In het kader van onbekend/onbemind een nieuw dagelijks topic met een (oude) hit uit de Top 40, voorzien van een kleine toelichting.

Met enig oefenen weet ik inmiddels hoe ik kan verwijzen naar het nummer op Youtube .

Ik probeer dagelijks een single uit de Top 40 te kiezen die precies zoveel jaar geleden op die dag binnenkwam. Waarbij het accent een beetje ligt op vrij onbekend gebleven nummers en/of artiesten. Maar dat is geen wet. Er kan uiteraard naar worden geluisterd en/of gereageerd. De keuze van nummer/artiest/jaartal is volstrekt onwillekeurig en net hoe mijn pet staat.

Vandaag wordt de spits afgebeten door:

F. Sinatra-The world we knew

Komt binnen op 19 augustus 1967. De hoogste plek wordt uiteindelijk 19, het nummer heeft 9 weken genoteerd gestaan en is in de Top 40 de opvolger van de grote hit Something stupid met dochter Nancy.

Het doet een beetje denken aan Tom Jones en James Bond filmmuziek uit de jaren '60. De waarheid is, dat Frank Sinatra in Nederland een beetje uit de mode geraakte. My way of life was nog een klein hitje, opvolger uit november 1968. Daarna zou het tot 1973 duren voor hij weer een single in de Top 40 kreeg.

Het nummer werd overigens geschreven door het trio B. Kampfeart, H. Rehbein en C. Sigman.

Misschien had de man het te druk met maffia-praktijken in die jaren want tussen 68-70 was hij ook al niet te zien als acteur.

Leuk idee, Musician.

Het nummer klinkt zoals een evergreen moet klinken.
Zoals bv. Engelbert, Perry, Jim en idd. Tom dat deden.
.

Erg leuk topic, Musician. Onze smaken mogen dan verschillen, ik lees wel graag je berichten. Als je wat onbekendere nummers langs laat komen, met informatie bijgevoegd, heeft het ook zeker nog een waarde voor me, want ook als ik het nummer niks vind, vind ik het wel degelijk interessant. Dus ik ga dit topic proberen te volgen.

Wat betreft je eerste keuze: ik kende het nog niet, maar ik hou wel van Sinatra als zanger. Ik vind het nummer echter wel wat over de top (wat ik ook vaak van Bond-muziek vind, dus wat dat betreft klopt de vergelijking). Op dat punt na vind ik het wel een mooi nummer, moet ik zeggen. Maargoed, Sinatra was natuurlijk ook een fenomenale zanger.

Ik hou wel van Frank Sinatra maar dit nummer gaat mij teveel richting Engelbert Humperdinck en is ook overgeproduceerd met slechte blazers.

Lang geleden dat ik dit nummer hoorde.
The world we knew bezit een hele goede eigenschap.
Het doet je gelijk verlangen naar meer Sinatra. Naar de 'echte' wel te verstaan.

Tja, dat het zo over de top en overgeproduceerd is, verpest het hele nummer eigenlijk.

Dat ben ik helemaal met je eens , Arrie.
Vocaal gezien is er , zoals eigenlijk altijd bij Sinatra , genoeg te genieten.

Allereerst dit : Ik ben op zich niet echt een fan van Frank, maar ik kan altijd wel goed naar hem luisteren.

Dan het nummer ; De eerste paar seconden beloofden veel. Ik verwachte haast een zware metal track. Vervolgens komt er toch zo'n zwierige typische Sinatra ballade. Het trompetje is een leuk detail, maar klinkt een beetje beknepen. Die heiige achtergrondzang is zo onorigineel als het maar kan en had zeker achterwege mogen worden gelaten. De rest van het bombast kan ik prima hebben.

Al met al een track die ik prima kan horen, maar uit mezelf nooit op zou zetten.

De intro doet me denken aan een nummer van een zangeres uit die tijd, wellicht Dusty Springfield op zo.

Vind het nummer verder niet zo best. Zoiets als It Was A Very Good Year hoor ik dan toch liever. Hier doet de bombast alleen maar afbreuk aan het liedje.

Mij ook. Waarschijnllijk deze :
You Don't Own Me - Lesley Gore - YouTube

Dusty heeft dit nummer ook opgenomen en veel later is het gecoverd door een bekende (overleden) Nederlander.

Goed dat er zo'n eerste dag al direct veel leuke reacties zijn!

Hierbij de nieuwe dagsingle:

Frankie Miller - Love letters

Komt in de Top 40 binnen op 20 augustus 1977. Het zal uitvoerig zijn gevierd, het was zijn eerste succes en tevens zijn laatste hitsingle in Nederland. Maar niet onaardige folk/pub rock van deze singer/songwriter. Later dat jaar zou opvolger Be good to yourself nog de Tipparade halen.

In de VS en met name Engeland had hij wat meer succes, o.a. met Darlin' dat noodgedwongen achter Love Letters zit gemonteerd op het clipje bij Youtube. Ik moest deze clip nemen omdat er erg weinig van Love Letters is te vinden.

En dat komt omdat juist dit nummer geen hit werd in de VS en Engeland. Misschien hebben we dan ook wel met een landelijke primeur te maken, dus niet elders uitgebracht, al kan ik dat niet achterhalen.

Vreemd genoeg kan ik me Darlin' van hem nog beter herinneren dan zijn versie van Love Letters.
Een goede zanger die Frankie Miller. Zijn snelle versie en interpretatie van de standard mag er zijn. In elk geval een muzikale verademing na The world we knew.

He, Willem met zijn grote handen en bek vol gouden tanden. (Darlin' that is)

Tja, Love Letters, niet onaardig, maar zo volstrekt nietszeggend. Gebakken lucht waar wel naar te luisteren valt. Het ultieme hitparadebehang.

Ik geloof dat het zo wel duidelijk is.

Een onderschatte artiest, Frankie Miller, hij heeft een aangenaam raspige en soulvolle stem, ik kende hem ook meer van Darlin (vanwege de cover door Willem Duin).
Van Love Letters zijn er zoveel uitvoeringen maar die van Frankie Miller vind ik toch één van de beste. Inderdaad een stuk beter te verteren dan The World we Knew (wat George zegt).

Jep, exact mijn mening.

Volgens wikipedia werd de Schot hogelijk gewaardeerd door collega's als Bob Seger, hij heeft ook samen nummers geschreven met bijvoorbeeld Phil Lynott van Thin Lizzy. Menigeen heeft nummers van hem gecoverd. En volgens Rod Stewart was Frankie Miller de enige muzikant die er ooit in is geslaagd bij hem (Rod dus) een traan in z'n ogen te doen blinken.....

Op 21 augustus 1982 kwam binnen in de Top 40:

Frida - I know there's some...





Tsja, wat vinden we hier nu nog van?
Abba was juist uit elkaar en Frida sprak eens af met Phil Collins, de man die op dat moment alle muziek in goud leek om te zetten. Solo, met Genesis. De kenmerkende mokerslagen van drummer Phil Collins zijn ook op dit nummer weer ruimschoots aanwezig, niet zijn zang.

En over omzetten in goud gesproken: I know there's something going on kreeg al snel de status als die van een echte Abba hit, wereldwijd een succes dus.

De plaat bereikte uiteindelijk de derde plaats van de Nederlandse Top 40 en stond daar acht weken in genoteerd.

Het is inderdaad duidelijk te horen dat dit door Phil Collins geproducet is. Toch wel een prima nummer (mede door die drums en vooral de zang) hoewel minder dan de meeste Abba-songs.

Hmm, geef mij maar ABBA. Hier vind ik de productie veel te emotieloos en mechanisch klinken en bovendien vind ik het maar een saai nummer. Inderdaad duidelijk de hand van Phil Collins te horen, maar laat ik daar nou net niet zoveel mee hebben.

Het zegt misschien ook wel wat, dat het oeuvre van ABBA nog steeds erg bekend is, terwijl dit in de vergetelheid is geraakt.

Het werd dan wel een grote hit destijds maar dit is inderdaad minder bekend dan de meeste Abba-songs en wijkt stilistisch ook sterk af van de Abba-sound vanwege die harde drums en gitaarsolo.

Eigenlijk zijn dit soort opgeblazen drums ook typisch voor vele jaren '80-hits (in die zin was Phil Collins wel trendzettend) maar dan werden vaak syndrums voor ingeschakeld. Soms pakte dat goed uit maar vaak ook niet.

Leuke topic, Hans!

Heel aardig nummer, opvallend veel pit ook. Net alsof ze zoiets bij Abba niet kwijt kon.
Phil Collins was in die tijd een veelgevraagd drummer en producer en ondanks de kritiek op hem vind ik dit ook gewoon niet slecht gedaan.

Vakkundig gemaakt hitproduct uit de 80's. Wat dat betreft idd een prima nummer.
Het doet me dan ook nog net niet grijpen naar een kalmeringstablet of asperine.
Arrie's omschrijving raakt mij midden in mijn muzikale ziel . Emotieloos en mechanisch.
Zo komt dit ook op mij over. Totale leegheid.Vakkundig geproduceerde plastic.
Meer kan ik er niet van maken.

Vond een goede plaat toendertijd en nog wel.
De strijd tussen haar singles en die van Agnetha was ook leuk om te volgen.
Volgens mij heeft die laatste het muzikaal gewonnen (prive betwijfel ik het )

Zeer aardig plaatje. Wel slim om meteen na ABBA in zee te duiken met de hitmaker van dat moment, Phil Collins. Dat leverde nog een mooie hitnotering op, om daarna toch geleidelijk aan uit de hitparades weg te zakken. Als je alleen zangeres bent, ben je toch maar overleverd aan de grillen van platenbazen en producers.

Maar ja, voor het geld hoefde ze het volgens mij niet meer te doen. Ondanks wat aandelenfiasco's heeft ze toch een rijke man aan de haak geslagen. Dat scheelde naderhand weer wat playbacken in de musicshows. (Achteraf gezien toch wel een erg treurig fenomeen.)

Anyway, lekker nummertje, erg jaren tachtig, maar daar houd ik wel van.

De combinatie Frida en Phil Collins was destijds behoorlijk apart, en de uitwerking (I know...) bijna revolutionair te noemen. Om de song dus als leeg en mechanisch weg te zetten lijkt mij onterecht. Aan de andere kant is inderdaad de productie overheersend, en de melodie en zang niet mooi. Veel mooier vond ik de opvolg-single To turn the stone, ook nog een top 10 hit voor Frida (haar laatste). ABBA 1983 Frida To Turn The Stone - YouTube

Frida koos een wat grilliger pad dan haar ex-collega, dat valt haar wel te prijzen. Hier mee komen, daarna een plaat laten produceren door Steve Lillywhite (Shine). Toch wel even andere koek dan de relatief veilige koers van Agnetha.

voor Frank Miller ook trouwens. Leuk liedje.

Tja, dat kan je onterecht vinden, maar het is exact wat ik hoor. Ik ben ook erg benieuwd in welke zin je dit bijna revolutionair kan noemen. Tja, misschien voor top 40-begrippen, maar dan ben je al heel snel revolutionair bezig natuurlijk. Ik blijf bij mijn standpunt, en daar is niks onterechts aan.

Ik vond dit nummer toen wel verrassend, een stuk harder dan haar werk bij ABBA.
Het lijkt wel dat ze een statement wil maken.
In ieder geval een stuk sterker dan Wrap Your Arms Around Me van haar oud collega.
Hoorde deze laatst nog ergens op televisie, en het pakte me wel.
Heeft enigszins ook wat weg van Talking In Your Sleep van The Romantics.

Leuke topic!

In ieder geval vind ik dit een sterke single. Phil Collins wist op dat moment perfect de mensenmassa te veroveren met goede liedjesn die uitermate sterk in elkaar staken. De wat platte (noem het mechanisch) drums horen echt bij die tijd. Op dat moment was het dus zeker hip.

Inderdaad een leuk topic. Vooral als de meningen over een single uiteenlopen , zoals nu het geval is.
Laat het duidelijk zijn dat ik Frida's single, ik liet dat al eerder blijken , vakkundig hoog inschat.
Iets anders is , en ik denk dat Arrie dit ook bedoelde , hoe muziek op je overkomt. Of het je raakt.
Frida's single zal ik nooit voor mijn muzikaal plezier draaien.
De single wijst naar een muzikale richting die niet de mijne is. Eerlijkheidshalve beken ik wel dat veel singles uit die tijd , en helemaal die van tegenwoordig, op mij vrij zielloos overkomen.