600 ♫ [0519] John Lennon - Imagine (1971)
Zijn bekendste nummer maar het blijft één van zijn beste vanwege de universele boodschap dat niets van zijn zeggenschap verloren heeft.
Cijfer: 9,5

599 ♫ [0841] Steppenwolf - Born To Be Wild (1968)
Diende als soundtrack van de film Easy Rider waardoor het nummer bekend werd, vooral bij motorrijders erg geliefd . Eén van de eerste hardrocknummers en daarom al legendarisch, het geeft je een gevoel van uitbundige vrijheid.
Cijfer: 9

598 ♫ [1155] Porcupine Tree - Lazarus (2005)
Een vrij rustig en ingetogen nummer waarbij vooral die sprankelende piano mij opvalt. Prachtig sfeervol nummer alleen zijn de drums iets teveel naar voren gemixt.
Cijfer: 8,5

597 ♫ [0324] Sigur Rós - Viðrar Vel Til Loftárása (1999)
Agætis Byrjun is een een album die hoe langer hoe meer wist te waarderen. Dit klinkt wat symfonisch, ook romantisch en feeëriek, Sigur Rós heeft in ieder geval een heel eigen sound.
Cijfer: 9

596 ♫ [0369] Leonard Cohen - First We Take Manhattan (1988)
Leonard Cohen verwerkt hier inderdaad eigentijds arrangementen (synths, elektronische drums) in dit nummer en waar dat de meeste andere grootheden daarmee op hun bek vallen werkt dat hier wonderwel door het subtiele gebruik ervan. Eén van zijn vele evergreens.
Cijfer: 8,5

595 ♫ [-------] Roxy Music - Dance Away (1979)
Nochtans een zeer bekend nummer van Roxy Music, werd een grote hit en nu nog vaak gedraaid. Daaruit blijkt ook de tijdloosheid ervan, weliswaar luchtiger en hitgevoeliger dan vroeger werk maar melodisch, vocaal en instrumentaal weer top.
Cijfer: 9

594 ♫ [0864] The Church - Antenna (1988)
The Church is mij minder bekend buiten enkele nummers waaronder deze. Melodisch vind ik het wel erg sterk met fijne gitaarriff.
Cijfer: 8

593 ♫ [0563] Pixies - Gigantic (1988)
Het lijkt een vrij eenvoudig rocknummer maar toch behoorlijk inventief, inderdaad strak gespeeld. Doordat Kim Deal het inzingt klinkt het enigszins poppy maar de scherpe randjes blijven intact.
Cijfer: 8

592 ♫ [0442] The Sound - Winter (1984)
Duister nummer dat naar een climax lijkt te groeien die echter uitblijft. Wel erg goed geproduceerd - sober en helder - en gespeeld.
Cijfer: 7

591 ♫ [1577] Porcupine Tree - Fear Of A Blank Planet (2007)
Dit vind ik wel een sterk nummer hoewel de minste uit het gelijknamige album. Klinkt erg duister door die keyboard en gitaarriff, doet mij een beetje denken aan King Crimson. Het drumwerk vind ik erg knap.
Cijfer: 8

1040 ♫ [0807] Thin Lizzy - The Boys Are Back In Town (1976)
Of ik wat heb met Thin Lizzy? Nee, nauwelijks. Ook deze 70s-gigant kan mij niet echt bekoren. Uit dezelfde categorie ook Uriah Heep, die doet me ook niet zo veel. Tussen al het gitaargeweld nog een leuk popnummer. Alleen het klinkt zo steriel.

Cijfer: 5,8

1039 ♫ [1561] Billy Joel - Piano Man (1974)
Schrijf ik net een review bij Live 09 van Jan Smit waarin vaak het van links naar rechts gaan-gevoel beschrijf. En dan krijg je hier de koning van dat genre. De kwaliteit om weergaloze teksten te schrijven, komt in Piano Man misschien wel het beste naar voren. Geen nummer dat je dagelijks moet draaien (zeg ik uit ervaring), maar laat het nummer af en toe rijpen. En dan is het iedere keer weer raak. Wiegend van links rechts zweef ik over het toetsenbord. Het toetsenbord, dat inmiddels een piano is geworden.

Cijfer: 9,5

1038 ♫ [-------] Electric Light Orchestra - Livin' Thing (1976)
We blijven lekker in de 70s. En eveneens een geweldige klassieker. Leren kennen door de MuMe-ladder van vorig jaar (uhmm.. dit jaar dus) en in één oogopslag verliefd. Ik heb het nu al een tijdje niet meer gehoord. Vrolijk, eigenzinnig en rijk georkestreerd. Hier en daar kan de productie wel wat bijgeschaafd worden, maar we klagen niet.

Cijfer: 6,7

1037 ♫ [0244] Coldplay - Politik (2002)
De opener van hun meest bejubelde album. Iedere keer verbaas ik me over de hardheid van dit nummer, want het beukt bij vlagen toch best redelijk. Vooral de piano die zo vrolijk door het nummer heen springt, doet het iedere keer weer voor mij.
Open up your aaaaaahahahahaaijes!

Cijfer: 7,1

1036 ♫ [0609] Living Colour - Love Rears Its Ugly Head (1990)
Leuke vermening tussen rock, blues, funk (en soul?). Snelheid, ritme en goed geproduceerd. Dit is zo’n nummer dat eigenlijk alles heeft. Leuke ontdeking!

Cijfer: 7,3

1035 ♫ [0284] The Smiths - I Know It's Over (1986)
Volgens mij het nummer van Snoeperd. Als een lawine viel hij dit jaar naar beneden. Hoewel ik andere favorieten op The Queen is Dead heb, vind ik deze steeds beter worden. Over de combinatie muziek en tekst is denk ik al genoeg gezegd, maar dit stukje zwarte ironie wil ik toch wel even quoten:
If you're so funny, then why are you on your own tonight?
And if you're so clever, then why are you on your own tonight?
If you're so very entertaining, then why are you on your own tonight?
If you're so very good looking, why do you sleep alone tonight?
I know, because tonight is just like any other night
It's why you're on your own tonight

Cijfer: 7,3

1034 ♫ [0654] Porcupine Tree - Arriving Somewhere But Not Here (2005)
Met In Absentia bewezen ze al richting de hardrockkant te gaan. Met Deadwing waren ze er definitief. Met dit nummer als uitstekend voorbeeld. Ook mooi om de overgang naar de echte prog te zien. Deze is daar een mooie tussenvorm in. Wat mij betreft hebben ze niet veel beter spul gemaakt.
Cijfer: 9,5

1033 ♫ [0531] U2 - The Electric Co. (1980)
Zeker gezien de limiet van 16 nummers absoluut niet de meest logische keuze. Hier waren ze nog erg jong. Die rauwe periode vind ik sowieso niet zo sterk. Geef mij maar de latere U2. Vanaf The Unforgettable Fire werden ze interessant voor mij (een paar uitzonderingen uitgelaten). Maar wie met dit soort nummers op een debuut aan kan komen, verdient de sterrenstatus! Genoeg beleving en met veel energie en overtuiging gespeeld.

Cijfer: 6,2

1032 ♫ [1660] AC/DC - Thunderstruck (1990)
Leren kennen door de Top 1000 van Radio Veronica. Daar staat het al jaren hoog (ook favoriet van Rick van Velthuysen). Dit jaar in de Top 2000 opeens in de top 100.
Een apart nummer, dat zeker. Bij vlagen sterk, bij vlagen geweldig. Sommigen vinden de stem van Angus verschrikkelijk, sommigen vinden het geniaal. Ik val denk ik ergens tussen die groep. Peper in je reet en gaan maar. Heerlijk!

Cijfer: 7,4

1031 ♫ [-------] Pixies - Wave Of Mutilation (1989)
Zoals veel Pixies-nummers erg kort. En dan is het moeilijk om het hoog te beoordelen. Korte nummers hebben maar een korte tijd om zich te bewijzen. Wave of Mutilation is lekker energiek, maar die speelduur is toch een spelbreker. Je zucht even en het nummer is alweer voorbij.

Cijfer: 6,4

Volgende keer terug met het beste tiental tot nu toe?

590 ♫ [0562] Pixies - Velouria (1990)

Pixies is een band met veel liedjes in de top 2000, maar het kan nooit genoeg zijn. Ieder willekeurig nummer van Doolittle zou bijna de lijst kunnen halen. En de andere albums zijn ook erg goed. Velouria komt van het na Doolittle. Dat vind ik wel een stuk minder, maar nog altijd erg fijne muziek. Maar misschien komt dat ook omdat ik de nummers nog niet zo vaak gehoord heb. Het klinkt nu namelijk nog een beetje als een geluidsbrei af en toe, terwijl Doolittle superstrak is. Het schijnt dan ook een groeialbum te zijn. Dit nummer vind ik vooral in de rustige stukken erg goed, en het refreintje is op zich ook wel goed. Maar het kan zich nog niet meten met de nummers van Doolittle, maar wie weet.

Cijfer: 7,5

589 ♫ [0827] The Animals - Don't Let Me Be Misunderstood (1965)

House of the Rising Sun heb ik altijd al een van de beste nummers gevonden uit de top 50 van de radio 2 top 2000. En voorheen kende ik verder niks, tot ik dacht: Als ze een erg goed nummer hebben gemaakt, misschien hebben ze er wel meer!? Een ander goed nummer vond ik in de vorm van Don't Let Me Be Understood. Heel anders qua sfeer dan House of the Rising Sun, veel vrolijker, opgewekter en meer tempo. En daarom een fijn swingend nummer met een refrein dat al net zo geweldig is als bij House of the Rising Sun. Mag van mij wel wat hoger.

Cijfer: 9,3

588 ♫ [0256] Joe Jackson - Breaking Us In Two (1982)

Night and Day is een sterk popalbum, ontdekt via mijn moeder. Er staan zeker een vijftal klassiekers op. Een knappe prestatie. En Joe Jackson wordt dan ook beloond met 3 notaties, alleen jammer dat het briljante Real Men er niet in staat. Breaking Us In Two is een veilig radionummer, maar wel erg mooi uitgevoerd en daarom onderscheidt het zich van andere mindere popliedjes. Ook de stem van Joe mag er zijn.

Cijfer: 8,5

587 ♫ [0624] Muse - Hysteria (2003)

De voor mij bekende nummers hebben een slecht ladderjaar gehad. Dit onbekende stuk Hysteria is juist gestegen. Muse-nummers hebben meestal de tijd nodig. Origin of Symmetry vind ik steeds beter worden. Het andere spulletje ken ik nog niet. Hysteria heeft een aanstekelijke topriff en bezit ook de dramatische aandoende zang van de zanger die of altijd dramatisch blijft of juist uitgroeit tot iets prachtig. Dat is altijd maar gissen waardoor Origin of Symmetry ook een erg wisselvallig album is. In het refrein vind ik de stem zeer te pruimen. Het is eigenlijk een heerlijk nummer.

Cijfer: 8,8

Hysteria

586 ♫ [0468] Pink Floyd - Time (1973)

Dark Side of the Moon moet je altijd aan elkaar luisteren. Los van elkaar werkt het niet goed bij mij. Het enige nummer dat ik los soms opzet is Breathe. De nummers zijn namelijk wel heel erg sterk allemaal. Maar juist in het concept van het album. De sfeer die er heerst op het album wordt opgewekt bij een hele luisterbeurt. En er zit ook niet een knallert tussen die je snel even tussendoor opzet. Vandaar ook dat er geen nummers in de top 100 staan, terwijl het een van mijn betere albums is. Instrumentaal is dit een van de beste albums ooit. Het begint met een bloedspannende intro, dat niet alleen wordt opgewekt door de klokken, maar ook de instrumentatie. En dan... komt de zang erin, maar niet alleen dat. Direct met de zang komt er ineens een heerlijke drive in het nummer. Dat is geweldig gedaan. Deze zin: Ticking away the moments that make up a dull day. Meesterlijk. Net als de rest van de zang, die op Dark Side of the Moon heel fraai is, heel laag en rauw, en daar hou ik van. Na de knallende gitaarsolo komt de zang weer terug in een nog aggressievere rauwere vorm, ook een hoogtepunt van het nummer. Ik was even vergeten hoe buitenaards dit nummer was omdat ik het een tijdje niet geluisterd had. Herontdekkinkje dus.

Cijfer: 9,8

585 ♫ [0251] Creedence Clearwater Revival - Who'll Stop The Rain (1970)

Deze van CCR had ik eigenlijk al een top 200 plaats toegedicht maar die komen we dus hier al tegen. Het einde van Cosmo's Night vormt het hoogtepunt en climas van het album. Na deze komen namelijk nog Grapevine en As Long As I Can See the Light. Who'll Stop the Rain zou denk ik wel in mijn lijstje perfecte popnummers en hemelse refreinen etc. komen. Want dit nummer is aan alle kanten genieten. Het heeft een licht riffje en het refrein is super. Van de vrij lage zang in de coupletten gaat het ineens naar het prachtige meerstemmige en hogere refrein. Pareltje.

Cijfer: 9,5

584 ♫ [0176] Crosby, Stills, Nash & Young - Almost Cut My Hair (1971)

Ik had het idee dat ik geen jaren '70 jongen was. Maar met drie nummers uit de jaren '70 die ik met een 9 of hoger ga beoordelen zou je dat wel denken. Misschien ligt de verklaring in dat dit wel de vroege jaren '70 is. Ik dacht namelijk dat dit een jaren '60 nummer was. Afijn, genoeg over de tijd, over het nummer is ook genoeg te zeggen.
Er wordt geopend met een huilende gitaarriff, zoals Jimi Hendrix dat ook zo goed kan. En meteen wordt de titel gezongen. Ik weet niet wie van de vier dit is, maar een prachtige rauwe stem heeft hij wel. Ik weet ook niet van wie dat gitaarspel is, ook geweldig. Ik weet niet van wie de andere gitaarpartij is in het instrumentale gedeelte, ook geweldig.
Afijn, genoeg over de vakmanschap. Er is ook genoeg te zeggen over de emotie die ze uitstralen met de zang en het huilende, hakkelende en piepende gitaarspel. Niet onder woorden te brengen zo mooi. Blijkbaar viel er toch niet heel veel over te zeggen.

Cijfer: 9,8

583 ♫ [0433] Talk Talk - Eden (1988)

Colour of Spring ken ik via mijn vader, en dat is een fijne cd. Spirit of Eden heb ik al wel eens een deel van geluisterd. Maar nog niet goed genoeg. Het is anders dan het meer poppy Colour of Spring. Maar ik heb het gevoel dat Spirit of Eden wel eens veel bijzonder zou kunnen zijn. Zowaar valt nu het kwartje met Eden namelijk. Ik heb het al een drietal keer geluisterd. Maar nu komt het echt binnen. Het heeft de zweverigheid die Air en Aphex Twin mij ook bieden. Dat is een fijn gevoel die ik niet helemaal kan uitleggen.
Dit nummer heeft daarnaast een enorme afwisselendheid in tempo, instrumentatie en hard of zacht. Maar dat hoorde ik de eerste luisterbeurten ook wel. Nu hoor en voel ik die zweverigheid en de fraaie zang, er zijn een aantal fantastische zangstukken.

Cijfer: 8,5

582 ♫ [1177] Fleetwood Mac - Songbird (1977)

Songbird is een erg mooi popnummer van Fleetwood Mac. De beste nummers van deze band zijn veeal degenen met de mooie stem van de zangeres. Dreams is namelijk ook een favoriet van het album, ook door de vrouwelijke zang. Verder is het een zeer geslaagde compositie, die niet te makkelijk is, maar wel hitgericht.

Cijfer: 8,8

581 ♫ [0606] Orchestral Manoeuvres In The Dark - Souvenir (1981)

De eerste luisterbeurt hoorde ik niet zoveel in Souvenir. Maar na nog een keer is het al een stukje leuker. Het heeft een mooi deuntje. Het is een sfeerbepalend deuntje en is daarmee ook het beste van het nummer. De zang is ook wel aardig, maar doet me minder. Wel beter dan de New Stone Age en daarom een:

Cijfer: 7,5

Waar is deze lijst te vinden in zijn geheel?

De lijst staat in het overzichtstopic dus hier: MuMeladder 2011 [Overzichts...

Voor de goede orde: Fleetwood Mac heeft twee zangeressen. Dreams en Songbird worden niet door dezelfde zangeres gezongen, maar door respectievelijk Stevie Nicks en Christine McVie

Geen enkele onvoldoende in dit tiental!

1210 ♫ [1225] Röyksopp - Eple (2001)

Frisse elektronische muziek is bijna altijd wel raak bij mij, maar laat dit nu even een uitzondering zijn. Hoewel het nergens ook maar een beetje slecht klinkt, kan ik ook weer niet zeggen dat mijn levensbeeld of humeur is opgekrikt; de speelduur is te lang, de sfeer te vlak en de melodielijnen te repetitief. Radiovriendelijk en dus een klein beetje saaier, precies wat dit nummer met op zich erg geinige en eigenzinnige instrumentatie niet nodig heeft.
Cijfer: 6,2

1209 ♫ [0461] Madrugada - Majesty (2002)

Deze band met een National-achtige tweedeling in nummers qua kwaliteit komt om mijn punt eens lekker te verpesten aan met de ultieme middenmotor. Fijne lome vocalen, rustige drums en subtiele strijkers staan in verhouding met een gitaarpartij waar de focus te veel op ligt en het feit dat het nummer nergens echt heengaat en een beetje op 30 centimeter van de grond ligt voort te zweven. Niet slecht, niet goed dus; een zeldzaam geval van deze Noren.
Cijfer: 6,5

1208 ♫ [0614] The Kinks - Dedicated Follower Of Fashion (1966)

Middenmotor nummer drie blinkt vooral uit in gezelligheid. Kan me ook zo voorstellen dat ik in een wat meer liefhebbende bui vrolijk sta mee te schreeuwen, maar zuur als ik vandaag ben, zie ik naast de leuke melodietjes weinig dat me echt overhaalt om het allemaal heel erg geweldig te vinden. Wel goed om mee op bezoek te gaan bij tante Magda en oom Erwin.
Cijfer: 6,9

1207 ♫ [-------] Nick Cave And The Bad Seeds - Oh My Lord (2001)

Deze meneer is nog steeds de onbetwiste koning van pianoballads zo ongelikt en gemeend mogelijk maken; ook maar het kleinste beetje van vermoeden op radiovriendelijkheid bij de nog klein gehouden eerste minuut wordt er vakkundig uitgeramd met behulp van Cave’s valse, gekwelde uithalen en de gruwelijk lekkere gitaar, die alle opgewekte agressie vakkundig wegsoleert. Een heerlijk stukje boze depressie van deze artiest, die in de ladder tot nu toe eigenlijk alleen maar geweldige nummers heeft afgeleverd.
Cijfer: 9,6

1206 ♫ [1597] Wipers - When It's Over (1981)

Vorige nummer dat langskwam klonk wel heel erg vlak, deze maakt dat met zijn furieuze gitaren en bijna intimiderende orgel driedubbel goed. Verrassend goede zes minuten vol van venijnigheid en buitengewoon prettige snijdende melodieën die ik waarschijnlijk nog wel vaker ga luisteren.
Cijfer: 8,5

1205 ♫ [1591] Marlena Shaw - California Soul (1969)

Om de één of andere reden doet bombast in het soulgenre het meestal stukken beter bij me dan normaal; hoewel de tientallen lagen van violen in rocknummers me het liefst de kamer uit doen willen rennen, heeft het hier wat sfeervols, vooral in de combinatie met Shaw’s ronduit prachtige zang. Mierzoet is het allemaal echter wel en mede daardoor kan ik me wederom niet meteen zwaar onder de indruk noemen. Geweun prima.
Cijfer: 7,3

1204 ♫ [-------] James Brown - I Feel Good (I Got You) (1965)

Ziehier: funk. Verschrikkelijk catchy melodietjes verpakt in een oergroove in de vorm van opzwepende percussie, krijsende vocalist, vette blazers en wervelende bass, die uitnodigen, nee, dwingen tot meezingen en maakt een dooiende, bewolkte dag meteen tenminste een vrolijke dooiende, bewolkte dag. Zo lekker dat je de oersimpele tekst niet eens echt als minpunt rekent.
Cijfer: 8,5

1203 ♫ [-------] Laurie Anderson - O Superman (For Massenet) (1981)

En ziehier: de meest pretentieuze muziek die deze aardbol ooit gekend heeft. Een voicesample van één seconde die voor een ruime acht minuten wordt herhaald, op zijn minst aparte spoken word en vocoders, die daarnaast allemaal nogal gedateerd klinken (het gekloot met de voicesample is bijna grappig). En toch kan ik keer op keer weer genieten van dit werkstuk; het valt namelijk tevens moeilijk te ontkennen dat hier toch wel een best mooie, bevreemdende sfeer wordt gecreëerd, juist met behulp van al die vreemde teksten en samples. Ook is het instrumentenscala ook na dertig jaar nog steeds even eigenzinnig (al valt het hele nummer wel onder deze noemer) en is de uitbarsting op het einde nog altijd even rillingopwekkend. Al bij al dus jammer van het nét iets te artyfarty sfeertje en de in die tijd vooruitstrevende en in deze tijd komische elektronische effecten, want qua sfeer, originaliteit en zelfs emotie scoort dit erg hoog.
Cijfer: 8,7

1202 ♫ [0625] The Pogues - Thousands Are Sailing (1987)

Onderhand ben ik er al achtergekomen dat ik dit miljoenen keren beter kan uitstaan dan hun oervervelende neefje Flogging Molly en ook dat het me nooit helemaal zal raken. Nog steeds een te hoog piratenkaraokegehalte en nog steeds een te jolige instrumentatie. Daarnaast merk ik ook dat als ik goed op begin te letten, het nummer nog minder spannende lagen of wendingen bevat. Bevalt glijdend het best.
Cijfer: 6

1201 ♫ [-------] The Avalanches - Frontier Psychiatrist (2000)

Als een fervent in-de-broek-schijter bij horrorfilms, kijk ik eens in de zoveel tijd naar Twin Peak’s The Black Lodge Scene, dat naar mijn mening nog steeds verreweg het engste is wat ik in mijn hele leven heb gezien, puur om mezelf eens lekker slapeloosheid te bezorgen (overigens heb ik geen idee waar de serie verder over gaat). In de stukjes drie minuten die ik ,apart van elkaar en met de hand op dat kruisje rechtsboven, bekijk is geen geest, moordenaar of wat dan ook te spotten, nee, de verschrikking ligt hem in de schijnbaar totaal willekeurige gefliptheid die erin zit (voor de geïnteresseerden, kijk maar eens bijvoorbeeld de halve minuut vanaf 2:48 in het eerste linkje). Bij deze shitload aan samples heb ik dat ook een beetje; hoewel het allemaal natuurlijk vooral geinig bedoeld is en het daar ook prima in slaagt, heb ik bij sommige totaal willekeurige, bizarre en onverwachte samples weer eens de neiging om met een deken over me heen onder mijn bureau te gaan schuilen. Maakt dat dit nummer slecht? Nee, het maakt het een heerlijk aparte, geflipte ervaring en een redelijk perfecte afsluiter van dit erg goede tiental en honderdtal.
Cijfer: 9

Doldwaze statistieken volgen.

Gemiddelde lag deze keer op 6,67, iets lager dan het vorige honderdtal. Geen enkel tiental dit keer dat gemiddeld een onvoldoende scoorde; 1220 tot en met 1211 scoorde maar liefst een 5,5. Beste tiental kwam vlak daarna; 1210 tot en met 1201 scoorde een 7,7 gemiddeld.

Vorige gemiddeldes:
2000 t/m 1901: 6,62
1900 t/m 1801: 6,06
1800 t/m 1701: 6,23
1700 t/m 1601: 6,05
1600 t/m 1501: 6,30
1500 t/m 1401: 6,88
1400 t/m 1301: 6,73
1300 t/m 1201: 6,67

En de top-tientjes:

Top-10 (* betekent ontdekking):
1. Dead Can Dance – Persephone (The Gathering of Flowers) (10)
2. Nils Frahm – Tristana (10)
3. Arctic Monkeys – The View From the Afternoon (10)
4. Belle and Sebastian – Get Me Away From Here, I’m Dying (9,8)
5. Van Morrison – Astral Weeks (9,8)
6. dEUS – Via (9,7)
7. Townes van Zandt – Waiting Around to Die (9,7)*
8. Sufjan Stevens – Concerning the UFO Sighting… (9,6)
9. Nick Cave & The Bad Seeds – Oh My Lord (9,6)*
10. Can – Paperhouse (9,6)

Flop-10:
1. Fish – The Company (1)
2. Guns ‘n Roses – Welcome to the Jungle (1,2)
3. Toy Dolls – Nellie the Elephant (1,5)
4. The Alan Parsons Project – Eye in the Sky (1,8)
5. Tears for Fears – Head over Heels (3,1)
6. The B-52’s – Rock Lobster (3,2)
7. Bruce Springsteen – Streets of Philadelphia (3,3)
8. Prince – If I Was Your Girlfriend (3,5)
9. Marillion – Neverland (3,5)
10. Kashmir – Rocket Brothers (3,5)

Goh, ik vind zowel de toplijst als de floplijst leuk. Nouja, de toplijst is érg mooi, maar de floplijst kan er ook best mee door.

Maakt dat mij half-Chevy?

Nee, want je toplijst is wel mooier.

Oh? Waarom staat er op mijn cd dan gewoon Marz????

Natuurlijk zie je de titel I Wanna Go to Marz ook voortdurend voorbijkomen maar Marz valt in elk geval op mijn cd te lezen.

Op zijn MySpace staat Marz en ook op Amazon, Discogs en Allmusic staat Marz.

Oke, oke, sorry. Mijn fout dan. Had ook even de CD erbij moeten pakken.

Ik wilde al bijna roepen: zeker zo'n jongere die nooit cd's koopt maar daar hoef ik bij jou niet mee aan te komen

Fixed

fixed

Linkjes gefixed:

Al Stewart - Year Of The Cat
Muse - Hysteria

Verwarring komt waarschijnlijk door diten dit, dacht eerst ook dat het nummer verkeerd geschreven was, maar ben er ook voor om het te houden op de album titel .

Mocht je willen.

aparte lijst

Hoe bedoel je dat? Dat je hem slecht vind of wat? Ik vind de lijst juist wel bij Musicmeter passen.

Ja, verklaar je nader, Ralph.

Ik vind het een apart systeem van stemmen. En veel verschuivingen.

Ja, daar heb je wel gelijk in. Dat komt omdat er met groepen werd gewerkt. Als je bijvoorbeeld groep 1 misloopt, dan scheelt dat meteen heel veel plaatsen. Maar dit jaar hebben we een nieuw stemsysteem, die deze grote verschuivingen minder moet maken. Het spel kan je trouwens hier vinden: Mumeladder 2012

Oke thanks. Nu dus al aan de gang. Heb meteen maar gestemd voor deze ronde.

590 ♫ [0562] Pixies - Velouria (1990)
Klinkt noisy maar ook vrij poppy waarbij het refrein blijft hangen. Pixies weten toegankelijkheid aan rauwheid te koppelen.
Cijfer: 8,5

589 ♫ [0827] The Animals - Don't Let Me Be Misunderstood (1965)
House of the Rising Sun was het topnummer van The Animals maar ze hadden meer memorabele nummers achter hun naam zoals deze.
Cijfer: 8,5

588 ♫ [0256] Joe Jackson - Breaking Us In Two (1982)
Onbegrijpelijk dat Real Men er niet in staat, 3 van Joe Jackson in de MuMe top-2000 is trouwens te weinig. Briljante popsong, vakkundig gebracht met eigenzinnige arrangementen, Joe Jackson is een vakman pur sang.
Cijfer: 9

587 ♫ [0624] Muse - Hysteria (2003)
De stem van Matthew Bellamy is blijkbaar een love/hate-stem. Ik hou er wel van al kan het gehijg mij soms irriteren. Zijn krachtige stem past goed in deze bombastische sound waarbij ik die gitaarriff en drums geweldig vind.
Cijfer: 8,5

586 ♫ [0468] Pink Floyd - Time (1973)
Dark Side of the Moon moet je inderdaad als een geheel zien, dit nummer is eigenlijk een onderdeel van het concept maar los daarvan is het briljant in elkaar gestoken: de intro met de klokken gevolgd door een onheilspellend stuk met tikkende drums waar de zang ineens wordt ingezet gevolgd door een geweldige gitaarsolo. Ook tekstueel is het erg sterk.
Cijfer: 9,5

585 ♫ [0251] Creedence Clearwater Revival - Who'll Stop The Rain (1970)
Een parel van een song van een band die ik altijd een warm hart heb toegedragen. Perfecte popsong met geweldige zang van John Fogerty en dito gitaarriff.
Cijfer: 9,5

584 ♫ [0176] Crosby, Stills, Nash & Young - Almost Cut My Hair (1971)
Dat inventieve gitaarwerk draagt de stempel van Neil Young die blijkbaar goed geluisterd heeft naar Jimi Hendrix. Dat gitaarwerk stuwt de al sterke song de hoogte in al moet de bluesy zang ook vermeld worden.
Cijfer: 9,5

583 ♫ [0433] Talk Talk - Eden (1988)
Hun hitgevoelig werk had Talk Talk achter de rug gelaten en deze band komt hier met een sfeervol zweverig werkstuk dat meerdere luisterbeurten vergt, dit neigt meer naar progrock.
Cijfer: 8,5

582 ♫ [1177] Fleetwood Mac - Songbird (1977)
Dit ligt natuurlijk gemakkelijker in het oor maar Fleetwood Mac is een kei in pure popsongs. Prachtige sobere pianoballad en gevoelig gezongen.
Cijfer: 9

581 ♫ [0606] Orchestral Manoeuvres In The Dark - Souvenir (1981)
Destijds een topband inzake synthipop. Een sfeervol tapijt van syntheziserklanken gekoppeld aan een melodie die blijft hangen.
Cijfer: 9

580 ♫ [0973] Nick Drake - At The Chime Of A City Clock (1970)

In hoeverre je kan spreken over een minder album van Nick Drake, toch wordt Bryter Layter als zijn minste album aangeduid (met een gemiddelde van 4,18*!). Toch levert het wel twee van zijn hogere noteringen op. Deze en Northern Sky.
De wijze van gitaarspelen van Nick Drake vind ik erg goed. Hij speelt op een prachtige manier. Zijn stem vond ik eerst niet zo bijzonder, maar dat is een misvatting geweest. Het is een zeer emotionele stem. Bryter Layter ken ik nog niet. Maar dit is een fijn voorproefje. Prachtig!

Cijfer: 8,8

579 ♫ [1706] Jackson Browne - The Load-Out / Stay (1977)

The Load Out/Stay is een rustig en fijn voortkabbelend nummertje. Maar na een tijdje wordt het wel een beetje saai. Maar dit is volgens mij ook geen nummer dat na één keertje al binnenkomt. Ik ga het nog vaker luisteren, voor nu: klinkt fijn. Aparte stem trouwens van dat zangeresje op het eind.

Cijfer: 7

578 ♫ [0378] The Stranglers - Always The Sun (1986)

Peaches was geweldig. Hopelijk is dit er weer zo één. De productie bevalt me niet helemaal, ik vind het meer organische band van deze band beter zoals in Golden Brown en Peaches, echte sfeerzetters. Dit nummer valt een beetje tegen. Want ook qua compositie vind ik het niet heel speciaal, tegen het einde wordt het wat leuker, maar voor de rest valt het een beetje tegen.

Cijfer: 6

577 ♫ [-------] The Shirts - Laugh And Walk Away (1979)

De Shirts ken ik niet, maar eigenlijk ben ik al meteen onder de indruk als de zangeres gaat zingen. Want ze heeft een erg schattig stemmetje. Daarnaast werkt de sterke aandrijvingsbeat ook goed. Maar vooral haar stem is heel erg goed. Dit is echt zeer sterk.

Cijfer: 9

576 ♫ [0691] Porcupine Tree - Blackest Eyes (2002)

Alle Porcupine Tree-nummers hopen zich op tussen nummer 615 en 496. Tussen deze plaatsen zijn ze 6 keer te vinden.
De intro is nog lang geen metal, maar gaat wel best hard. Het geeft een scherp randje aan het nummer, die daarna wel gewoon overgaat in een soort poprock. Het voelt ook aan als pop, vooral het refrein, die op het eerste gehoor fijn klinkt. Op het einde komt dan dat harde stukje nog eens terug en dan is het weer afgelopen. Nog lang niet zo goed als Lazarus, maar nog wel erg fijn.

Cijfer: 7,5

575 ♫ [1322] The Chameleons - Thursday's Child (1983)

Ik heb altijd gedacht dat de Chameleons een redelijk smerige punk/rock band was. Maar het klinkt allemaal heel helder. En dat vond ik bij de eerste luisterbeurt eigenlijk best jammer omdat ik dat niet verwacht had. Daarom heb ik de band nog steeds niet goed beluisterd. Maar Don't Fall bijvoorbeeld is dan wel goed.
Deze ook, qua instrumentatie is het gewoontjes, maar qua stem is het een stuk bijzonderder. De zangers stem is fantastisch, hij heeft een bepaald iets er in zitten dat ik erg waardeer. Het maakt dit nummer in ieder geval helemaal.

Cijfer: 8,5

574 ♫ [0914] dEUS - Sister Dew (1999)

Sister Dew stijgt wat mij betreft terecht door naar 574. Want dit is toch ook een aardig lokkertje naast Instant Street voor het Ideal Crash album. Ik weet nog dat ik meteen helemaal weg was van Sister Dew. De manier waarop hij 'Oh, my sweet Sister Dew' zingt is meesterlijk en kippevelgevend. Net als de zoals op het hele album toparrangementen en de kleine wendingen en de vele laagjes die het nummer nog net even wat beter maken dan de gemiddelde band ze zou maken.

Cijfer: 9,5

573 ♫ [0425] Ride - Leave Them All Behind (1992)

Deze Ride ken ik niet. Het klinkt heel erg goed op het eerste gehoor. De scherpe gitaarpartijen zijn bij vlagen super en al duurt het me op het laatst iets te lang, dit mag er zijn hoor. Want ook de vocals geven iets extra's aan het nummer. En dat doen ze alleen maar met veel 'aaaah's'. Maar wel goeie aah's. 8 minuten leedvermaak. Ride heeft erg goede nummers in de ladder staan.

Cijfer: 8

572 ♫ [0682] Matia Bazar - Ti Sento (1985)

Matia Bazar is een artieste uit de tijd van mijn vader, hij vind deze artieste dan ook goed. Althans. Niet alles, hij had één cd die onmogelijk blijkt te vinden en die vind hij erg goed. Ti Sento hoort daar natuurlijk ook bij. En dat is bij mij ook zo, en dat komt maar door één ding. Dat refrein, dat is geniaal. Dit is altijd fijn om op te zetten. Wat een strot heeft die mevrouw ook zeg.

Cijfer: 9,3

571 ♫ [0319] Oasis - Wonderwall (1995)

Oasis is samen met Blur de koning van de britpop. En Oasis vind ik wat betreft hitgerichte nummers nog beter. Blur is ook een band met veel topnummers, maar dat zie ik eerder als verrekte goede albumnummers, die ik soms ook prefereer boven singles. De nummers van Oasis klinken op Morning Glory en Definitely Maybe eigenlijk allemaal als single. En dat is heel knap en daarmee zijn ze ook een van de succesvolste bands in de muziekgeschiedenis geweest. Wonderwall is een bijzondere, vooral de scherpe en bijna gemeenklinkende zang gaat erin als gebakken koek. Die zang zorgt ervoor dat je ieder nummer meeblèrt. Op een feest ben ik altijd wel in de stemming voor deze: You're my wonderwaaalll. Heerlijk.

Cijfer: 9

Loud Out / Stay moet je zeker vaker gaan luisteren. Dan krijgt hij volgend jaar minstens een 9 van je.

Vreemd dat je het bij The Load-Out / Stay niet over de tekst hebt. Is toch één van de redenen waarom dit nummer zijn status heeft.

Het Stay-gedeelte van The Load-Out / Stay is trouwens een cover, van Maurice Williams and the Zodiacs, zat ook in Dirty Dancing.