Dat rijtjes zo goed zouden worden als deze en de volgende had ik in het begin nog niet kunnen bedenken. Dit worden misschien wel de twee beste rijtjes uit de ladder

70 ♫ [0008] David Bowie - Space Oddity (1969)

Twee jaar geleden had ik deze op een van de laatste plaatsen gezet. Onbegrijpelijk: denk ik nu. Destijds stonden ook Ashes to Ashes en Heroes in de finale, daarvan vind ik deze nu duidelijk de beste en misschien wel het mooiste Bowie-nummer. De zin This is ground control to major tom levert vrijwel iedere keer weer kippenvel op. En dat is iets wat tot nu toe geen ander Bowie-nummer met mij doet. David Bowie is een popicoon, als je dan een liedje moet kiezen om zijn genialiteit te bewijzen is dat dit nummer wel. Magistraal van begin tot eind en hemels tijdens die eerste zinnen aan het begin.

Cijfer: 9,5

69 ♫ [0082] The Who - Baba O'Riley (1971)

Baba O'Rily heeft een erg gave riff. Het is een vrij aparte riff en zeker voor zijn tijd. Het lijkt wel een beetje elektronisch. Het is volgens mij ook geen eens een gitaar (wat het wel is zou ik niet weten?). Om die melodie is het nummer gebouwd met sterke drums en af en toe een lekker slide of solo op de gitaar. De zang is ook goed, allicht niet zo bijzonder als de mooie instrumentatie. De tekst is nogal hippie-achtig en ook niet heel bijzonder, maar verder is het dus een erg goed nummer.

Cijfer: 8

68 ♫ [0080] The Rolling Stones - Sympathy For The Devil (1973)

Sympathy For The Devil is de beroemdste aller Rolling Stones-nummers. Waarom deze tot zo'n klassieker is uitgegroeid weet ik niet, dat hadden namelijk ook veel anderen kunnen zijn. Met deze als populairste nummer daar kan ik prima mee leven. Sympathy For the Devil heeft hele vette percussie. Dat is al een van de vele pluspunten. De gitarist is ook in vorm, beste moment is wanneer hij zijn solo inzet. Daarnaast zit er ook een onopvallend maar doch leuk pianodeuntje in het nummer. Het maakt het nummer nog extra melodieus.
En dan, last but not least, de zang. Die is namelijk bij vlagen fenomenaal. Dan doel ik op het refrein, dat is fantastisch gezongen. Maar niet alleen dat veelbesproken refrein, nee, ook die heerlijke aah's oeh's, get down's en tell me baby's. Die heerlijke uithalen zijn er vooral op het eind, echt geweldig om het nummer zo te laten uitfaden. Moet vaker gedaan worden.

Cijfer: 9,3

67 ♫ [0050] The Stranglers - Golden Brown (1981)

Dit nummer is er een in twee categorieën: sfeervol en melodieus. De melodie stuwt dit nummer naar grote hoogten. Meeneuriën, meefluiten, meetikken, walsen, allemaal neigingen die je krijgt door dit walsje. Door dat melodietje wordt het nummer ook meteen heel sfeervol. Ikzelf krijg er een ouderwets gevoel bij. Bijvoorbeeld een cafeetje in de middeleeuwen of renaissance waar dan dit soort muziek wordt gespeeld. Zo zie ik me dat helemaal voor me. Misschien een idee voor de liveoptredens van deze Stranglers?

Cijfer: 9

66 ♫ [0041] David Bowie - Life On Mars? (1971)

Vergeet dat gezemel over dat Space Oddity misschien wel het beste Bowie nummer is. Dat is het namelijk niet. Ik ben serieus dit nummer even vergeten. Dit is namelijk een nóg hoger niveau dan Space Oddity.
Climaxen en opbouwen, dat wordt veel gebruikt in de post-rock en verwante genres. Maar kijk eens naar dit popnummer, hoe magistraal kan je een nummer opbouwen?
Rustig en met een emotioneel pianomelodietje wordt begonnen: It's a God awful small affair
Dan gaat het tempo omhoog. Er wordt een paar keer gedreund op een bas ofzo, en dan barst het los. In het lange refrein komt al snel de mooiste regel van het nummer tevoorschijn: It's the freakiest show. Daarna is de climax daar: Is there life on Mars?
Vervolgens wordt weer van voren af aan begonnen. Ik moet trouwens zeker het pianospel nog even noemen, Life on Mars zou Life on Mars niet zijn zonder dit hemelse pianospel.

Cijfer: 9,8

65 ♫ [0099] The Rolling Stones - Gimme Shelter (1969)

Door Radio 2 werd Sympathy For the Devil als hoogste nummer gekozen. Bij ons is dat Gimme Shelter. Dat ik eerlijk gezegd nog ietsje beter dan de vorige.
Op dit nummer moeten de credits toch duidelijk ook gaan naar gastartieste Merry Clayton. In de jaren '60 kende ze blijkbaar nog niet het woordje feat, maar het was zeker toepasselijk geweest. Deze zangeres steelt samen met Mick Jagger qua zang de grote show. Het hoog gezongen refrein van Gimme Shelter is geweldig en dit nummer is, ook door het forse tempo, één groot feest.

Cijfer: 9,5

64 ♫ [0060] The Beatles - Here Comes The Sun (1969)

Als ik goed kon zingen. Dat kan ik niet. En als ik een gitaar had. Die heb ik niet en ik heb ook geen idee hoe ik dat ding aan de praat krijg. En als ik een kind had (wat ik nu ook nog niet heb), dan zou ik dit liedje als slaapliedje spelen. Here Comes the Sun vind ik een heel schattig klein kinderliedje, maar dan zo'n kinderliedje dat ook heel leuk is voor volwassenen. Zoals je dat ook hebt met sommige kinderfilms, die je stiekem heel leuk vind. Daar heb ik er overigens heel veel van, maar misschien ben ik ook nog wel een beetje kind.
Waarom het zo'n kinderslaapliedje is? Dat komt door de prachtige gitaararrangementen en de zonnige lieve tekst. Ook het woordje(s) little darling helpt bijvoorbeeld aan dat kinderliedje-gevoel. En natuurlijk het motto, here comes the sun, it's all right. Een kind hoort geen zorgen te hebben, dat is waar je als ouders voor moet zorgen, door het kind lekker te laten spelen, te zorgen dat een kind geen zorgen heeft over genoeg eten en drinken. En door een kind goed te laten slapen, en dat gaat met zo'n slaapliedje zeker lukken.

Cijfer: 9,3

63 ♫ [0163] Kate Bush - Running Up That Hill (1985)

Hounds of Love is samen met The Kick Inside het grote album van Kate Bush. Allebei bestaan ze uit de grote hits en de andere magische nummers die juist onder je huid moeten kruipen. Dat is bij The Kick Inside al bij ieder nummer gebeurd, onder de huid kruipen. Bij Hounds of Love moet dat bij een aantal nummers nog komen, Hounds of Love is dan ook wat experimenteler. Al heeft het natuurlijk ook zijn geweldige pakkende hits als Running Up That Hill.
Dit nummer heeft trouwens ook een best experimentele instrumentatie waarbij gewerkt wordt met elektronica. En een baslijn die Coldplay later voor een nummer blijkbaar geheel heeft overgenomen. De instrumentatie is erg sterk. Maar zoals zo vaak gaat het vooral om de engelenzang van Kate Bush. Bijna ieder uithaal van Kate Bush is raak. Zo ook in dit nummer. Als ze even aanzet in het refrein is het meteen een hemels stukje uit het nummer. Kate Bush rent de heuvel op om met God te praten, en met dit nummer laat ze het voelen of jij er bij bent, en dat is heel knap.

Cijfer: 9,3

62 ♫ [0407] Prince - Sign O' The Times (1987)

Er zijn niet veel nummers die zo'n geweldig bassspel hebben als in dit nummer. Mede door die geweldige basslijntjes krijg ik elke keer als ik dit nummer hoor spontaan zin om te dansen. En dat heb ik bijna nooit, dus dat maakt dit nummer speciaal. Prince weet erg goed om te gaan met deze waanzinnige instrumentatie. Prince is een vaardige zanger die heel erg goed is als hij de hoogte in gaat. Hier nog een aantal quotes die laten zien wat voor een geweldige zanger hij is, echt liefhebbers begrijpen het wel:
Now he's doing horse, it's June
And everybody still wants 2 fly
Unless a man truly dies, Oh why
In France a skinny man , Died of a big disease with a little name

Cijfer: 9,5

61 ♫ [0265] Bob Dylan - Like A Rolling Stone (1965)

Dan hebben we nog maar één nummer over. We hebben het over het hoogstgenoteerde nummer van de Almachtige Bob Dylan. Dat is een artiest die ik ook mede door dit topic ben gaan waarderen. In de ladder kwam het ene leuke nummer na het andere voorbij. Terwijl ik daarvoor eigenlijk alleen dit nummer kende.
Mensen die Like a Rolling Stone kennen, weten meteen waar ze aan toe zijn, zouden ze meer willen beluisteren. Dit nummer is namelijk een standaar wat betreft Dylan-nummers.
Het nummer heeft mooie verhalende coupletten, om daarna te volgen met een fantastisch refrein, het refrein had ook niet beter gezongen kunnen worden dan iemand als Bob Dylan. Zijn snerpende zang zit vol emotie. Dan komt er later ook eens zo'n heerlijk mondharmonikaatje door heen. Onder andere door dit nummer wist Bob Dylan zich te ontpoppen tot 's werelds populairste singer-songwriter. Iemand met zo'n geweldig oeuvre en een geweldige klassieker als Like a Rolling Stone verdient dat ook ruimschoots.

Cijfer: 9,3

Dat lijkt me (I Can't Get No) Satisfaction, met op de tweede plek Paint It, Black.

Welk nummer?

The song's drumbeat is similar to Bush's 1985 song "Running Up that Hill".
Speed of Sound (song) - Wikipedia, the free encyclopedia - en.wikipedia.org

In a separate interview, bassist Guy Berryman, in discussion of "Speed of Sound", said: "We were listening to a Kate Bush song called 'Running Up that Hill' and we were really trying to recreate the drums on that song for this song, and the chords. Some bands are reluctant to admit that they take things from other artists and bands that they listen to and we're shameless in that respect, we don't mind telling."

(Misschien bedoelt 'ie dat?)

Golden Brown heb ik altijd een heel apart nummer gevonden. Als klein kind dacht ik altijd dat het een liedje was dat werd gedraaid bij Arrow Classic Rock als er iets mis ging met de uitzending, het klinkt namelijk inderdaad een beetje ouderwets. Later kwam ik erachter dat het van The Stranglers was, geweldig nummer!

Als je het over de Top 2000 hebt, dan is dat toch al sinds het begin Angie (hoewel het dit jaar minimaal was, 46 om 41).

Sterk rijtje

90 ♫ [0048] Massive Attack - Angel (1998)

Ik zou het er haast koud van krijgen, hier in deze kamer die toch prima op temperatuur is. Onheilspellend, duister en ijskoud zijn zomaar wat woorden die bij me opkomen als ik naar de lage bassen in combinatie met de lome percussie luister. De zang draagt ook sterk bij aan deze sfeer. Verder ontwikkeld dit nummer zich mooi, mooie opbouw en fijn gitaarspel bijvoorbeeld. Is deze stiekem niet gewoon beter dan Teardrop?

8,5

89 ♫ [0088] Orchestral Manoeuvres In The Dark - Enola Gay (1980)

Waarschijnlijk moet ik me diep schamen, maar ondanks dat ik de naam 'Orchestral Manoeuvres In The Dark' geregeld langs zie komen, had ik totaal geen beeld van wat voor muziek deze groep maakt. Het blijkt een soort frisse electropop met een catchy melodie en baslijn en de in die tijd volgens mij verplichte lage postpunkzang. Klinkt best lekker. In de clip ziet de zanger er wel nogal lachwekkend uit.

7

88 ♫ [0102] The Cult - She Sells Sanctuary (1986)

Neem de eerste zin van mijn stukje bij Orchestral Manoeuvres In The Dark en verander de bandnaam in 'The Cult'. En er is echt geen gebrek aan '80's bandjes hè? Zal mijn favoriete tijd nooit worden, al is ook dit prima muziek. Met name de zang is erg lekker, maar ook de stuwende bas en het fijne gitaarspel maken dit tot een geslaagd nummer dat vast een hit geweest is.

7,3

87 ♫ [0007] Lou Reed - Perfect Day (1972)

Ik had hier al een kleine lofzang over afgestoken, maar laat ik dat dan nog maar een keer doen. Perfect Day is misschien wel het beste nummer van grootheid Lou Reed (de muziek van The Velvet Underground niet meegerekend). Het is wellicht het meest cynische nummer dat ik ken (de manier waarop "Weekenders on our own, it's such fun" gezongen wordt ). Waar het precies over gaat is dus niemand helemaal duidelijk, maar ik ondersteun de theorie dat het over heroïne gaat, zou namelijk perfect kunnen.

Mijn favoriete stukje is het extreem pijnlijke:

"Just A Perfect Day,
You Made Me Forget Myself.
I Thought I Was Someone Else,
Someone Good."

Verder maakt het onheilspellende "You're going to reap just what you've sown" aan het eind het helemaal af.

En dan hebben we het nog niet eens gehad over hoe dit nummer klinkt. De sobere instrumentatie, die tijdens de refreinen precies op de juiste manier krachtiger wordt, past perfect bij de nogal down klinkende Lou Reed. Verder is het refrein waarschijnlijk het mooist gezongen stukje door Lou Reed ooit, de manier waarop zijn stem overslaat doe me gewoon slikken. Schitterend nummer dus, jammer dat hij niet in de finale stond.

9,7

86 ♫ [0267] Fleetwood Mac - Go Your Own Way (1977)

Fleetwood Mac heeft zijn status als één van de grootste bands ooit bij mij nooit helemaal waar weten te maken. Alleen The Chain vind ik tamelijk geweldig. Go Your Own Way nummer is natuurlijk overbekend (van de reclame, welke ookalweer?). Leuk als je de achtergrond kent van de tekst, met al die ruzies in de band. Maar goed, het gaat om de muziek zelf en die is natuurlijk gewoon zo catchy als het maar kan, zonder te vervallen in enige popclichés. En dat is toch best knap. Toch hinkt het een beetje tussen niemendalletje en gewoon uitzonderlijk schattig nummertje. Laat ik het hier maar het voordeel van de twijfel geven dan.

7,5

85 ♫ [0100] Manic Street Preachers - Motorcycle Emptiness (1992)

Deze mannen heb ik vorig jaar live gezien op Pinkpop dus daar zal deze vast gespeeld zijn. Kende nauwelijks muziek van ze dus erg indrukwekkend was dat niet. Wel had hij een gesprek over Amerikaanse mannen (die alleen eten, vrouwen en Coca Cola wilden, zoiets) met het publiek wat veel te lang duurde maar ergens ook wel weer leuk was. Maar ik dwaal af.

En hey, dit nummer ken ik gewoon! Catchy riff(achtig iets). En laten we nu eerlijk zijn, daar steunt dit hele nummer op, nietwaar? Want de zang is verder aardig, maar niet bijster bijzonder (oké, oké, ook het refrein is ook nogal lekker). De drummer doet gewoon zijn ding, evenals de basgitarist. Maar de riff en het refrein maken dit gewoon buitengewoon fijn luistervoer, al vind ik de coupletten niet veel voorstellen.

7,3

84 ♫ [0257] Arcade Fire - Intervention (2006)

Snoeperd weet niksssss. Dit nummer is sowieso één van de beste Arcade Fire nummers Hoe dit nummer er alleen al inknalt, met dat orgel. Daar hebben ze echt briljant gebruik van gemaakt, evenals dat doodsimpele maar ultiem doeltreffende belletje(?). De viool speelt ook een niet te onderschatten rol. En dan de opbouw. Hoe de drums invallen als hij zingt "Hear the soldier groan, "We'll go at it alone". En hoe het kippenvel dan over mijn lijf stroomt als hij "Oh! Who's gonna reset the bone?" zingt. Dit nummer lijkt alleen maar beter en beter te worden voor mij. Want waar ik zei dat ik het koud leek te krijgen bij Angel van Massive Attack, krijg ik het van dit nummer écht. En dat zonder dat het nummer ergens echt losbarst, het komt puur door de onderhuidse spanning en de ongekend bezielde zang. Nog knapper dus. Sowieso is de tekst ook nog eens schitterend, zoals het een goed Arcade Fire nummer betaamd (want zij hebben kaas gegeten van mooie teksten, zeg!). Eén van de beste nummer ooit, daar ben ik nog maar eens met mijn neus opgedrukt.

9,8

83 ♫ [0077] R.E.M. - The One I Love (1987)

Van R.E.M. ken ik eigenlijk niet zoveel. Maar dit nummer natuurlijk wel. Al wist ik dat pas toen ik het filmpje zeggen, want ik wist niet eens dat het zo heette als ik eerlijk ben. De ietwat zeurderige zang komt hier perfect tot zijn recht en is gewoon erg mooi. Erg krachtig popliedje.

7,6

82 ♫ [0131] The Waterboys - The Whole Of The Moon (1985)

The Waterboys: nóg zo'n naam die ik natuurlijk ken maar waarvan ik nog nooit een nummer (bewust) heb gehoord. Doet me qua zang sterk aan Bono denken, of zeg ik nu iets heel raars? Instrumentaal leuk, de piano is er goed in verwerkt. Hippe blazers op gegeven moment. Ik hou wel van hippe blazers. Toch kan ik niet zeggen dat ik dit erg bijzonder vind.

6,5

81 ♫ [0111] Bruce Springsteen - Born To Run (1975)

Wat zo mooi is aan Bruce's grootste hit, The River, heb ik nog altijd niet begrepen, wat zo mooi is aan Born To Run weet ik wel. Ehh... wat niet? De typische 'Boss' zang is schitterend, om over de (wat is dat voor instrument... ik heb er wel een beeld bij maar weet de naam niet ) melodie nog maar te zwijgen. En dan het refrein: "Baby we were bohorn to ruuun!!!". Heerlijke energie zit er in dit nummer, en dat is voor het grootste deel te danken aan de geweldige zang, al helpt het enthousiaste drumwerk ook mee. Evenals al de rest natuurlijk. Verder een lekkere saxsolo om het af te maken. En dan schreeuwen we nog maar een keer mee: "Baby we were bohorn to ruuuuuuunnnnn!!!!!!" Overigens heb ik niet echt meegeschreeuwd, sorry.

8,7

Ben ik dan de enige die Perfect Day niet zo heel speciaal vind? Sowieso vind ik 'Walk On The Wild Side' 20 x zo goed. Die zou wel in de Top 100 horen.

Dat "diep schamen" is slechts het begin jongeman

Ik vind zowel Perfect Day en Walk On The Wild Side niet bijzonder. Verder hulde voor alle recensenten! Dit vind ik toch vaak de leukste topics, omdat je altijd weer op nieuwe pareltjes stuit waarvan je, nadat je ze hebt leren kennen, denkt: hoe kan het in hemelsnaam zo zijn dat ik dit nummer niet eerder ontdekt heb?

60 ♫ [0024] Radiohead - Fake Plastic Trees (1995)

We komen nu veel artiesten tegen die vorig jaar nog in de finale stonden. Naast David Bowie stond ook Radiohead toen 3x in de finale. Fake Plastic Trees was toch wel duidelijk het mindere nummers van de drie Radioheadjes. Begrijp me goed, dit is heel erg goed. Maar het moet het afleggen tegen wereldnummers als Karma Police of Paranoid Android.
Dit nummer vind ik dan ook niet een van de sterksten op The Bends. En sowieso vind ik The Bends niet een van de beste albums van Radiohead. In het begin was ik echt super enthousiast over dat album. Maar het groeide niet zo als andere albums en heeft ook niet dezelfde verslavende werking.
Dit nummer is toch wel erg mooi, het heeft een best simpele, maar doeltreffende gitaarmelodie, die verder nog ondersteunt wordt door een stel andere instrumentjes. En Thom Yorke laat zien ongelooflijk mooi te kunnen zingen. It Wears Me Out, die zin vat de kracht van dit liedje al samen. Prachtig!

Cijfer: 8,8

59 ♫ [0078] Led Zeppelin - Stairway To Heaven (1971)

Led Zeppelin is een topband, dat bewezen ze ook in de Top 2000. Er kwamen veel nummers voorbij die ik nog niet kende. Maar ze bevielen allen fantastisch.
Maar één nummers spant de kroon en zal denk ik ook altijd het beste Led Zeppelin-nummer blijven.
Dit 8 minuten durende epische nummer is ontzettend indrukwekkend en prachtig gezongen door volgens mij Robert Plant.
Het begint vrij rustig, en het bouwt zich steeds meer op, om na 6 minuten van prachtige zang door een tempoversnelling te gaan, we horen een geweldige solo van Jimmy Page. Daarna komt een van de mooiste stukjes muziek ooit. Een soort November Rain-achtige climax. Met vooral schitterende samenzang! Ik quote het maar gewoon. Dit is gewoon een van de beste stukjes muziek die er is.

And as we wind on down the road
Our shadows taller than our souls
There walks a lady we all know
Who shines white light and wants to show
How everything still turns to gold
And if you listen very hard
The tune will come to you at last
When all are one and one is all, yeah
To be a rock and not to roll

Cijfer: 9,8

58 ♫ [0213] Marvin Gaye - Inner City Blues (Make Me Wanna Holler) (1971)

Dit is een rijtje waar allemaal favoriete nummers uit verschillende genres en decennia bij elkaar komen. Inner City Blues is zonder twijfel het allerbeste soulnummer ooit gemaakt. De genialiteit, het plezier in muziek en de emotie stralen van het nummer af.
Het nummer vangt aan met een heerlijke percussie ritme. En dan valt Marvin Gaye in. Eerst met wat gedada. Daarna met een geweldige tekst die met het meeste gevoel die je kan bedenken wordt gebracht. De tekst is een maatschappijkritische tekst over de oneerlijkheden in het land.
Het is moeilijk uit te leggen wat er nou zo goed is aan dit nummer. Het is namelijk zo dat je dit nummer overal in je lichaam voelt. De zang van Marvin Gaye komt binnen zoals maar een paar zangers dat kunnen. Net als een Antony Hegarty bijvoorbeeld. De stem van deze zangers raken je net iets meer dan andere zangers. Het raakt je ziel, wat toch ook de bedoeling is van soul. Dit nummer is ontzettend gepassioneerd gezongen en bovendien erg pakkend. Daarnaast heeft het een verslavende werking. Hoor je dit nummer één keer dan wil je het nummer meteen nog een keer horen. Ik hou maar op met het beschrijven van het nummer. Dat gaat vandaag toch niet meer lukken.

Cijfer: 10 en nummer 4 in mijn top 250.

57 ♫ [0081] The Beatles - Eleanor Rigby (1966)

Ongeveer twee weken geleden stond ik nog op de Pinkpop-weide, te kijken naar Racoon. Best een leuk optreden. Maar ik kon er niets aan doen, maar de cover van dit nummer vond ik toch echt het allerleukste stuk. Het gaf me een bijzonder ongemakkelijk gevoel. Als ongeveer enige in het publiek was ik keihard aan het meezingen. Eleanor Rigby is namelijk mijn lievelings Beatles-nummer. Dat begin alleen al is pure schoonheid. De combinatie van de prachtige violen en de geweldige eerste zinnen van het nummer. Daarna wordt je nog getrakteerd op prachtige samenzangetjes, en nog steeds die geweldig mooie violen!

Cijfer: 9,8

56 ♫ [0074] Simple Minds - Someone Somewhere In Summertime (1982)

Door naar het volgende topnummer. En dat is dit pareltje van Simple Minds. De coupletten zijn goed, maar alles draait natuurlijk om het overweldigende refrein.
Dat deuntje is waanzinnig, dit is niet per se een nummer om op te dansen, maar tijdens dat deuntje ga ik op een bepaalde manier helemaal los. Dat melodietje klinkt vlijmscherp en is ongelooflijk mooi. En dan ook nog die mooie schreeuwtjes van de zanger erbij! Wat een meesterlijk nummer!

Cijfer: 9,8

55 ♫ [0040] The Doors - Light My Fire (1967)

Naast het beroemde The End van het debuut heb je ook nog de befaamde hitsingle Light My Fire. Ik prefereer deze boven het vooral tekstueel indrukwekkende The End.
Light My Fire is een liedje dat heel veel in zich heeft. Vooral Jim Morrison laat zich van verschillende kanten zien. Soms geeft hij een paar van zijn bekende schreeuwen. Maar ook laat hij horen dat hij een bijzonder soulvolle stem had.
Verdere hoofdrollen zijn er voor het geweldige orgelspel en dan met name de geweldige lange solo. Instrumentaal wil ik dit gerust geniaal noemen. Het heeft goede drums, heerlijk gitaarspel en super orgelspel dus.
Ik vind het niet gek dat dit zo´n grote hit werd. Pakkend en van een tijdloos niveau.

Cijfer: 9,3

54 ♫ [0035] Pink Floyd - Shine On You Crazy Diamond (Parts 1-7) (1975)

Pink Floyd´s Shine On You Crazy Diamond is het populairste Pink Floyd-nummer in onze top 2000. Dit indrukwekkende uitgesponnen nummer bezit 13 minutenlang vooral instrumentaal maar ook vocaal topniveau. Het nummer heeft een introstuk van maar liefst 4 minuten. Het gitaarspel vind ik hier heel mooi. Dan komt er een pakkend gitaarstukje waarna de drums er perfect in vallen en de typerende Pink Floyd-vibe inzet. Na 8,5 minuut valt de zang pas in. Iets wat je de voorgaande minuten niet gemist hebt, maar als de zang dan eenmaal invalt is dat precies op het goede moment. Dat komt omdat de zang ook nog eens erg leuk is. Best catchy ook eigenlijk. Daarna fade het nummer mooi, nou ja, mooi, schitterend kan je wel zeggen. Het eindigt namelijk met een fenomenale saxsolo. En daarmee komt het zoveelste grandioze nummer uit dit rijtje tot een einde.

Cijfer: 9,3

53 ♫ [0129] Kate Bush - Cloudbusting (1985)

Kate Bush is mijn lievelingszangeres en eigenlijk kan vrijwel ieder nummer van haar me wel enigszins bekoren. Ook dit nummer is weer van Hounds of Love en is een van de hitsingles van dit album.
Dit nummer is gebouwd op een fraaie beukende beat. Af en toe wordt aan die beat een prachtig viooltirelantijntje aan toegevoegd.
Kate Bush zingt de sterren van de hemel. Haar vocalen worden geroemd. En dat is ontzettend terecht. Moet je eens horen wat een geweldig groots stemgeluid ze uit haar mond krijgt. Dat is ontzettend knap. In het refrein komt dat het beste tot uiting, werkelijk hemels gezongen.

Cijfer: 9,5

52 ♫ [0104] The Jimi Hendrix Experience - All Along The Watchtower (1967)

En dan hebben we nog zo ongeveer het beste nummer. The Jimi Hendrix Experience was voor mij een tijdje alleen dit nummer. Deze cover van Bob Dylan, dat is het magnum opus van deze man. Een cover! Is Jimi Hendrix dan zo beroerd? Nee, maar dit is de allerallerbeste cover ooit. Hier wordt het allerbeste gitaarspel ooit vertoond. Maar na het al geweldige gitaarintro ontluikt zich de twee kracht van dit nummer. Dat is namelijk Jimi Hendrix op de vocalen. Hij zingt waanzinnig mooi en soulvol: De mooiste zinnen zijn steeds na een instrumentaal stuk, dat zijn deze zinnetjes:
There must be some kind of way out of here,"
"No reason to get excited," En de meest geweldige van allen, na een meesterlijke solo komt dan ineens: ´All Along the Watchtower!
Maar zonder het gitaarspel is Hendrix nergens. Dit nummer barst van de instrumentale hoogstandjes. Eigenlijk is dit nummer gewoon één groot instrumentaal hoogtepunt. Er wordt een leger aan allerlei melodietjes, gitaarslide en andere technieken in je gezicht gegooid. En je vangt het allemaal op. Alles wordt je lichaam in gezogen en verspreid over ieder deel van je lijf, vooral als het volume hoog staat giert de adrenaline door je lijf. In mijn eerste edite van mijn top 250 stond hij nog rond nummer 20 dacht ik. Nu sluit ik een nummer 3-positie niet uit!

Cijfer: 10

51 ♫ [0084] Ultravox - Vienna (1980)

Vienna is het enige nummer wat ik wat minder goed ken als de rest. Het eerste deel van het nummer mag niet zo bijzonder zijn, maar zodra de beat invalt wordt het toch wel lekker. Je hebt die heerlijke tonen op de drumcomputer en daarnaast zo´n fijn pianomelodietje er doorheen. Werkt goed bij mij! Dit nummer mag dan misschien niet zo goed zijn als de rest van het rijtje, maar vermakelijk en lekker is het wel.

Cijfer: 8

Hoogtepunt is bereikt. Wordt niet meer beter dan dit.

Wat 'n cijfers, zeg!

Maar, even een omdat je bij de laatste 50 bent geraakt. 'n Werkje van formaat!

Ja.

Angie is veel bekender joh.

Ja, en Bert Jansch is sowieso beter.

@Masimo: Dankjewel! En wat een cijfers inderdaad zeg.

Ja, die was ik even vergeten. Komt dan op de tweede plek, want ik denk toch dat Satisfaction bekender is.

Vandaag had ik niet teveel woorden. En de meligheid sloeg ook toe op gegeven moment, vooral onderin. Excuses

80 ♫ [0140] Simple Minds - Theme For Great Cities (1981)

Van Simple Minds ken ik alleen het alleraardigste album New Gold Dream dus dit nummer was voor mij onbekend.

En ik moet zeggen: me like! Schitterende melodieën over een lekkere bas- en percussielaag. Ik had overigens geen instrumental verwacht, maar dit doet wat mij betreft niet onder voor hun muziek met vocalen.

7,5

79 ♫ [0049] Lloyd Cole And The Commotions - Rattlesnakes (1984)

Ik zal deze naam weleens hebben gezien maar ook dit is nieuw voor me. Maar echt jongens, wat hebben jullie hier met de jaren 80? Het lijkt wel of de helft van de nummers van dit 'type' (even een beetje breedgetrokken) is. Wat mij betreft niet helemaal terecht. Maar goed.

Dat neemt niet weg dat het best lief is allemaal. Maar ook niet erg bijzonder. Maar wel best leuk.

6,5

78 ♫ [0150] Supertramp - School (1974)

Leuk begin (mondharmonica's zijn sowieso dat ding), maar daarna wordt het minder. Dat ligt een beetje aan de wat mij betreft niet erg bijzondere instrumentatie (al heeft het zeker zijn momenten, dat moet je toegeven), maar voornamelijk aan die vreselijke zang. Alleen die xylofoon of wat is het verdient dikke props.

6,3

77 ♫ [0075] Talk Talk - Living In Another World (1986)

Wist niet dat dit zo'n klassieker was. Best een leuk Talk Talk nummer. Ook hier weer de mondharmonica, die er best grappig in verwerkt is. Verder is het wel catchy. Typische zang heeft die man toch

7

76 ♫ [0090] King Crimson - The Court Of The Crimson King (1969)

Schitterend nummer, één van de beste dingen die progrock ons gebracht heeft. Episch en theatraal en werkelijk gigantisch spannend. Dat refrein is natuurlijk gewoon kippenvel. Verder gebeurt er veel en wat er gebeurt is mooi. 'Mooi en spannend', dat vat het wel samen. En het blijft ook continu boeien, een dikke negen minuten lang. Extra aandacht naar de drummer, die hier belachelijk lekker werk verzet.

8,8

75 ♫ [0103] Tubeway Army - Are 'Friends' Electric (1979)

I neva heard of 'em. En dan kun je er de donder op zeggen dat het weer 'dat soort' muziek is, met zo'n herkenbaar type basspel, percussie en synthspel. En niet te vergeten: een zanger met een laag stemgeluid. Al is dit dan van nét voor de jaren 80, maar toch.

Tja, ook hier weer niet écht onder de indruk. Maar het klinkt weer schattig hoor. Maar ook weer niet echt bijzonder. Wel sfeervol, vooral door die donkere synths. Weet je wat, ik geef dit nummer een lief cijfer, toch wel lekker

7,3

74 ♫ [0059] Neil Young - Heart Of Gold (1972)

Sowieso één van Neils allerbeste nummers. En als je Neils zegt, spreek je het uit als Niels. Maar dat heeft hier geen klap mee te maken.

Hadden een aantal voorgaande nummers al een leuke mondharmonica, die worden allen om zeep geholpen door de schitterende melodie die hier te horen is. Hiernaast is het Neils (niet Niels) prachtige zang die hier volledig de show steelt. Prachtig geschreven en prachtig gezongen, dit nummer. Zou misschien wel ergens in een top zoveel van mij staan. Ga daar binnenkort maar eens aan beginnen

9,6

73 ♫ [-------] U2 - Bad (1984)

"You Know I'm Bad, I'm Bad - You Know It". O wacht, dat is een ander nummer. Waar Michael Jackson lekker vrolijk is, zeikt Bono een eind in de rondte. Misschien om het onvergetelijke vuur te doven. Overigens doet hij ook nog Robert Smith van The Cure na af en toe. Zelfs Michael Jackson moet eraan geloven, maar nee, ook met "hoohoo's" weet Bono mij niet te overtuigen. En je hoeft ook niet zo te schreeuwen. Het doet het verder best lieve nummer allemaal geen goed namelijk. En het gáát ook maar door. Weet je wat, dit nummer krijgt gewoon lekker geen voldoende van me. Maar misschien moet het nog 'onder mijn huid kruipen'.

5

72 ♫ [0137] Tim Hardin - How Can We Hang On To A Dream? (1966)

We zijn aanbeland bij het volgende schattige menneke. Deze is achter zijn piano gekropen om te huilen over een meisje. Want hij heeft geen idee hoe hij haar moet veroveren. Geen playboy dus. Geeft niet. Als iedereen een playboy was kregen we niet dit soort leuke liedjes.

7,3

71 ♫ [0032] Simple Minds - New Gold Dream (81-82-83-84) (1982)

Vroeger werd Jim Kerr gepest. Hij zat ooit in de klas (basisschool) en moest tot 100 tellen. Vanaf 81 ging hij de mist in. Járen heeft hij dat nog moeten horen. Het trauma zette hem er zelfs toe om muziek te gaan schrijven. En één keer wilde hij iedereen die hem zo lang had uitgelachen bewijzen dat hij wel degelijk voorbij 81 kan tellen. Derhalve schreef hij dit nummer. Met leuke melodieën, en, wat ik al honderduuzend keer heb gezegd, een stuwende bas. Want dat hoort bij dit soort nummers. De boodschap is: wie het laatst lacht, lacht het best. Want hoor de triomf in zijn stem eens als hij tot 84 telt!

7,7

Is het werkelijk?

560 ♫ [0467] Eurythmics - Sweet Dreams (Are Made Of This) (1983)
Waarschijnlijk heb ik dit nummer het eerste gehoord in een remix, want volgens mij herinner ik me nog wel dat ik de eerste keer dat ik het origineel hoorde, ik het vrij belegen vond. Het is inderdaad een ietwat achterhaald nummer met een duidelijke 80s-productie.

Cijfer: 6,4

559 ♫ [0613] Air - All I Need (1999)
Een echte zomerplaat? All I Need is het enige nummer dat ik ken van deze band (afgezonderd van de nummers die ik onbewust gehoord heb bij het kijken van The Virgin Suicides). Een echt rustalbum, zo stel ik me dat voor. Na All I Need ben ik vaak wel klaar met de sound, dus dat weerhoudt me toch wel een beetje om alles te beluisteren. Maar wie weet dat ik op een mooie warme zomerdag het eens een kans geef.

Cijfer: 6,6

558 ♫ [0774] Nick Cave And The Bad Seeds - The Ship Song (1990)
Raar, als ik me op zijn stem concentreer, kan hij voor geen meter zingen (of beter gezegd: is niet geschikt voor dit nummer), maar als ik me dan weer concentreer op het totaalplaatje past het eigenlijk perfect bij het nummer. Een soort diep verlangen naar vervlogen tijden wekt het op. Hoewel het daar niet eens over hoeft te gaan. Eigenlijk geen idee of het ergens over gaat, ik was te druk bezig met luisteren.

Cijfer: 7,4

557 ♫ [0311] Novastar - Wrong (2000)
Deze man was in België toch al een aantal jaren bekend, voordat hij in Nederland twee bescheiden hitjes scoorde met Because en Waiting So Long. Het leverde hem hetzelfde jaar echter wel gelijk 3 nummers op in de Top 2000. Zijn zang moet ik aan wennen en het oogt allemaal wat simplistisch. Maar er zit een goede sfeer in.

Cijfer: 6,5

Overigens hebben zijn albums het meest constante gemiddelde dat ik ooit ben tegengekomen op deze site!

556 ♫ [0488] Blur - Parklife (1994)
Blur maakt vrolijke (niet-kijkend naar de tekst, zelfde bij bands als Pulp en The Smiths), aanstekelijke pop... dat het het toch net niet is. Er is absoluut niets mis mee, maar achteraf ontbreekt die drang om direct meer te moeten luisteren van deze band.

Cijfer: 6,7

555 ♫ [0194] The Jam - A Town Called Malice (1982)
Oeps, deze was ik nog vergeten. Even uit het hoofd, want zo speciaal was het nummer niet en ik heb geen zin om het nog eens te beluisteren. Een doorsnee popliedje dat nergens mijn hart wist te veroveren. De piano (of iets dergelijks, was een synth?) door het nummer heen, is het enige dat er echt uitschoot. En verder, uh.. ja, ik ben het nummer alweer vergeten. Zegt dat niet genoeg?

Cijfer: 6,2

554 ♫ [0495] Marillion - Fugazi (1984)
Met Fish maakte Marillion 4 albums. 3 hiervan kan ken ik inmiddels vrij goed, maar Fugazi is toch een album dat er eerder tussendoor glipt dan dat ik er echt voor ga zitten. Als je dit titelnummer hoort aan de ene kant jammer, maar aan de andere kant weet ik ook gelijk weer waarom. De holle drums voegen weinig toe, Rothery kan veel beter gitaarspelen en de stem van Fish is in dit geval niet echt boeiend. Het is allemaal relatief uiteraard.

Cijfer: 6,3

553 ♫ [0791] U2 - Tomorrow (1981)
Ik ben te jong om U2 in de beginperiode mee te maken en ik ben nog te druk bezig met het ontdekken van hun “meesterwerken” om te duiken in hun eerste 2 albums. Hoewel het onderwerp van Tomorrow natuurlijk weinig te wensen over laat, is het ook nog eens een nummer dat van zichzelf al knap gemaakt is. De ijzige wind door het beginstuk heen en de woede op het einde vormen een mooi contrast. Hoewel die woede wel beter gedaan had kunnen en misschien wel beter gedaan had moeten worden. Nu klinkt dat einde een beetje goedkoop.

Cijfer: 6,8

552 ♫ [0576] The Jimi Hendrix Experience - Little Wing (1968)
Soms wordt er te conservatief vastgehouden aan het origineel. Dit is zo’n geval. Een aardig nummer, maar inmiddels al in 100 verschillende vormen beter gecoverd. Waarvan de beste tot nu toe die van Derek & the Dominos. Gitaarwerk is, zeker voor zijn doen, vrij tam en zijn zang is ook niet echt iets waar ik warm of koud van wordt. Soms is het nadeel van een bekend nummer maken dat zoveel mensen de mogelijkheid nemen om het nummer beter te maken.

Cijfer: 6,2

Little Wing stond al op The Jimi Hendrix Experience - Axis: Bold as Love (1967)

551 ♫ [0178] Joy Division - Dead Souls (1979)
Opvallend inderdaad dat dit, ondanks dat er tussen Unknown Pleasures en Closer maar een jaartje zit, totaal anders klinkt. Niet de beklemmende rust van Closer en niet de duistere speelsheid van Unknown Pleasures. Ergens in het midden vinden we een (slecht geproduceerd) nummer genaamd Dead Souls die precies het tegenovergestelde doet van wat ik goed vind aan Joy Division.

Cijfer: 5,1

Mijn SE-week is afgelopen Om dat te vieren hier het 196ste rijtje

50 ♫ [0058] The Smashing Pumpkins - Disarm (1993)

Dit nummer is in mijn herinnering veel slechter dan nu. Niet dat ik het nu ineens een topnummer vind. Maar ik schatte in dat dit nummer wel eens een van de enige 6jes zou kunnen zijn in de top van de lijst.
De riff van dit nummer is toch wel erg gaaf. En de zang is ook best fijn. Vooral als de zanger even uithaalt wordt het erg mooi: I used to be a little boyen The killer in me is the killer in you zijn fantastisch gezongen. Maar toch mis ik nog steeds iets bij dit nummer. Iets staat me tegen.

Cijfer: 7,5

49 ♫ [0054] The Velvet Underground - Heroin (1967)

Waar er in Perfect Day wordt gespeculeerd dat het over heroine gaat is het hier wellicht wat duidelijker dat het over heroine gaat.
Heroin is een van de vele interessante nummers op de Velvet Underground met Nico. Het hele hoge en scherpe gitaargeluid geeft een heel creepy sfeertje mee aan dit nummer, wat natuurlijk ook bij het thema en de vage tekst pas.
Wat ik persoonlijk erg vet vind aan dit nummer zijn de tempoversnelling telkens aan het einde van de coupletten. Net als de mooie climax op het einde die fantastisch klinkt met die overstuurde viool. Heroin vond ik eerst niet zo, maar nu is het een van mijn lievelings Velvet Underground-songs.

Cijfer: 9

48 ♫ [0087] R.E.M. - Drive (1992)

Het duurde even, maar hier is dan eindelijk het ruimschoots beste nummer van R.E.M.
Ten eerste heeft dit nummer een geweldige structuur. Niet voor niets staat op de lyricspagina Chorus 1,2,3 en 4. Door de aparte structuur creërt R.E.M. het ene geweldige stukje muziek na het andere. Het zijn een al heerlijke fragmentjes. Instrumentaal is het dan ook nog eens zeer genieten. Af en toe brengen ze er subtiel een viooltje bij in. En met de gitaarmelodie kunnen ze van alles. Het gitaarspel gaat van krachtig naar heel rustgevend. Ten slotte nog een van die vele mooie momenten:
Maybe You Rocked Around the Clock
Tick-Tock Tick-Tock
Zo simpel, zo mooi...

Cijfer: 9,8

47 ♫ [0010] The Beach Boys - God Only Knows (1966)

Vorig jaar nummer 10 in de finale, dit jaar een van de grote verliezers in de ladder. Net als veel andere top 10-gangers ben je dus niet zeker als je dat jaar in de top 10 hebt gestaan.
En onterecht uit de finale wat mij betreft. Als 60's-vertegenwoordiger hoort dit nummer zeker in de finale te staan. Het is een zalig 60's-popnummer van top tot teen.
Het begint met een fraai intro, waarna al snel die hemelse stemmen tevoorschijn komen. Vooral het begin van dit nummer is van ongekende schoonheid. Maar eigenlijk is dit nummer de gehele lengte prachtig. Elk instrument, elke kik met de stembanden is perfect geplaatst. Dan heb je al snel dat een van de grote hoogtepunten uit de pop. De Beach Boys vormden samen met de Beatles en andere bands een van de beste periodes uit de muziekgeschiedenis. En een soundtrack van die tijd, daarop is deze track onmisbaar.

Cijfer: 9,5

46 ♫ [0051] The The - Uncertain Smile (1982)

The The heeft een grote klassieker te pakken met dit nummer. Een klassieker moet iets aparts hebben, iets waardoor het nummer zich onderscheid van andere nummers. Dit nummer is qua song natuurlijk geniaal. Maar de pianosolo aan het einde is iets waardoor het nummer je bij blijft. Het geeft de aantrekkingskracht om het nummer nog maar een keer op zetten. Want verslavend werkt dit nummer na een tijdje zeker. De zanger zingt niet voor niets: 'I've Got You Under my Skin. Hij heeft de kracht van het nummer zelf al door, als je dat refreintje hoort wil je het maar door blijven luisteren. Totdat de pianosolo komt, dan denk je, fuck dat refrein, dit is het hoogtepunt!

Cijfer: 9

45 ♫ [0053] Japan - Nightporter (1980)

Waar de eerst vier van dit rijtje echt grote namen worden zijn dit meer artiesten die maar een of twee keer in hun carrière piekten. Japan is een naam die ik alleen van de ontdekte nummer uit de ladder weet. Ghost bijvoorbeeld was ook een goed nummer. Dit nummer is echter wel duidelijk hun topstuk.
De achtergrond van het Youtube-filmpje past perfect bij het nummer. Bij dit nummer stel je je een nachtelijke stad voor, bekeken vanaf een afstandje. De stad is rustgevend, wat het mooie pianospel symboliseert. Maar toch voel je een soort onderhuidse spanning. Dat is misschien wel te danken aan het instrument aan de achtergrond en de best wanhopige zang. De donkere maar toch verlichte stad is namelijk niet enkel rustgevend. In de nacht is de stad ook het terrein voor de criminelen die de stad zo maar op z'n kop kunnen zetten. Deze onderhuidse spanning geeft dat aan. En dat is mooi gedaan.

Cijfer: 8,8

44 ♫ [0149] Pulp - Common People (1996)

Deze stond op randje finale vorig jaar maar kukelde er gelukkig nog uit. Want hoewel dit een geinig nummer is vind ik deze niet finalewaardig. Bovendien ken ik veel betere Pulp-nummers.
En toch vind ik het nummer wel erg leuk als het langskomt. Het nummer heeft een heldere fijn klinkende instrumentatie. En refrein en boodschap van het nummer zijn erg goed. Ik heb niet zoveel te vertellen hierover. Lekkere britpop. Tsja, dan heb ik het wel gezegd.

Cijfer: 7,5

YouTube - Pulp - Common People

43 ♫ [0036] Love - Alone Again Or (1967)

Over dit nummer lukt het beter om bladzijden vol te schrijven. Forever Changes' prijsnummer staat al meteen aan het begin. Ondanks dat we dan een van de grootste hoogtepunten al gehad hebben gaat het album maar door en door en door met de meesterlijke kwaliteitsnummers en ben je het hemelse deuntje van dit nummer aan het eind alweer vergeten door de vele andere geniale melodietjes op dit album.
Ik vraag me af wie dit nou niet mooi kan vinden?
Kippevel, het hele nummer lang. Het volgens mij Spaanse gitaartje klinkt ongelooflijk scherp en toch ook zomers. Daarnaast valt ook hier een aparte songstructuur op. Eigenlijk is het nummer een en al refrein. De zang is zeer afwisselend en varieert van samenzangen tot het solo zingen. Hoogtepunt is het hemelse blazersstukje van dit nummer. Blazers vind ik altijd dan nog het beste tot het recht komen. Als ze ineens verschijnen terwijl je het niet in een nummer verwacht. Alone Again Or is een van de mooiste klassiekers uit de jaren '60. Niet The Beatles, Velvet Underground of de Doors maakte het beste album, dat was Love! Absoluut mijn mooiste ontdekking van dit jaar.

Cijfer: 9,8

42 ♫ [0067] Jefferson Airplane - White Rabbit (1967)

We blijven lekker in de jaren '60 en in hetzelfde jaar. Een album uit misschien wel het beste jaar uit de hele muziekgeschiedenis: 1967. Dit moet ik dus maar eens gaan luisteren. De kracht van dit nummer trekt me wel. De drums lijken een soort van mars. Erg mooie roffel is het zeker. En de zangeres van deze band (dacht eerst dat het een soloartiest was) steelt de show met haar kille stem. Dit prachtige nummer maakt me razendbenieuwd naar een album van ze. Ik zie dat ik Surrealistic Pillow al in mijn iTunes heb staan dus dat komt goed uit!

Cijfer: 8,5

41 ♫ [0073] Orchestral Manoeuvres In The Dark - Maid Of Orleans (The Waltz Joan Of Arc) (1981)

Het zal wel een wereldhit zijn geweest, maar ik ken dit nummer nauwelijks. Misschien één of twee keer gehoord ooit. Maar echt kennen doe ik het dus niet. Joan of Arc ken ik dan wel. Geleerd bij CKV dat dat een vrouw was die veroordeeld voor ketterij en op de brandstapel werd gegooid. Dat het een walsje is hoor je ook. Het nummer heeft een heerlijke kleine swing waardoor je geneigd bent mee te gaan op het ritme van de muziek. Helaas heeft het nummer niet veel meer om handen dan de leuke melodie. Maar misschien moet ik het gewoon wat vaker horen.

Cijfer: 6,8

door Rick Wakeman (die van Yes weet je wel)

Ik mis overigens een cijfer bij Drive en minimaal een 9 bij Maid of Orleans (nummer heeft niet veel om handen, ga nu heel snel je mond spoelen!!! alleen het intro al )

Mwah, dat is in principe niet echt hetgeen waarom ze zo beroemd was, want zo werden er in die tijd duizenden verbrand.

Wel geinig, krijgen we bij het volgende rijtje van Snoeperd niet het nummer van: "Now I know how Joan of Arc felt as the flames rose to her roman nose and her Walkman started to melt"?

Jup, die staat volgens mij 33e.

Een tiental met hoge verwachtingen!

550 ♫ [0483] Travis - Why Does It Always Rain On Me (1999)
Een aangenaam popnummer dat doet denken aan bands als Crowded House en Midlake. Bands die nergens in uitblinken, maar het zijn nummers die je in één keer voor zich winnen.

Cijfer: 7,3

Kleine opmerking: volgens het album moet er een vraagteken achter de titel

549 ♫ [0837] The Mission - Tower Of Strength (1988)
Al sla je me dood! Het doet me denken aan Echo & The Bunnymen en Sisters of Mercy. Een zware basis met aardig wat luchtigheid daar bovenop. Het levert vaak een rare combinatie op als je goed gaat luisteren, maar als geheel werkt het vaak verrassend sterk. Toch duurt deze wat te lang en blijft het allemaal vrij oppervlakkig om mij echt mee te nemen op een trip.

Cijfer: 6,5

548 ♫ [1631] The Alan Parsons Project - Old And Wise (1982)
Kijk, dat zijn sprongen waar ik vrolijk van word. Het slotnummer van hun bekendste album is er eentje van pure schoonheid. Colin Blunstone is een sterke zanger, de productie is perfect (hoewel dit juist het grootste hekelpunt is voor sommigen) en met recht al jaren een enorm hoge positie in de Top 2000. Hier gaat het nog wat stroever, maar het zou mooi zijn als dit nummer deze positie een jaartje vast kan houden.

Cijfer: 9,0 (#78 in mijn Top 250)

547 ♫ [0464] Queens Of The Stone Age - No One Knows (2002)
Eén van de hoogste uit de Top 250 die ik nog nooit gehoord heb. Het spreekt me eerlijk gezegd ook weinig aan. Het begint nog vrij goed, maar langzaam begint het karretje steeds meer te rommelen, wordt het allemaal wat chaotisch en sluipen er te veel dingen in die mij tegenstaan.

Cijfer: 5,8

546 ♫ [0422] The Black Crowes - Remedy (1992)
Weer een onbekende voor mij. Wat onsamenhangend oogt het. De productie komt ook niet helemaal goed over (te rommelig). Voor de rest best aardig, maar het is een te veel een kwestie van uitzitten en hup naar het volgende nummer.

Cijfer: 6,2

545 ♫ [0259] The Verve - Bittersweet Symphony (1997)
Wat een ongelofelijk zeiknummer is dit toch. Maar toch werkt het verslavend (ironie?). Een echte favoriet zal het zeker niet worden, maar zo af en toe is het mierzoete leuk om naar te luisteren. En regelmatig zijn die 6 minuten zo voorbij.

Cijfer: 6,5

544 ♫ [0289] The Zombies - Time Of The Season (1969)
En daar hebben we Colin Blunstone nog een keer! Ditmaal uit het hippietijdperk. Randje psychedelica om verder een uitstekend popnummer. Uiteraard kan ik als Hammond-fan het toch ook niet laten even het uitstekende orgelspel te noemen.

What’s your name?
Who’s your daddy?
Is he rich like me?
Fenomenale vraag-antwoord stijl.

Cijfer: 7,5

Nummer komt uit ‘68

543 ♫ [-------] Supertramp - The Logical Song (1979)
Kinderachtige rijmelarij of simpelweg geniaal? Dat laatste uiteraard! Een weergaloze tekst van Roger Hodgson (waar ik nog regelmatig over struikel), maar zoals wel vaker bij Supertramp is het een combinatie van vele elementen. Hier toch zeker door o.a. John Helliwell (saxofoon). Maar sla de credits er maar eens op na en zie hoe gelaagd dit nummer is.

Cijfer: 8,8

542 ♫ [0395] The Stone Roses - I Am The Resurrection (1989)
Welke nou de echte afsluiter is voor mij nog onbekend, maar sowieso is deze band tot nu toe buiten mijn scope gevallen. Voor de 80s-editie staat deze uiteraard op het lijstje. Fools Gold is zo voorbij en ook deze heeft zeker sterke momenten. Vooral de (semi-)jam sessie vanaf halverwege het nummer is wel een echte prijswinnaar.

Cijfer: 7,3

541 ♫ [0254] The Kinks - You Really Got Me (1964)
Een legendarisch nummer. Vuil en ruig, zeker destijds. Geen schitterende productie, geen emotionele uithalen, maar simpele rock, punk avant la lettre. Met uiteraard een wereldberoemde gitaarriff. Het zal niemand verbazen dat dit niet geheel mijn ding is, maar dit klink bij vlagen wel erg lekker.

Cijfer: 6,8

Wat een toeval!



Goed gehoord dus.

Kijk eens aan, een rijtje met nummers die ik allemaal op zijn minst al eens gehoord heb en veelal al goed ken Vandaag ga ik op zoek naar de knuffelfactor in nummers.

70 ♫ [0008] David Bowie - Space Oddity (1969)

Ander half jaar geleden leren kennen met, zjawel, de MuMe top 2000 finale. Dat waren de tijden. Het was toch zo gezellig allemaal, toen. Dit nummer zou ik niet direct als gezellig omschrijven, maar toch word ik er altijd wel blij van. Catchy en mooi. We zweven door de ruimte, maar dan niet zo'n saaie zwarte lege, maar een warme knuffelruimte. Kenners weten wat ik bedoel. En David Bowie blijft een eng menneke.

8,5

69 ♫ [0082] The Who - Baba O'Riley (1971)

Hyper, hyper, hyper, hyper, hyper, hyper, hyper, hyper, tutututuutututututututu. Tot zover mijn beschrijving van dat electro intro'tje. En dan die piano. Dat hebben ze wel goed uitgevonden. De piano zelf ook natuurlijk, ooit, maar ook hoe The Who hem er in dit nummer heerlijk in laat knallen. Dan bouwt het zich nog verder op en dan is het toch een dikke vier minuten pure leukheid. Alleen dat stukje dat hij hoog zingt had van mij niet gehoeven. Props naar de schattig klinkende gitaar, die dit nummer toch nog enig knuffelgehalte geeft.

7,8

68 ♫ [0080] The Rolling Stones - Sympathy For The Devil (1973)

Ik vind De Rollende Steentjes niet echt geweldig. Ik ken twee albums van ze, Exile on Main St. en Sticky Fingers: beide hebben zo hun momenten, maar zijn nergens echt fabeltastisch. Ook dit nummer, waarin The Stones zeggen dat ook de duivel ergens wel knuffelbaar is, grijpt mij niet. Hoohoo, ja. Hoohoo. Maar het resultaat is eigenlijk nogal saai. Alsof je een stoffige wollen pop knuffelt die elke keer 'hoohoo' zegt, omdat er zo'n drukdingetje in zit. The Beatles zijn dat ding. Hoohoo. Jahaa, hoohoo. Ga je nog eens kappen met je hoohoo? Ik word er zelfs lichtelijk chagrijnig van.

5

67 ♫ [0050] The Stranglers - Golden Brown (1981)

Vroegah, toen ik dom, vervelend en onwetend was, kende ik nauwelijks muziek. Maar wel dit nummer. Had ik ooit eens op de radio gehoord en ik was verliefd geworden op dat onweerstaanbare knuffelmelodietje. En dat ben ik nog steeds. Pure heerlijkheid: zeer terechte klassieker, dit. Vooral als die drums erin komen. Niet dood te knuffelen, ook.

9,5

66 ♫ [0041] David Bowie - Life On Mars? (1971)

Kennelijk haat David Bowie knuffels, want hij vlucht wederom de ruimte in om eraan te ontsnappen. Snap ik ook, hij kijkt eng. Wat deze boven Space Oddity doet weet ik niet, maar ach, deze is ook best leuk. Moet waarschijnlijk wel nog wat groeien. Alleen niet erg knuffelbaar, daar zorgt die snerpende piano wel voor.

7

65 ♫ [0099] The Rolling Stones - Gimme Shelter (1969)

Wist je dat er knuffelstenen bestaan? Kijk hier bijvoorbeeld. Mensen mogen van mij stenen knuffelen, hoor. Ik zou het alleen niet doen. Ook niet als ze rollen. Wel is dit nummer veel symphatieker dan die over de devil. Toch heb ik beter van de heren gehoord. Ik mis een knuffelsaxofoontje en het pakt me niet. Kabbelt een beetje voort. Wel props voor de viool.

6,3

64 ♫ [0060] The Beatles - Here Comes The Sun (1969)

Hét ultieme knuffelnummer, me dunkt. Tralalalaa. Pure schattigheid. The Beatles vind ik lief en dit nummer is echt een schatje. Pakkend, maar ook aandoenlijk, en daarom een terechte klassieker. Past ook perfect bij de ochtend: een mooie zonsopkomst, met een versleten knuffelbeertje ofzo.

7,8

63 ♫ [0163] Kate Bush - Running Up That Hill (1985)

Ik zou Kate Bush wel willen knuffelen. Nu ook nog wel, lijkt me best een aardige dame, maar toch vooral vroegah. Helaas was ik er vroegah niet en zou Kate Bush me dan toch niet kennen, helaas, dus dit gebazel heeft geen enkel nut. Over naar het nummer dus, want die is waarlijk briljant. Kate Bush heeft zich door de albums heen door een behoorlijk veelzijdige arsenaal aan instrumenten laten begeleiden. Hier zijn het de geweldige percussie en (neem ik aan) keyboard die de aandacht opeisen. Maar uiteraard steelt mevrouw Bush de show hier met haar ge-wel-di-ge stem. Geweldig geschreven ook, dit nummer, het blijft echt hangen. Terechte Kateklassieker.

9,5

62 ♫ [0407] Prince - Sign O' The Times (1987)

Prince wil ik niet knuffelen, want hij ziet er niet aardig uit om de één of andere reden. Ik vind het maar een enge gladjakker die een beetje klinkt als Michael Jackson, en die vind ik ook niet erg aaibaar. Ik moet nog altijd door zijn enorme klassieker heenwerken, waar dit het titelnummer van is. Dat dit nummer me nadat ik het toch behoorlijk vaak gehoord heb nog altijd weinig doet zal er wel een reden zijn dat ik dat album nog altijd niet beluisterd heb. Dit nummer grijpt me simpelweg niet echt. De instrumentatie vind ik niet boeiend en ik heb, in tegenstelling tot Joep, totaal geen zin om te dansen. Alleen het baslijntje wil ik wel knuffelen. Daarnaast zit ik nu wat teveel te zeuren, want het gaat echt wel, maar zoals sommigen erdoor gegrepen worden, zo wordt ik niet gegrepen, dat is het gewoon. Dus dat is huilen.

6,3

61 ♫ [0265] Bob Dylan - Like A Rolling Stone (1965)

Eén van de beste nummers ooit. Op werkelijk elk front nadert dit nummer de perfectie. De manier waarop dit nummer erin knalt, de instrumentatie door het hele nummer heen (dat orgeltje!), de bevlogen zang ("HOOOW DOES IT FEEEEEL!!!") en de briljante tekst over iemand die het allemaal gemaakt had maar alles verloren heeft en dus ook geen knuffels meer krijgt: alles briljant.

9,8

Leuk dat het prachtige 'Running Up That Hill' hier zo hoog scoort. Is in weinige andere lijstjes.

Ik denk dat je Prince dooddrukt als je hem probeert te knuffelen