Ik heb haar avond graag even gemaakt , wellicht ook met de nieuwe single van de dag:

Albert Hammond - Air disaster





Jawel, de vader van Albert. Hammond jr. wist er zelf ook heel wat van te maken.
I don't wanna die in an air disaster kwam binnen op 24 augustus 1974 en zou het, eerlijk is eerlijk, buitengewoon goed doen. Geen eerste plek maar wel de tweede en een langdurig verblijf in de Top 40.

Albert Hammond sr. had vanaf 1972 tot en met 1975 ijzersterke singles in handen, was ook in die periode menigmaal terug te vinden in de Top 40. En plotseling stopt dat dan opeens (iemand enig idee waarom?). Hij schreef zijn hits vaak met compaan Lee Hazlewood.

Zijn albums hebben overigens geen onuitwisbare indruk achter gelaten, destijds vond het wel enige aftrek maar ik geloof niet dat de term klassiekers hier van toepassing is. Ik moet mijzelf ook behelpen met welgeteld één Greatest hits.

Inderdaad een prachtig nummer (zijn beste), van hem heb ik ook enkel een greatest hits. Albert Hammond was destijds een uitstekende en succesvolle songsmid.

Heerlijk nummer van Albert Hammond vind ik dat

Bijna goed, maar dit is een andere Hazlewood, namelijk Mike Hazlewood.

Ik vind dit ook een sterk nummer, met een mooie melancholische sfeer, en een erg sterk refrein (die handclaps!). Inderdaad misschien wel zijn allermooiste, al word ik ook altijd vrolijk van Free Electric Band.

Albert Hammond . Vriend van onze eigen Albert (West) , waarmee hij later zelfs een lp opnam en een hit scoorde.
Luchtige en vaak pakkende popsongs was Hammond's handelsmerk.
Dit Air Disaster is hiervan één van de beste voorbeelden.

Dit is toch niet verkeerd, wist niet dat dit nummer van hem was.
Beetje uptempo Leanard Cohen.
Ik wist eigenlijk alleen maar van het bestaan van dat stomme treinliedje af, en natuurlijk Give A Little Love.
Dit boeit me een stuk meer.

Lee was ook een groot songwriter, o.a. voor Nancy Sinatra, maar Mike hoort inderdaad bij Albert Hammond......

Leuk, intrigerend liedje. Die handclaps vind ik geniaal gevonden temidden van de wat melodramatische begeleiding.

Ik kan het in ieder geval een heel stuk beter hebben dan 'I'm a train, I'm a chicka-traiiiiin... yeah!' ( ).

Op 25 augustus 1984 kwam binnen in de Nederlandse Top 40:

Alphaville - Sounds like a ...





En kan dit nog, was mijn eerste gedachte. Ik moet zeggen de vraag of er hier sprake is van de eighties hoeft alvast niet te worden gesteld. Is dit nog wel tijdloze muziek te noemen of is er een dusdanig sterk veranderde opvatting over geluid dat Sounds like a melody inmiddels wel als ouderwets mag worden bestempeld?

Alphaville heeft met het album Forever Young redelijk veel succes geboekt, ook al was in Nederland de 12e plek in de LP-lijst de hoogst haalbare. Daarna ging het heel snel bergafwaarts met de band.

De sinlge Sounds like a melody deed het in de cijfers beter: een zesde plek en negen weken genoteerd in de Top 40...

Ach, ouderwets of niet... ik heb Alphaville altijd wel kunnen waarderen. Tuurlijk klinkt het gedateerd, maar is dat erg? Hoeft lang niet altijd erg te zijn namelijk. Ik vind het best een aardig liedje, ik vind het alleen wel heel erg op Big in Japan lijken (iets te veel), of andersom, geen idee welke er eerder was. Overigens vind ik de strijkers (die waarschijnlijk gewoon uit een keyboard komen) in dit nummer erg sterk gebruikt.

Ach wat is bergafwaarts... Als je bedoeld dat ze geen succes meer hadden in Nederland dan klopt dat

De derde en minst bekende single (de andere 2 hoor je bij wijze van spreken nog dagelijks op de radio) van het hitalbum. Ook het minste nummer maar goed dat is zeker geen belediging ook zeker geen schande. Deze single doet mij altijd een beetje aan Modern Talking met een bite denken.

Beter dan Forever Young en Big In Japan.
Ze sluiten hier mooi aan bij bands als OMD, A Flock Of Seagulls en Depeche Mode.
Vorig jaar een mooie comeback met Catching Rays on Giant.

Ik onderschrijf de mening van deric: ik vind deze ook de beste van Alphaville. Hoe je dit kan vergelijken met Modern Talking is mij een raadsel: in de eerste 20 seconden zit al meer variatie en creativiteit dan in het het hele repertoire van MT bij elkaar.
Dit is een goed opgebouwde song met een heel apart, spannend, bijna klassiek, jachtig slot.

Haalt het net niet bij Big In Japan, maar ik vind het beter dan het lichtelijk vervelende Forever Young. Een enigszins ondergesneeuwd liedje, maar wel met kwaliteit. Ik zou het niet willen vergelijken met MT.

Grappig hoe in die tijd zulke bandjes opkwamen en daarna meteen weer de vergetelheid indoken. De hitparade was toen een stuk speelser.

Hee, wat leuk, deze rubriek gaat over échte singles. En niet, zoals ik op basis van de titel vermoedde dacht, een greep uit het nieuwe aanbod (want dat zijn MP3's natuurlijk, sinds de teloorgang van de single). Leuk initiatief. Ik ontdek dit topic nu pas, maar zal proberen aan te haken.

Alphaville - Tja, ze hebben drie hits gehad in Nederland en waar die andere twee (Big in Japan en Forever young) het toch een beetje tot de status van eighties-klassieker hebben geschopt, is dit een merkwaardig vergeten nummer. Terwijl het toch een top-10 hit was en als single een groter succes dan Forever young, dat deze qua bekendheid voorbijgestreefd is.
Ik hoor 'm nu ook voor het eerst in pakweg 20 jaar weer eens, en het valt niet tegen. Natuurlijk kon dit nummer qua sound maar in één decennium gemaakt worden; tijdloze muziek is heel iets anders. Toch vind ik het goed gedaan: met name die tempoversnelling aan het eind, met die violen die inderdaad uit een keyboard komen, geeft het nummer een behoorlijke 'drive'.

Het album Forever young vind ik ook als geheel best mooi, en de opvolger Afternoons in Utopia vind ik zelfs nog iets beter, sfeervoller vooral. Ik heb me daarna eigenlijk nooit meer aan Alphaville gewaagd, al weet ik dat ze in Duitsland (waar ze vandaan komen) naderhand nog wel wat redelijk succesvolle albums hebben uitgebracht.

Nog even over de single van (eer-)gisteren: ook ik kan volstaan met een Greatest Hits van Albert Hammond, maar daar staat - gek genoeg - Air disaster dan weer niet op. Gelukkig heb ik het nummer wel als vinyl-single en op CD ook nog wel ergens op een 'various artists'-verzamelaar.
Perfect single-nummer, dit. Was terecht een grote hit. Al blijft The Free Electric Band mijn favoriet.

Ach ik schreef ook dat "het me een beetje doet lijken op" en dan nog met een "bite". Dus zo raadselachtig is dat niet volgens mij... Ik zeg niet dat het 1 op 1 op elkaar lijkt.

Wel vrij gedateerd maar niet verkeerd, tenslotte wel goed opgebouwd, ik vind dit ook beter dan Forever Young.

Mwah, Forever Young is toch wel mijn favoriet, vind deze niet echt bijzonder, maar ik ben dus de uitzondering merk ik al

Ik was even wat later en moest nog goed zoeken ook naar een geschikte single en datum, inzake de Nineties.

Op 26 augustus 1995 dan uiteindelijk komt binnen in de Top 40:

M. Jackson - You are not alone





Hier bepaalt geen artiest die in de vergetelheid dreigt te geraken. Daar gaan we in de komende vijftig jaar nog dagelijks van horen. Of zou dat toch wel eens kunnen tegenvallen in de praktijk?

Destijds was het nummer overigens goed voor "slechts" de zesde plek, wel zou het 15 weken in de Top 40 staan.

Deze ballad van Michael Jackson klinkt goed verzorgd, de vraag is of de compositie niet enigszins tam is, een routine-klus, of dat je zelfs kunt zeggen dat Michael Jackson wat uitgeblust klinkt.

Ik roep maar wat vragen op!

Ik ben zeker geen MJ fan maar ik kan toch wel respect opbrengen voor de meeste liedjes van de albums Bad en Thriller maar daarna werd het voor mij toch nog een stuk minder. Dit liedje staat daar wel synoniem voor want dit is echt een draak van een nummer.

Hier kan ik echt niks mee, volgende graag

Dit is natuurlijk een mierzoet nummer zoals hij er meer heeft gebracht (te beginnen met Ben uit 1972), nog net niet te melig maar het heeft zijn charme vanwege de sfeer, de zang van Michael en de sobere productie.

De ultieme Michael Jackson-draak is Hold My Hand (met Akon), dit klinkt vlak, melig en overgeproduceerd.

Michael Jackson-ballads uit de jaren '90, tja... Muzikaal zat het op uptempo-vlak nog wel goed toendertijd, maar ik vind dat er vanaf Bad niet veel integriteit in z'n liedjes zit.

Human Nature en She's Out Of My Life komen, a la kleine Michael, nog over alsof hij het meent.
Vanaf Bad verloor hij zowat al z'n onschuld en dit hoor ik terug z'n nummers.

You Are Not Alone is aardig in opzet, helemaal niet verkeerd als ballad, maar het raakt me nergens.

Hou ook niet van die mierzoete nummers van hem.
Dat geldt ook voor Ben en On Day In Your Life dus ik sluit me aan bij de rest.

You Are Not Alone (geschreven door R. Kelly volgens mij?) kan het naar mijn mening echt niet halen bij Ben of One Day In Your Life. Het is niet helemaal zonder kwaliteiten, maar toch overwegend banaal en overgeproduceerd.
Van de laatste drie dagen vind ik die plaat van Alphaville nog wel het beste.

Ik heb helemaal niks met Michael Jackson en met dit soort zoetsappige riedeltjes al helemaal niet.

Dit nummer was voor mij duidelijk een teken dat het mooie Michael Jackson tijdperk over was.

Destijds helemaal gek op dit nummer (en idd geschreven door R. Kelly), zat altijd te wachten op die geweldige uithaal aan het einde van het nummer, toch wel kippenvel. Maar je moet die video er niet bij zien, wat zag hij er daar slecht uit zeg.. Nu is het een guilty pleasure van mij, het is idd wel een heel mierzoet nummer..

Best een aardig nummer maar haalt het niet bij wat hij in de jaren 80 heeft uitgebracht

De nieuwe single van de dag:

Outsiders - Keep on trying





Op 27 augustus 1966 kwam in de Veronica Top 40 binnen de Nederbeat single Keep on trying van The Outsiders, de groep rond zanger Wally Tax.

Het was het debuut van The Outsiders, eigenlijk ook één van de belangrijkste trendsetters in de opkomst van de Nederbeat in ons land. In die zin is het toch wel een belangrijke single geweest. The Outsiders als voorhoede van een prima periode Nederlandse rockmuziek, Nederbeat geheten en vooral prachtig in de periode 1966-1970. Zo'n beetje.

Ik weet nooit zo goed wat ik met The Outsiders aan moet.

Het lijkt altijd alsof de ritme-sectie wat zwak is, en dat hoor ik ook op deze single. Het klinkt een beetje rammelig, alsof The Stones op hun achtste voor het eerst een instrument bespelen.

Maar toch heeft dit ook wel weer wat.
Lastige single.