet geweldig, wel leuk. Het is ook geen nummer dat ik associeer met een solo, laat staan een goede. Dit is weer zo’n nummer waarbij de solo verstopt zit. Wie helpt me hem vinden? Zo rond 2 minuten hoor ik wel een aantal leuke noten, maar is dat alles?

63. Soundgarden – Black Hole Sun
Gitarist: Kim Thayil
Album: Superunknown (1994)


Een tijdje geleden heeft herman mij (o.a.) dit album aangeraden toen ik een keertje vroeg om een aantal albums zoals Pearl Jam. Het is er echter niet van gekomen. Aan dit nummer heeft dan in ieder geval niet gelegen. Ik weet niet of ik destijds dit nummer heb beluisterd, maar ik denk het niet, want dan had ik het album inmiddels allang beluisterd. Een beetje gladde muziek (te gepolijst) is het wel, maar dat zal wel een kwestie zijn van wennen. Echter blijft dit gevoel aanhouden tijdens de solo. Ik mis emotie, enige vorm van toewijding aan de muziek en bovenal iets dat mij omver blaast. Meer dan een “gewone” solo vind ik het dan ook niet. Had ook wel een (flink) aantal plaatsen lager gemogen. Misschien dat ik het nummer meer waardeer naar mate ik het vaker luisteren. Ik vind het nu in ieder geval al weer beter dan bij de eerste keer.

62. Pink Floyd – Money
Gitarist: David Gilmour
Album: The Dark Side of the Moon (1973)


De eerste, en zeker niet de laatste, van één van de bands der bands: Pink Floyd. Tevens ook nog een nummer van hun beste album. Money is een nummer geworden waarvoor ik in de stemming moet zijn. De ene keer druk ik gauw op de >>-knop en de andere keer druk ik op de +-knop (volume harder). Echter, wat ik altijd goed vind: De solo. Opeens die maatwisseling, opeens die versnelling. “All of a sudden it’s rock, man!”
Tevens ook niet één, maar 2 solo’s. Alsof Gilmour ons tijd wil geven om even op adem te komen van het luchtgitaar spelen.
Jammer dat het nummer inmiddels zo cliché geacht wordt. Het is één van hun beste nummers en deze solo wordt hier terecht als één van de beste aller tijden beschouwd. Wat een heerlijk nummer, wat een heerlijke solo!

61. Ozzy Osbourne – No More Tears
Gitarist: Zakk Wylde
Album: No More Tears (1991)


Wat moest ik hier van verwachten? Ik wist het niet. Ik ben amper bekend met het oeuvre van Ozzy Osbourne (solo of met Black Sabbath). Ik heb dit nummer dan ook maar over me heen laten komen en ik zag wel wat ik er van zou vinden.
Conclusie: Heerlijke bas, geen irritante stem van Ozzy, mooi gitaarspel en geweldig drumwerk. Die bas die door het hele nummer gaat, is één van de beste baslijnen die ik de afgelopen tijd heb gehoord. Zo heerlijk, je moet wel mee gaan bewegen. De gitaarsolo is overigens ook zeker niks mis mee. Wel wat discutabel of het nou echt zo’n goede solo is. Zelf zou ik rond de 80e plek wat begrijpelijker vinden. Het is een (zeer) mooie solo, maar er staan in deze lijst genoeg solo’s die lager staan, maar duidelijk beter zijn. Wel moet ik zeggen dat ik het nummer steeds beter vindt, naar mate ik het vaker luister.

Ik zal het ook alvast verklappen, bij de volgende update komt hij er weer aan. Ditmaal met Black Sabbath. En tevens ook de enige Black Sabbath, maar welke?

60. Frank Zappa – Zoot Allures
Gitarist: Frank Zappa
Album: Zoot Allures (1976)



Wetende dat Stalin mij nooit meer aankijkt als ik hier wat negatiefs over zeg, zal ik mijn woorden zorgvuldig kiezen.
Frank Zappa is een prima gitarist, laat daar geen twijfel over zijn, maar net zoals Prince vind ik hem een muzikant waar je naar moet kijken. Kijken naar de techniek die hij gebruikt. Zoot Allures is zo ook veel mooier. Zo als luistermuziek, schiet het te kort. Het blikkerige gitaarspel kan ik niet van genieten, zoals ik dat bij Mark Knopfler wel kan. Het klinkt meer als een veredelde jamsessie. Wel een mooie jamsessie, maar dat vind ik niet genoeg. Ik hoop nummers te ontdekken waarbij ik mijn ogen kan sluiten en aan het einde van zo’n nummer kan denken: Wow! Dit wil ik nog een keer luisteren. Dit nummer is er geen van.

Wat dat betreft geef ik voorkeur aan nummers als Peaches En Regalia of nog beter: live-versies van Zoot Allures.

Merkwaardige keuze wat betreft Prince, hoewel ik het leuk vind dat hij ook eens in een dergelijk lijstje staat. Behoorlijk goede gitarist, maar waarom nu net dit nummer...? Zakk Wylde is natuurlijk vaste prik in dit soort lijstjes. Een geweldige gitarist, maar wel wat klinisch, waardoor ik weinig met hem heb.

Ondanks mijn grote afkeer jegens 'Money' zal ik mijn trots opzij zetten en toegeven dat de solo inderdaad behoorlijk goed is.

Zappa is een apart geval. In de jaren 60 al een behoorlijke gitarist, maar gaandeweg steeds beter geworden totdat je ineens denkt van 'wat hoor ik nu dan'. Ik weet 't niet... Ik vind elk nummer van Zoot Allures live stukken beter uit de verf komen, zeker omdat Zappa dan pas echt los gaat. Hoe dan ook, Zappa heeft indrukwekkendere solo's.

Soundgarden had ik niet in de lijst gezet.

Ben ik het wel mee eens inderdaad, sterker nog...persoonlijk vind ik de album-versie van Zoot Allures 1 van de minste uit de vele versies die ik (gehoord) heb.
Het is meer een soort van introductie tot iets groots wat echter op deze versie niet tot volle bloei komt en de eigenlijke solo duurt krap aan een minuut en dan is het nummer alweer voorbij...

Zappa zelf dacht er uiteraard weer anders over:


Live zou de meester Zoot Allures daarentegen meermaals rekken tot soms epische proporties, waarbij de originele versie maar verbleekt.
En dus hoeft Chevy geen angst te kennen en zijn woorden af te wegen om mijn Zappa-hartje niet te breken, want zelf ben ik dus ook al niet al te positief

Bovendien heeft De Snor wel tientallen betere solo's uit zijn snaren getapt naar mijn bescheiden mening...

Dit is ook een nummer dat dubbel is (niet in de officiële lijst voorkomt). Ik merk nu dat ik beter de lijst op de site van Guitar World had kunnen volgen, er missen zo een paar mooie solo's en wat daarvoor in de plaats komt is meestal niet beter.

59. The Kinks – You Really Got Me
Gitarist: Dave Davies
Album: Kinks (1964)



Een leuk nummer, dat zeker, maar kom op, die ene 2 noten die gespeeld worden, zijn echt allesbehalve een goede gitaarsolo… Iets genuanceerder: Eentje die je bij zal blijven. Of die je zult noemen wanneer men je vraagt de beste solo’s te noemen.

58. Eric Clapton – Cocaine
Gitarist: Eric Clapton
Album: Slowhand (1977)



Eén van de meest voorkomende gitaristen in deze lijst. Terecht vind ik. Hij heeft een heel aangenaam geluid. Qua stem en qua gitaar. Het is meestal wel wat te ingehouden, maar dat hindert niet echt. Je kunt echter wel (het zal ook eens niet) vraagtekens zetten bij de vraag of dit nou echt één van de 100 beste is. Ik vind dat hij zelf al betere solo's heeft gemaakt (ook excl. de 2 die nog gaan komen). Vooruit dan maar, omdat het zo’n lekker nummer is

57. Pantera – Walk
Gitarist: Dimebag Darrel
Album: Vulgar Display of Power (1992)



Ik heb weinig met het metal-genre. Een paar uitzonderingen (geen albums, maar nummers) zijn er altijd wel, maar dit is er geen op. Het schreeuwgehalte is weer eens hoog. (Ja, niet alle metal is geschreeuw, maar deze dus wel.) Het nummer vind ik dan ook geen zak aan en één van de slechtste in deze lijst. Even veerde ik op dacht nog een steengoede solo te horen te krijgen (na 3 minuten), maar die is na een halve minuut alweer afgelopen. Om vervolgens weer op dezelfde manier als aan het begin door te gaan: ronduit kut.

56. Black Sabbath – War Pigs-Luke’s Wall
Gitarist: Tony Iommi
Album: Paranoid (1970)



Jammer genoeg hun enige notering. Zeker Paranoid had niet misstaan in deze lijst. Niet dat de keuze voor War Pigs daardoor raar is, hoor. Integendeel! Na Paranoid, is War Pigs de Black Sabbath-klassieker. Het nummer duurt iets te lang en het repeterende akkoord wordt iets te vaak gebruikt, maar een mooi stukje gitaarspel maakt dat toch wel grotendeels goed. Ik zou het zelf niet zo hoog gezet hebben (mocht ik het er überhaupt ingezet hebben), maar ik kan best begrijpen waarom deze erin staat.

Volgende keer Joe Satriani...