Bij dat soort berichten als hierboven vraag ik me altijd af of ik nou nog niet intens naar muziek geluisterd heb of dat men gewoon goed is in overdrijven.

Volgens mij hebben erg veel mensen wel muziek waarbij ze niks anders kunnen doen dan vervallen in superlatieven.

Good Morning, Captain, inderdaad .

Mooi staaltje geschiedvervalsing: Meeliftend op de populariteit? Mogwai is juist één van de twee of drie artiesten die het genre groot heeft gemaakt eind jaren '90. Daarvoor hoorde je echt niets over postrock, de term werd toen niet of nauwelijks gebruikt. Het is door de populariteit van Mogwai en GYBE dat relatief vergeten albums als Spiderland weer in de spotlight kwamen.

Dat je ze niet zo goed vindt is tot daar aan toe, maar ga daar dan niet dit soort conclusies aan verbinden.

Je hebt helemaal gelijk. Ook al vind ik nog steeds dat ze veel minder orgineel zijn dan de ander groten van het genre, ze hebben zoals je zei inderdaad postrock groot gemaakt; wist ik eigenlijk ook al, was het even vergeten. Nogmaals erg dom van me, sorry.

Trouwens, met groots bedoel ik dan weer wel qua kwaliteit.

Hoe bedoel je minder origineel? Ik weet niet wat je allemaal kent van Mogwai, maar volgens mij waren het wel redelijke pioniers. Ik ken eigenlijk geen bands die voor hen nummers als Mogwai Fear Satan maakten. Of korte nummers zoals Ithica 27 o 9. Dan vind ik bands als Mono en Explosions in the Sky (die ik ook tot de groten reken) toch heel wat minder origineel, die zijn er gewoon met de sound van Mogwai vandoor gegaan.

Mooi omschreven, en ik ben het helemaal mee eens. Als ik ooit nog tot dit nummer kom, kan ik gewoon naar jouw omschrijving verwijzen. Ik ken Slint al wat langer, maar Good Morning Captain is echt een nummer wat gewoon geweldig blijft, ook na 100 (of meer) luisterbeurten. Absolute buitenklasse! Schande dat ie zo laag staat. Hiervoor vergeef ik je de onzinnige opmerking over Mogwai

Ik ga vanavond nog maar weer eens proberen naar Spiderland te luisteren, want ik zal wel iets gemist hebben op die plaat...

Linkjes aangepast van:

The Smashing Pumpkins - The Aeroplane Flies High (Turns Left, Looks Right)
The Cardigans - My Favourite Game
Bill Withers - Lean On Me
Björk - Isobel
Placebo - The Bitter End
Buffalo Springfield - Mr. Soul

Wederom bedankt!

De (vooral gitaar)sound van in ieder geval EitS is wel nogal gelijk ja, maar toch vind ik dat EiTS met originaliteit bij vlagen Mogwai heeft overtroffen - hoe schandalig het ook klinkt. Juist vanwege de sfeer (ik weet dat het een beetje flauw overkomt om steeds met dat woord te komen, maar ik kan het gewoon niet anders beschrijven), maar ook bijvoorbeeld qua muzikaliteit. Neem bijvoorbeeld een nummer als Six Days at the Bottom Of the Ocean; zit muzikaal toch echt stukken origineler in elkaar dan dit naar mijn mening te repetitieve nummer.

Wat ik bedoel te zeggen is dat Mogwai in ieder geval achteraf niet echt vernieuwend meer klinkt. Natuurlijk door het feit dat ze nog erg vaak zijn nagedaan, maar ook omdat hun muziek op mij gewoon wat ongeïnspireerd en dus minder boeiend dan de andere grote namen uit het genre destijds overkomt.

En ben ik gek of klinkt Ithaca 27 o 9 best wel als Seam?

Dat lijkt me meer een genreprobleem van post-rock, het klinkt allemaal erg éénvormig. Opbouw, ontlading, klaar. Geen genre met een lange levensduur. Zoals ik het zelf heb ervaren had Mogwai in het begin enorme impact. De instrumentale structuren waren voor veel mensen nieuw, het volume waarop het werd gebracht ongekend en de branie waarmee de band zichzelf presenteerde in interviews (werkelijk niks was heilig) zorde voor een 'buzz'. Natuurlijk heeft Mogwai die roerige begintijd nooit kunnen vasthouden, maar ik vind dat ze nog steeds fijne platen maken die zelfs het krappe genre zijn beginnen te ontstijgen. De latere cd's bevatten gewoon Mogwai-muziek die wat mij betreft weinig meer met de begindagen te maken heeft maar dichter aanleunen tegen filmscores en stemmingsmuziek.

Mja, misschien wel, merk ook bij mezelf dat het aantal nummers waar ik nog echt van kan genieten steeds kleiner wordt. Bij Mogwai heb ik er in ieder geval nog meer last van dan bij andere bands.

Ik hoor echt niet wat er origineel is aan dat nummer van EiTS. Toen dat uitkwam had je inmiddels een heleboel bands die zo klonken. Dat EiTS over het algemeen erg goed wordt gevonden is een ander verhaal, ze beheersen het trucje ook wel erg goed. Ik heb ze zelf trouwens ook in mijn top 10 gehad, jaren geleden. Het lijkt me hier toch vooral een smaakkwestie. Zelf vind ik de muziek van Explosions eigenlijk wat te makkelijk inspelen op de emoties en daarbij doen ze albums lang hetzelfde. Mogwai heeft wat dat betreft wel een breder geluid, hun eerste drie albums zijn redelijk verschillend van elkaar. Overigens heb ik Mogwai Fear Satan nooit tot mijn topfavorieten van de band gerekend.



Dat hoor ik er niet echt in. Heb je een specifiek nummer in gedachten?

Ben het verder wel met Itchy eens dat het genre een korte levensduur heeft. Eigenlijk luister ik er de laatste 5 jaar al bijna nooit meer naar, terwijl ik er daarvoor helemaal weg van was. Alleen ingetogen dingen als Balmorhea of zoiets als Tortoise draai ik nog wel eens. Van Mogwai blijven nummers als X-Mas Steps en Ex-Cowboy wel onverwoestbaar.

1290 ♫ [0448] The Veils - Advice For Young Mothers To Be (2006)

The Veils again. Ze overtreffen het vorige nummer. Dit is met een aantal andere nummers mijn favoriete nummers van ze. Het heeft een vrij vrolijk gitaardeuntje. Dit staat echter in groot conctrast met de zang. De zang straalt vrij veel somberheid uit. Maar dat is wel wat deze song schitterend maakt. Sobere zanger die fijne coupletten zingt, en een werkelijk groots refrein met goede ondersteuning van achtergrondzangeresjes. The Veils heeft een vrij unieke en mooie sound, piano en rock worden moeiteloos gecombineerd. I like it.

Cijfer: 9,5

1289 ♫ [1246] Eels - Things The
Grandchildren Should Know (2005)

Het debuutalbum staat vol met de mooiste popnummers die er zijn. Bevalve de songs van het debuut heb ik niet echt nummers van ze gehoord waar ik met mijn mond open zit te luisteren. Wellicht is deze dat wel. Misschien met wat meerdere luisterbeurten kan dit nummer een topper worden. Fijn rinkelend gitaarriffje met daarover een Mr. E die boeiend zingt. Ik ben benieuwd waar het naar gaat groeien dit nummer.

Cijfer: 7,8

1287 ♫ [0952] Men At Work - Overkill (1983)

Het nummer begint met fijne blazers die ik wel ergens herken. Daarna opent een zeer fijn popnummer waar de zang positief opvalt. Elke zin wordt mooi gezongen. Iets wat het nummer om te genieten maakt. De terugkerende blazers zijn een goede keuze, die geven toch iets extra's.

Cijfer: 8,5

1288 ♫ [-------] Placebo - Every You Every Me (1998)

Placebo, de rockband met die donkere sound. De nummers die ik ken luister ik altijd wel met plezier. Dit nummer kende ik al een beetje. De zang is mooi, met een fijne valse knik erin. Refrein is onopvallend, maar dat betekend niet dat deze slecht is. Want mijn goedkeuring krijgt het. De sound van de band is hier goed. Toch vind ik het allemaal niet heel memorabel.

Cijfer: 7

1286 ♫ [-------] The National - Conversation 16 (2010)

The National behoort tot mijn favoriete bands. Dit nummer geeft de ongekende schoonheid van de nummers van deze band weer. Het is namelijk het allerbeste nummer van deze band. Dit bestormt de perfectie, de hemelsheid.
Iedereen zin die Matt zingt is ontzettend intens en mooi. Het nummer zit barstensvol sfeer. Hypnotiserende drums, achtergrond vocalen die spanning opwekken en gewoon fantastisch mooi zijn. Verder zou het ook makkelijk een goed popnummer kunnen zijn. Mensen die het niet zo intens als mij beleven zullen dit een mooi popnummer vinden. Want er zijn toch een paar erg leuk en vrij catchy gezongen regels. Daarna, enkele seconden na een mooi drumfragment komt een van de mooiste stukken muziek die ik ooit heb gehoord. Cause i'm evil. Dat zinnetje. Matt geeft een les in hoe je dat zinnetje het meest 'niet onder woorden te brengen, hemels' kan zingen. Matt kan perfect je ziel binnendringen met zijn zang en dat doet hij hier het hele nummer. Hij wordt ook nog eens ondersteund door samenzangen die verschrikkelijk mooi zijn. Ongelooflijk wat een nummer! Toen ik eens een top 10 songs probeerde te maken een half jaar geleden stond deze op 3 of 4 dacht ik, dat zou hij nu nog steeds staan.

Cijfer: 10+  

1285 ♫ [1805] Guns N' Roses - Welcome To The Jungle (1987)

Het is een beetje oneerlijk voor Guns N' Roses om na Conversation 16 te komen, het wordt namelijk zeker wel overschaduwd door het vorige nummer. Maar dit is gewoon een steengoed nummer. Een tijd lang heb ik dit erg veel gedraaid. Guns N' Roses weten wel hoe ze ontzettend lekkere rock moeten maken. Er is dan wel kritiek soms op Axl Rose, maar dat is op dit nummer helemaal niet van sprake. Hij steelt de show hier, met zijn geweldige scherpe zang, geweldige uithalen en fijn uitgesproken zinnen. Daarnaast moest ik de moddervette sound gewoon even noemen. Slash blijft een van de meesterlijkste gitaristen ooit. Appetite For Destruction heeft me nooit helemaal in het geheel kunnen grijpen. Een stuk of 6 nummers zijn echter wel fantastisch.

Cijfer: 9,5

1284 ♫ [1316] Noir Désir - Le Vent Nous Portera (2001)

Dit altijd al wel een van mijn favoriete franstalige nummers geweest. Op een franstalige cd die we gekocht staan gedrochten, maar ook prachtige nummers als deze. Het is een en al dromerigheid op dit nummer. De drums geven een fijn ritme en de lichtvoetige gitaar is al helemaal geweldig. Al die instrumenten die ze gebruiken zijn om je vingers bij af te likken. Fantastisch nummer. Ik ben eentonig bezig.

Cijfer: 9,3

1283 ♫ [1038] Claw Boys Claw - Rosie (1992)

Onze eigen Claw Boys Claw. Ik vind deze band zeker goed, heb hun beroemdste album al een aantal keer geluisterd. Het is terecht een kleine klassieker. Rosie komt van een ander album. Dit vormt voor mij tot nu toe het hoogtepunt van Claw Boys Claw. Rosie is een sfeervol nummer met een klasbak van een refrein. Het refrein is zeer, zeer prachtig. Het heeft ook nog eens een beetje een jaren 60 sfeertje waar ik zeker niet vies van ben.

Cijfer: 9,3

1282 ♫ [1186] Bruce Springsteen - Streets Of Philadelphia (1994)

Dit nummer van Bruce is best dromerig met die mooie melodie op de achtergrond en achtergrondvocalen. De melodie vind ik zelfs best confronterend, erg mooi. Bruce zingt zelf ook mooi. Hij zing zeer breekbaar. De clip ondersteunt de prachtige melodie goed. Het refrein valt met ook al meteen positief op, ook al is deze niet heel opvallend.

Cijfer: 8


1281 ♫ [0246] Franz Ferdinand - The Dark Of The Matinée (2004)

De vrolijke, rammelende poprock van Franz Ferdinand doet mij altijd goed. Als ik even zin heb in iets lekkers loop ik eerst naar de kast met snoep en daarna naar boven om deze muziek uit de stereo te laten knallen. De meezingpop van deze groep is kenmerkend, en bovenal goed in elkaar stekend en lekker in het gehoor liggend. Het klinkt nergens te makkelijk of te simpel. Het is nog best ingenieus. Dat bewijst dit nummer wel weer. Een riff die je meteen op een wolkje laat zweven en het refrein is om keihard mee te blèrren. De bridge is zalig, vooral die opbouw naar het volgende refrein is super. Ik sluit dit rijtje af met weer een 9.

Cijfer: 9,3

Beetje tegenstrijdig, denkt u ook niet?

[/mierenneukmodus
Edit: laat maar, mijn begrijpend-lezen-kwaliteiten schieten soms wat tekort.

Nummer als Road to Madrid doet me er bijvoorbeeld wel aan denken met de gitaren in het begin aan elkaar verweven en op het eind een chaotische, onverwachte climax.

En oh nee, straks hebben we Guns 'N Roses. Kijk er niet echt naar uit om een nummer daarvan te beluisteren, laat staan bespreken.

GNR was in 1987 nog een topband hoor.

Dat zijn een boel stukjes in een klein stukje...

Hopen dat er wel een stukje emotie in zit.

1460 ♫ [1743] The Frames - Fitzcarraldo (1996)

Naar het einde toe stukken harder dan het werk dat ik al van ze ken, valt vooral te merken aan de heerlijke drumpartijen en de op een gegeven moment ronduit schreeuwerige zang van Hansard. Toch blijven ook de vioolpartijen prominent aanwezig, zonder het nummer meteen een vervelende powermetal-lading te geven. Mooi nummer dus, hoewel het me nu emotioneel nog niet helemaal weet te raken.
Cijfer: 8

1459 ♫ [1208] The Kinks - Lola (1970)

edit: Had de studioversie besproken, nu deze dus. Ach, dit nummer zal vast heel leuk zijn om live mee te maken, maar het gehalte aan irritante gitaarsolo's en foutheid ligt hier veel hoger dan in het origineel. Idem dito voor het publiek laten meezingen; erg leuk als je erin staat, maar achteraf maakt het het nummer niet bepaald beter. Gelukkig blijft het refrein wel catchy, en iedere melodielijn, vooral in het begin, is nog steeds even prettig. Half punt aftrek.
Cijfer: 6,8

1458 ♫ [0875] Edwyn Collins - A Girl Like You (1994)

Ondanks het rokerige sfeertje dat er in zit, komt dit toch nog het meeste op me over als een flauwe naschok van de 80’s-foutheid. De zanger heeft een te uitsloverige stem, de instrumentatie is te repetitief, op het best leuke sologitaartje erdoorheen na, en vooral de tekst vervalt erg in clichés – hard to get-vrouwtje die gevaarlijk is voor de meneer, spannund. Bevalt misschien beter met wat glazen whiskey ernaast, maar de komende tijd gaat hij bij mij niet werken.
Cijfer: 4

1457 ♫ [1497] Animal Collective - Summertime Clothes (2009)

Na het geweldige Fireworks heb ik Feels van deze band weer eens geprobeerd, maar verder dan een halve ster verhoging (staat nu op 3*) kon ik niet komen; de muziek van Animal Collective is gewoon te vaak te vervelend door zijn draaierig- en springerigheid. En toch ga ik dan weer twijfelen bij het beluisteren van zo’n hypnotiserende, vrolijke en kleurrijke trip als deze, terwijl ik zeker weet dat als ik deze nog twee keer op zou zetten ik er weer meer dan genoeg van zou hebben. Blijkbaar is dit voor mij muziek die heel incidenteel voor intens genot zorgt. En dat doet het nu.
Cijfer: 8,8

1456 ♫ [1679] Traffic - Dear Mr. Fantasy (1967)

De psychedelica is, de vervormde zang niet meegerekend, niet heel goed te horen in dit nummer en eigenlijk gaan de eerste drie minuten te veel langs me heen. Toch komen er, vooral door de versnelling maar ook door het spannende laatste couplet, naar het einde toe veel meer interessante elementen en variatie in en klinkt zelfs de gitaarsolo ronduit prima. Behoort niet tot de slechtere bluesrock, en al helemaal niet in de laatste minuten.
Cijfer: 7,3

1455 ♫ [0732] Tom Waits - Time (1985)

De stem van Waits klinkt hier minder brommerig dan ooit tevoren, iets waar ik eigenlijk heel erg blij om zou moeten zijn. Toch is dit nummer stukken minder boeiend dan sommige dingen die ik al van hem ken, en dat is eigenlijk juist daarom; ook omdat de spannende instrumentatie is weggenomen en vervangen door een lieflijk maar veel te kabbelend gitaarmelodietje, is er hierin eigenlijk bar weinig meer te beleven, tot op het slaapverwekkende. Dan heb ik eigenlijk liever de oerlelijke maar enigszins gekke Waits, hoe erg hij ook klinkt.
Cijfer: 3,8

1454 ♫ [1889] Slint - Washer (1991)

Oh god, nu krijgen we mij weer.

Ik zal het zo kort mogelijk houden; Washer is, natuurlijk, wederom een pareltje dat stamp- en nog eens stamp-vol van depressieve uitzichtloosheid is en tevens het nummer dat misschien wel de meeste tragische waanbeelden (ja, echt) oproept van heel Spiderland. Om te beginnen hebben we natuurlijk het prachtige en niet helemaal uitzichtloze akoestische gitaarloopje en wederom de bass en de drums die ze in toom moeten houden – niet het meest oneervolle baantje, zo blijkt uit de geweldige partijen. Eén groot verschil is echter dat McMahan gedurende het hele nummer zingt (misschien niet zo speciaal voor de mensen die onbekend zijn met het album, maar voor de rest wordt alleen in opener Breadcrumb Trail gezongen, de oerschreeuwen in Nosferatu Man en Good Morning, Captain niet meegerekend) en dat ook echt kippenvelopwekkend doet. De emoties bouwen echter steeds verder uit naarmate de dood (want zo zie ik dit nummer, ook vanwege de, ja, ik verval weer in onoriginele prijzende woorden, geweldige tekst) dat ook doet, tot het hartverscheurende einde. Instrumenten hebben denk ik nog nooit zo huilend maar dan ook echt huilend geklonken als in de eigenlijk korte climax van dit nummer; woorden schieten te kort en dus laat ik het maar hierbij. Met het gitaarloopje waar het nummer mee ingezet werd, eindigt het ook weer; het leven gaat door, het nummer wordt beëindigd en ik blijf weer eens totaal overdonderd achter.
Cijfer: 10+ en nu horen jullie me (jammer genoeg) niet meer over Slint.

1453 ♫ [1820] Cocteau Twins - Blue Bell Knoll (1988)

Eindelijk een Twins-nummer dat de klasse die ik van ze ken weet te evenaren. De plechtige sfeer is weer overtuigend en vooral het loopje waar het nummer mee begint is ronduit prachtig, had ook wel iets meer mee gedaan mogen worden, als het aan mij ligt. Enfin, het duistere maar engelachtige gevoel is weer eens in m’n hoofd. Lekker.
Cijfer: 7,5

1452 ♫ [1579] Blur - Out Of Time (2003)

Grauw liedje dat vooral in het begin zijn spanning moet hebben van het broeierige mid-tempo. Toch verlies ik mijn interesse in het middenstuk, om het weer opgewekt te krijgen bij het einde door de mooie tweede stem. Had wel iets meer gedaan mee mogen worden, al was het maar om de prachtige stem van Albarn niet zo te verspillen.
Cijfer: 6,3

1451 ♫ [1417] Venetian Snares - Hajnal (2005)

Ah, hier zocht ik naar. De klassieke elementen (en dan is klassiek klassiek ( ) meestal niet eens zo mijn genre) zijn perfect verweven met de spastische breakcoredrums – moet echt eens naar wat meer naar dat genre op zoek gaan. Waar op het begin het nummer nog gebruikt kan worden als een soort achtervolgingsmuziek in de trant van ongelooflijk goed opbouwende spanning, verandert het nummer naarmate de nogmaals heerlijke electronica erin komt in een epileptische, schokkende ervaring waar ik, u wist het denk ik al, ongelooflijk fan van ben. Heerlijk.
Cijfer: 9,8

Time is prachtig

Het hoort wel de live-versie te zijn, dat is de versie die in '81 een nummer 1 hit werd.

Zie ook: Lola (song) - Wikipedia, the free encyclopedia - en.wikipedia.org

Verbeterd.

Ok.

Het Hongaarse album van VSnares is overigens wel een aanrader.

Out of Time ook

Ook vandaag alleen maar lof.

1290 ♫ [0448] The Veils - Advice For Young Mothers To Be (2006)
Dit is het soort popsongs dat ik het liefst hoor: schijnbaar vrolijk en luchtig maar met sombere ondertoon. Daarnaast zijn de arrangementen geniaal zoals de gitaar, piano en achtergrondkoor.
Cijfer: 9,5

1289 ♫ [1246] Eels - Things The Grandchildren Should Know (2005)
Eels komt het best uit de verf met sobere singer-songwriter-songs zoals dit nummer hier met een even boeiende als wanhopige tekst.
Cijfer: 8,5

1287 ♫ [0952] Men At Work - Overkill (1983)
Het werd een minder grote hit dan Down Under maar deze vind ik beter. Vlotte popsong met mooie blazers en gitaar-middenstuk.
Cijfer: 8

1288 ♫ [-------] Placebo - Every You Every Me (1998)
Placebo was één van mijn favoriete bands in die periode vooral vanwege de aparte en emotionele zang van Bryan Molko. Dit is bovendien een erg pakkende popsong die nooit verveelt.
Cijfer: 9

1286 ♫ [-------] The National - Conversation 16 (2010)
Ook the National kan voor mij, zeker als ze songs van dit kaliber uitbrengen. De indringende stem van Matt Berninger (die vocaal erop vooruit is gegaan), de sfeervolle begeleiding en ijle achtergrondzang maken dit een prachtsong.
Cijfer: 9

1285 ♫ [1805] Guns N' Roses - Welcome To The Jungle (1987)
Toen was Guns N' Roses nog in goede doen. Dit rockt en swingt als de beesten, het klinkt lekker ruig en de gitaarsolo's van Slash doen de rest.
Cijfer: 8,5

1284 ♫ [1316] Noir Désir - Le Vent Nous Portera (2001)
Franstalige nummers als deze kunnen voor mij gerust in de MuMe-ladder. Op het eerste gehoor lijkt het nummer voort te kabbelen maar het heeft een apart reggae-achtig ritme en dromerige, exotische sfeer.
Cijfer: 8

1283 ♫ [1038] Claw Boys Claw - Rosie (1992)
Claw Boys Claw heb ik lange tijd uit het oog verloren maar dit nummer was toentertijd wel populair, ook in Vlaanderen. Het nummer heeft een licht country-achtig sfeertje en het refrein staat inderdaad als een huis.
Cijfer: 8,5

1282 ♫ [1186] Bruce Springsteen - Streets Of Philadelphia (1994)
Een somber en zwaarmoedig nummer over een aidspatiënt op synthesizers getoonzet en hierdoor een beetje afwijkend van The Boss' oeuvre maar wel klasse.
Cijfer: 8,5

1281 ♫ [0246] Franz Ferdinand - The Dark Of The Matinée (2004)
Dit klinkt natuurlijk heel wat vrolijker, geweldige ritmesectie en erg catchy gitaarriff en refrein, ogenschijnlijk eenvoudig maar doordacht.
Cijfer: 9

Ik ben het hier niet mee eens. Ik vind Mogwai juist een van de betere bands in de post rock. Ik word altijd 16 minuten lang gegrepen door dit nummer en dat komt door de hele kleine veranderingen in het nummer. Dat kan een hele kleine verandering zijn in de gitaar, drums of bas. Die uitbarstingen zijn echt geweldig, bijna een beetje Smashing Pumpkins-achtig. Het gitaargeluid doet me daar wel enorm aan denken.

1280 ♫ [1855] Herbie Hancock - Cantaloupe Island (1964)

Zijn album Headhunters is mij goed bevallen, vooral Chameleon is zalig. Zijn jazz is bij vlagen het beste dat ik tot nu toe in het genre heb gehoord. Ook bij dit nummer kan ik ontzettend genieten van het genre jazz. Hij laat prachtige vrolijke melodieën aan ons horen en het heeft ook nog eens een fijne drive. Echt veel blazers heeft hij niet nodig om dit nummer te laten overtuigen, maar als die blazers dan komen wordt het helemaal prachtig. Jazz op z'n best naar mijn bescheiden mening.

Cijfer: 9

1279 ♫ [-------] Rialto - Monday Morning 5:19 (1997)

Hoe hoger je komt in de ladder, hoe kleiner de kans is om een volledig onbekende artiest tegen te komen. Zo'n een waarvan je qua naam al nooit van gehoord hebt. Rialto is zo'n naam. Geen idee wie ze zijn. Ik vind dit nummer een beetje als een standaard popnummer klinken. Ik hoor in ieder geval niets speciaal. Desondanks luistert het gewoon fijn weg en het refrein is degelijk. Maar niks nieuws, niks memorabels.

Cijfer: 7

1278 ♫ [0749] Sufjan Stevens - Concerning The Ufo Sighting Near Highland, Illinois (2005)

Door mijn wijk rijdend, de zon net opgekomen, klein beetje mist, de krantjes in de bus doen. De omstandigheden waarin ik dit nummer/album als eerste beluisterde. Dit nummer opent het album fantastisch. Het is een overweldigende opener waardoor ik meteen het album werd ingezogen. De piano wekt ontzettend veel emotie op. En meteen maak je kennis met het stemgeluid van Sufjan, waar je makkelijk meer dan een uur naar kan luisteren. Het nummer is verder wat aangekleed met een paar instrumenten en hele mooie achtergrond zangen. Die zijn een belangrijk onderdeel van dit nummer, op de achtergrond en op de voorgrond. Perfect nummer, hij heeft er zeker nog meer, maar dat zullen we nog wel horen.

Cijfer: 9,3

1277 ♫ [1394] Explosions In The Sky - Have You Passed Through This Night (2001)

Ik kreeg dit album getipt, paar keer geluisterd, ik vond er niks an. Het kon me niet grijpen. Het grijpt nu in ieder geval iets meer. Ik voel al veel meer spanning dan ik het hele album heb gevoeld. De riff die na 2 en een halve minuut begin is zowaar prachtig. De drums die er in komen daarna zijn erg gaaf. Daarna komt de climax, goed, maar geen gevoel. Daarna vervalt het in stilte, een gitaarriff, de drums die erg vet zijn, en een climax die ik beter vind als de eerste. Dan. Afgelopen.

Cijfer: 7

1276 ♫ [1095] Pavement - Range Life (1994)

Pavement hoort bij mijn favoriet rockbands van de jaren '90. Met hun unieke sound verbazen ze me elke keer weer als ik Crooked Rain, Crooked Rain luister. Het zijn allemaal, ijzersterke, vrolijke maar ook treurige songs waar het spelplezier van afdruipt. Range Life is een van deze unieke songs, het klinkt ietwat dromerig en meezingen op dit nummer is iets wat ik nooit kan laten. Vele passages schreeuwen erom, soms zingt hij ook lekker nonchalant, die stukken zijn erg gaaf. Nadat ze voor de laatste keer het overigens schitterend refrein hebben gezongen, heb je een erg mooi stukje, even alleen gitaar en dan een ontzettend vrolijk makend pianostukje die ze in het nummer hebben gestopt om daarna weer door te gaan op de lichtvoetige riff. Topnummertje.

Cijfer: 9,5

1275 ♫ [2000] Toy Dolls - Nellie The Elephant (1983)

Ik denk dat velen het best verschrikkelijk vinden. Dat refrein vind ik zelf ook wel ietwat tevreden. Maar de structuur van het nummer kan me wel boeien. In de rustige fijne stukken hebben ze een mooie riffje. Dan wordt het weer stil. En dan heeeeeeeeeeeuhh. En dan dat overblije refrein. Je hoeft het dan ook niet helemaal serieus te nemen. Wel grappig dat deze erin staat. Ik dacht eerst naar Monty Python of zo te luisteren.

Cijfer: 6,5

1274 ♫ [0692] Ray Charles - What'd I Say (1959)

Ray Charles kwam me al bekend voor, die zijn we tegengekomen, een zeer geniet nummer was dat doen. Deze is wellicht nog beter. Het nummer heeft een drive waar je je helemaal goed bij gaat voelen. Het swingt zeer en is lekker vlot. Dan heb je die zang die er door heen komt knallen, dat vind ik een fijne manier van swingen. Dat is ook wat een aantal nummers van Jimi Hendrix zo ontzettend geniaal maken. Na die pauze hoeft het voor mij niet zo zeer. Een beetje onnodig.

Cijfer: 8

1273 ♫ [1932] Can - Paperhouse (1971)

Can is wat meer een normaal nummer dan Aumgn en Halleluwah. Halleluwah vind ik een stukje beter, maar door de lengte en de kracht van dit nummer ook verbaas ik me niet dat deze hoger staat. In een nummer als deze kan ik helemaal opgaan. Ogen dicht en je mee laten leiden door de prachtige drumbeats en riffs van Can. Vage zang maakt het dan helemaal af.

Cijfer: 8,8

1272 ♫ [1265] The Spencer Davis Group - I'm A Man (1967)

I'm a Man is een fijn vlot nummer waar het spreekwoord 'kort maar krachtig op van toepassing is. 3 minuten lang straalt dit nummer energie uit. Met instrumentatie van de bovenste plank en ook het refrein is van niveau. Al bij al geslaagd.

Cijfer: 7,8

1271 ♫ [1128] The Decemberists - The Tain (2004)

Dit nummer bestaat uit 6 delen. Ze lopen elk vloeiend in elkaar over. Het begint mooi met alleen zang en gitaar. Het rockdeel, het tweede deel dus, vind ik een stuk minder, ik vind het een beetje te en niet passen bij The Decemberist. Bij het derde deel pakken ze de draad weer op met een weergaloos stuk in dit nummer. Het vierde deel is dan ook weer fantastisch met vooral een prachtige melodie en het is afwisselend. Bij het 5de deel wordt het even vrijwel stil, met de drums die erg goed zijn. Dan knalt het nummer uit je boxen, even gaat het hard, stieren vechten, zoals in het filmpje te zien is. Deel 5 is een erg interessant stuk. Dit bijzonder interessant en boeiende nummer wordt uitgeblazen door part 6. Ik ga dit nog even vaker luisteren, want op het eerste gehoor klinkt het allemaal zeer bijzonder.

Cijfer: 8,5

Niks memorabels? Het is een nominatie van mij voor de huidige editie van de MuMe ladder, noem dat maar niet memorabel

1280 ♫ [1855] Herbie Hancock - Cantaloupe Island (1964)
Dit werd later door Us3 gesampeld. Relaxte en sfeervolle jazz, prima om op een late avond te draaien (maar alleen dan draai ik jazz).
Cijfer: 8,5

1279 ♫ [-------] Rialto - Monday Morning 5:19 (1997)
Ook voor mij waren deze band en song totaal onbekend. Misschien moet dit nummer nog groeien bij mij maar melodisch vind ik het wel prima en de gitaren zorgen voor een grimmige sfeer.
Cijfer: 7,5

1278 ♫ [0749] Sufjan Stevens - Concerning The Ufo Sighting Near Highland, Illinois (2005)
Ook weer zo'n nummer dat mij een aangename relaxte sfeer bezorgt vooral door zijn stemgeluid en de folky arrangementen met schitterende piano.
Cijfer: 9

1277 ♫ [1394] Explosions In The Sky - Have You Passed Through This Night (2001)
In eerste instantie deed het mij ook weinig maar tenslotte is de klik er gekomen. Soms is het mij wat te bombastisch maar globaal een boeiend werkstuk.
Cijfer: 7,5

1276 ♫ [1095] Pavement - Range Life (1994)
Luchtige gitaarpop, licht countrygetint met een prettige melodie en helder geproduceerd. Wat mij betreft de beste Pavament-song.
Cijfer: 9

1275 ♫ [2000] Toy Dolls - Nellie The Elephant (1983)
Is dit als grap genomineerd? Het lijkt alsof ik naar een kinderprogramma luister. Anderzijds vind ik het best vermakelijk al zal ik dit nooit uit mijzelf opzetten.
Cijfer: 6

1274 ♫ [0692] Ray Charles - What'd I Say (1959)
Ray Charles was natuurlijk één van de belangrijkste artiesten uit de jaren '50. Uniek zijn zijn zang, voordracht en pianospel en het swingt heerlijk.
Cijfer: 8,5

1273 ♫ [1932] Can - Paperhouse (1971)
De krautrock was mij destijds volledig voorbij gegaan (itt. hard-, glam- en de andere progrock) maar het is een boeiend en tijdloos werkstuk, vooral de drums en gitaarrifs zijn behoorlijk inventief. De zang lijkt mij hier wel in de weg te staan.
Cijfer: 7,5

1272 ♫ [1265] The Spencer Davis Group - I'm A Man (1967)
De soulvolle zang van Steve Winwood en het ritme zijn hier de grote troeven. Overigens werd dit nummer door Chicago gecoverd.
Cijfer: 8

1271 ♫ [1128] The Decemberists - The Tain (2004)
Dit werkstuk duurt meer dan 20 minuten lang en bestaat uit 6 verschillende delen. Het was een lange zit, de stukken lijken niet goed in elkaar te passen en kunnen mijn aandacht moeilijk vasthouden. Misschien dan beter 6 verschillende songs uitgebracht.
Cijfer: 5