Die lijkt mij ook een stuk kansrijker ja.

Done

Of iets rustigers ?

Hehe, vooral ook goede liveband wel.

Maar Chevy gaf aan niet van grunts te houden dus kan hij in dat geval beter hier starten.

Of als je meer van vrouwelijke vocalen houdt

(met dank aan DJFrankie, die dit nummer nomineerde voor de Prog KO)

Wat erg!

Dan toch liever deze mevrouw.

Alhoewel ik haar na 1 CD wel zat was.

The Gathering is echt helemaal niet extreem. Probeer eens wat Mayhem, dat zal je goed doen. Ordo Ad Chao is een heerlijke koffiedrinkplaat.

Mayhem is al eens genomineerd voor de MuMeLadder zelfs.

Ik zou Ordo niet echt aanraden trouwens. Degelijke plaat maar niet meer dan dat.

De Mysteriis Dom Sathanas daarentegen..

Of natuurlijk gewoon Live In Leipzig, met Dead nog op zang voordat hij zichzelf dood schoot.

Ik vind Ordo zelf heel erg goed maar ik zie dat daar heel veel meningsverschillen zijn. De Mysteriis Dom Sathanas is ook geweldig, Live In Leipzig heb ik nog niet gehoord. Die ga ik maar eens opzoeken.

Dat zou toch mooi zijn als ineens Freezing Moon in de MuMe Top 2000 staat!

Freezing Moon.

Freezing Moon was inderdaad het nummer dat werd genomineerd als ik het me goed herinner. Volstrekt kansloos overigens.

Live In Leipzig moet je zeker gehoord hebben als je van black metal houdt. Het is wel enigszins acquired taste, zelfs binnen dit genre want het klinkt ongelooflijk brak en ziek. Tegelijkertijd ademt de plaat een sfeer uit die sindsdien door elke black metal band wordt nagestreefd maar die eigenlijk nooit wordt geëvenaard.

Het is een uniek tijdsdocument (1990) en eigenlijk de eerste muzikale mijlpaal van de zgn. 'second wave of black metal'.

Hier was ik overigens bij.

Maar naar mijn mening haalt Maniac het bij lange na niet bij Dead & Atilla.

Niet zozeer een diepere grond, meer de achterliggende gedachte. Dat is toch waar je indirect naar vroeg. Het is geen bijster sterke diepgang en het is zeker geen diepgang zoals je in bv. American Pie vindt of de achtergrond van Wish You Were Here, maar dit is de context van het nummer. Niet meer, niet minder.

Niet te extreem, maar die gitaarmuren beperken zich te vaak tot alleen een gitaarmuur zijn. Ik hou heel erg van het geluid van een gitaar, maar niet in de zin van hetzelfde akkoord maar tig keer herhalen. En dan het liefst zo hard mogelijk.

Om een voorbeeld te geven: Master of Puppets vind ik wel steeds beter worden. Maar dat middenstuk blijf ik het beste deel vinden. Ook Welcome Home (Sanitarium), een tijd geleden beluisterd voor de Hard Rock/Metal KO, smaakte goed. Master of Puppets wil ik sowieso een keer beluisteren. Slayer eindigde toen overigens 3 drie nummers stijf onderaan.

Was jij de gelukkige die er met de varkenskop vandoor ging?

Hé nou zeg gekkerds, niet zo veel slowchat. Om jullie stil te houden dan maar weer even een tiental vol met vrolijke cijfertjes.

1290 ♫ [0448] The Veils - Advice For Young Mothers To Be (2006)

Stukken opwekkender dan de vorige van deze toch redelijk memorabele band en al helemaal dan het ongekend goede titelnummer van het album waar deze opstaat, maar zeker niet slechter; het refrein lijkt wel gemaakt om keer op keer mee te fluiten en alleen al de gitaarlijn straalt niets anders dan puur optimisme mee. Voeg daaraan toe de heerlijke lage vibrato van Finn Andrews (overigens de zoon van de keyboardist van XTC!) en we hebben een meer dan prima en zelfs knuffelneigingen gevend rocknummertje.
Cijfer: 8,2

1289 ♫ [1246] Eels - Things The Grandchildren Should Know (2005)

Grappig en vooral heel knap om te horen hoe Everrett, een ronduit geniale man die ondanks zijn leeftijd bijna altijd nog zo jong klinkt, op dit nummer zo verschrikkelijk overtuigend als een vijfenzestig jaar oude, ietwat verbitterde grijsaard weet te klinken. Bezorgt in combinatie met de nogal simpele, maar doeltreffende tekst soms bijna een vleugje kippenvel; zou het helemaal doen als het gitaarriffje waar het gehele nummer op gebouwd is niet zo kinderlijk eenvoudig zou klinken. Enigszins jammer, want de deprimerendheid van een doorsnee en gewenst leven – althans, zo vat ik persoonlijk de boodschap van dit nummer op, het kan ook mijn bui zijn – is nog nooit zo mooi neergezet door Mister E.
Cijfer: 7,3

1287 ♫ [0952] Men At Work - Overkill (1983)

Godzijdank wordt dit nummertje niet voortgezet in de trant van het verschrikkelijk appelige blazersintrootje (altijd pijnlijk om blazers zo af te moeten kraken – damn you, 80’s!) en volgt er een mechanisch, vlak, niet bepaald memorabel maar, eerlijk is eerlijk, ook geenszins irritant poppertje uit. Als beste meneer zanger zijn stem wat verhoogt valt het zelfs bijna lekker te noemen, maar laat ik niet al te ver doordraven; ik heb ook zelden zo’n ongeïnspireerde gitaarsolo gehoord.
Cijfer: 5,5

1288 ♫ [-------] Placebo - Every You Every Me (1998)

Gekkerdje Molko en zijn gekkerdachtige kornuiten hebben hier toch wel een nummer neergezet dat te veel goedkeuring van emotioneel instabiele tienermeisjes zou krijgen; een te aanstellerige tekst waarin de titel overigens veel te vaak herhaald wordt, te geforceerd venijnige zang van Molko en mede door de gitaren gewoon een ietwat vervelend, wij-moeten-rocken-sfeertje. Sorry, deze slik ik niet zo.
Cijfer: 4

1286 ♫ [-------] The National - Conversation 16 (2010)

Eén van de heel erg zeldzame nummers van The National die ik niet speciaal slecht óf goed vind. Komt vooral doordat spannende en natuurlijk ook mooie elementen zoals het verheffen van de lage stem van Berninger in het refrein en de heerlijke achtergrondstemmen die soms om de hoek komen kijken afgewisseld worden met minder opwindende stukjes zoals het niet echt boeiende couplet. Hierbij dus het eerste echte meh-gevalletje van deze niet altijd zo goede band.
Cijfer: 6,4

1285 ♫ [1805] Guns N' Roses - Welcome To The Jungle (1987)

En ja, nu is het erop aangekomen. Om er niet al te lang over op door te zeiken; opvallendste factor is nog steeds dat dit net zo banaal is als waar de doelgroep hiervan zo op afgeeft, met zijn puberale tekst en verschrikkelijke (als in zo verschrikkelijk dat je nog wat extra klemtonen op de ‘ch’ neemt. Dat soort), maar dan ook echt heel erg verschrikkelijke gekrijs dat zang moet voorstellen. De kinderlijk eenvoudige bridge is ook niet iets om trots op te zijn, en anders is het wel de geniaal irritante gitaaraanranding/solo. Kinderachtige, vieze, irritante rotzooi die me duizenden keren meer ergert dan driekwart, of misschien wel meer, van de top-40 op dit moment. Zo.
Cijfer: 1,2 (0,2 punt optel voor het kitscherige maar niet echt irritante tussenstukje vanaf 3:27. Duurt jammer genoeg maar vijftien seconden.)

1284 ♫ [1316] Noir Désir - Le Vent Nous Portera (2001)

De jammer genoeg iets te aanstellerige zanger en de clip doen anders vermoeden, maar dit is een heerlijk stukje lichtvoetigheid, als je eerstgenoemde maar gewoon negeert. Lekkere gitaarlijnen, heerlijk blazersolootje zelfs; dit valt eenvoudig te beschrijven als de betere chillmuziek, al helemaal door het prachtige Frans. Erg goed te doen.
Cijfer: 7,5

1283 ♫ [1038] Claw Boys Claw - Rosie (1992)

Borduurt mooi voort op de vorige: het is luchtig, het is zomers, het is lekker. Daarnaast ook nog eens best tijdloos, hoewel de lage zang de jaren ’80 doet vermoeden en de melodie wel wat minder catchy en de taal niet zo mooi is dan in Le Vent Nous Portera. Wederom best prima, maar geen extreme hoogvlieger.
Cijfer: 6,9

1282 ♫ [1186] Bruce Springsteen - Streets Of Philadelphia (1994)

Ik ben echt niet zo’n mierenbetaster als het gaat om productie, maar deze is wel echt bar slecht; ik heb zelden een nummer gehoord waar de zang zo lelijk is vermixt met de instrumentatie en waar de fade-out zo abrupt erin gegooid wordt. Niet dat het nummer muzikaal bijzonder veel te bieden had, met zijn nogal kitschy synths en saaie melodieën, maar toch.. Redelijk belabberd, en ik heb echt niet zo’n hekel aan de beste man.
Cijfer: 3,3

1281 ♫ [0246] Franz Ferdinand - The Dark Of The Matinée (2004)

Best leuk meefluit- en eventueel meespringnummertje, maar het mist wel de charme van de echte groten die meededen aan deze tijdelijke springrockhype. Weinig mis mee hoor, maar door het gebrek aan pit ook weinig echt goeds aan.
Cijfer: 6

De film zeker nog nooit gezien?

Te extreem dus.



Tsja kom, Metallica, dat is dan ook een band die helemaal aan de ondergrens van de metal zit qua extremiteit.

Slayer is inderdaad al weer wat extremer alhoewel ik dat zelf altijd een waardeloze band heb gevonden.

Non.

De echt groten? Wie zijn dat dan? Franz Ferdinand heeft deze hype juist in gang gezet en is qua populariteit eigenlijk alleen door de Arctic Monkeys voorbij gestreefd.

Ik heb het hier dan ook meer over kwalitatief; en dan vind ik vooral inderdaad de AM en the Strokes, maar ook Bloc Party op hun eerste album wat spannender.

Vooral houden zo, tenzij je hard kunt genieten van opgeklopt Hollywood sentiment en moralistisch geneuzel natuurlijk.

Voor Chevy: klik.

Prachtig overigens Gaat hoogstwaarschijnlijk in mijn top 10 komen.

Gelukkig niet, dat was trouwens wel vrij triest om te zien. Hoewel het kotsen tijdens het zingen van Nattefrost en het onderbroekje van Vrangsinn tijdens Carpathian Forest het jaar ervoor nog minder appetijtelijk waren.

Dat wilde ik hem ook zeggen, maar Streets of Philadelphia is wel de perfecte belichaming van die film. De langzame fade-out (de "overdenkingsperiode"), de ingetogen zang. Philedelphia is overigens een goede film, Hollywood of niet. Uiteraard niet voor de pretentieuze, moralistische filmliefhebber. Ironisch eigenlijk, hè?

Overigens getuigt het wel van weinig kennis als je het moralistisch geneuzel noemt. Destijds was dit toch wel een big issue en redelijk baanbrekende film. Ere wie ere toekomt, met of zonder smiley.

Laten we het er maar op houden dat onze filmsmaken nogal verschillen.

edit aan de hand van je edit: misschien is het een eye-opener voor mensen die veilig weggestopt wonen in een conservatieve Amerikaanse suburb waar homoseksualiteit en aids natuurlijk niet bestaan maar voor 'normale' mensen is er niets baanbrekends aan.

Ik vind het rommel, vreselijk sentimenteel, matig geacteerd (Tom Hanks, kom op zeg), onrealistisch (van homohater tot homovriend in the blink of an eye ) en afgeraffeld voor wat betreft het rechtbank gedeelte wat nog wel interessant was.

Het is zelfs zo dat ik het nummer van Bruce altijd wat minder waardeer dan het eigenlijk verdient vanwege de associatie met deze hollywood-draak 1e klas ondanks dat het al zeker 10 jaar geleden is dat ik deze film zag.

Heeft eerlijk gezegd weinig met filmsmaak te maken. Maar laten we er maar over ophouden.

Blijkbaar deed de 'zoenscene' nog wel wat stof opwaaien in Amerika,als ik me goed herinner geeft Banderas Tom Hanks een hele korte pakkerd op de mond, ergens. Misschien inderdaad voor wereldvreemde mormonen erg baanbrekend, maar destijds voor de kijkende Europeaan al niet echt meer, hoor.

'Streets Of Philadelphia' vind ik eigenlijk wel een tof nummer, trouwens.

740 ♫ [0745] Marillion - Beautiful (1995)

Op het album Afraid of Sunlight vinden we Beautiful terug.
Het nummer is wat aan de theatrale kant. Zoals Kayleigh dat ook is. Daar doet deze me dan ook een beetje aan denken. Je moet een beetje van kitscherigheid van dit soort nummer houden, maar zo'n soort kitsch mag ik wel. De 'overdreven' refreinen zijn namelijk wel erg goed. Marillion is een complexe band, uitgesponnen nummers worden afgewisseld met echte popnummers als deze.

Cijfer: 8,5

739 ♫ [0590] Aphex Twin - Heliosphan (1992)

Het bekendste nummer van Aphex Twin is Heliosphan. De kwaliteit van dit electronic-nummer wordt net als vorig jaar beloond met een groep A-positie. Ik kan ambient niet per se definiëren, maar ik krijg er wel altijd een bepaald soort gevoel bij, zo'n zwevend gevoel, zoals ik ook heb bij All I Need van Air. Dat is iets toegankelijker dan deze, hier draait het om de veelzijdigheid en de kracht van de beat. Aphex Twin is een band waar ik me nog meer en meer in moet gaan verdiepen. Heliosphan heeft nadat ik het een half jaar geleden leerde kennen nog niks aan kracht ingeboet en is alleen maar gegroeid.

Cijfer: 9

738 ♫ [1215] Creedence Clearwater Revival - Down On The Corner (1969)

CCR heeft in hun korte bestaan bewezen bij de wereldtop te horen. Geweldige covers en eigen compositie werden grote hits destijds. De nummers klinken nu nog steeds tijdloos.
De baslijntjes zijn vooral erg goed. Ik weet niet wie de basgitarist van deze band is maar dat is een hele goede. Het nummer heeft namelijk een drive waar je van gaat swingen. Het meerstemmige refrein is niet te versmaden.

Cijfer: 8,5

737 ♫ [-------] Fleetwood Mac - Tango In The Night (1987)

Ook Fleetwood Mac pakte het jaren '80 geluid. Dit nummer is omgegeven van de nodige tierelantijntjes.
Tango in the Night bevat een mooi contrast. Het bevat een instrument dat erg fris en helder klinkt en ook de zang is erg lieflijk en glashelder. In het refrein kiest de band voor een rockgeluid, en dat is een leuk contrast. De gitaren in het refrein klinken heerlijk. Leuk nummertje.

Cijfer: 7,8

Tango In the Night

736 ♫ [1771] Willard Grant Conspiracy - From A Distant Shore (2006)

Van de laatste rijtjes kende ik de meeste namen toch wel. Deze band is mij volledig onbekend. Deze kreeg een soort Giles Corey-bevlieging. Want het haalt dus groep A. Terwijl het net als voorgenoemde maar zo'n 40 stemmen heeft op de albumpagina.
Als een nummer als deze zo hoog komt heeft het een bepaalde aantrekkingsfactor. Dat is waar, want dit nummer is door de piano maar vooral de blazers zeer indrukwekkend. De zanger kan fijn zingen, een zwaar stemgeluid heeft hij. Maar vooral die blazers, o die zijn zo mooi.

Cijfer: 8,5

735 ♫ [0688] Clan Of Xymox - A Day (1985)

Nog zo'n naam waar ik nog nooit van gehoord heb.
Dit is niet mijn ding. Het begin is al twijfelachtig, al is het deuntje aardig. Maar wanneer die zanger begint de zingen voel ik de rillingen over de rug. Dat heb ik niet vaak. Het lijkt wel of hij geforceerd laag wil zingen en dat klinkt voor geen ene meter. Normaal trek ik dit soort stemmen wel, maar deze zanger is gewoon gigantisch slecht. Was dit nummer instrumentaal geweest was het er nog met een 6,5 vanaf gekomen.

Cijfer: 4,5

734 ♫ [0933] The Easybeats - Friday On My Mind (1966)

De Easybeats is een jaren '60 bandje dat me nog onbekend is. Je kan meteen herkennen dat het uit de jaren '60 komt. Het is een echt uptempo surfpop nummer. Maar technisch zit het wel heel goed in elkaar. Leuke ratelende riffjes en samenzang op de gepaste momenten. Zoals in het refrein. Ik ga dit vaker luisteren want volgens mij is dit een echte jaren '60 klasse parel. Nu is het namelijk al leuk.

Cijfer: 8

733 ♫ [1227] Rare Earth - Get Ready (1970)

De albumversie hiervan duurt 21 minuten. De single-versie 7 minuten. Ik heb voor het gemak en omdat de Youtubelink naar de singleversie linkt deze gewoon genomen. Na 3 minuten is het zanggedeelte al afgelopen en start het instrumentale gedeelte. In het zang-gedeelte heb ik een nummer gehoord dat vrij opgewekt is en daarom best leuk. Het instrumentale gedeelte bevat op zich best leuke fragmenten maar ben blij dat ik daar niet nog 14 minuten naar hoef te luisteren.

Cijfer: 7,3

732 ♫ [0980] The Stranglers - Strange Little Girl (1982)

Golden Brown is hun klassieker, maar de ladder zegt dat ze nog meer goeds hebben gemaakt. En dat is ook zo, binnenkort komt namelijk het geweldig Peaches voorbij. Maar eerst Strang Little Girl. Ook al zo'n mooie. Het heeft vooral een fraai refrein waar ook nog eens erg goed naar wordt toegebouwd.

Cijfer: 8,5

731 ♫ [0439] Beirut - Postcards From Italy (2006)

We eindigen het rijtje met het fenomenale Postcars From Italy. Als de zomerse klanken weerklinken wordt je gelijk blij. Om van daar uit vrijwel direct weer triest te worden als de zanger met zijn eerste tonen begint. Nog een stukje daarna krijg ik bijna kippevel van het schitterende zinnetje: Never to go en de bijbehorende blazers. Die blazers weten perfect sfeer te crëeren zoals maar een paar bands dat kunnen. Hier wordt een sfeertje gecrëeerd waar het lijkt alsof je in de Renaissance bent. Dat heb ik altijd tenminste. Alleen een aantal echt 'grote' bands kunnen dat, zoals Fleet Foxes en Midlake (middeleeuwen) en bijvoorbeeld de Kift met z'n vooroorlogse sfeer.

Cijfer: 9,5

Aphex Twin is een solo-artiest die luistert naar de naam Richard D(avid) James.

Nou, dat lijkt me eerder Windowlicker of Come To Daddy.