540 ♫ [0522] Sufjan Stevens - Chicago (2005)
Hopelijk is dit het laatste nummer van Sufjan in de lijst, want het is voor mij onmogelijk iets zinnigs te zeggen over zijn nummers. Een mix van een aantal stijlen zorgen voor een uniek nummer, erg sympathieopwekkend en indrukwekkend. Aan de andere kant toch ook wel erg.. veilig (ik heb een hekel aan dat woord, maar weet even geen ander woord).

Cijfer: 6,5

539 ♫ [0200] Interpol - Obstacle 1 (2002)
Absurd veel Interpol in dit rijtje. Ze zijn collectief een plek of 300-350 gezakt. Het mist een beetje de aangrijpende duistere sfeer die wel aanwezig is in The New en ook de nummers die hierna zullen komen.

Cijfer: 6,3

538 ♫ [-------] Queen - Don't Stop Me Now (1978)
Nee, bij ons geen BoRap, geen Innuendo en al helemaal geen Who Wants To Live Forever. Maar Don’t Stop Me Now. Een puike kroeg-/karaokeklassieker en voor mij dé reden dat ik Queen zo goed vind. Tekstueel nog het sterkst, maar ook de solo van Brian May doet iedereen zijn luchtgitaar weer tevoorschijn halen.

Cijfer: 7,9

537 ♫ [0196] Interpol - Stella Was A Diver And She Was Always Down (2002)
Een stevige basis (afwisselend drumwerk danwel de gitaar) zorgen voor een constant stukje puike rock. Toch zijn het de rustige middenstukken die mij het meeste aanspreken, maar vaak is dat een kwestie van gewenning.

Cijfer: 7,0

536 ♫ [0356] R.E.M. - Finest Worksong (1987)
Zoveel nog te ontdekken van R.E.M. Misschien wel de meest constante band die ik ken. Ook hier weer een stevige achtergrond. Had misschien iets beter (sommigen zouden dit gladder noemen) geproduceerd kunnen worden.

Cijfer: 6,7

535 ♫ [0418] Paul Simon - Graceland (1986)
Het titelnummer van één van de invloedrijkste albums. De echte prijsnummers staan elders op dit album, maar ook deze mag er zeker rijk. Heel rijk geproduceerd en Paul bewijst hier definitief het grote brein achter Simon & Garfunkel te zijn (die overigens terecht hoger staan).

Cijfer: 7,3

534 ♫ [0380] Eels - Susan's House (1996)
De piano is mij beter bekend in de vorm van Yesterday van Atmosphere. Ook Susan’s House maakt gelijk de kwaliteit van Eels duidelijk, maar tegelijkertijd ook de minpunten. Af en toe lijkt het teveel los zand dat bij elkaar in een potje gedaan is. Genoeg moois voor een ruime voldoende.

Cijfer: 6,5

533 ♫ [0156] Interpol - Untitled (2002)
De Interpols staan gelukkig wel in de goeie volgorde, want dit is absoluut het beste wat het album te bieden heeft. Bijna post-rock achtige sfeer. Een ijzersterke productie. Dit soort nummers zijn de reden dat ik dit album steeds beter vind.

Cijfer: 7,7

532 ♫ [0572] The Smashing Pumpkins - Cherub Rock (1993)
Een jaar of wat terug had ik dit afgedaan als herrie en het op zeker een onvoldoende gegeven. Nu hoor ik een stuwende bas, gitaarwerk dat zeker niet met de rem erop gespeeld is en een door merg en been gaande stem. Dat zijn zeker te veel lofwoorden om mijn beleving te omschrijven, maar ik vind het in ieder geval al een stuk beter dan vroeger.

Cijfer: 6,3

531 ♫ [0801] U2 - I Still Haven't Found What I'm Looking For (1987)
The Joshua Tree opent met 10 A-kanten en sluit af met het uitstekende Mothers of the Disapeared. Op The Joshua Tree kwam alles tezamen en de productie kan je wel aan Brian Eno overlaten. Het is moeilijk te omschrijven wat U2 nou zo sterk maakt. The Edge is uiteraard een goede gitarist (of beter gezegd: goed met effecten) en Bono heeft nou eenmaal die X-factor. Meer kan ik er ook niet van maken.

Cijfer: 8,0

Bohemian Rhapsody en Innuendo staan er toch ook gewoon in?

Als hoogste notering, bedoel ik. Don't Stop Me Now zie je toch niet vaak als hoogste Queen-nummer (nooit eigenlijk).

Oh echt? Had ook niet verwacht dat dat de hoogste notering zou zijn. Had Innuendo eigenlijk wel in de top 500 verwacht.

Innuendo kwam dit jaar nieuw binnen op 777 (die is pas 3 keer langsgekomen ). Bohemian Rhapsody stond dit jaar op 780 (vorig jaar op 778). Allemaal bovenin groep B dus. Wellicht dit jaar, door de verwatering van de verschillende groepen, wat hoger.

530 ♫ [0282] Led Zeppelin - Immigrant Song (1970)
Kort, maar krachtige opener. Vol energie even twee minuten knallen. Uitstekende opener van dit tiental.

Cijfer: 8,7 (#227 in mijn Top 250)

529 ♫ [0434] Joe Jackson - Be My Number Two (1984)
Breaking Us In Two was een beetje flauw, Be My Number Two is een stuk beter. Simpel, maar effectief nummer. Openend met een prima pianoloopje en daarna die prachtige stem van Joe. Aan het nog even een ‘uitbarsting’ die de eentonigheid ook nog eens doet vergeten.

Cijfer: 7,3

528 ♫ [0417] Pink Floyd - Dogs (1977)
Animals, een album waar ik eerst weinig van moest hebben, bewees vorig jaar toch ook wel erg goed te zijn. Ook Dogs openbaarde haar geheimen. Geen meesterlijke gitaarsolo à la Comfortably Numb, geen episch intro à la Shine On en zeker niet zo gestoord als On the Run. Maar wel beheerst, uitgedacht en met een bijzonder goede tekst.

Cijfer: 7,9

527 ♫ [-------] Dire Straits - Telegraph Road (1982)
Hoeveel tienen ga ik uitdelen? Eigenlijk wist ik het zelf niet, totdat ik bij Telegraph Road uit zou komen. Inmiddels al een flinke tijd op de eenzame tweede plek. Een straatlengte voor op de nummer 3, een straatlengte achter op de nummer 1. Een 10 wil zeggen dat ik absoluut niets op aan te merken heb op het nummer. Telegraph Road opent met een oersaaie minuut, zo zag ik het vroeger ten minste. Minstens 100 keer heb ik die eerste minuut gelaten voor het was en geskipt. Later heb ik het leren zien als een stilte voor de storm. Maar Telegraph Road heeft zeker schoonheidsfoutjes. Absoluut niet genoeg om het nog altijd een buitenaards goed nummer te vinden, wel genoeg om geen perfect cijfer te geven.
Een walk down memory lane, down the Telegraph Road, hoe je het ook wilt noemen, een trip is het zeker. Van de openingsnoten tot het uitfaden van de minutenlange muzikale eruptie, alles is goed, alles is weergaloos. Pick Withers is een geweldige drummer, maar ook op Alchemy laat Dire Straits zien eigenlijk altijd een goede drummer te hebben, want ook Terry Williams is een moeilijk goeie drummer. (Vanaf 9:48)



Cijfer: 9,9 (#2 in mijn Top 250)

526 ♫ [0423] The Jam - Going Underground (1980)
Nee, ook dit nummer van The Jam doet het ‘m niet. Vooral de zanger(s) boeit me totaal niet. Het hele nummer is te weinig met gevoel gespeeld.

Cijfer: 5,9

525 ♫ [0281] Bruce Springsteen - Thunder Road (1975)
Een nummer dat wat belegen oogde, nadat ik wat fantastische live-uitvoeringen zag, maar inmiddels hoor ik ook weer de schoonheid in het origineel. Bruce was geen zanger waar ik fan van was, vooral door zijn rare stemgeluid (“de centenbak” wordt ‘ie hier thuis genoemd), maar nu merk ik dat dat juist zijn kwaliteit is. Hij pakt je met z’n teksten en laat je aan het einde pas weer los. Althans, in ieder geval bij dit nummer.

Cijfer: 8,7

524 ♫ [0668] The Smashing Pumpkins - Bullet With Butterfly Wings (1995)
Een zeer sterk intro en het nummer wordt steeds minder boeiend. Op het einde neemt de chaos de structuur over en haak ik af.

Cijfer: 5,2

523 ♫ [0288] The Rolling Stones - She's A Rainbow (1967)
Met dit Stones-nummer kan ik dan weer niks. Krabbelt wat voort, Jagger is hier niet die legendarische zanger die hij weldegelijk is en een beetje overdreven vrolijk.

Cijfer: 5,5

522 ♫ [0162] The Cure - Charlotte Sometimes (1981)
Als single tussen Faith en Pornography. Erg diep en mysterieus geproduceerd waardoor het nummer een extra lading krijgt. Maar tegelijkertijd verdwijnt het ook makkelijker naar de achtergrond. Te makkelijk eigenlijk. Daar waar Faith nog strak geproduceerd is en Pornography een klap in je gezicht, gluipt Charlotte Sometimes een beetje onopvallend er tussendoor.

Cijfer: 6,4

521 ♫ [0329] Editors - Smokers Outside The Hospital Doors (2007)
Eén van de grootste modern klassiekers. Bovenaan de indieladder als je het mij vraagt. Een heerlijke dosis gestructureerde herrie. Met vrij banaal drumwerk (maar o zo sterk!) en genoeg mogelijkheden om even op adem te komen. En Tom Smith heeft gewoon een heerlijke stem. Eén van de mooiere ontdekkingen van 2011.

Cijfer: 8,6

40 ♫ [0023] Echo & The Bunnymen - The Killing Moon (1984)

Vorig jaar nog in de finale. Dit jaar staat hij er maar net buiten. De nummers die nu gaan komen zijn allemaal zieligerdjes. Al is een 40ste plaats nog altijd heel goed. The Killing Moon is een bijzonder nummer. Er gebeurt van alles in dit nummer en het numer ademt de status van een klassieker. Toch raakt dit nummer me nog niet helemaal, en daar baal ik van, want dit nummer zou ik juist erg goed moeten vinden.

Cijfer: 7,5

39 ♫ [0005] The Doors - Riders On The Storm (1971)

Dé grote klassieker van The Doors is natuurlijk dit nummer. Hoog in de Radio Top 2000 en ook hoog bij ons. Vorig jaar zelfs de 5de positie, dit jaar viel hij buiten de finale, en volgens mij maakte hij er in de laatste ladder ook geen enkele kans meer op. Riders On the Storm is lekker, spannend en verbluffend goed gezongen. En toch is het nog lang niet hun beste nummer. Daar hebben ze simpelweg nog genoeg andere betere nummers voor. Toch is deze soulvolle heerlijke melodieuze klassieker een favorietje van mij. Vooral de melodieën zijn echt schitterend.

Cijfer: 9

38 ♫ [0033] Radiohead - Karma Police (1997)

Karma Police zal altijd een van mijn favoriete nummers blijven en misschien ook wel de allermooiste van Radiohead. Aan dit nummer heb ik goede herinneringen omdat toen met dit nummer het kwartje viel meteen het kwartje viel met heel Radiohead. Ik zette dit nummer een op een cdtje voor in de auto. En mijn vader snapte niet wat hier nou zo goed aan was. Dat is zo apart, dat bij de een het kippevel strak omhoog staat en de andere het niet waardeert. Radiohead is een beetje een band voor de liefhebber en niet voor de ontwetenden. Als je er niet achter wil komen wat de schoonheid van deze band kan zijn dan zal je het ook nooit waarderen. Een echte liefhebbersbands dus. En na dit korte intro zal ik het nummer maar eens op gaan zetten.
Voor mij is dit nummer een storm aan emoties.De intro is al dermate briljant dat het nummer dan al niet meer stuk kan. Vervolgens begint Thom Yorke te zingen, met een soort halve kopstem. Heeft hij ooit mooier gezongen? Ik weet het niet, hij weet hier in ieder geval wel een soort emotie op te wekken waarvan ik bijna zou kunnen janken. Maar ik ben een man.
Dit is ook een nummer van de subtiliteit. Het bouwt zich heel subtiel op waar de versnelling steeds wat hoger wordt gezet. Het begint allemaal met de hemelse 'Karma Police'-stukjes om vervolgens te eindigen in een allesomvattende climax waarin je net als Thom Yorke helemaal verliest. Ik hoop met heel m'n hart dat dit nummer toch wel wordt gespeeld tijdens het komende Radiohead-concert, favoriete Radiohead nummer, buitenaards.

Cijfer: 10

37 ♫ [0042] Pixies - Monkey Gone To Heaven (1989)

De Pixies zijn veelvuldig in de aller allerhoogste regionen te vinden. Monkey Gone to Heaven staat hier meer dan terecht, dit is een fantastisch nummer.
De Pixies hebben de wortels in de rock liggen, maar de nummers op Doolittle zou je makkelijk ook pop kunnen noemen. En dan vooral nummers als deze. Desondanks zijn ze natuurlijk erg rockerig. De instrumentatie is zoals altijd superscherp. In dit nummer speelt de bas voor een keer niet de meest prominente rol. Vooral de drums zijn heel erg lekker en het ruige gitaarriffje. Daarnaast is dit vocaal hoogstaand niveau. Als de zanger de hoogte in gaat wordt het ongelooflijk mooi. Hoogtepunt is de schreeuw op het einde. Then God Is Seven!!!

Cijfer: 9,8

36 ♫ [0021] New Order - Blue Monday (1983)

Toch fijn als je meteen een klassieker maakt als net je band is verwoest door de dood van Ian Curtis. De leden van de band konden omgaan met het verlies en besloten door te gaan onder de naam New Order. Twee jaar na de dood wordt dus al meteen een hit gescoord die nu, zeker bij ons als een grote klassieker geldt.
Blue Monday is een dansvloerkraker als je het mij vraagt. In ieder geval, mij krijg je er wel op aan het dansen. Vooral de melodieën in dit nummer zijn indrukwekkend. En de zang is ook erg catchy.
Ondanks dat ik dit nummer erg lekker vind doet dat niks af aan het feit dat ik zo'n beetje ieder Joy Division-nummer beter vind (in ieder geval van de reguliere albums) dan deze en ik dus nooit zo tevreden kan zijn met een hoge positie als deze voor dit nummer. Maar in mijn herinnering was dit nummer veel slechter en nu vind ik het oprecht een heerlijk nummer, dus ik ben blij! Vooral die baslijn maakt dit tot een terechte klassieker.

Cijfer: 8

35 ♫ [0019] Talking Heads - Psycho Killer (1977)

Wat Once In a Lifetime in de finale had te zoeken begrijp ik niet, daar hoort dit nummer gewoon duidelijk. Dit nummer is ontzettend sterk. De instrumentatie is van belachelijk hoog niveau. Een stampende baslijn en erg fijn ratelend gitaarriffje.
Twee sterke punt is het pakkende geweldige refreintje. Het klinkt simpel, misschien is het dat ook wel. Maar het is toch zo ontzettend fraai allemaal. Vooral de 'fafafaafa's' en de qu'est que ce' doen het erg goed bij mij. Vorig jaar weer in de finale alsjeblieft. Al ben ik bang dat ik dit al bij zoveel nummers heb gezegd dat de finaleronde volgend jaar met 100 nummers zou moeten worden uitgebreid.

Cijfer: 9,3

34 ♫ [0031] The Church - Under The Milky Way (1988)

The Church scoort met dit nummer fantastisch. Maar ze zijn voor mij voor de rest volstrekt onbekend gebied. Dit nummer vind ik erg liefkozend. Het is erg braaf. Een poprocknummer zoals je ze wel vaker hoort. Maar dit nummer pakt je wat meer. Het nummer bezit vooral een aantal prachtig fragmenten. Vocaal vind ik dit nummer dan ook indrukwekkender instrumentaal. Maar toch kunnen de vocalen niet verbloemen dat dit eigenlijk een van de minst sterke nummer is uit de top van de ladder.

Cijfer: 6,8

33 ♫ [0045] The Smiths - Bigmouth Strikes Again (1986)

Ondankbare plaats. De 33ste. Maar voor The Smiths is het alleszins terecht dat ze zo hoog staan met dit nummer. The Smiths heeft wellicht de meeste poppareltjes in de kortste schrijfperiode geschreven. Bigmouth Strikes Again is niet per se een van de beste nummers op The Queen Is Dead. Het is een van die vele wondertjes op The Queen Is Dead. Al snel was dit mijn favoriete nummer van ze, maar deze werd al snel voorbij gestevend door een aantal nog mooiere nummers. Want dit nummer is belachelijk geniaal en zal echt wel in een toplijst van me terug te vinden zijn. De riff is erg pakkend en klinkt erg krachtig. Instrumentaal klinkt het fantastisch. Maar toch, zoals zo vaak. is het Morrissey die voor de hoogtepunten zorgt. Het refrein is hemels, en erg hemels gezongen. Hij legt in dit stuk een bepaalde knik in zijn stem wat een schitterend effect oplevert. De Smiths moeten even op je inwerken, maar als er moeite voor doet leer je al snel dat Morrissey een van de beste zangers op deze aardbol is.

Cijfer: 9,8

32 ♫ [0029] Arcade Fire - Neighborhood #3 (Power Out) (2004)

Laatste in de finale, ook ondankbaar. En onterecht lijkt me deze laatste plaats ook wel. Arcade Fire bracht met Funeral een van de meest emotionele en afwisselende albums ooit uit. Het instrumentgebruik is meesterlijk, en dat wordt zeker getoond in dit nummer. Veel instrumenten komen voorbij, en die zijn samen verpakt in een zeer gejaagde instrumentatie. Deze instrumentatie wordt ondersteund door regelrechte wereldvocalen. Man en vrouw zingen op heel heel heel hoog niveau. Ik moet niet teveel woorden aan dit nummer besteden, echt beschrijven doet het deze trip toch niet. Echt geweldig!

Cijfer: 9,5

31 ♫ [0116] Sinéad O'Connor - Troy (1987)

In de finale was Troy samen met Sinnerman de grote onbekende voor mij Bij deze had ik zelfs nog niet van de artieste gehoord. Maar indruk maakte het nummer zeker. Hij kwam voor een onbekend nummer erg hoog in m'n lijstje (rond de 20ste plaats).
Vocaal is dit echt fantastisch. En de ijzige instrumentatie crëert een zeer ongemakkelijk maar spannend gevoel. Sinéad O'Connor is vooral geweldig als ze de hoogte in gaat. Door merg en been gaat dat. Een schitterend numer dat erg terecht debuteerde in de finale vorig jaar.

Cijfer: 9,3

Iemand zal dit gaan zeggen, dus ik offer me maar op.
Je kent/kende Nothing Compares 2U toch wel (die staat rond plek 500, geloof ik)?

Verder nog een voor het feit dat je al aanbeland bent bij de finale.

Die stelling is feitelijk gezien compleet onderuit te halen. Zang is uiteraard meer dan alleen techniek, maar als je puur praat over zang op een heel heel heel hoog niveau dan geldt dat niet voor Butler en Chassagne. Dat je het erg mooi vindt en dat het emotioneel gezien volledig bij je binnenkomt is een heel ander verhaal en die gevoelens deel ik volledig met je, maar je begrijpt mijn punt denk ik wel.

Het album Funeral zou bij mij in mijn top tien staan, als ik er één zou hebben.

Ik zal me binnenkort nog eens op mijn eigen top 250 storten... Laatst eens geprobeerd. Moeiluk

60 ♫ [0024] Radiohead - Fake Plastic Trees (1995)

Na Street Spirit is dit vermoedelijk mijn favoriet van The Bends. Een erg pakkend en zeer mooi nummer. Mooi gezongen door Thom Yorke ook, die maar even laat zien waarom hij toch nog altijd één van mijn favoriete zangers is, voor mij zitten hier echt bakken emotie in. Ki-lo-me-ters kippenvel op het moment dat de track losbarst als die gitaar zich inzet.

"It wears me out..."

9,5

59 ♫ [0078] Led Zeppelin - Stairway To Heaven (1971)

Een nummer dat ik al een hele poos kende voor ik hier op MusicMeter verscheen, omdat mijn vader het eens als zijn favoriete nummer ooit bestempelde. Om daar later weer op terug te komen, overigens, maar dat terzijde. Een terechte klassieker dit, die toch nog altijd bij mijn persoonlijke favorieten hoort. Geweldige opbouw (dat fluitje ) en mooi gezongen. Komt toch wel wat kippenvel bij kijken.

9,7

58 ♫ [0213] Marvin Gaye - Inner City Blues (Make Me Wanna Holler) (1971)

Ik had en heb weinig met deheer Gaye. Saaie, gladde en ietwat zeurderige muziek vind ik dit, sorry aan de liefhebbers. Er gebeurt geen klap en het doet me niets, al is het ook weer niet ergerlijk of iets dergelijks. Als ik de plaat herbeluister vermoed ik dat hij weleens lager zou kunnen uitvallen dan de drie sterren die ik nu heb staan.

5

57 ♫ [0081] The Beatles - Eleanor Rigby (1966)

Dit blijft wel één van mijn persoonlijke Beatles favorieten. Die viool is gewoonweg briljant gevonden. Maar ook de zanglijnen zijn erg goed: hoe je het ook wendt of keert, liedjes schrijven konden ze, die Bietels. Kort maar erg krachtig, gewoon bijzonder catchy muziek die ik altijd wel kan horen.

8,7

56 ♫ [0074] Simple Minds - Someone Somewhere In Summertime (1982)

Waarom staat deze nou ineens hoger dan New Gold Dream? Daar kan hij namelijk niet tegenop. Neemt niet weg dat dit ook een lief liedje is hoor. Fijn refrein, wederom een erg pakkend nummer. Ik word er wel vrolijk van.

7

55 ♫ [0040] The Doors - Light My Fire (1967)

Ahh, nog een klassieker (maar wat wil je, in de top 100 ) en wederom een meer dan terechte. Boem, knal, wát een intro. Onze orgelman is in vorm. En dan zit je ineens midden in het nummer. Over pakkend gesproken, elke keer weer krijg ik de neiging mee te zingen. Fuck it, dat doe ik dan ook maar gewoon Werd ik van Someone Somewhere in Summertime 'wel vrolijk', hier word ik érg vrolijk van.

9

54 ♫ [0035] Pink Floyd - Shine On You Crazy Diamond (Parts 1-7) (1975)

Ik kende The Dark Side of the Moon voor ik Wish You Were Here kende. En dat vond ik een erg mooi album. Toen ik deze voor het eerst opzette, 's nachts, in bed, werd ik echter nog veel meer weggeblazen. Ik herkende sommige stukjes overigens al (zal het eerder weleens op de radio hebben gehoord), maar ik had er nooit echt voor opengestaan om het zelf mooi te vinden. En mooi vinden deed ik het, en doe ik het nog altijd. Wát een trip! Ik ken hem inmiddels ook grotendeels uit mijn hoofd en weet zo'n beetje precies wanneer welk instrument invalt of wanneer de zang begint. Elke keer is dit weer puur genieten.

9,5

53 ♫ [0129] Kate Bush - Cloudbusting (1985)

Het niveau blijft belachelijk hoog, want nu zijn we aangeland bij een persoonlijke held van me: Kate Bush. Die viool is natuurlijk volstrekt onweerstaanbaar, zoals Kate Bush' stem dat ook is, as always. Aparte clip ook. Schijnt met een erg beroemd acteur te zijn, een favoriet van mijn vader (want bleek ook Kate Bush fan te zijn toen ik dat ging luisteren). Ze pakt me weer helemaal in in elk geval, dit is misschien wel mijn favoriet van Hounds of Love. Wel een erg slechte kwaliteit heeft dit youtubefilmpje trouwens. Gelukkig weet ik hoe het hoort te klinken

9,3

52 ♫ [0104] The Jimi Hendrix Experience - All Along The Watchtower (1967)

Wellicht één van de bekendste covers ooit. Geweldig natuurlijk hoe Jimi een geheel eigen draai aan dit nummer geeft. Dat gezegd hebbende is dit lang niet één van mijn Jimi favorieten. Ik vind het een fijn nummer hoor, maar ik ken betere muziek van hem. Het pakt me niet echt, laat staan dat het me raakt. Maar het zet absoluut een zeer fijne sfeer neer.

7

51 ♫ [0084] Ultravox - Vienna (1980)

Toch nog een onbekende bij dit tiental. En dan kun je er de donder op zeggen dat het uit de jaren 80 komt. Wat hebben jullie toch met die muziek? Hoewel dit niet in het typische 'drumcomputer, opvallende bas, zanger met lage stem'-rijtje past. Ik vind deze zanger veel minder. Vooral het refrein vind ik nogal zwakjes klinken. Zo nét niet voluit gaan. Verder pakt het geheel me ook niet erg. Maar goed, het is best aardig.

6,3

Wat heb jij toch tegen die muziek? Vienna is prachtig! Die ijzige sfeer, die spanning, en dan barst het een klein beetje los in het refrein met prachtige zang. Terechte klassieker wat mij betreft.

Ik heb er op zich niks tegen hoor. Alleen het valt me zo op dat het kennelijk een enorm populaire tak van de muziek is op MusicMeter, gezien het toch behoorlijk grote aantal van dit type nummers. Overigens vond ik Vienna, zoals ik in mijn stukje ook even kort zeg, niet direct in het rijtje dat ik bedoel passen, klinkt toch behoorlijk anders dan veel van die postpunk achtige dingen.

Is wel interessant om te bekijken, hoeveel nummers er per decennium instaan. Is dat al eens uitgezocht?

Riders On The Storm dé klassieker van The Doors??
Misschien in NL; daarbuiten denk ik niet. Vind het persoonlijk (en heb alle albums) 1 van de saaiste van ze. Maar zeker nog wel een dikke voldoende waard.

Samen met Light My Fire toch wel de klassieker van The Doors inderdaad. The End is net wat minder bekend bij het grote publiek, maar ook wel een klassieker.

Vienna is een echt monument. Muzikaal gezien echt briljant doeltreffend gearrangeerd en met een redelijk ongrijpbare tekst die op mij in ieder geval heerlijk tegenstrijdig overkomt. "It means nothing to me" is eigenlijk een grote leugen maar wil ik het toegeven?

Ik zie ook eigenlijk niet zo goed in wat dan al die vergelijkbare nummers zouden moeten zijn. Het enige nummer dat ik altijd als broertje heb gezien van Vienna is Maid Of Orleans van OMD.

Pijnlijke punten voor Inner City Blues en All Along the Watchtower Misschien komt het op een dag nog goed met je, maar voor nu is dat ijdele hoop.

Pijnlijk? Een 7 lijkt me alleszins redelijk.

Maar niet voor zo'n nummer. Ok, het gaat wel. Maar die 5, tsja.

30 ♫ [0026] Massive Attack - Unfinished Sympathy (1991)

Massive Attack kan net als Sinéad ook vrij ijzig zijn. Maar juist dit nummer klinkt erg warm. Deze song heeft een erg lekker tempo en in deze triphop muziek gebeurt van alles op de achtergrond. De zangeres die hier zingt, Shara Nelson, heeft een erg fijne heldere stem en zingt dit nummer heerlijk aan elkaar. Een aantal momenten zijn zeer fijn te noemen. Helaas wordt het nergens echt wereldtop en dat mis ik wel een beetje. Daarom ook nét niet finalewaardig.

Cijfer: 7,8

29 ♫ [0105] Sam Cooke - A Change Is Gonna Come (1965)

Soulliefhebbers werden goed bediend in de finale. Er stonden een aantal kippevelgevende nummers in de finale waarvan deze en de volgende de beste zijn. Dit is het meesterwerk van Sam Cooke. Een goed soulnummer kan je vaak van top tot teen meeblèrren. Elke zin is van een grote schoonheid. Sam Cooke wekt hier voor mij kilo's emotie op. En daarmee is dit zonder twijfel een van mijn favoriete nummers in dit genre.

Cijfer: 9,5

28 ♫ [0018] Marvin Gaye - What's Going On (1971)

Het album van dit titelnummer is een van mijn aller mooiste uit mijn collectie. Een perfecte cirkel wordt weleens gezegd hierover. Een cirkel die in stand wordt gehouden door dit nummer. Het album begint er mee en eindigt ermee.
Een maatschappijkritisch nummer brengen is één. Maar een maatschappijkritisch nummer overtuigend brengen is twee. En Marvin Gaye leert even hoe dat te doen. Elke schreeuw, elke boodschap komt regelrecht je ziel in. Dit nummer voelt heel natuurlijk aan. Ik denk dat dit ook de bedoeling van Marvin Gaye was. Het geluid is kraakhelder. Maar dan ook weer niet smooth. Het lijkt juist live opgevoerd te worden. Vooral de percussie vind ik uitstekend. Marvin Gaye is vooral op dit album en nummer briljant. En daarom een meer dan terechte finaleplek, al mag hij van mij wel zeker in de top 15.

Cijfer: 9,8

27 ♫ [0065] Kate Bush - The Man With The Child In His Eyes (1978)

Waar Marvin Gaye zeker genomineerd zou worden in de categorie Beste Mannelijke Zanger, maakt Kate Bush een hele grote kans om te winnen in de vrouwelijke categorie. Kate Bush zingt schitterend, maar heeft ook nog het grote talent van het liederen schrijven. Hele bijzondere, The Man With the Child In His Eyes is niet eens mijn favoriet op The Kick Inside ( net als Wuthering Heights, dat zijn namelijk The Saxophone Song en Moving. Maar toch beoordeel ik ze boven de 9,5. Man With the Child In His Eyes is een triestklinkend nummer en kan mij soms best wel kippevel geven. Mooier dan deze kom je ze niet vaak tegen. Het refrein is buitenaards mooi. En het nummer heeft eigenlijk niet veel instrumentatie nodig om te overtuiggen. Volgens mij komt dit a capella ook erg goed tot zijn recht.

Cijfer: 9,8

26 ♫ [0028] Joy Division - Atmosphere (1980)

CKV-projecten kunnen soms leuk zijn, vooral als de invulling grotendeels aan jezelf is. Wij kregen een fotoopdracht. Drie foto's, eenzelfde thema. Wij hadden foto's over zelfmoord, waarbij de 1ste foto iemand was die zichzelf neersteekt, op de 2de strompelt hij weg, en op de derde ligt hij dood op de grond. Depressief is het niet? Nu was de opdracht om daar geschikte muziek bij te kiezen. De keuze viel bij mij al snel op Atmosphere. Een van de depressiefste nummers die ik ken. Dit nummer vond ik er op de een of andere manier goed bij passen. Door de syntesizer paste het goede bij onze toch modern uitziende foto's. En doordat het nummer van belachelijk depressief en ongemakkelijk later naar wat luchtiger gaat als de syntesizer erin komt paste het uitstekend.Van een zeer depressieve zelfmoord naar een betere uitweg in de vorm van de hemel. Het feit dat ik bij CKV al zo onnoemelijk veel over dit nummer kan lullen geeft de kracht van het nummer wel aan.

Cijfer: 10

25 ♫ [0022] The Clash - London Calling (1979)

The Clash is een leuk bandje. London Calling is classic, zowel het album als de single. London Calling is poppunk zoals het hoort te zijn. Het nummer heeft een lekker opzwepend tempo. Maar vocaal gezien wordt de briljantie bereikt. Dit zinnetje: London is drowning-and I live by the river. Dat is ongetwijfeld het hoogtepunt van dit grootse nummer. Meer dan terechte finaleplek en hij zal er eigenlijk altijd in moeten staan.

Cijfer: 9,3

24 ♫ [0273] Sigur Rós - Svefn-G-Englar (1999)

Sigur Ròs debuteerde met dit nummer in de finale dit jaar. En een 24ste plek is zeker niet onverdienstelijk voor een band die zeker niet bij iedereen geliefd is. Bij mij viel Sigur Ros eerst ook niet goed. Eigenlijk alleen Vaka. Totdat ik Svef N Englar hoorde, deze vond ik meteen fantastisch. Het nummer heeft een pakkende melodie. En het hele nummer geeft iets van een gelukkig gevoel. Ik voel me altijd erg prettig bij het luisteren van het nummer. Het nummer valt ook op door de vocalen van Jonsi. Ik heb ze niet vaak zó mooi meegemaakt. Hij lijkt iets van 'Into You' te zingen, al is dat het trouwens niet.
Het hoogtepunt wordt gevormd door de plotselinge tempoversnelling. Het nummer lijkt uit te faden en vaak kijk ik van: Nu al afgelopen? Maar dan komen de drums erin, dat is een meesterlijk stukje van een prachtig nummer.

Cijfer: 9,3

23 ♫ [-------] Arcade Fire - Neighborhood #1 (Tunnels) (2004)

Arcade Fire vormt een record door in één keer te debuteren in de finale. En wel met een van mijn lievelingsnummers die ik nog beter vind dan Power Out.
Tunnels begint met een prachtige melodie. En ook in de coupletten komt genoeg moois voorbij, zowel in instrumentatie als op vocaal gebied. Vooral dit zinnetje springt eruit: then I'll dig a tunnel, from my window to yours,. Refrein daarna is ook erg gaaf. Het grootste pluspunt aan eingelijk alle Neighborhoods is het grote tempo van de songs, waardoor de song als een wervelwind op je overkomt. Geweldig, nog geweldiger als de vorige.

Cijfer: 9,8

22 ♫ [0061] Pixies - Where Is My Mind? (1988)

Pixies staan twee keer in de finale. Twee maal zeer bijzonder. Where is my Mind begint al zo fantastisch dat het al niet meer stuk gemaakt kan worden. Het nummer opent met een snerpend gitaarriffje en daarover de oeh's die het hele nummer van een fraaie achtergrond zang voorzien. De achtergrond is dus al zo meesterlijk goed dat het zo al een vet nummer is. Maar laat de zang ook nog eens lekker pakkend zijn en veel variatie hebben. Echt een klasse nummer dit en welke nou de beste is van Debaser en deze? Ik zou het niet durven zeggen.

Cijfer: 9,3

21 ♫ [0280] Nina Simone - Sinnerman (1965)

Tot ieders verrassing kwam deze maar rondes verder en verder. En waar eindigde hij? Gewoon in de finale op de 21ste plaats. Fantastische prestatie natuurlijk. Maar is het ook terecht?
Ja, dat denk ik wel. Sinnerman is een nummer zoals er geen ander is. Nina Simone is een zangeres als er geen ander is. Ik heb niet vaak een vrouw gehoord met zo'n mannelijke zware stem. Het levert wel een prachtig en bijzonder stemgeluid op. Het duurde destijds wel even voordat dit nummer binnenkwam. Het duurt gewoonweg even voordat je de heerlijke percussie + gitaarspel in je opneemt. Hoogtepunt op instrumentaal gebied is, misschien ietwat logisch, het instrumentale stuk. Daarna komt de zang weer terug en lijkt de zang nog wel fantastischer als voorheen. Maar misschien is dat omdat je nu helemaal in het nummer zit. Zeer indrukwekkend staaltje muziek dat ik echt vaker op moet gaan zetten.

Cijfer: 8,5

520 ♫ [0148] Neil Young - The Needle And The Damage Done (1972)
En dan te bedenken dat dit ooit ergens helemaal bovenin stond. Toegegeven, het is een goed nummer, maar het is wel erg kort. Of is dat juist de kracht van het nummer? Ik heb andere favorieten van Neil en ook op Harvest, for that matter. Maar laten we het vooral in perspectief bekijken...

Cijfer: 7,4

519 ♫ [0364] 16 Horsepower - Black Soul Choir (1996)
In de categorie meest opzwepende nummers zal Black Soul Choir hoog scoren. Ergens op deze site ooit al eens een nutteloze discussie gevoerd over dat dit nummer niet bijzonder heerlijk zou mogen zijn om naar te luisteren. Duistere tekst of niet, ik word hier gewoon enorm vrolijk van. Een ritmesectie of je vingers bij af te likken en het enige nummer dat beter gebruik maakt van een banjo is De Bel Doet ’t Niet.

Cijfer: 8,9

518 ♫ [0345] Marvin Gaye - Mercy Mercy Me (The Ecology) (1971)
In mijn herinnering een stuk beter dan dat tamme Inner City Blues. Erg relaxt en Marvin Gaye tilt het nummer uiteraard naar een hoger niveau door die heerlijke stem.

Cijfer: 7,3

517 ♫ [0331] Joy Division - Transmission (1979)
Weeral een nieuw nummer van Joy Division, dat wil zeggen, ik kende het niet. Wellicht eens achter Substance aan gaan. Staan toch heel wat mooie nummers op die ik mis als ik alleen de twee albums zou draaien. Niet zo saai en monotoon als sommige (latere) nummers, maar nog met veel pit gespeeld. Maar uiteraard nog wel met dat duistere Curtis-randje.

Cijfer: 7,0

516 ♫ [-------] R.E.M. - Man On The Moon (1992)
Over de legendarische cultheld Andy Kaufman, perfect geportretteerd door Jim Carrey. Een film die ik zeker nog een keer een kans moet geven. Een vrij simpel R.E.M.-nummer dat voor de verandering eens wat makkelijker te doorgronden is. Geen nummer voor de repeat-knop, maar desondanks blijft het een uitstekend nummer. Wie de stilistisch prachtig clip nog nooit gezien heeft, moet dat ook zeker eens doen!

Cijfer: 7,3

515 ♫ [0069] The Smiths - This Charming Man (1983)
Ook The Smiths is zo’n band waarbij je na het ontdeken van de albums nog lang niet klaar bent. De vrije val van dit nummer is toch wel opmerkelijk te noemen. Vorig jaar sprokkelde ik de bovenste 101 bij elkaar en derhalve kende ik dit al. Toch vind ik deze plek buiten de 500 een stuk beter. Morrissey kan me hier niet warm of koud krijgen en het oogt allemaal wat klinisch.

Cijfer: 6,1

514 ♫ [0372] Dusty Springfield - I Just Don't Know What To Do With Myself (1964)
Oh ja, hier moet ik ook nog wat zinnigs bij zeggen. Geen inspiratie, net zoals het nummer, een beetje inspiratieloos en vlak. Sorry.

Cijfer: 5,7

513 ♫ [0183] Depeche Mode - Personal Jesus (1989)
Reach out, touch face!
Nog niet eens zo heel lang geleden in mijn top 250 te vinden. Op den duur gaat dit nummer een beetje vervelen, vandaar dat ik die er vrij snel maar weer uit gehaald heb. Desondanks maakt Depeche Mode hier maar weer eens pijnlijk duidelijk waar de gebreken van de hedendaagse hits liggen. Het mag best simpel zijn, maar luister goed naar Personal Jesus en je hoort op de achtergrond heel wat subtiele elementen die tezamen een nummer een heel stuk beter maken en ze opeens ook een houdbaarheidsdatum van langer dan 2 weken geven. En die Cash kan best goed coveren (en na het zien van Walk the Line toch meer waardering gekregen voor hem als held), maar hier had hij met z’n poten vanaf moeten blijven!
Om maar even met een positieve noot af te sluiten: Reach out, touch face!

Cijfer: 8,4

512 ♫ [0408] Kraftwerk - Radioactivity (1975)
En na Depeche Mode nog zo’n band die qua productie hoog zou scoren in mijn lijstje beste producties. De karakteristieke bliepjes zitten er zeker in en ook het excessief synthgebruik is weer uitstekend. Wat minder duidelijk aanwezig en wat meer sfeergericht dan bv. Trans-Europe Express en The Man-Machine geloof ik. En dat komt de sfeer zeker ten goede.

Cijfer: 7,2

511 ♫ [0990] Kate Bush - An Architect's Dream (2005)
Echt fan van Kate zal ik nooit worden, maar ze heeft zeker prachtige nummers gemaakt. Is dat er daar een van? Ik moet eerlijk bekennen me geen nummers van Aerial voor de geest te kunnen halen. Mooi, ingetogen nummer, vooral op de achtergrond gebeuren een boel interessante dingen. De stem van Kate is nog niet eens het beste van dit nummer, integendeel zelfs.

Cijfer: 7,3

Amen

2 * 256 = 512. We komen weer bij de nummers die ‘onderaan’ geëindigd zijn. En dat is te merken ook.

510 ♫ [0373] Siouxsie And The Banshees - Spellbound (1981)
Het mooie van het bespreken is dat ik leuke dingen ontdekken, favorieten mag uiteenzetten of favorieten mag afkraken. De keerzijde is dan weer dat ik wat zinnigs moet schrijven bij saaie niemendalletjes die beter onopgemerkt voorbij hadden kunnen gaan. Nee, die zangeres klinkt saai, de productie is absoluut niet boeiend en had ik al gezegd dat het saai is?

Cijfer: 4,8

509 ♫ [0411] Roxy Music - Avalon (1982)
Ik moet eerlijk bekennen weinig te kennen van Roxy Music en ik was verbaasd over het hoge aantal deelnemers bij de Greatest Hits-editie van deze band, maar volgens mij staan ze niet bekend om dit soort Skyradio light-achtige nummers. Volgens mij hoorde ik deze maandag nog op deze zender. Waarom wordt dit soort pulp (ook, dat is wel erg negatief) alleen maar uit de 80s gedoogd?

Cijfer: 5,1

508 ♫ [0724] Charles Mingus - Goodbye Pork Pie Hat (1959)
Eerder in de ladder ontdekte ik al Better Git It In Your Soul. Wederom een stuk beter behapbaar dan ander werk dat ik ken van deze jazzpionier. Een mooie plaat voor voor het slapen gaan, me dunkt. Dit soort huiskamerjazz is dan ook het type jazz waar ik gek op begin te raken.

Cijfer: 7,3

Wat is eigenlijk het hoogste jazz-nummer? So What van Miles Davis?

507 ♫ [1593] The Sound - Longest Days (1984)
Ik geloof dat ik deze recent nog heb beluisterd bij de 2012-editie. Jup, begin februari. Gek genoeg moet ik blijkbaar een ander nummer in mijn hoofd hebben gehad gisteren, want ik heb het puntloos gelaten in een verder vrij matige ladder. Een typische MuMe cultband naar ik begrijp met wederom een prima nummer. Zoals wel vaker een prominente rol voor de bas. Maar misschien wel iets te ontoegankelijk. De kracht van The Sound is regelmatig toch die ondoorgrondbaarheid.

Cijfer: 6,7

506 ♫ [0820] The Sound - I Can't Escape Myself (1980)
De originele exemplaren van albums van The Sound schijnen bijna allemaal collector’s items te zijn. Maar zelfs via de grootste platenzaak ter wereld was het nog een aardige kluif dit album ergens op te vissen. Ik heb hem nog geen kans gegeven (vooral omdat ik niet kapot ben van From The Lion’s Mouth), maar Escape Myself maakt me toch wel nieuwsgierig. Erg duister, tikkeltje gestoord en hier wel die ondoorgrondbaarheid. Dit lijkt me een mooi nummer voor in het donker met de koptelefoon.

Cijfer: 7,1

505 ♫ [1340] Porcupine Tree - Trains (2002)
Laat 100 Porcupine Tree-fans hun favoriete nummer noemen en er zal er hooguit eentje bij zitten die Trains als favoriet zal noemen. Toch is de MuMe-realiteit wel zo dat dit het laatste Porcupine Tree nummer is wat ik zal bespreken voor deze reeks (edit: oh nee, volgend tiental komt het mooiste nummer van ze! ). Niet eens in de top 500, eigenlijk belachelijk.

Iets wat veelzeggend is over de veelzijdigheid en het hoge niveau waarmee zij eind jaren ’90 tot en met eind jaren ’00 hun albums mee vulden. Een nummer dat wat mij betreft overigens wel wat later op het album had mogen komen.

Cijfer: 7,4

504 ♫ [0805] Talking Heads - Heaven (1979)
Waar zijn die doldwaze ritmes? Mijn eerste (echte) kennismaking met Talking Heads was in ieder geval love at first sight voor Heaven. Destijds nog Heaven als eennabeste nummer, na het voor mij toen al bekende Psycho Killer. Een plek die het nummer nu zeker niet meer zal gezien de voorliefde voor The Great Curve (een nummer dat ik destijds niet eens bij de beste 10 zette), maar nog altijd vind ik Heaven een prachtig nummer. Een schitterende tekst en misschien nog wel mooier in de SMS-versie.

Cijfer: 8,3

503 ♫ [0124] Lou Reed - Walk On The Wild Side (1972)
Mijn eerste kennismaking met Lou Reed en ook dit nummer heeft geloof ik in mijn top 250 gestaan. Cool zoals alleen Lou Reed dat kan zijn. Ik weet nog dat ik Shaved her legs and then he was a she maar een rare zin vond. Vooral de saxofoon spreekt mij aan, maar sowieso is dit de Lou die ik het liefste hoor.

Cijfer: 7,8

502 ♫ [0454] The Pretenders - Brass In Pocket (1979)
Wel aardig zijn de twee woorden die dit nummer nog het beste omschrijven. Wederom weer een (te) simpele 80s-productie dat ontdaan is van elke mogelijk vorm van spanning en sensatie.

Cijfer: 6,0

501 ♫ [1185] Otis Redding - Pain In My Heart (1963)
Het probleem van Otis Redding en andere soulzangers is dat ze allemaal zingen over pijn, hoe moeilijk de wereld is, maar dat ik ze niet geloof. Hij zingt over Pain In My Heart, maar wat mij betreft zingt hij over dat de Boerenland van Campina op dit moment in de aanbieiding is bij de AH (ik vul dus zuivel.. ). Ik voel die pijn niet en het klinkt allemaal vlak. Ik weet ook niet hoe ik zoiets wel kan voelen? Otis doet het bij mij veel beter met nummers als Wonderful Word en Satisfaction.

Cijfer: 6,2

Terechte vraag. Het is te hopen dat de balans in de komende jaren steeds beter wordt.

Verder weer leuk om alle stukjes van de verschillende lezers door te nemen

Hoewel chevy's opmerking wat mij betreft op het verkeerde nummer slaat (oke, Avalon is glad, maar wel een geweldig nummer), kunnen we wel wederom concluderen dat de jaren '80 ruim overgewaardeerd wordt in de ladder. Dat komt omdat er veel eind 30'ers/40'ers stemmen, en die zijn om een of andere reden extreem onkritisch op de muziek uit hun jeugd. Ik bedoel, met alle respect, maar ik snap niet waarom (en nu zal ik wel een uitbrander krijgen van vigil) een relatief kleurloze band als O.M.D. 2x in top 100 staat, terwijl vele geweldige artiesten niet eens in de buurt komen van de top 100...

Er moet dus meer Pulp uit de 90's en 00's in de lijst?

Ik dacht eerder aan wat meer kwaliteit uit de jaren 90 en met name jaren 00, in plaats van de pulp uit de jaren 80.

Ja, in de 80s maakten ze absoluut niet hun sterkste werk.