Latere nummers?

Vooralsnog wel ja, het is aan anderen om er wat variatie in aan te brengen.

Ondanks dat het zeker niet mijn specialiteit is zal ik toch proberen om ook eens review te doen van een aantal nummers die me interesseren:

Muse - Plug In Baby

Het nummer begint met een snerpende gitaarriff, die door het Total Guitar Magazine als beste gitaarriff van de noughties is uitverkozen. Verder wordt het nummer afgewisseld door een vrij catchy en op concerten populair meegezongen refrein en de strofes waarin Matt Bellamy met zijn fantastische stembereik iedereen alle hoeken van de kamer laat zien. Misschien niet het meest toegankelijke nummer van Muse zoals een Starlight of een Uprising, hetgeen ook het echt grote publiek zou kennen, maar elke echte Muse-fan zal beamen dat dit toch één van de klassiekers uit het oeuvre van Muse is.

Mooi stukje Je hoeft trouwens niet objectief te blijven. Je eigen mening mag je er zeker bij zetten.

The Cure - Lovesong

Onlangs nog door mijn vriendin verkeerdelijk aanzien als Disintegration op Werchter. Hoewel het nummer voor mij niet diezelfde impact en emotie losweekt als Disintegration is het toch ook één van de betere nummers op het toch al zo goede 'Disintegration'. Het nummer wordt gedragen door een gitaarriedeltje. De tekst klinkt zo droevig en triest alsof er iemand vertrekt waarvan je intens houdt en hoewel je weet dat je die persoon nooit meer zal zien, weet je evenzeer dat je hem/haar nooit ofte nimmer uit je hoofd kan zetten. Een vrij kort, maar o zo mooi popliedje!

Op verzoek dan maar:

William Fitzsimmons - The Tide Pulls from the Moon

Baardmansen doen het goed bij mij. Zo was daar ineens grote favoriet Scott Matthew en ook William Fitzsimmons. Fluisterende, haast fluwelen folkpop die me aardig weet te raken.
Dit nummer is afkomstig van zijn laatste album waar hij volgens mij toch wel een groter publiek mee heeft weten te bereiken. Het album is dan misschien ook wel de perfecte samenvatting van waar hij voor staat. Knisperende electronica warm ingebed in rustige folkliedjes..
De man heeft het niet makkelijk en straalt dat ook wel uit, qua uiterlijk en in zijn liedjes. Maar hoe krijgt hij het dan toch voor elkaar dat er vanuit zijn nummers ook iets troostends uit kan gaan.
Fitzsimmons is een grote meneer op het gebied van nummers schrijven. Koesteren die man.

Lana del Rey - Video Games

Zomer 2011: daar was ze dan ineens. Ene Lana del Rey (wie had immers ooit gehoord van Lizzy Grant?!). Een broeierig nummer van een uiterst mysterieuze dame. Geliefd bij het alternatieve publiek en geschikt voor het grote publiek. Een hype was geboren maar hypes zijn er ook om af te breken en nog voordat haar album uitkwam werd del Rey al weer aardig uitgekotst. 'Ze kan niet zingen, ze is bedacht, ze heeft een rijke papa en ze heeft gelogen'.
Tja dames en heren welkom in de wereld der rock/pop. Alsof andere artiesten altijd zo puur zijn.
Maar goed Lana pakte de dingen niet erg handig aan en daarbij viel het album toch wat tegen op de vooruitgesnelde singles na.
Video Games is en blijft een leuk nummer maar of Lana een blijvertje is durf ik nu niet meer zo hard te roepen als vlak voor het verschijnen van haar album.

Anna Calvi - Love Won't Be Leaving

Absoluut één van de mooiste albums uit 2011 gezongen en gespeeld door een al even mooie verschijning. De nog jonge Anna Calvi mag dan veel weg hebben van PJ Harvey, ze wist me helemaal in te pakken met haar album, haar concert in Rotown en vooral dit nummer.
Een geweldig hoogtepunt van dat album. Broeierig, zweterig, ruig en lief tegelijk en ze blikt of bloost er niet bij. Een coole chick die in werkelijkheid een verlegen meisje bleek. Maar o wee als ze haar gitaar omgespte....

Dít zijn nog eens rijtjes

40 ♫ [0023] Echo & The Bunnymen - The Killing Moon (1984)

Stond de editie van het jaar hiervoor in de finale. Toen greep het nummer me niet meteen, inmiddels weet ik dat het wel degelijk een aardig sterk nummer is, hoewel ik hem nog altijd niet finalewaardig vind. Onmiskenbaar goed, maar ook mij raakt het nog niet zo erg als het sommige lijkt te raken.

7,3

39 ♫ [0005] The Doors - Riders On The Storm (1971)

Terechte megaklassieker die eigenlijk gewoon in de finale had gemoeten. Eerst dat jazzy piano- en basspel aan het begin, dan de charismatische stem van Jim Morisson die je moeiteloos het gehele nummer in zijn greep houdt. Het ademt voor mij iets van mysterie, vanwege de bevreemdende tekst en het duistere sfeertje, onder andere veroorzaakt door de geluiden van regen. Er zit een flinke onderhuidse spanning in. Verder is dat jazzy intermezzo natuurlijk ook puur genieten. Nogmaals: zeer terechte klassieker.

9,3

38 ♫ [0033] Radiohead - Karma Police (1997)

Het zal iets meer dan een jaar voordat ik deze prachtige site ontdekte geweest zijn dat ik via de beperkte kanalen die ik had om muziek te ontdekken onherroepelijk Radiohead tegen het lijf liep. Ik beluisterde wat van OK Computer, die het meest geprezen werd, maar kon er helemaal niets mee. Ongeveer een jaar lang hebben verschillende albums van deze band vrijwel onaangeroerd in een ver hoekje van mijn mp3 speler doorgebracht, maar ik blééf de band maar tegenkomen. Ze werden geprezen en van grote invloed genoemd op mijn favoriete band van dat moment: Coldplay. Het moest er dus een keer van komen dat ik het nog een keer ging proberen. Het ging moeizaam, maar uiteindelijk wat het dit Karma Police die mij in zijn greep wist te krijgen. Ik weet nog exact wanneer dat gebeurde: op de heenweg (en later de terugweg) naar mijn opa, in de auto. Kun je nagaan hoeveel indruk dat gemaakt heeft. Het is dan ook een tijdlang mijn absolute Radiohead favoriet geweest, want de rest van OK Computer volgde, nog altijd met enige moeite, niet heel lang daarna, waarna het weer even duurde voor ik verder durfde te gaan met hun inmiddels door mij geliefde discografie.

Inmiddels is het lang niet meer mijn Radioheadfavoriet, maar het blijft een geniaal topnummer. Eigenlijk gebeurt er bar weinig: geen uitspatting, geen extreem pakkend refrein, geen uiterst catchy riffje of melodietje. Het is puur die enorme spanning in dit nummer en de emotie die Thom Yorke zonder enige moeite bij mij los weet te weken. De ultieme klaagzang over die ietwat bevreemdende instrumentatie zoals die op heel OK Computer is. Radiohead zal voorlopig nog wel even tot mijn favoriete bands blijven behoren.

9,7

37 ♫ [0042] Pixies - Monkey Gone To Heaven (1989)

Oohh, die nonchalance die dit nummer uitstraalt door de fantastische zang van Black. Lange tijd lijkt er geen bal te gebeuren, hoewel het toch moeiteloos intrigeert (wat voornamelijk te danken is aan zowel het basloopje als die geweldige zang), en dan barst het toch helemaal los op het einde. And if the devil is six, then GOOODDD IS SEVEN!!! Heerlijk, altijd weer

9,2

36 ♫ [0021] New Order - Blue Monday (1983)

Dat deuntje klinkt alsof het vrij oud is. Maar dat maakt me nooit uit. Wederom een terechte klassieker dit, want viel valt er nou niet voor dat energieke 'deuntje'? Ook de pakkende zang helpt eraan mee dat dit nummer gewoon vreselijk lekker, aanstekelijk en energiek klinkt.

8,5

35 ♫ [0019] Talking Heads - Psycho Killer (1977)

Ik heb niet zoveel met Talking Heads. Wat van hun album Remain in Light afkomt vind ik wel erg fijn (met name Once In a Lifetime, die we nog voorbij gaan zien komen) maar dit nummer heeft mij nooit gegrepen. Met name dat ge'papapa' in het refrein slaat in mijn ogen helemaal nergens op. En dan dat ge'ohohohooooh!'. Goed, die bas is best lekker, maar met name de zang vind ik dus niet al teveel soeps. En dan dat gestamp halverwege...

5,8

34 ♫ [0031] The Church - Under The Milky Way (1988)

Het enige nummer uit dit rijtje waar ik zo uit mijn hoofd niet direct meer een beeld bij had. Tot ik het opzette, toen wist ik het weer. Met name dat refrein is toch wel heel erg fijn. Met de coupletten heb ik verder niet bijster veel. Ik vind het ook geen absurd bijzonder nummer, maar goed: fijn is het absoluut.

7,3

33 ♫ [0045] The Smiths - Bigmouth Strikes Again (1986)

Snoeperd heeft de Smithswoede ooit in mij ontstoken. Hij was zelf enorm fan en het is dan ook dankzij hem dat ik alle reguliere albums van The Smiths ken. Mijn favoriet blijft, hoe origineel, The Queen is Dead. Voor zover favorieten aanwijzen mogelijk is bij dat album zit deze daar toch wel bij. De manier waarop The Smiths enige melancholiek weten te combineren met pakkende popliedjes is vrijwel onovertroffen. Morrissey's kwelende stem maakt hun sound toch wel, al mag het sterke gitaarspel absoluut niet onderschat worden. Grappig is hoe ik in de gitaarsolo die op gegeven moment te horen is de poprock à la Coldplay van nu al een beetje herken.

9,3

32 ♫ [0029] Arcade Fire - Neighborhood #3 (Power Out) (2004)

Arcade Fire maakte met Funeral één van dé klassiekers van de jaren '00. Dit is niet eens één van mijn favorieten, maar op een album waarop niets dan topnummers staan (hij staat bij mij op 5* en in mijn top 10) zegt dat natuurlijk helemaal niets. Dit nummer kenmerkt zich door het voor Arcade Fire begrippen redelijk zware geluid, de stampende drum en het opvallende basspel. En natuurlijk is daar Win Butler, die, als het gaat om emotie, maar weinig zangers voor zich hoeft te dulden. Ook is dit een vreemd nummer, want is het nou vrolijk of ultiem wanhopig? Een beetje van beide, zo lijkt het.

9,6

31 ♫ [0116] Sinéad O'Connor - Troy (1987)

Misschien wel de meest opvallende finalist van deze editie. Tenminste, ik had hem niet verwacht. Het is naar mijn mening in elk geval geen onterechte finalist. Dit nummer weet namelijk wel degelijk keer op keer kippenvel op te wekken, al is een goede koptelefoon daarbij wel noodzakelijk. Sinéad O'Connor heeft een opvallende en betoverende stem die hier perfect tot uiting komt. Ik bedoel, kom op, wie wordt er nou niet geraakt door dat refrein?

9,3

Ook op verzoek...

Robert Long - Jos

Robert Long moet het meestal meer van de tekst dan van de muziek hebben, maar soms weet hij met zijn muzikale begeleiding met beperkte middelen toch iets heel moois neer te zetten, zelfs in de jaren '80. Deze flink uitgesponnen vertelling over een vriend die het niet meer zag zitten (dat mag ik wel weggeven, dat doet hij zelf in het eerste couplet tenslotte ook) is een van die uitzonderingen. Een nummer om even stil van te worden.

Janis Joplin - Me And Bobby McGee

Eén van de vele nummers die ik ontdekt heb via de Top 2000 van Radio 2. Waar de meeste nummers inmiddels vervelen, geldt dat niet voor Me and Bobby McGee van Janis Joplin. Wat dit nummer zo goed maakt is de opbouw van het nummer en de rauwe stem van Joplin. Waar het einde een aanstekelijk hoog tempo bevat, kenmerkt het eerste deel zich door enkele iconische zinnen, zoals: Freedom's just another word for nothin' left to lose. Over de betekenis achter deze specifieke zin heb ik met grote regelmaat nagedacht en houdt mij tot op de dag van vandaag bezig.

Midlake - Head Home

Head Home is afkomstig van het tweede album van Midlake, een Amerikaanse folkband. Met het meesterwerk The Trials of Van Occupanther breken zij door. Eén van de onweerstaanbare parels op dit album is Head Home, een nummer met een ongelooflijk tempo waarbij het onderscheid tussen couplet en refrein vervaagt. Daarnaast valt de prachtige samenzang en de aanwezigheid van de elektrische gitaar op.

papapa? Eerder fafafafa. Misschien dat het kwartje nu wel valt?

Ja, ik wilde net hetzelfde posten. Dan gooi ik maar gelijk het kwartje in de gleuf, iemand moet het doen...

Toevallig luisterde ik gisteren nog naar Me And Bobby McGee en toen viel die zin mij ook weer op. Hij is alleen toch niet zo moeilijk te ontcijferen? Als je alles hebt (een huis, een baan, een hypotheek, een gezin, geld op de bank), dan ben je niet meer "vrij": verplichtingen aan alle kanten en veel te verliezen (je baan, je geld, je huwelijk etc). Als je niets hebt, kan je ook niets verliezen en ben je dus wel "vrij". Wel een mooie, treffende zin.

Maar als je alles tegen wil en dank verloren hebt, ben je dan ook vrij? En in hoeverre is absolute vrijheid mogelijk en kan dat wenselijk zijn? In ieder geval een prachtige zin

Is het niet tijd voor een vijftal nieuwe nummers?

Ik had een verzoek via pm gekregen en ben daarmee aan de slag gegaan. En als ik zo boven me spiek geldt in elk geval voor aERo hetzelfde.

Klopt. Als het niet in dit topic moet was me dat niet duidelijk. Overigens heb ik erg veel bewondering voor de mensen die deze hele top 2000 hebben besproken maar heb ik zelf geen behoefte om hetzelfde te doen. Ik volg dus braaf het verzoek op en wil het daarbij laten om vervolgens fijn verder te lezen in dit topic

440 ♫ [1165] Townes Van Zandt - Kathleen (1969)
Wat een schitterende stem heeft deze man toch. Het is wat korter dan For The Sake of the Song en het titelnummer van het album waar dit album op staat en daardoor ook korter om te genieten. Stem is perfect, nummer is uitstekend, maar het is gewoon te snel voorbij.

Cijfer: 7,4

439 ♫ [-------] U2 - Pride (In The Name Of Love) (1984)
The Edge bewijst andermaal wat een geweldige gitaarspeler hij is. Ik kan best snappen dat er mensen die Bono (hier) een schreeuwlelijk vinden en dat vind ik zelf ook wel eens, maar het blijft gewoon een goed nummer waar de energie vanaf spat!

Cijfer: 7,6

438 ♫ [0449] The Chameleons - Swamp Thing (1986)
Mijn waardering is inmiddels al vaker voorbij gekomen en derhalve kan ik me er makkelijk vanaf maken door te zeggen dat het wederom weer een lekker nummertje is om even bij weg te zakken. Ik mis nog wel altijd dat ene kippenvelmomentje.

Cijfer: 7,3

437 ♫ [0830] Midlake - Young Bride (2006)
Dan vond ik de vorige 2 Midlake-nummers toch net even iets beter. Het ontgaat me bij deze een beetje wat er nou zo geniaal aan zou moeten zijn. Misschien is het juiste die (ogenschijnlijke?) eenvoud die het nummer zo leuk maakt, maar eigenlijk hetzelfde als het vorige nummer (Chameleons), ik mis die X-factor.

Cijfer: 7,1

436 ♫ [0220] The Cure - The Same Deep Water As You (1989)
Een nummer die de X-factor absoluut wél heeft is dit weergaloze nummer van The Cure. Disintegration is inmiddels niet meer mijn favoriete album van The Cure, maar dit nummer heeft A Forest ruimschoots overtroffen en is inmiddels één van mijn favoriete nummers aller tijden. De stem van Smith doet mij zelden smelten, maar bij dit nummer begint er toch wel iets van een brok te komen. Vrij simplistische tekst, maar elk woord is raak. I will kiss you!

Cijfer: 9,8 (#24 in mijn Top 250)

435 ♫ [0962] Band Of Horses - The Funeral (2006)
Vorig jaar bij de KINK 1600 ontdekt en sindsdien veelvuldig gedraaid. Zo veel dat het mocht resulteren in een kersverse notering in mijn eigen toplijst. Moeilijk aan te geven wat er precies zo goed aan is. De stem, het gitaargeluid, de tempowisselingen, eigenlijk het totaalplaatje maakt het zo sterk.

Cijfer: 8,8 (#? In mijn Top 250)

434 ♫ [0290] Otis Redding - I've Been Loving You Too Long (To Stop Now) (1965)
Ik heb het vaak gehad over dat Otis mij niet raakt zoals hij anderen wel raakt, maar bij dit nummer komt hij wel heel dichtbij. Een vrij kort, maar krachtig juweeltje. Precies de Otis waar ik een tijdje geleden voor gevallen ben.

Cijfer: 7,8

433 ♫ [0583] Pink Floyd - The Great Gig In The Sky (1973)
Tja, elk nummer van Dark Side of the Moon zou van mij een 8 of hoger krijgen, maar The Great Gig in the Sky heeft toch altijd een apart plekje gehad. Het is eigenlijk nooit echt mijn favoriet geweest, maar is denk ik het meest constant qua waardering van mij. Nooit geschikt om veelvuldig te draaien en zeker niet altijd in de stemming, maar die paar keer dat je het bent, gaat de stem van Clare Torry recht naar de ziel. In tegenstelling tot wat The Floyd altijd deed ditmaal gewoon in één take. Niets vooraf bepaald en zing maar een stukje. Het resulteert in één van de beste, zo niet de beste, woordloze nummers.

Cijfer: 9,2 (#118 in mijn Top 250)

432 ♫ [0700] The Waterboys - Red Army Blues (1983)
Wat een verdomd sterk lijstje is dit. Nav een tipspel bekend geworden met deze wereldband (dank, Micha ) en Red Army Blues was het nummer dat mij al vanaf de eerste luisterbeurt in haar macht hield. Zo ijzingwekkend sterk, tekstueel van de bovenste plank (All because Comrade Stalin was scared that we'd become too westernized!), maar vooral zo griezielig goed geproduceerd. Het hypnotiserende drumwerk, de trompet die doet denken aan Taps en zo kan ik ieder instrument langsgaan. Ook nog even een momentje voor het gestoorde outro, met name het wat hardere stukje waar je op de achtergrond iemand, ik neem aan Mike Scott, hoort schreeuwen. Doet me denken aan dezelfde overtuiging waar Fish van Marillion mee kan/kon zingen.

Cijfer: 9,2 (#? In mijn Top 250)

431 ♫ [0542] Cream - White Room (1968)
Ik ben zeker geen fan van Cream en ook Clapton als gitarist zal ik ws. niet in mijn top 10 best gitaristen zetten, maar White Room moet wel één van de beste bluesrocknummers zijn die ik ken. Misschien een gewaagde uitspraak, maar hier wordt het wah-wah pedaal gebruikt zoals Jimi Hendrix dat nooit gelukt is.
Met de kanttekening dat ik niet precies weet wanneer Jimi Hendrix wel en wanneer niet zo’n pedaal gebruikt.

Cijfer: 8,3

En wat een weergaloos tiental was dit dan!!

morgen plaats ik vijf nieuwe

430 ♫ [0063] The Velvet Underground - I'm Waiting For The Man (1967)
Er zijn weinig nummers waar ik echt kippenvel van krijg. Zeker in de MuMe Ladder is het niveau bijzonder hoog en zijn de uitschieters naar beneden vrij zeldzaam. Die paar die er zijn, kan ik op één hand tellen en ik heb me er waarschijnlijk ook meermaals over uitgesproken. I’m Waiting for the Man is zo’n nummer. Hoewel ik de eentonige en grauwe instrumentatie vroeger ook verschrikkelijk vond, valt dat wel mee. Ik concentreer me op het simpele pianoriedeltje of op de gitaar (en dan niet die distorted). Maar als die Reed z’n bek open trekt, komt daar toch wel zo’n zaaggeluid uit. Wat een verschrikkelijke stem heeft hij hier. Het verpest het hele nummer en iedere keer is het bidden dat hij z’n mond een keertje houdt, maar dat gebeurt helaas niet. Een jaartje geleden zou ik overigens nog een punt lager gezeten hebben.

Cijfer: 3,3

429 ♫ [0463] dEUS - Roses (1996)
Zoals wel vaker een uitstekende opening, dreigend. Even mag je een seconde proeven van de (anti)climax die zal volgen en langzaam wordt het tempo opgevoerd. Een echte climax komt er niet, want het nummer wordt afgekapt. Nee, niet echt een nummer dat me in extase heeft gebracht. Gelukkig werd het ook nergens vervelend. Bedankt voor de bloemen, ja, nou weten we het wel.

Cijfer: 5,7

428 ♫ [-------] Arcade Fire - My Body Is A Cage (2007)
Het orgeltje is prima, maar zorgt er tegelijkertijd ook weer voor dat wil een erg spirituele aangelegenheid wordt. Iets waar ik niet bepaald een fan van ben. Dat hij niet mijn favoriete zanger is, helpt dan ook niet echt mee..

Cijfer: 5,4

427 ♫ [1061] Morphine - Cure For Pain (1993)
Niet zo goed als Buena, maar de coole sfeer blijft redelijk behouden. Blijft wel een stuk minder hangen.

Cijfer: 6,5

426 ♫ [0462] Afghan Whigs - Debonair (1993)
Eigenlijk kan ik me het album niet eens meer herinneren, maar een beetje hetzelfde als Alice in Chains. Best aardig, bij vlagen erg goed, maar als geheel toch vrij eentonig. Zo één nummer luisteren is nog best leuk en ik hoor de kwaliteiten van de grunge-periode duidelijk naar voren komen.

Cijfer: 6,4

425 ♫ [0110] The Doors - Love Her Madly (1971)
Erg sterk up-tempo nummer van The Doors. Het titelnummer is wat dat betreft nog net even wat vakkundiger, maar een kort en aanstekelijk popliedje waar weinig op aan te merken is.

Cijfer: 7,3

424 ♫ [0890] Talk Talk - Renée (1984)
Eigenlijk begon mijn liefde voor Talk Talk met dit nummer. Ook voor de MuMe Ladder (2010 geloof ik) beluisterde ik dit nummer en buiten geïntrigeerd door de hoes, maakte het nummer ook veel indruk. Langzaam, maar erg intrigerend en Mark Hollis zong voor mij eigenlijk nooit gevoeliger dan hier. En er zit ook nog wel een persoonlijk tintje aan (de naam), maar dat kunnen jullie zelf wel raden, neem ik aan.

Cijfer: 8,7 (#172 in mijn Top 250)

423 ♫ [0616] The Ronettes - Be My Baby (1963)
Weer zo’n 60s-single die mij toch vrij weinig doet. Het is niet catchy genoeg om leuk te zijn en zo speciaal is het ook weer niet. Een vrij onzichtbare passant.

Cijfer: 5,8

422 ♫ [0844] Moody Blues - Question (1970)
Voorheen kende ik alleen de singleversie. Die vond ik al erg sterk. De volledige versie geeft dan net weer dat beetje extra (net zoals met Nights in White Satin). Erg sterke afwisseling tussen de snellere stukken (die akoestische gitaar ) en de gevoelige stem van Justin Hayward(???). Een erg leuk detail vind ik de drums na “when we’re knocking at your door”. Stond ooit nog in mijn Top 250

Cijfer: 8,5

421 ♫ [0173] Pink Floyd - Us And Them (1973)
Een andere ex-Top 250 is er andermaal eentje van DSotM. In het leven geroepen als The Violent Sequence voor Zabriskie Point, maar pas een jaar of 3 à 4 later gebruikt. Een mooi rustpunt op het album. Het excelleren van Wright op DSotM vindt plaats tijdens Us and Them. Prachtige tekst, vrij sober gearrangeerd, maar dat is juist de kracht.

Cijfer: 8,7

Chevy is een ordinaire hater. Laten we nare dingen over hem fluisteren als hij langsloopt.

Be My Baby van Ronettes niet catchy? De eerste keer dat ik dit hoor of lees (vind ik overigens het beste meidenpopnummer ooit).

Chevy, je was zo goed bezig het vorige rijtje en om maar even Driss te quoten: Gisteren met het verkeerde been uit bed gestapt?

Dat zei iemand anders, Joep

Met mijn piratenooglapje ben ik wel gewend dat men naar mij fluistert.

En volgens mij was het gemiddelde van het vorige rijtje een nette 6,63*.

Het volgende tiental is beduidend beter, na 6 nummers heb ik nog niet lager dan een 8 gegeven.

Oeps, niet goed opgelet. Maar dat doet niets af aan de sterke van de grap


Hier 5 nieuwe nummers om te reviewen:

The God Machine - In Bad Dreams
Radical Face - Ghost Towns
Nits - Red Tape
Sniff 'n' The Tears - Driver's Seat
Sigur Rós - Untitled #1

The God Machine - In Bad Dreams

Dit vind ik het beste nummer ooit gemaakt. Nog nooit heeft een nummer mij zo geraakt, voor mij is het perfect. Het is het meeste complete incomplete nummer. Dit klinkt heel raar maar dat zal ik eens uitleggen. Dit nummer is namelijk erg kaal en heeft geen bombast maar zo is het perfect. De beginnende gitaarlijn snijdt in je huid en de baslijn is diep. De strijkers zorgen ervoor dat de waterkraan open gaat en dan moet de zang nog komen. Wanhoop, dat hoor je in de stem van Robin Proper-Sheppard. Het komt nooit meer goed, je nachtmerries worden de waarheid. Je beste vrienden overlijden en zelf zak je ook steeds verder naar de afgrond van het leven. Na de opnames van dit album zou bassist Jimmy Fernandez overlijden aan een herseninfarct. Het geeft deze plaat nog een extra lading mee. The God Machine klinkt groots zonder groots te zijn.

420 ♫ [0236] Led Zeppelin - Kashmir (1975)
We beginnen het lijstje met één van de vele LedZep-giganten. Een bombastisch epos van formaat. Het is inderdaad nogal eentonig en als je er niet voor in de stemming bent, is het een lange zit, maar er zijn van die dagen dat je dit keihard draait en 8 minuten lang helemaal los gaat.

Cijfer: 8,8 (#148 in mijn Top 250)

419 ♫ [0404] Antony And The Johnsons - Hope There's Someone (2005)
Na het ontdekken van deze man viel mijn oog uiteraard gelijk op dit nummer. Echt schitterend en dit is met recht een nummer waarbij het is alsof een engeltje in je oor pist. Zie ook de live-uitvoering bij Jools Holland. Dat was ook het moment waarop ik erachter kwam hoe deze man er in het echt uit ziet.



Cijfer: 9,0

418 ♫ [0818] Michael Jackson - Billie Jean (1982)
Vanochtend wakker worden met Dangerous, vervolgens een recensie over Bad geschreven (met op de achtergrond datzelfde album) en vanavond dus een nummer van Thriller.
Ik ben een fan en iedereen die zijn albumpagina’s in de gaten houdt, weet dat ik er al veel over geschreven heb. Billie Jean zou niet eens in mijn top 10 beste nummers van hem komen, maar dat zegt meer over zijn oeuvre. Het befaamde loopje over de lichtgevende stenen, het nog beroemdere loopje tijdens zijn live-optreden op Motown of het nummer zelf dat simpelweg erg goed is. Met recht een klassieker en met recht hoog in onze lijst. Maar nog altijd veel te laag. En het feit dat we hem niet meer tegen zullen komen is spijtig.

Cijfer: 8,4

417 ♫ [0277] Neil Young - Southern Man (1970)
Een vreemde eend in de bijt op het album, één van de vele toppers in zijn oeuvre. Een nummer over racisme in het Zuiden. Vol met ouderwets goed vunzig gitaarwerk en Neil met z’n karakteristieke stem. Heerlijk! Tevens heeft Lynyrd Skynyrd haar grootste hit te danken aan Southern Man.

Cijfer: 8,6

416 ♫ [1077] King Crimson - 21st Century Schizoid Man (1969)
Prettig gestoord noem ik dit. Mooie balans tussen experimenteel en het gangbare. Stevig drumwerk zorgt voor een constant (hoog) tempo en verder is het gewoon het samenspel dat het intermezzo zo goed maakt.

Cijfer: 8,0

415 ♫ [0903] The Stooges - I Wanna Be Your Dog (1969)
Een flinke verrassing bij de 60s-editie en zodoende ken ik I Wanna Be Your Dog echt. Eén van de eerste tekenen dat de lieflijke hippiemuziek van onze ouders ingewisseld werd voor het ruigere werk van MC5, The Stooges en VU. Needless to say dat dat niet bepaald mijn favoriete muziekhoekje is, maar dit is absoluut niet slecht.

Cijfer: 6,5

414 ♫ [0328] Interpol - Leif Erikson (2002)
Hoewel ik me altijd afvraag hoe Interpol nou zo hoog komt (ik lees er vrij weinig over op deze site), maar dan blijkt dat gewoon 6 nummers van dit album in de lijst staan! En wederom de bevestiging dat dit album helemaal mijn ding gaat worden!

Cijfer: 7,5

413 ♫ [-------] Arcade Fire - In The Backseat (2004)
Mooi, zo met die strijkers en als afsluiter nog goed, maar zo tussen twee rocknummers door, is het toch niet zo heel spectaculair. De stem van Régine is niet bepaald easy come, easy go en dan geef ik toch de voorkeur aan de wat meer up-tempo nummers op de plaat.

Cijfer: 6,3

412 ♫ [1009] Focus - Hocus Pocus (1971)
Die Jan Akkerman kan er wat van, hoor. In 1973 zelfs nog verkozen tot beste gitarist ter wereld, lees ik. Dit is het soort rock waar ik in eerste instantie aan verknocht raakte. Snel, veel gitaargetokkel en met die X-factor waar je stuiterend op je stoel zit. Deze progband van eigen bodem hoeft met Moving Waves zeker niet onder te doen voor menig progband van die tijd. Later vaak gecoverd, waaronder door Iron Maiden (dan moet het nummer toch wel ballen gehad hebben) en vrij recentelijk een goede cover door Marillion.

Cijfer: 8,3

Joladadijoladadijoladadijoladadi
Joladadijoladadi-jo-o-ooh!

411 ♫ [0307] The Cure - Play For Today (1980)
Na de ietwat bevreemde opener, A Reflection, opent ‘het album met A Forest’ met dit sterk nummer. Een stevige basis en dat vleugje gestoordheid wat The Cure zo goed maakt.

Cijfer: 7,7

410 ♫ [0222] Orchestral Manoeuvres In The Dark - Electricity (1979)
De debuutsingle van O.M.D. is gelijk één van mijn favoriete nummers van deze band. Meer dan uitstekende synthpopsong.

Cijfer: 7,6

409 ♫ [0811] Robbie Robertson - Somewhere Down The Crazy River (1987)
Ik moest gelijk denken aan Peter Gabriel. Niet gek dus dat hij ook mee mag doen op een aantal nummers op dit album. Rustig en laid-back, maar daar ligt ook gelijk de valkuil, af en toe is het iets té rustig en krijgt het een te hoog voortkrabbelgehalte.

Cijfer: 6,7

408 ♫ [0398] Massive Attack - Protection (1995)
Een nummer waarin ik mezelf 8 minuten verloren heb. Op deze regenachtige zondag een zeer welkome afleiding en wederom de bevestiging dat deze Massive Attack mij meer gaat brengen dan ik een jaar geleden gedacht zou hebben. Schitterend!

Cijfer: 8,0

Protection komt uit ’94. Massive Attack - Protection (1994)

407 ♫ [0436] Simon & Garfunkel - The Boxer (1970)
In de tijd dat ik de Top 2000 zeer actief volgde, stuitte ik uiteraard Bridge Over Troubled Water (hoewel mijn eerste liefde eigenlijk Mrs. Robinson was). Ook stond daar een ander nummer altijd erg hoog: The Boxer. Buiten een rare titel was het verder toch niet zo spectaculair. Maar ik weet niet wat er gebeurd is, maar wat een weergaloos nummer is dit geworden. De ultieme samenzang tussen Paul en Art, met zo’n schitterende tekst en daarbij vrij basic, maar erg straffe instrumentatie.

Ik wil alleen nog even één van de mooiste zinnen uit de muziekgeschiedenis quoten:
In the clearing stands a boxer
And a fighter by his trade
And he carries the reminders
Of every glove that laid him down
Or cut him till he cried out
In his anger and his shame
"I am leaving, I am leaving"
But the fighter still remains

Cijfer: 9,9 (#8 in mijn Top 250)

Nummer kwam in ’69 op single uit, maar volgens mij had ik dat al eerder doorgegeven. Mijn data is ook van een paar maanden geleden.

406 ♫ [0335] Peter Gabriel & Kate Bush - Don't Give Up (1986)
En hier dus de man zelf. Samen met Kate Bush mocht hij dit Skyradio-proof opnemen. Het resultaat mag er best wezen, hoor (Skyradio-proof is ook geen waardeoordeel), maar ik vind dit nou niet echt een schoolvoorbeeld van een groep A-nummer. Maar in principe geldt hier hetzelfde als voor Massive Attack, vooral op deze regenachtige zondag een prima nummer om even bij weg te zakken.

Cijfer: 6,8

405 ♫ [0133] Echo & The Bunnymen - Ocean Rain (1984)
De afsluiter van Ocean Rain is wellicht nog mooier dan het hier zo geliefde The Killing Moon. Dat vond ik bij de eerste luisterbeurt en dat vind ik nog steeds. Een kalme vaart over de zeeën, zo zie ik dit nummer. Geen haast, maar genietend van het uitzicht.

Cijfer: 8,2

404 ♫ [0351] Moby - Porcelain (1999)
Een artiest die, als ik de artiestenpagina mag geloven, precies één keer heel hoog gepiekt heeft. Natural Blues was een goede (eerste?) kennismaking. Eerste met een vraagteken, want volgens mij is dit een heel bekend nummer. Weinig mis mee, maar ik vraag me af of dit soort muziek een heel album leuk is of is het een heel afwisselend album?

Cijfer: 7,1

403 ♫ [0514] Fleet Foxes - White Winter Hymnal (2008)
Ik heb niet het gevoel iets toe te voegen hebben aan wat er al geschreven staat over deze band. Ik kan alleen maar zeggen dat dit erg aangename muziek is om op te zetten. Vooral als het wat warmer is, is het heerlijk vertoeven in de tuin met deze muziek.

Cijfer: 7,4

402 ♫ [0168] dEUS - Suds & Soda (1994)
Doet me ook een beetje denken aan Rage Against the Machine. Het is natuurlijk makkelijk om weer een dEUS-nummer af te kraken, omdat weer te alternatief zou moeten zijn, maar met Suds & Soda is niet zo heel veel mis. Op het scherpst van de snede en ja dan schiet je ook wel eens de verkeerde kant op, maar gezien het geheel is dat nog wel te overzien.

Cijfer: 6,4

401 ♫ [0525] Interpol - Evil (2004)
Nu Turn On the Bright Lights zo goed gaat bevallen, is Antics natuurlijk niet ver weg. Te oordelen naar dit nummer gingen ze gewoon lekker verder waar ze gebleven waren. Als geheel is de sfeer toch wat minder, maar nog altijd sterk genoeg.

Cijfer: 7,2

Ik ben van beiden fan maar deze vergelijking klopt voor geen meter, er zit geen enkele overeenkomst tussen Suds & Soda en Rage Against the Machine