Jeremy is na Black en Alive volgens mij het populairste nummer van Ten, en terecht wat mij betreft. Verwonderlijk dat hij zo hoog staat is het in elk geval niet. Is ook een clip van en het is volgens mij ook wel een hit(je) geweest. Mooi nummer.

Misschien moet je eens naar de tekst van Jeremy luisteren, Snoeperd. Die weet mij altijd te raken. (zeker als je weet dat het over een jongen gaat die voor een klas zelfmoord pleegde, wat Eddie Vedder in de krant las)

Erg mooie tekst ook inderdaad

"Daddy didn't give attention
To the fact that mommy didn't care"

Maar sowieso is het hele verhaal erg mooi. "Jeremy spoke in class today"...

Ten is sowieso een erg mooi album voor wat betreft de teksten. Vedder was toen duidelijk geïnspireerd bezig. Veel coming of age-gerelateerd en zoeken naar identiteit. Wat ik persoonlijk mooie onderwerpen vind. Bij Jeremy gaat het wel goed fout.

Ik ben trouwens vandaag mijn woonkamer aan het schilderen met het laatste stuk van de MML 2011 dat ik nog 'moest' luisteren. Zonet de Top 100 binnen gedoken. Perfecte arbeidsvitaminen.

380 ♫ [1797] The Replacements - Alex Chilton (1987)
Een band die ik destijds nauwelijks gevolgd heb, het doet mij wat aan the Clash denken. Niet erg bijzondere maar wel energiek rocknummer.
Cijfer: 7

379 ♫ [0219] Soft Cell - Tainted Love (1981)
Oorspronkelijk van Gloria Jones, door Soft Cell in een synthipopjasje gestoken. Vooral ritmisch vind ik het erg geslaagd.
Cijfer: 8,5

378 ♫ [0447] Ride - Vapour Trail (1990)
Erg ontoegankelijk is dit niet maar deze band is door het grote publiek nauwelijks bekend. De zang zit op de rand van het valse maar de heldere gitaarsound alsook de melodie vind ik sterk.
Cijfer: 8

377 ♫ [0428] David Bowie - Rock 'N' Roll Suicide (1972)
Het slotnummer van zijn album Ziggy Stardust waarin een denkbeeldige rockster aan zijn einde komt. Zeker tekstueel een hoogstandje.
Cijfer: 9

376 ♫ [0401] The Chameleons - Don't Fall (1983)
Dit is geheel in de tijdgeest gebracht: een onheilspellende sfeer, veel echo, de riffs en doffe drums, het klinkt ook wat groots. Toch een tikkeltje minder dan de grootste bands in hun genre.
Cijfer: 7,5

375 ♫ [1540] Peter Schilling - Major Tom (1984)
Dat jaar verschenen er behoorlijk veel Duitstalige nummers in de hitlijsten en dit vind ik één van de beste met een erg aanstekelijk refrein.
Cijfer: 8

374 ♫ [0568] The Prodigy - Out Of Space (1992)
The Prodigy wad destijds erg vernieuwend met deze elektronische beats maar hun beste nummers moesten nog komen. Toch een goede start.
Cijfer: 7,5

373 ♫ [0771] Martha And The Muffins - Echo Beach (1979)
New wave-ééndagsvlieg maar wat is dit een aanstekelijk nummer! Heerlijke orgel en sax en die zwoele stem die erbij past.
Cijfer: 9

372 ♫ [0298] Morrissey - Everyday Is Like Sunday (1988)
Morrissey kon de ene prima na de andere single uit zijn mauw schudden. Erg aanstekelijk zonder te simpel te zijn en ik hou veel van zijn zang.
Cijfer: 9

371 ♫ [0170] Nick Cave And The Bad Seeds - Red Right Hand (1994)
De diepe rauwe stem van Nick Cave is uniek en hij zingt ook met veel overgave en expressie, hij weet ook goed de sfeer over te brengen zoals dit nummer aantoont.
Cijfer: 8

130 ♫ [0387] The Jimi Hendrix Experience - Purple Haze (1967)

Gisteren heb ik een overweldigende luisterbeurt gehad met het album Electric Ladyland. Daarmee is mijn hoop dat meerdere nummers van Jimi het niveau van All Along the Watchtower bereiken een stuk groter geworden. Naast zijn drie meesterwerken qua albums heeft hij ook nog een handvol losse singles uitgebracht, dat zijn zo'n beetje z'n succesvolste nummers. Purple Haze is een erg fijne energiestoot van 2 en een halve minuut met een heerlijk gruizig gitaargeluid.

Cijfer: 9

129 ♫ [0264] R.E.M. - It's The End Of The World As We Know It (And I Feel Fine) (1987)

Daar hebben we R.E.M. weer met een fijne single, langzaam komen we dichterbij het ultieme nummer van R.E.M. De titel van dit nummer vormt de tekst van het aanstekelijke en fijne refrein. Daarnaast is dit ook nog een lekker vlot nummer dat over is voor je het weet.

Cijfer: 8,5

128 ♫ [0089] U2 - I Will Follow (1980)

Dit is U2 in de allereerste jaren. In de clip zie je een aantal jonge gasten dansen, vooral Bono danst heel slecht, een beetje gay zelfs.
I Will Follow heb ik verder nog nooit gehoord. Het nummer wel iets van The Cure weg. Het nummer heeft een sterke up-tempo melodie. Jammer vind ik alleen dat het me op vocaal gebied nog niet zo ligt.

Cijfer: 7,3

127 ♫ [0202] Led Zeppelin - Whole Lotta Love (1969)

Als je de intro van Whole Lotta Love hoort begin je te twijfelen of je ooit een lekkerdere intro hebt gehoord. Die gitaarriff is geniaal en op vocaal gebied is het hemels. Die schreeuw na 30 seconden is ongelooflijk, wat een strot heeft die gozer. En alsof dat nog niet genoeg is krijg je er ook een paar heerlijke gitaarslides doorheen (weet trouwens niet of dat de juiste benaming is). Daarna krijg je een soort van bridge waar allemaal geluidseffecten worden toegepast. Dat geëxperimenteer bevalt me wel. Daarna komt die heerlijke riff weer terug, vrij snel daarna keert de rust weer terug met het geweldige 'You Need Love' stukje. Om daarna nog één keer te knallen. O, O, wat is dit geweldig!

Cijfer: 9,8

Whole Lotta Love Led Zeppelin Lyrics - YouTube

126 ♫ [0206] Roxy Music - Virginia Plain (1972)

In Virginia Plain gebeurt van alles. Dat is misschien ook wel wat het nummer zo interessant maakt. Het instrumentgebruik vind ik geweldig. Daar komt ook nog bij dat het erg aanstekelijk klinkt allemaal. Het hoogtepunt is mooi aan het einde geplaats met: What's the name, Virignia Plain. Geweldig vind ik dat klinken.

Cijfer: 8,5

125 ♫ [0085] The Doors - L.A. Woman (1971)

The Doors klinken op L.A. Woman anders als op bijvoorbeeld het eerste album. De blues schemert meer door, vooral op dit nummer van The Doors. Die blues bevalt me in dit nummer heel goed, het luistert heerlijk weg en vocaal zit ook erg goed in elkaar. Zelf vind ik het niet zo indrukwekkend als het eerste album, maar ik zie het dan ook meer als een lekker nummer om wel eens op te zetten dan als een zeer sfeerzettend en onheilspellend nummer.

Cijfer: 8

124 ♫ [0503] Pixies - Here Comes Your Man (1989)

De Pixies hebben met Doolittle een van de grootste klassiekers ooit gemaakt. Dat is ook niet zo verwonderlijk dat het een klassiekers is met geweldige nummers als deze.
Here Comes Your Man is heel zomers. De riff lijkt te zijn opgenomen in Hawaii. Bij die riff ga je zo de dames in hawaiirokjes erbij denken. Naast de vette riff steelt Frank Black de show met zijn ´tegen het valse aan´zang. Zijn zang is schitterend. En met een zeer aanstekelijk refrein kan het nummer al helemaal niet meer stuk.

Cijfer: 9

123 ♫ [0057] David Bowie - Station To Station (1978)

Station to Station duurt maar liefst tien minuten. Het is dan ook niet een standaard Bowie nummer. Dat merk je al aan de best experimentele eerste twee minuten. Hoe verder je in het nummer komt, hoe leuker het wordt. Het moment bijvoorbeeld waar de beat erin komt is heerlijk. Bowie´s zang is ook zeer noemenswaardig. Het stukje van ´The Return of Sir White Duke´ is zeer fraai, net als het hele pakkende einde van het nummer.

Cijfer: 8,8

122 ♫ [0097] Pink Floyd - Comfortably Numb (1979)

Lang vond ik Comfortably Numb niet echt goed, begreep niet echt wat er zo bijzonder aan was. Nu is het wel gegroeid al is het nog steeds niet een van mijn Pink Floyd-favorieten.
Het nummer bestaat eigenlijk uit twee lange coupletten die uiteindelijk besloten worden met het prachtig gezongen: I have become comfortably numb. De genialiteit van de laatste beroemde solo heb ik dan nooit zo begrepen, maar een prima nummer is het verder wel.

Cijfer: 7,8

121 ♫ [0190] Dusty Springfield - Son Of A Preacher Man (1968)

Dit nummer van de souldiva Dusty Springfield is in erg korte tijd tot een van mijn favoriete soulnummers uitgegroeid.
De vibe en melodie van dit nummer zijn hemels. Dusty weet wel wat ze met een heerlijke instrumentatie moet doen. Namelijk de sterren van de hemel zingen. Ze bouwt de zang na ieder refrein weer wat op, om in het laatste refrein haar strot helemaal wijd open te zetten. Dit is zo´n nummer waar ik uren naar kan luisteren zonder verveeld te raken. Ik krijg maar niet genoeg van dat refrein, dat is zo heerlijk..

Cijfer: 9,5

Dusty Springfield Son of a Preacher Man - YouTube

Tussen alle 60s-giganten door nog even een besprekinkje.

660 ♫ [0722] Siouxsie And The Banshees - Cities In Dust (1986)
Cities in Dust klinkt best bekend, maar ik heb echt een flauw idee. Nog minder snap ik wat hier zo geweldig aan zou moeten zijn. Vrij eentonig en zonder ruggengraat. Luistert aardig weg en is ook weer niet slecht, dus vandaar.

Cijfer: 5,8

659 ♫ [-------] New Musik - This World Of Water (1980)
Kinderachtig? Vooral dat stemmetje.. Eentonig en saai nummertje waar echt niets boeiends aan is. Ok, een waterwereld, big whoop. De doelgroep van de stemmers wordt weer eens pijnlijk duidelijk.

Cijfer: 4,8

658 ♫ [0734] Van Morrison - And It Stoned Me (1970)
Sterk openingsnummer en zijn stem bevalt me steeds beter (iets wat ik vorige keer geloof ik ook zei). Zoals het een echte folkheld betaamt met simpele instrumenten simpele muziek maken die simpelweg schitterend is.

Cijfer: 7,5

657 ♫ [0451] Tori Amos - Crucify (1991)
Niet zo overtuigend als Silent All These Years, maar nog altijd zeker niet slecht. Het oogt wat simpel en het gaat wat minder diep door de huid heen. Ditmaal is het de instrumentatie die de show steelt.

Cijfer: 6,8

656 ♫ [0845] Interpol - Pioneer To The Falls (2007)
Eén van de betere indierockbands van de afgelopen jaren en die hoge positive van Turn On the Bright Lights begrijp ik steeds beter. Heel erg sterke sfeergerichte muziek met de nodige kippenvelmomenten. Vooral de gitaarsolo is er eentje om in te lijsten.

Cijfer: 7,4

655 ♫ [0856] The Veils - Lavinia (2003)
Mooie strijkers, mooie stem en mooi geproduceerd. Het sleutelwoord is mooi, maar dat had u zelf ook al begrepen. We blijven echter voorzichtig met het toekennen van eeuwigheidswaardes aan nummers als deze.

Cijfer: 7,6

654 ♫ [0627] Bob Dylan - Ballad Of A Thin Man (1965)
Een echt prijsnummer die de kracht van Bob Dylan in één nummer samenvat. Het orgel(?) op de achtergrond, de karakteristieke zang (zowel qua tonatie als tempo) en het simpele maar krachtige gitaarwerk. Dit zijn vaak de typische elementen in een goede Dylan-song. Voeg daar nog wat andere instrumenten aan toe en hij flikt ‘t ‘m! Ik weet niet hoe en heb ook geen zin om het succes te ontleden, want sommige muziek is op aarde gebracht om gewoon van te genieten!

Do you, Mr. Jones?

Cijfer: 8,1

653 ♫ [1032] Madness - Night Boat To Cairo (1980)
Ska, één van de vele onderschatte genres in deze ladder. Zo enorm aanstekelijk. Waarom doen we er toch zo weinig mee? Of verveelt het gewoon gauw en is het niet divers genoeg voor een heel album? Ik ga er hopelijk binnenkort achter komen.

Cijfer: 7,3

652 ♫ [0405] Blondie - Atomic (1979)
Ook weer zo’n aanstekelijk nummer. Ditmaal een minuutje langer, maar dus een minuut langer genieten. Ik vrees wel dat dit geen nummer is voor de lange termijn, maar meer eentje die je af en toe eens hoort en jezelf weer eens de vraag stelt waarom je nooit meer van ze bent op gaan zoeken.

Cijfer: 7,4

651 ♫ [1070] The Chameleons - Monkeyland (1983)
Toen was de inspiratie op. En bovendien begint voetbal. Vandaar dat we afsluiten met deze quote:
Cijfer: 7,1

120 ♫ [0538] Metallica - One (1988)

One kan op musicmeter op veel meer waardering rekenen dan Nothing Else Matters. One staat op een erg hoge plaats in onze top 2000. En terecht lijkt me dat. One klinkt erg gaaf. De riffs, waar het nummer grotendeels om draait, zijn prachtig. Net als de rauwe zang trouwens die ik hier erg goed kan waarderen. Maar vooral die heerlijke riffs tillen dit nummer naar een hoog niveau.

Cijfer: 8,5

119 ♫ [0175] Leonard Cohen - Famous Blue Raincoat (1971)

Van Metallica gaan we naar de mooie luisterliedjes van Leonard Cohen. En we luisteren naar het indrukwekkende Famous Blue Raincoat. Het is knap hoeveel emotie Leonard Cohen kan opwekken met zijn stem. Stemmen hoeven niet per se apart te zijn om mooi te klinken (wat ik eerst vond), dat bewijst Leonard Cohen hier wel. Met zijn zuivere zware stem levert hij hier een hemeltergend mooi nummer af. En hij heeft nog betere(!)

Cijfer: 9

118 ♫ [0400] The Smashing Pumpkins - 1979 (1995)

Tonight, Tonight hoorde ik laatst toen ik op een ladder ging stemmen. En ik was positief verrast door het mooie nummer en het heeft mijn interesse in de band weer een beetje aangewakkerd. Dit nummer houdt die interesse staande, en ik was eigenlijk al overtuigd na die intro, die klinkt heerlijk namelijk.
Volgens mij zit het zo dat Mellon Collie veel meer een album voor mij is. De nummers die ik kan waarderen van deze band komen allemaal van Mellon Collie af. Dit nummer klinkt erg lekker, al mist het wel een klein beetje een refrein of hoogtepunt.

Cijfer: 7,8

117 ♫ [0895] The Roots Featuring Cody Chesnutt - The Seed (2.0) (2002)

Jaaa! Hiphop. Hiphop. Geweldig vind ik het dat een hiphopnummer gewoon zo hoog kan komen. Een prachtige prestatie van The Roots om zo hoog te komen, al vrees ik dat ze deze positie niet zo snel nog keer zullen halen.
De populariteit van dit nummer zit hem denk ik vooral in de ongekende instrumentatie. Hier zit een heerlijk beat achter volledig gespeeld door live-instrumenten waardoor het heel natuurlijk klinkt. Het andere punt waarom dit hiphopnummer zo populair moet zijn is door de soms bijna zangerige raps, waardoor meer mensen het waarderen. Zelf vind ik de raps erg lekker klinken. Black Thought blijft ook een van de betere rappers die er is.

Cijfer: 8,8

116 ♫ [0516] dEUS - Hotellounge (Be The Death Of Me) (1994)

dEUS is een van de grote bands bij ons op Musicmeter. Ze hebben drie albums in de top 250 staan en staan ook een paar keer zeer hoog in onze top 2000. Hotellounge staat op een mooie 116de plaats. De plek waar het hoort te staan.
Bij de eerste 30 seconden verwacht je een heel zacht en liefdevol nummer. Dat is het ook wel, vooral in de coupletten is het rustig en prachtig. Maar dat zachte wordt verstoord in het refrein, waar iets met de versterker wordt gedaan waardoor het gruizig klinkt. Daarna wordt het nummer steeds wat sneller. En het blijft je ook maar meeslepen, onder andere door de geweldige stem van Tom Barman. Niet eens dEUS' beste nummer, maar wel een hele mooie.

Cijfer: 9

115 ♫ [0179] Portishead - Sour Times (1994)

We zitten echt heel hoog in de lijst. Als je nu al Sour Times tegenkomt kan het niet lang meer duren voor de nummer 1 bereikt is. Sour Times zie ik namelijk wel als een typische MuMe-klassieker die het bij ons erg populair is. Sour Times is een van de vele mooie nummers op het indrukwekkende debuut van deze band.
Invloeden uit de ambient worden gebruikt om een zeer relaxed sfeertje te creëren.
Instrumentaal zit het allemaal dik in orde, de beats zijn veelal erg goed. Maar degene die Portishead echt naar buitenaards niveau trekt is de zangeres.
Ik zou haar zo kunnen noemen als een van de beste zangeressen ooit (al zal ze Joanna Newsom en Kate Bush wel voor moeten laten). De stem van deze zangeres heeft iets bezwerends maar toch ook iets zwoels. Je voelt je erg op je gemak als je haar hoort zingen maar toch luister je ook naar een ijzige stem.
Vooral in het refrein laat ze haar kunsten zien. Dat is prachtig gezongen en derhalve ook het hoogtepunt van het nummer.

Cijfer: 9,3

114 ♫ [0228] Dusty Springfield - I Close My Eyes And Count To Ten (1968)

Dit nummer van Dusty Springfield ken ik nog niet. Maar het zal vast en zeker veel kwaliteit hebben als het hoger staat dan Son of a Preacher Man.
Dit nummer is wat meer een luisternummer, waar de volgende juist de pan uit swingt.
De instrumentale laag bestaat voornamelijk uit piano en violen. De instrumentatie is zeer fraai, het pianospel is misschien wel het beste dat het nummer te bieden heeft. Nee, daar zou ik Dusty Springfield te kort mee doen. Zij kan er namelijk ook wat van met haar stem en zorgt voor meerdere grote hoogtepunten in het nummer. Dit ga ik de komende dagen nog vaak opzetten.

Cijfer: 8,5

113 ♫ [0283] R.E.M. - Nightswimming (1992)

Nightswimming is de fijne afsluiter van Automatic For the People. R.E.M. maakt op hun beroemdste album erg mooie pianopop, waar later bands als Coldplay en Keane een nóg commerciëlere variant van gingen maken. Nightswimming blinkt uit in het pianospel en de aangename zang van de zanger.

Cijfer: 8,3

112 ♫ [0278] Arcade Fire - No Cars Go (2007)

Voor we bij de drie Funeral-finale-nummers aankomen krijgen we eerst nog twee nummers van Neon Bible voorgeschoteld. Over Intervention zal ik niet zo positief zijn als over dit nummer.
No Cars Go is na Ocean of Noise het beste nummer van Neon Bible.
Dit nummer heeft veel energie en lekker wat bombast. De muzikale omlijsting is zoals altijd bij Arcade Fire geweldig. De zanger en zangeres laten allebei heel veel kwaliteit horen. Samen klinken ze geweldig, al vind ik hier toch vooral de vrouw fantastisch. Zij kan heel mooi zingen.

Cijfer: 9

111 ♫ [0098] The Cure - Disintegration (1989)

Laatste nummer van dit toprijtje komt van een van mijn topalbums. Het is het titelnummer van een van de beste albums ooit (net niet in mijn top 10).
Disintegration is het langste nummer van de plaat, toch vliegt de tijd voorbij. Dat komt door de supermelodie waar je alsmaar naar kan luisteren. Het mooie aan dit nummer vind ik ook de wanhopige klinkende zang. Vooral de laatste twee regels van het nummer komen hard aan: When we both of us knew How the end always is
Ik heb niet normaal veel zin om deze gasten op Pinkpop te zien spelen. Ik ben ook helemaal into the Cure de laatste weken, geweldige band.

Cijfer: 8,8

Ga nu ook snel kijken

650 ♫ [1674] The Walkabouts - The Light Will Stay On (1996)
Ik heb een zwak voor een stevige, diepe bas en strijkers. En laten die allebei nou net prominent aanwezig zijn in dit nummer. Het blijft erg braaf en er is niet iets wat er écht uitspringt, maar het blijft mooie muziek. De zangeres doet me overigens erg denken aan Stevie Nicks van Fleetwood Mac.

Cijfer: 7,3

649 ♫ [0343] Lloyd Cole And The Commotions - Forest Fire (1984)
Toch wel een beetje saai. Een weinig imponerende zanger en er zitten toch weinig sterke stukken in. Moeilijk uit te leggen (net zoals bij Rattlesnakes), maar doet me gewoon weinig.

Cijfer: 5,5

648 ♫ [0842] Billy Joel - Goodnight Saigon (1982)
In tegenstelling tot Goodnight Saigon, want die doet van alles met mij. Er is al veel over geschreven en wellicht is men er een beetje op uitgeluisterd, maar deze verdient toch zeker 500 plaatsen hoger te staan. Er zijn weinig nummers waar ik kippenvel van de tekst krijg, maar dit is daar één van. Door vele oorlogsveteranen als ultieme beschrijving van de (Vietnam)oorlog genoemd. Toch knap voor iemand die nooit ook maar één minuut diensttijd heeft gehad.
De drums die klinken als schoten of langzaam overgaan in het geluid van de wieken van een helikopter. Dat vind ik nou mooi.
Vroeger kreeg ik altijd kippenvel van And we will all go down together, nu niet altijd, helaas. Hoewel erg chauvinistisch blijft het toch een zin die, vanwege al het voorgaande, recht in de roos schiet door een ultiem saamhorigheidsgevoel te creëren.

Wat Platoon voor de film is, is Goodnight Saigon voor de muziek: de perfecte beschrijving van oorlog. Zo stel ik mij dat voor, hopelijk blijft het bij voorstellen.

Cijfer: 9,5

647 ♫ [0687] Tori Amos - Cornflake Girl (1994)
En wederom de instrumentatie die de show steelt. Haar Bush-achtige zang boeit me niet zo en het is bij vlagen eerder storend dan een mooie extra. Nee, hier hoor ik vooral veel leuks op de piano.

Cijfer: 6,5

646 ♫ [1120] Ride - Unfamiliar (1990)
Mwa, mwa, ik hou het liever bij de nummers van het album zoals ik het ken. Na Vapour Trail stop ik altijd en dat hou ik voorlopig zo. Geen bijster interessant nummer en de shoegaze spreekt me hier niet echt aan. Het wegdromen wilde niet zo goed lukken, zeg maar.

Cijfer: 5,7

645 ♫ [0184] Bob Dylan - I Want You (1966)
Zo goed als het vorige nummer van hem was, zo brengt deze teweeg. Het zal wel aan mij liggen, want dit zou het beste nummer van het album moeten zijn. Het zal niet de eerste keer zijn dat het kwartje bij Bob Dylan (veel) later zal vallen. Wie weet.

Cijfer: 5,9

YouTube-link van I Want You

644 ♫ [0873] Dead Kennedys - Holiday In Cambodia (1980)
Saai, veel te scherp geproduceerd en er zit geen gevoel in. Nu kan je inderdaad stellen dat het rockt als de neten, maar als je zit te wachten tot het volgende nummer komt, kun je wel zeggen dat het nummer mislukt is.

Cijfer: 4,7

643 ♫ [0523] Nick Drake - Time Has Told Me (1969)
Toegegeven, hij heeft inderdaad de gave om iets heel simpels zo diepgaand te laten klinken. En inderdaad, hij heeft best een mooie stem. Echter, de mierzoete manier waarop hij dit nummer ten gehore brengt doet zoveel afbreuk aan dit nummer. Alle lettergrepen even extra lang door laten klinken (Time Has Told Meeeeeee ) is echt niet nodig en maakt het nummer zo zoutloos.

Cijfer: 5,2

642 ♫ [0500] Pink Floyd - Astronomy Domine (1967)
Eén van de meest gespeelde nummers tijdens Pink Floyd-concerten. Eén van de weinige nummers uit de Syd-periode die ook daarna nog gespeeld werden. Vaak gepaard gaande met een spetterende lichtshow (zie bv. Pulse en Live in Gdansk van Gilmour solo) blijft het toch een heerlijke trip. Het origineel is wat minder sterk en ik pak liever een live-uitvoering, maar nog altijd erg goed.

Cijfer: 7,4

641 ♫ [0234] Pink Floyd - Arnold Layne (1967)
Wat minder psychedelica en wat meer poppy (de originele versie dan), maar nog steeds erg indrukwekkend. Zo anders als ze later uitgebreide epossen zouden schrijven, hier nog de kunst van het perfecte popliedje. Nu komt Arnold Layne daar niet echt voor in aanmerking, maar zo nu en dan is dit zeker geen straf als je de zoveelste keer de bekende hits even beu bent.

Cijfer: 7,0

Even compleet wat anders:Stond al op Woodface en hoort dus derhalve bij de 1991-groep.

The Seed 2.0

Vind nog steeds dat deze over het algemeen te weinig waardering krijgt. Naar mijn mening zeker een van de beste nummers van de 21ste eeuw (tot dusver).

640 ♫ [-------] Editors - All Sparks (2006)
Alle nummers van deze band staan in groep A. Wat nou precies de kracht van Editors is ivm andere vergelijkbare bands vind ik moeilijk aan te wijzen. De zanger heeft in ieder geval een heerlijke stem en de nummers kloppen gewoon. Niet alles is even goed, maar die hier in de lijst staan in ieder geavl wel.

Cijfer: 7,1

639 ♫ [0814] The Doors - Five To One (1968)
Afkomstig van het laatste album dat ik nog ‘moet’ beluisteren van The Doors (afgezien van de laatste 2). Ik hoor duidelijk kwaliteiten, maar tegelijkertijd wordt weer eens duidelijk waarom ik de albums tussen Strange Days en L.A. Woman als geheel toch niet zo interessant vindt. Ik ben veel te catchy pop-georiënteerd om dit echt goed te kunnen vinden.

Cijfer: 6,2

638 ♫ [0779] Dexys Midnight Runners - Come On Eileen (1982)
Toch ietwat verbaasd deze zo hoog te vinden (vorig jaar bij de beste 10 van groep B!). Begrijp me niet verkeerd, een vrolijk nummer dat mij in een goede bui zeker niet verkeerd smaakt, maar ik had het gewoon niet verwacht. Desalniettemin wel terecht, want ik ken weinig nummers waar ik zo vrolijk van wordt. Een uitstekende meezinger, maar het nummer steekt ook niet onaardig in elkaar. Al vanaf de eerste noot straalt de blijheid er vanaf.

Cijfer: 7,5

637 ♫ [0916] The Shins - New Slang (2001)
Een stuk beter dan de voorgaande twee nummers. Kleinschalig en intiem. Wat een prachtige introverte wereld.

Cijfer: 7,7

636 ♫ [1216] Camel - Lady Fantasy (1974)
Er zijn van die meesterwerken die je werkelijk verbluffen. Je gaat jaren op zoek naar nog zoiets, maar je zult hem nooit vinden, want het is one of a kind. Close to the Edge van Yes is zo’n album, Dark Side of the Moon is er zo een, maar ook Mirage van Camel is zo’n album. Geen een album, ook niet van Camel zelf, komt ook maar in de buurt van de klasse van Mirage. Met Lady Fantasy als ultieme progklassieker. Hoewel ik Nimrodel nog net iets hoger zou beoordelen, is dit toch ook een dijk van een klassieker. Virtuoos toetsenwerk, gillend gitaarwerk en de rust in de zang van de heren.

Cijfer: 9,2

635 ♫ [0358] The Specials - Too Much Too Young (1979)
Aardig, ska-achtig popliedje, maar verder toch niet zo special.

Cijfer: 5,7

634 ♫ [0588] Led Zeppelin - The Rain Song (1973)
Tja, de band die zichzelf op de kaart zette door één van de pioniers in het hardrock-genre te zijn, probeert het eens met wat akoestisch ‘geweld’. En dan ook nog eens 7,5 minuut lang. Ik ben al niet zo’n fan van Houses of the Holy en dan is dit nog lang niet één van de betere nummers op het album. Saai heeft een te negatieve lading, maar toch... Ze kunnen veel en veel beter.

Cijfer: 6,1

633 ♫ [0817] Neil Young - Out On The Weekend (1972)
Prachtige opener van een even prachtig album. Er staan niet voor niets 5 nummers afkomstig van Harvest in de lijst. De uit duizenden herkenbare mondharmonica van Neil, het doeltreffende gitaarspel en uiteraard die (in dit geval) heerlijke stem.

Cijfer: 8,3

632 ♫ [0534] Pink Floyd - Pigs (Three Different Ones) (1977)
Animals vond ik toch lang het eentonige, saaie kindje tussen de meesterwerken. Inmiddels is die van een aardige 3,0* naar een mooie 4,0* gegaan. Ik geloof dat het echte keerpunt vorig jaar tijdens de herfstvakantie in Frankrijk was.
De hoes en het verhaal (Animal Farm moet ik overigens nog steeds zien, hopelijk voordat Dogs komt ) zijn allebei nog altijd interessanter dan de muziek, maar dat zegt inmiddels meer over die twee dingen dan over de muziek. Het eerste echte kindje van Waters steunt toch vooral op het gitaarwerk van Gilmour en hoewel ik niet precies weet welke stukken Gilmour en welke Waters op de basgitaar speelt, ga ik er stiekem maar vanuit dat de buitenklasse stukken op conto van David geschreven kunnen worden. Nee, Waters’ beste bijdrage aan Animals is de teksten. Ha, ha, charade I am.

Cijfer: 7,8

631 ♫ [0506] Low - Lullaby (1994)
Hoewel ik vast in herhaling val: sommige albums weet je dat ze je in extase gaan brengen. Ik had het met The Lioness van Songs:Ohia, ik had het met Night van Gazpacho en ik had het met I Could Live In Hope. Lullaby bestormde mijn Top 250 en eigenlijk wordt hij alleen maar beter. Typische slowcore (hoewel ze zelf een hekel hebben aan die term), wat (basachtige) gitaarakkoorden, murwe percussie en uiteraard heeft Mimi Parker de perfecte stem voor dit soort muziek. Een tekort aan superlatieven voor dit nummer, maar luister en oordeel zelf zal het beste in de buurt komen. Probeer het album eens na een lange, warme zomerdag. Het is echt niet alleen een album dat het goed doet in het najaar!

Cijfer: 9,5

Animal Farm moet je niet zien, maar lezen (Hoewel de tekenfilm best leuk is)! En daarna verder met 1984, dat je ook beter leest ipv ziet!

Maar we zitten hier niet op boekmeter, dus ik sluit af met iets on-topic: mooie besprekingen alweer chevy, hopelijk hou je het vol tot het einde!

1984 ken ik al (inderdaad het boek is veel beter dan de film). Wie weet neem ik Animal Farm wel mee op vakantie. Voor het aantal bladzijdes hoef je hem iig niet te laten liggen.

370 ♫ [0623] Pixies - Alec Eiffel (1991)
Zeer strak gespeeld met de nodige scherpte en rauwheid maar net poppy genoeg, zo hoor ik rock graag en Pixies zijn daar sterk in.
Cijfer: 8

369 ♫ [0396] Nits - Nescio (1982)
Nits zijn wat mij betreft de meest vindingrijke Nederlandse band, te vergelijken met dEUS in België. Volstrekt uniek nummer door de piano, percussie en baslijn en dit is het soort melodie waarvan ik geen genoeg kan krijgen.
Cijfer: 9,5

368 ♫ [0326] Fleetwood Mac - Tusk (1979)
Ook dit nummer valt op door de aparte percussie waarbij later de blazers komen invallen, gewaagd en toch werd dat een hit. Erg origineel.
Cijfer: 9

367 ♫ [0177] Interpol - NYC (2002)
NYC vind ik één van de beste Interpol-nummers (net als Obstacle 1 en Leif Erikson), hier komen de vocalen overigens goed tot hun recht. Wat bombastisch maar sfeervol en panoramisch.
Cijfer: 8,5

366 ♫ [0676] Pet Shop Boys - West End Girls (1984)
De meeste hitparadepop heeft een zeker kitschgehalte zoals ook Pet Shop Boys maar zijn staan aan de goede kant van de lijn. Daarnaast hou ik ook van de ijle stem van Neil Tennant.
Cijfer: 8

365 ♫ [0391] Talk Talk - I Believe In You (1988)
The Colour of Spring is een album die je langzaam leert te waarderen, zo ook dit nummer. Relaxt en sfeervol, licht experimenteel maar de song staat duidelijk centraal.
Cijfer: 9

364 ♫ [0253] Joe Jackson - Steppin' Out (1982)
Een rollende percussie met drijvende piano en natuurlijk de herkenbare zang van Joe Jackson, één van de grootste eigenzinnige artiesten in de jaren '80.
Cijfer: 9

363 ♫ [0652] Nina Simone - Feeling Good (1965)
Van Nina Simone zal ik dit jaar meer aanschaffen. Geweldige doorleefde zang, wat een stem en présence.
Cijfer: 9

362 ♫ [0125] XTC - Making Plans For Nigel (1979)
Ook dit nummer wordt gekenmerkt door geweldige drums en ook melodisch en tekstueel vind ik het uitstekend, jammer dat XTC nooit echt is doorgebroken.
Cijfer: 9

361 ♫ [0295] The Pogues & Kirsty MacColl - Fairytale Of New York (1987)
Prachtig kerstnummer vooral vanwege de ontroerende tekst over eenzaamheid, ook prima vertolkt.
Cijfer: 8,5

Alleen heet het nummer op Colour of Spring I Don't Believe In You.

630 ♫ [0994] Fleetwood Mac - Need Your Love So Bad (1968)
Zoals veel bands destijds begonnen ze met blues-covers. De Peter Green-periode vind ik, op wat nummers na, niet zo heel boeiend. Des te knapper dat ze na een aantal mislukte albums zo sterk terug zouden komen. Need Your Love So Bad heb ik ook nooit zo’n bijster sterke single gevonden. Gitaar klinkt best ok en Peter Green zingt echt niet slecht, maar het brengt weinig teweeg.

Cijfer: 6,3

629 ♫ [0777] The Who - Behind Blue Eyes (1971)
Zoals iedere leeftijdsgenoot is dit nummer mij als eerste bekend in de vorm van de Limp Bizkit-cover. Destijds vond ik het ook geen onaardig nummer, maar het steekt toch behoorlijk af bij het origineel. Rustig opgebouwd, een ouderwets staaltje rock en weer rustig afgesloten. Af en toe zelfs het beste nummer van Who’s Next.

Cijfer: 8,8

628 ♫ [0989] Sigur Rós - Hoppípolla (2005)
Ik vraag me af waarom Takk.. zo geroemd wordt. Ja, als geheel is het best aardig, maar er zitten toch wel wat missers in. Dat intieme van de eerste twee (Von niet meegerekend), wordt compleet aan de kant gegooid en als een sprong in het licht kwam Takk.. Nu zit niemand te wachten op een tweede Agaetis Byrjun (stiekem wel, natuurlijk), maar dit is misschien too much. Erg bombastisch met veel toeters en bellen. Bij Sigur Rós haak ik dan af, want dat mystieke is juist de kracht.

Cijfer: 5,3

627 ♫ [-------] John Grant - Marz (2010)
Het enige nummer van John Grant? Dan heeft Where Dreams Go to Die het vorig jaar (of het jaar daarvoor) het blijkbaar niet gehaald. Destijds ook voor de MuMe Ladder, meen ik. Een prachtige kennismaking, maar dat stamt nog uit de tijd dat ik weinig tot niets deed met ontdekkingen. Bij deze dus de herkansing.

Cijfer: 7,1

626 ♫ [1000] Led Zeppelin - Babe I'm Gonna Leave You (1969)
Het is weinigen gegeven met zo’n sterk debuut te komen. Led Zeppelin deed het gewoon. En datzelfde jaar gewoon met nog een sterk album komen. Destijds kon dat nog gewoon.
Het absolute hoogtepunt van hun debuut. Met een meeslepend duister (bijna pyschedelisch) randje en precies knallen op de momenten dat het nummer er om vraagt. Ik heb overigens nooit geweten dat dit een cover was. Maar geef mij duidelijk de LZ-versie.

Cijfer: 8,3

625 ♫ [0229] Radiohead - Jigsaw Falling Into Place (2007)
Echte koptelefoonmuziek. Helaas voor Thom & co. gaat dit tiental over de speaker en mis je toch wat achtergrondopvulling. En dan vallen de zeurstem en de scherpe productie aardig door de mand. Maar dit is geloof ik vanaf begin af aan al niet mijn favoriet geweest.

Cijfer: 5,3

624 ♫ [-------] Marillion - Incommunicado (1987)
Clutching at Straws, het album met het hoogste gemiddelde, maar in mijn Marillion-lijstje toch niet eens in de top 5. Toch ook het album dat ik het minste op zet (van de >4,0*-albums). Zoals wel vaker bij Marillion zijn de singles niet de beste nummers. Op wat aardig toetsenwerk na valt er toch weinig te genieten bij dit nummer. Als onderdeel van het album nog best te pruimen, maar als ik los een nummer zou draaien, kies ik veel eerder voor o.a. White Russian, Slainte Mhath en Warm Wet Circles. Incommunicado behoort niet eens tot de 5 beste nummers van het album.

Cijfer: 6,2

623 ♫ [0577] dEUS - Little Arithmetics (1996)
Na ieder goed nummer van dEUS wil ik in hun discografie duiken, na ieder matig nummer word ik daar weer van weerhouden en besef ik weer waarom dEUS toch maar een deels interessante band is. Little Arithmetics start goed, maar gaat daarna weer in het ouderwetse dEUS-climax geneuzel.

Cijfer: 5,8

622 ♫ [-------] Roxy Music - For Your Pleasure (1973)
Het begon zo onschuldig en een paar minuten later stelde ik mijzelf de vraag of ik nog steeds naar Roxy Music aan het luisteren was. Echt een nummer waar je opgaat in de sfeer, dus (of waarbij ik snel afgeleid ben), maar echt genieten hiervan is er toch niet bij. Bij de RM Greatest Hits slechts 10e.

Cijfer: 6,1

621 ♫ [0976] Yazoo - Situation (1982)
En wederom zo’n 80s semi-dance nummer met veel gedateerd spul. Ik ga er niet te veel woorden aan vuil maken ook, veel te kort en veel te saaie zang.

Cijfer: 5,0

Wat ben je ook een malle jongen Chevy.

620 ♫ [0242] Snow Patrol - Run (2003)
Kwam vorig jaar de Top 2000 binnen en stond dit jaar nota bene bij de beste 200. Ook hier doet Run het enorm goed. Het dateert al van pré-Eyes Open en werd derhalve in 2010 opnieuw uitgebracht als single in o.a. België en Nederland. Engeland had het nummer in 2004 al massaal opgepikt. Terecht, want waarom is deze muziek mij destijds ontschoten? Retestrak geproduceerd met heerlijk gitaarwerk. Misschien nog wel beter dan Chasing Cars.

Cijfer: 8,0

619 ♫ [0546] Ennio Morricone - Once Upon A Time In The West (1969)
De film is geweldig, maar de muziek van Once Upon a Time in the West doet me toch minder dan de film van zijn grote broer. Ook prefereer ik andere prijsnummers van het album, zoals Farewell to Cheyenne en Man with a Harmonica. Het brengt me niet echt terug naar de film. Als sucker for strijkers blijft het natuurlijk een prima nummer.

Cijfer: 6,6

618 ♫ [0475] Jacques Brel - Mijn Vlakke Land (1965)
De chansonnier bij uitstek. Mijn Vlakke Land moet het toch hebben van een aardige tekst, want voor de rest doet het nummer me weinig. De Franse versie, Le Plat Pays, doet me dan toch veel meer.

Cijfer: 6,8

Volgens deze link komt dit nummer uit ’63.

617 ♫ [0501] The Beatles - Something (1969)
The Beatles leverden zoveel klassiekers dat er speciaal een regel moet komen dat er geen limiet op Beatle-nummers moet komen. Waarschijnlijk niet eens in mijn top 5 van Abbey Road-nummers, maar nog altijd een uitstekend nummer. Eén van de beste nummers die Harrison schreef.

Cijfer: 7,2

616 ♫ [0486] Saybia - I Surrender (2004)
Een band om in de gaten te houden. Zoals met elke band van de afgelopen 10 jaar hebben ze collectief besloten mij te ontlopen en zodoende moet ik het altijd doen met het wachten op een album dat nooit meer zo goed zal zijn als het moment waarop ik ze had moeten ontdekken (denk aan o.a. Keane, Sigur Rós en Porcupine Tree). Laten we hopen dat Saybia (of beter gezegd de zanger ervan, Søren) binnenkort met een verpletterend album komt! Als er een paar knallers opstaan zoals I Surrender dan komt dat zeker goed!

Cijfer: 7,3

615 ♫ [0971] Porcupine Tree - Anesthetize (2007)
3 van de 6 nummers van Fear of a Blank Planet staan in de lijst. Reeds hadden we mijn eigen nominatie, Way Out of Here, 400 plaatsen geleden en binnenkort komt het titelnummer eraan. Na een reeks kwalitatief zeer hoogwaardige albums die allemaal verschillend waren, zouden ze nu weer met een volbloed prog album aan komen. Niet zoals ze daarvoor deden, maar een volstrekt uniek meesterwerk met bloedstollend drumwerk van ’s werelds beste drummer Harrison, gitaarerupties van Wilson, maar ook van gastartiest Alex Lifeson (Rush) en zo kan ik de hele personeelslijst wel opnoemen. Zo rond 10 minuten vraag ik me toch altijd wel even af hoe lang ik nog ‘moet’. Om me een minuut later weer te laten grijpen door de sfeer en een magnifieke bridge.

Cijfer: 7,5

614 ♫ [0846] Morphine - Buena (1993)
Soms schieten woorden tekort. En dan steel je ze van anderen:
Vooral de saxofoon en diepe(!) bas zorgen voor veel sfeer.

Cijfer: 7,5

613 ♫ [-------] The Clash - Should I Stay Or Should I Go (1982)
Nee, The Clash is zeker geen band waar ik als een gek op gedoken ben na het ontdekken van het weergaloze London Calling (het nummer welteverstaan). Het predikaat punkpionier is er niet echt eentje waar ik warm van word. Vandaar dat ik de nummers langzaam op me af laat komen in de hoop een nummer te ontdekken dat me wel over die streep trekt. Dit nummer kende ik toevallig dan weer wel, van Radio Veronica.

It was just a good rockin' song, our attempt at writing a classic... When we were just playing, that was the kind of thing we used to like to play.
Die ‘classic’ hadden ze al geschreven, maar het no-nonsense karakter van dit nummer is best goed gelukt. Gewoon een aardige rocker, niet meer, niet minder.

Cijfer: 6,7

612 ♫ [-------] Mike Oldfield - Theme From "Tubular Bells" (1973)
Ouderen zeggen: Hey! The Excorsist!
Jongeren zeggen: Hey! Bassie & Adriaan!
Muziekliefhebbers zeggen: Hey! Mike Oldfield!
Het zijn de grappige kloven tussen de mensen.

Inmiddels heeft Oldfield dit nummer al 10 keer opnieuw uitgebracht, maar uiteraard vinden wij het origineel het beste. Het karakteristieke loopje op de glockenspiel is de voorbode van een klein half uurtje prog van het hoogste niveau. Vele instrumenten zullen volgen, op het einde is hij nog zo vriendelijk ze even te benoemen, maar eerlijk gezegd maakt het me niet uit wat ik hoor. Dit is typisch zo’n nummer dat heel interessant is om te ontleden, maar waarbij ik daar geen zin in heb. Zet het nou gewoon op en laat je meevoeren door de wonderbaarlijk geproduceerde klanken.

Zeker heb ik niet altijd zin om de volle speelduur uit te zitten (en het kiezen van een verkorte versie is hier zeker geen taboe), maar eerlijk is eerlijk, op z’n tijd is dit toch wel een parel. Toch moet ik bekennen dat ik het liever beluister als achtergrondmuziek, want zeker niet iedere passage is boeiend. Als het raak is, is dit een dikke 8, maar het is wel een hele lange zit als het een keertje niet raakt is, vandaar.

Cijfer: 7,3

Is het toeval dat precies op dit moment Word op een nieuwe pagina overgaat? Een schone lei om een poging te wagen mijn ultieme muziekervaring onder woorden te brengen.

611 ♫ [0868] Al Stewart - Year Of The Cat (1976)
Een album een 5,0* geven is heel makkelijk, want het is nog altijd een afgeronde 10. Wanneer men werkt met cijfers achter de komma wordt het een ander verhaal. Er is voor mij maar één nummer dat echt telt. Een soort absolute standaard waartegen ik ieder ander nummer afzet. Dit is inmiddels al jarenlang Year of the Cat. Zo’n twee jaar geleden heb ik al een magere poging gedaan om dit nummer een beetje te beschrijven. Punt is gewoon dat het onmogelijk is om je favoriete nummer te beschreven. Year of the Cat is het enige nummer dat nooit (maar dan ook echt nooit) verveelt. Ik zal zelden op de skip-knop drukken en ik zal zelden niet intens genieten van dit nummer.
Van het bekende pianoloopje, tot de saxofoonsolo, van de korte gitaarsolo’s tot aan het basgitaarloopje. Iedere keer pak ik een willekeurig instrument en van elk krijg ik kippenvel. Nooit meer heb ik zo’n compleet nummer gehoord. Dank ook zeker aan Alan Parsons, voor deze moeilijk goede productie.
De tijd leek serieus stil te staan bij de saxofoonuithaal, de eerste keer dat ik hem hoorde. Na een tijdje vroeg ik me af wanneer de uithaal eigenlijk afgelopen was en hij leek een seconde of 10 geduurd te hebben. Een rare ervaring die ik daarna helaas ook nooit meer heb mogen meemaken.

Oorspronkelijk geschreven naar aanleiding van de zelfmoord van Tony Hancock, een Britse komediant. Hij zag hem in 1966 en twee jaar later pleegde Hancock zelfmoord. Al wilde echter niet profiteren van iemands dood en bovendien kende toch niemand hem in Amerika. Hij herschreef de tekst (zoals hij wel vaker deed) en zo kwam Year of the Cat eruit rollen.

Inmiddels zal ik het al een keer of 1000 gehoord hebben en nog altijd schreeuw ik mee, kies ik een willekeurig instrument uit wat ik naspeel of zorg ik voor gepaste stilte. Ach, waarom zou ik jullie ook nog vervelen met deze verafgoding. Ik kan nog pagina’s vollullen over dat ik het op mijn begrafenis wil, over de prachtige live-uitvoeringen en over de verschillende nachtelijke ervaringen. Jullie zullen toch nooit kunnen ervaren wat ik hier ervaar. Het houdt het spannend, maar het zorgt ook voor frustratie, want hoe kunnen anderen nou niet horen wat ik hoor?

Cijfer: 10! (#1 in mijn Top 250!).

Kan je een tiental beter afsluiten dan met het beste nummer ooit? Nee, vandaar even een respectbetuiging voor de ultieme muziekbeleving:

610 ♫ [-------] Nina Simone - Ain't Got No/I Got Life (1969)
Het enige nummer van haar die me al bekend was. Eerst vond ik een 3-minuten versie (waarvan ik nog steeds geen idee heb wat voor versie dat is). Het origineel, de single-versie is gelukkig beter geproduceerd. Waar die lof voor Nina Simone opeens vandaan komt, is me onbekend, maar het geeft toch wel aan dat de dynamiek uit deze lijst zeker niet verdwenen is. Vrij kort, maar daardoor ook zonder zwak moment. Ook hier weer die versmelting van verschillende muziekstijlen die zorgt voor een fris geluid. Alleen die speelduur is te kort om mij echt ergens mee naar toe te nemen.

Cijfer: 6,4

Nummer komt uit ‘68

609 ♫ [0879] The Jimi Hendrix Experience - Foxy Lady (1967)
Als gitaaradept zou Jimi Hendrix toch de eerste artiest moeten zijn in wiens oeuvre ik direct duik? Gek genoeg niet, want zo goed vind ik zijn nummers eigenlijk niet. Bij vlagen leuk om te luisteren, maar af en toe is het wel erg gedateerd. Het gitaarspel zal vast legendarisch zijn, maar als het mij weinig doet, heb ik daar geen boodschap aan. Zijn sound is ook zeker niet iets waar ik kippenvel of zoiets van krijg (op een paar uitzonderingen na).

Cijfer: 5,6

608 ♫ [0325] Nick Cave And The Bad Seeds - The Weeping Song (1990)
En compleet tegenovergesteld verraste Nick Cave mij een jaar geleden met dit uitstekende album. Niet zo rauw als The Mercy Seat en niet zo zeikerig als Into My Arms. Een soort gulden middenweg. En dan is het nog niet eens het beste nummer op het album (dat ik zeker weer eens moet draaien).

Cijfer: 6,7

607 ♫ [0810] INXS - Never Tear Us Apart (1988)
De grote klassieker van deze, naar ik begrijp, in de 80s toch vrij grote band. Niet zo direct mijn favoriet, maar het stille stukje waarna de gitaar er met wat akkoorden inkomt, vind ik toch wel heel goed gedaan (Na ..tear us apart). Ook het gebruik van de trompet, die doet denken aan The Waterboys, is een kort, maar leuk stukje. Dergelijk details geven een nummer toch extra glans.

Cijfer: 6,9

Nummer stond al op INXS - Kick (1987)

606 ♫ [1160] Roberta Flack - Killing Me Softly With His Song (1973)
Mij veel bekender in de versie van The Fugees, die er in de jaren ’90 toch een veel grotere hit mee hadden. Ik merk ook dat ik steeds zat te wachten wanneer de overige instrumenten erbij zouden komen. Beide versies hebben hun sterke en hun mindere kanten, maar als je de versie van Roberta hoort, merk je toch wel heel duidelijk dat het nummer echt van haar is (hoewel zij eigenlijk niet veel meer heeft gedaan dan het nummer zingen). Als liefhebber van American Pie van Don Mclean was dit nummer mij uiteraard al bekend. Als reactie op het zien van een live-optreden van Empty Chairs (overigens een prachtig nummer) schreef Lori Lieberman de evengoed prachtige tekst van dit nummer. Echt eentje om lekker bij weg te kwijnen. Softsoul zou het moeten heten. Nou, dan zal dit wel softsoul op haar hoogtepunt zijn.

Cijfer: 7,8

605 ♫ [0656] Donna Summer - I Feel Love (1977)
Toen ze een tijdje geleden overleed was de muziekwereld opeens geschokt. Maar Donna Summer was typisch zo’n naam die je wel eens had horen vallen, maar wie is dat eigenlijk? Nu blijkt ze aardig wat hits gescoord te hebben. Hell, ze kwam zelfs al eens eerder in deze lijst voorbij. En een aantal titels klinken ook wel, maar hoe ze klinken?
8 minuten zonder aandachtsverslapping is moeilijk en het lukt Donna dan ook niet. Goede stukken worden afgewisseld met wat mindere stukken. Terecht een klassieker, maar geef mij dan maar de single-versie.

Cijfer: 6,5

604 ♫ [1554] Del Shannon - Runaway (1961)
En daar komt weer zo’n vlotte 60s-klassieker langs. Lijkt qua zangstijl af en toe akelig goed op de zanger van The Decemberists.

Cijfer: 6,3

603 ♫ [1653] Genesis - The Musical Box (1971)
Mooi om te zien dat één van hun beste nummers ook als hoogste eindigt (edit: Mama vergeten). Zoals wel veel prognummers begint het rustig om vervolgens uit te monden in een prachtig samenspel tussen de diverse leden waarin ieder lid de kans krijgt zich te profileren. Phil laat zijn kwaliteiten als drummer weer eens zien, Hackett perst er wat gitaarsolo’s uit en Banks laat weer eens horen wat voor een goede toetsenist het is. En dan kan ik de overige twee leden ook nog wel noemen, want Gabriel en Rutherford dragen ook zeker hun steentje bij. Dat vind ik nou het mooie van dit soort nummers. 5 leden, 5 meesterlijke muzikanten.

Cijfer: 8,3

602 ♫ [1573] Hooverphonic - Mad About You (2000)
Typisch DWDD-band, ik moest er gelijk aan denken. Vrolijk en fris, pop met een licht-elektronisch randje waardoor er ook een lekker tempo in zit. Een nummer dat ik wat vaker wil draaien om te kijken of het leuk blijft, maar de eerste(?) indruk is goed.

Cijfer: 7,3

601 ♫ [0489] Fleetwood Mac - Never Going Back Again (1977)
Eén van de favorieten van mijn moeder. Zelf heb ik het toch altijd wat simpel gevonden. Dat is het ook wel, maar het verbleekt toch wel een beetje bij de echte prijsnummers. Niettemin begin ik het steeds beter te waarderen en het is eigenlijk ook wel weer zo’n schitterend nummer zoals Buckingham die ten tijde van Rumours uit z’n hoed toverde. Zoveel favorieten te kiezen. De duur van het nummer is in dit geval ook perfect. Gelijk het album aanzetten, want dit is toch het laatste nummer.

Cijfer: 7,4

De wereld is scheef

Nu niet meer!

Nu kan ik je tekst lezen zonder m'n hoofd scheef te hoeven houden.

Linkjes voor Dusty, Bob & Led Zep gefixed.

Jaartallen Crowded House, Brel, Nina en INXS aangepast.

Year Of The Cat

Ook bij mij hoog in de allertijdenlijst.

600 ♫ [0519] John Lennon - Imagine (1971)
Het grootste solo Beatle-succes en past makkelijk tussen het rijtje grootste Beatles-klassiekers. De een zwijmelt er bij weg, de ander vindt het ongelofelijk klef. Zelf vind ik het een schitterend nummer vanwege de rust die het uitstraalt. Niet zozeer de boodschap trekt mij aan, maar John Lennon houdt hier wel een schitterend betoog. Je moet nou eenmaal luisteren naar wat hij te vertellen heeft.

Maar toch stel ik mezelf altijd die ene vraag: hoe zou de beleving van dit nummer zijn als iemand anders dan John Lennon dit nummer zou zingen?

Cijfer: 8,3 (#175 in mijn Top 250)

599 ♫ [0841] Steppenwolf - Born To Be Wild (1968)
Was dit nou het begin van de hard rock? Het is moeilijk voor te stellen dat dit nummer destijds het death metal van nu is (of is die term ook allang achterhaald?). Anno nu zou het nog steeds hitpotentie hebben, daar ben ik van overtuigd. Gewoon een potje ouderwets goede rock.

Cijfer: 7,3

598 ♫ [1155] Porcupine Tree - Lazarus (2005)
Aardig wat Porcupine Tree in deze regio. Hoewel Porcupine Tree vanaf In Absentia meer de harde kant op gegaan zijn, stoppen ze in hun albums regelmatig van dit soort rustige nummers. Het is moeilijk aan te geven waarin Porcupine Tree zich onderscheid van andere bands, maar ze raken gewoon enorm vaak die juiste snaar.

Cijfer: 8,4

597 ♫ [0324] Sigur Rós - Viðrar Vel Til Loftárása (1999)
Wat opent met wat vage soundscapes ontpopt zich daarna in een nummer wat voor mij het equivalent is van ultieme rust. Elk aangeslagen akkoord is raak en voor je weer een beetje uit de trans komt, zijn er al zo weer 5 minuten voorbij. Jónsi brabbelt er zoals gewoonlijk weer dat doorheen. De strijkers klinken weer puntgaaf en die climax met wat volle geluid is heerlijk om bij weg te dromen.
De inzet iets voorbij 3 minuten is sowieso één van de mooiste momenten in de muziekgeschiedenis!

Cijfer: 9,8 (#67 in mijn Top 250, dat wordt dus veel hoger )

596 ♫ [0369] Leonard Cohen - First We Take Manhattan (1988)
Als hij die 80s-fratsen nou achterwege zou laten, zou je best een goed nummer overhouden. Zijn stem leent zich goed i.c.m. de duistere achtergrond.

Cijfer: 6,3

595 ♫ [-------] Roxy Music - Dance Away (1979)
Hoog niets-aan-de-hand gehalte, mooi toch? Art pop is een term die hier prima op van toepassing is denk ik (zeker gezien de achtergrond van de leden), prima geproduceerd ook. Doet me overigens ook wel wat denken aan The Police. Die konden ook van die ogenschijnlijk simpele, maar doeltreffende nummers maken.

Cijfer: 7,3

594 ♫ [0864] The Church - Antenna (1988)
The Church, een band die ik puur en alleen ken vanwege het feit dat ze vorig jaar in de finale van de MuMe-ladder stonden. En de enige nummers die ik in de loop der tijd ben tegengekomen, zijn de nummers die ook in de MuMe Ladder staan. Is het een soort cultband die alleen op MuMe veel aandacht geniet of kijk ik gewoon op de verkeerde plekken?
Als we de gemiddeldes mogen geloven hebben deze Australiërs al flink wat goede albums afgeleverd. En ik moet zelfs hun bekendste nog beluisteren. Dat gaan we doen ook, want niets mis met dit nummer.

Cijfer: 6,7

YouTube-link indien die er nog niet was

593 ♫ [0563] Pixies - Gigantic (1988)
Zeker niet mijn favoriet. Noise pop met voor mij te veel nadruk op de noise. Ik mis de liedjesstructuur tussen het geweld door. Iets wat bij hun betere nummers wel goed tot uiting komt.

Cijfer: 5,1

592 ♫ [0442] The Sound - Winter (1984)
Erg minimalistisch en het gebrek aan drums is toch wel jammer, maar echt afbreuk aan het nummer doet het niet. De kille synths klinken eigenlijk erg warm en het illustere sfeertje zorgt toch voor een aparte ervaring.

Cijfer: 7,0

591 ♫ [1577] Porcupine Tree - Fear Of A Blank Planet (2007)
Zoals ik al zei veel Porcupine Tree in deze regio. Luister goed naar het drumwerk en snap waarom Gavin Harrison de beste drummer is. Volgens mij verwerkt Wilson wel vaker een maatschappijkritische blik in zijn nummers. Hier ook overduidelijk en om ook even een stukje van die sterke tekst te quoten:
X-box is a god to me
My finger on the switch
My mother is a bitch
My father gave up ever trying to talk to me
Eigenlijk moet je gewoon de hele tekst lezen.

Cijfer: 8,6

Staat je top 250 al hier ergens op MuMe, want ik zou het wel interessant vinden om die eens door te nemen.

Inderdaad Ik denk dat ik aangezien ik nu zeeën van tijd heb ook eens een poging ga maken een dergelijke lijst te maken. Denk niet dat het lukt. Maar misschien wel

Als ik heel eerlijk ben vind ik dat je best leuke stukjes schrijft Chevy, lekker enthousiast en met liefde (soms wat meer en soms wat minder) voor het gebodene. Maar in ieder geval met respect en daar waard nodig de nodige nuance.

Verder is het alleen nog even de vraag of we bij de nummer 1 komen voordat de volgende lijst beschikbaar is

110 ♫ [-------] David Bowie - Ziggy Stardust (1972)

Ziggy Stardust is het halve titelnummer van het beroemdste album van David Bowie. Hij perfectioneerde op dit album zijn poprockmuziek tot een zeer, zeer hoog niveau. Ziggy Stardust is een figuur die David Bowie zelf verzon. Uit de tekst kan ik niet opmaken wat het voor persoon is. Maar dit nummer bevat wel heel veel leuke afzonderlijke zinnetjes. Allemaal zinnetjes die heerlijk zijn om mee te zingen. Dit nummer is een van de vele constante hoogtepunten op het album Ziggy. Vierde in de lijst van hoogste binnenkomers trouwens.

Cijfer: 8,5

109 ♫ [0151] The Stone Roses - Fools Gold (1989)

Dat The Stone Roses bij elkaar zijn gekomen is ongetwijfeld het grootste nieuws van 2012 voor veel muziekliefhebbers. Deze band maakte furore met hun klassieke titelloze album. Wellicht heeft deze aanstekelijke single daar ook aan mee geholpen. Dit relaxende maar toch dansbare nummer is zeer pakkend. Fools Gold bevalt mij een stuk beter dan het hoekige I Wanna Be Adored. Dan heb ik liever deze melodieuze topsingle, de 10 minuten waren zo voorbij.

Cijfer: 8,5

108 ♫ [0079] Leonard Cohen - Suzanne (1967)

Met dit nummer kan Leonard Cohen hele weides vol mensen, hele concertzalen en hele stadions mee stil krijgen. Na dit nummer geluisterd wordt je toch altijd wel een beetje met een brok in je keel achter gelaten. Dit nummer over een relatie met een meisje genaamd Suzanne, waarvan je weet dat de relatie niet goed is, maar het toch doet. Je reist toch achter haar aan, blind. Naar de rivier. En Jezus met z’n wijsheid over de liefde zinkt als een steen naar de bodem. Een overweldigend gedicht op zich. Maar het wordt op een zo ongelooflijke mooie manier gebracht, dat het gewoon een van de beste songs ooit gemaakt is.

Cijfer: 9,3

107 ♫ [0071] David Bowie - Starman (1972)

Twee nummers van hetzelfde album in één tiental komt niet vaak voor. David Bowie krijgt dat dus voor elkaar. Starman staat terecht hoger dan Ziggy Stardust wat mij betreft. Na de eerste kennismaking met David Bowie was ik vooral overdonderd door dit nummer.
En eigenlijk was ik niet eens gefascineerd door het refrein, maar vooral de coupletten zijn van ongekende klasse. David Bowie zingt deze coupletten op een speciale manier die mij fantastisch bevalt. Dat er daarna nog een erg sterk refrein komt is een pluspunt. Maar die coupletten, oh, oh, daar kan ik uren naar luisteren.

Cijfer: 9,3

106 ♫ [0363] The Smashing Pumpkins - Tonight, Tonight (1995)

Alweer een nummer van Mellon Collie en een prachtige ook. Toen ik laatst ging stemmen kwam deze langs. Vooraf dichtte ik het nummer 0 punten toe, dat werd er uiteindelijk 5.
De stem van de zanger klinkt behoorlijk emotioneel in dit nummer. Zijn zoals altijd zeurderige stem kan ik uitstekend waarderen in dit liedje. Tonight, Tonight is op zijn mooist tijdens de lange uithalen in het refrein met die mooie drumroffel op de achtergrond. Een mooi nummer die dit jaar een verdiende stijging maakt in de top 2000, volgend jaar hopelijk een top 100 notering.

Cijfer: 8,8

105 ♫ [0086] The Sound - Winning (1981)

Het regent topnummers in dit rijtje en de beste moeten nog komen. Daar is deze er ook een van. Winning is een groots nummer, dat hoor je in alles. Dat hoor je in de vioolmelodie die daarna een beetje nagebootst is door The Verve met Bittersweet Symphony. Ook hoor je in The Sound een band die een paar jaar later doorbrak. U2! Vooral het refrein is typisch U2 en ook het geluid doet er erg aan denken. Met deze links aan The Verve en U2 is Winning het ultieme nummer van deze band. Andere nummers van de band zijn mooi, maar geen enkel nummer van ze is zo groots en meeslepend als deze.

Cijfer: 9,3

104 ♫ [1031] Rage Against The Machine - Killing In The Name (1992)

Rage Against the Machine zou ik graag nog een keer live willen zien. Helaas treden ze niet meer op. Rage Against the Machine is op plaat al fucking vet, om het maar even op z’n Britts te zeggen. Maar live lijkt het mij onvergetelijk. Op plaat ga ik namelijk al volledig uit mijn dak op nummers als Bombtrack en… natuurlijk Killing In the Name. Tom Morello is een geniale gitarist die zeer eigenzinnig gitaarspel heeft. Het klinkt heel machinaal. Mede dit gitaarspel zorgt samen met de drums voor de hele beukende ritmes die kenmerkend zijn voor Rage Against the Machine. De beukende ritmes lenen zich dan weer uitstekend voor de opdringerige aggressieve en maatschappijkritische teksten van Zack de La Rocha. En door deze passende combinatie is Rage Against the Machine een van de geweldigste bands uit de geschiedenis geworden.

Cijfer: 9,5

103 ♫ [0389] The Jimi Hendrix Experience - Hey Joe (1967)

Naast All Along the Watchtower heb ik nog een paar andere hele grote favorieten van deze man. Hey Joe behoort daar ongetwijfeld bij. Dit soulvolle Hendrix-nummer zit vol emotie en heeft een erg fijne drive. Jimi Hendrix is in de refreinen qua stem op zijn allermooist. Hoezo geen mooie stem, meneer Hendrix? Jij hebt echt een van de allermooiste stemmen, zeg ik in mijn gedachten terwijl ik naar boven kijk.
Maar niet alleen Jimi laat hier zijn mooie stem horen, het achtergrondkoortje is een zeer welkome toevoeging. Daarnaast zijn de drums geweldig, net als het gevoelige gitaarspel.

Cijfer: 9,5

102 ♫ [0146] The White Stripes - Seven Nation Army (2003)

7 Nation Army is al ellenlang een van mijn favoriete nummers. Bijvoorbeeld in de zomer van 2010 heb ik al eens een top 100 gemaakt waar hij op nummer 3 stond. Nu heeft hij toch wel wat nummers voorbij moeten laten gaan en staat hij op 13 in mijn top 250 lijst in het top 10 favoriete nummers-topic, waar overigens ook de top 250 van Chevy staat.
7 Nation Army heeft volgens mij de meest herkenbare riff ooit gemaakt. Het is zelfs zo herkenbaar dat ons ultieme Anti Duitse voetbal lied hier op gezongen wordt ( Alle Duitser zijn Homo!). Maar goed, ik moet dan ook niet te veel over die geweldige riff vertellen. Want dit nummer biedt zoveel meer! Wat te denken van Jack White zijn stem? Net als bij Jimi Hendrix is het gitaarspel van buitenaardse kwaliteit, maar ook de stem van Jack White mag er zijn. De tekst blèr ik van begin tot einde mee, de tekst is catchy door de wat hese stem van Jack White. Het moment waar het los gaat is mijn favoriete moment. Met de stereo heel hard wil het los gaan goed lukken. Ik baal dan ook als een stekker dat The White Stripes er niet meer zijn. Gelukkig is Jack White solo er nog wel, want ik wil nog wel graag een concert bezoeken van de groep/Jack White solo. En dan maar hopen dat hij dit meesterwerkje speelt. En doe dan ook maar meteen I Smell A Rat, ook al zo’n bazennummer.

Cijfer: 9,8

101 ♫ [0296] Talk Talk - Life's What You Make It (1985)

Naast de dromerige nummers heb je van Talk Talk ook de stampende hits. Such a Shame is daar een voorbeeld van. Maar deze van Colour of Spring afkomstige single is dat ook. Vooral het begin knalt er hevig in. Heerlijk ritme om een song mee te beginnen. En als de zanger begint te zingen wordt het nog leuker. De titel wordt op een zeer fraaie manier bezongen. Voor je het weet is dit klasse nummer al weer voorbij. Talk Talk is altijd fris en leuk om te horen. Laat Such a Shame op 98 maar komen.

Cijfer: 8,5