Muziek / Toplijsten en favorieten / De MuMe Top 40 Editie #2: De 70s
0
geplaatst: 17 juni 2012, 13:43 uur
16. Stevie Wonder - Songs in the Key of Life (1976) ( 136 punten) Nr. 1 van: Gele Stift, Superbitch Aantal keer genoemd: 26x / Positie vorig jaar: 9 ( 74 punten)
Vorig jaar wat beter dan What’s Going On, dit jaar iets minder. De eeuwige soullegendes eindigen weer vrij hoog en zitten elkaar op de hielen. Altijd nek-aan-nek, ongeacht het speltype. Ik ben overigens duidelijk meer fan van Marvin Gaye. Innervisions stond ook lang onderin de top 40, maar kwam uiteindelijk toch één goede notering tekort. In het eindspel zien we die wel terug.
15. The Who - Who's Next (1971) ( 144 punten) Nr. 1 van: CannabisFristi Aantal keer genoemd: 29x / Positie vorig jaar: 7 ( 85 punten)
Vorig jaar was ik verbaasd over de hoge notering van Who’s Next. Zoveel geniale albums en deze stoof daar gewoon voorbij. Deze hardrockpioniers kwamen na Tommy nogmaals met een weergaloos album. Ook The Who is zo’n band waarvan je met recht kunt zeggen dat ieder lid an sich een topper is. Van ritmische synths tot sterke teksten van Townshend tot opzwepend drumwerk van niemand minder dan de meeste legendarische drummer Keith Moon.
14. Neil Young - Harvest (1972) ( 145 punten) Nr. 1 van: Co Jackso, henk01 Aantal keer genoemd: 29x / Positie vorig jaar: 17 ( 61 punten)
Zijn er Neil Young-fans die Harvest als grootste meesterwerk beschouwen? Vast wel en ik ben er een van. Wat Harvest onderscheidt van albums als After the Gold Rush, On the Beach en Tonight’s the Night is dat Harvest een constant hoog niveau heeft. Eeuwige klassiekers als Heart of Gold en Old Man worden afgewisseld met de rustige opener en de rockende afsluiter. Was A Man Needs a Maid niet de ultieme smet op deze wereldplaat, had deze al jaren geleden de volle mep gehad. En hoe je het ook wendt of keert, het gemiddelde is om van te smullen en hij staat nog altijd in de top 50. Dit is de enige Neil-plaat waar (bijna) ieder nummer weergaloos is. Maar ik snap het wel, ik heb een beetje hetzelfde met de zoveelste persoon die roept dat Brothers in Arms toch echt het beste werk van Dire Straits is.
Vorig jaar wat beter dan What’s Going On, dit jaar iets minder. De eeuwige soullegendes eindigen weer vrij hoog en zitten elkaar op de hielen. Altijd nek-aan-nek, ongeacht het speltype. Ik ben overigens duidelijk meer fan van Marvin Gaye. Innervisions stond ook lang onderin de top 40, maar kwam uiteindelijk toch één goede notering tekort. In het eindspel zien we die wel terug.
eazyfan schreef:
Maar ik merk dat dit album gewoon muziekaal echt perfectie is, behoort tot zeker en vast een van de 10 beste platen die ik ken en verdient mijn titel als favo Non-Jazz-plaat (die titel omdat Jazz nu mijn favo genre en main-genre is). Lyrisch op Soul-vlak precies zoals in het wil, genoeg gevariëerd en alles word perfect gebracht. Het leukste vocale-album dat ik ken op Instrumentaal-vlak, zo tot in het uiterste punten mooi uitgewerkt dat het genieten is. Die ene instrumentele track (Confusion) vind ik wel minder maar zeker en vast niet slecht, kent wel zijn leuk moment.
Maar ik merk dat dit album gewoon muziekaal echt perfectie is, behoort tot zeker en vast een van de 10 beste platen die ik ken en verdient mijn titel als favo Non-Jazz-plaat (die titel omdat Jazz nu mijn favo genre en main-genre is). Lyrisch op Soul-vlak precies zoals in het wil, genoeg gevariëerd en alles word perfect gebracht. Het leukste vocale-album dat ik ken op Instrumentaal-vlak, zo tot in het uiterste punten mooi uitgewerkt dat het genieten is. Die ene instrumentele track (Confusion) vind ik wel minder maar zeker en vast niet slecht, kent wel zijn leuk moment.
15. The Who - Who's Next (1971) ( 144 punten) Nr. 1 van: CannabisFristi Aantal keer genoemd: 29x / Positie vorig jaar: 7 ( 85 punten)
Vorig jaar was ik verbaasd over de hoge notering van Who’s Next. Zoveel geniale albums en deze stoof daar gewoon voorbij. Deze hardrockpioniers kwamen na Tommy nogmaals met een weergaloos album. Ook The Who is zo’n band waarvan je met recht kunt zeggen dat ieder lid an sich een topper is. Van ritmische synths tot sterke teksten van Townshend tot opzwepend drumwerk van niemand minder dan de meeste legendarische drummer Keith Moon.
Lexcoaster schreef:
Who's Next is een album uit duizenden met tijdloze muziek. Erg krachtige maar ook melodieuze rockmuziek op de prachtige teksten van Townsend. Tel daarbij op: de rauwe zangstem van Daltrey, Townsends gitaarkunstenen synthesizerwerk, Entwistle's leidend basswerk en natuurlijk Moon's krachtig en creatief gedrum, en je hebt een historische muziekfabriek. Een muziekfabriek die ten tijde van dit album z'n hoogtij dagen vierde, en dat valt te horen.
Who's Next is een album uit duizenden met tijdloze muziek. Erg krachtige maar ook melodieuze rockmuziek op de prachtige teksten van Townsend. Tel daarbij op: de rauwe zangstem van Daltrey, Townsends gitaarkunstenen synthesizerwerk, Entwistle's leidend basswerk en natuurlijk Moon's krachtig en creatief gedrum, en je hebt een historische muziekfabriek. Een muziekfabriek die ten tijde van dit album z'n hoogtij dagen vierde, en dat valt te horen.
14. Neil Young - Harvest (1972) ( 145 punten) Nr. 1 van: Co Jackso, henk01 Aantal keer genoemd: 29x / Positie vorig jaar: 17 ( 61 punten)
Zijn er Neil Young-fans die Harvest als grootste meesterwerk beschouwen? Vast wel en ik ben er een van. Wat Harvest onderscheidt van albums als After the Gold Rush, On the Beach en Tonight’s the Night is dat Harvest een constant hoog niveau heeft. Eeuwige klassiekers als Heart of Gold en Old Man worden afgewisseld met de rustige opener en de rockende afsluiter. Was A Man Needs a Maid niet de ultieme smet op deze wereldplaat, had deze al jaren geleden de volle mep gehad. En hoe je het ook wendt of keert, het gemiddelde is om van te smullen en hij staat nog altijd in de top 50. Dit is de enige Neil-plaat waar (bijna) ieder nummer weergaloos is. Maar ik snap het wel, ik heb een beetje hetzelfde met de zoveelste persoon die roept dat Brothers in Arms toch echt het beste werk van Dire Straits is.
orbit schreef:
Tsja, Neil Young.. hoog en kwetsbaar stemgeluid, singer/songwriter avant la lettre.. podiumbeest en uiteraard ook gretig consument van alles wat god verboden heeft. Een icoon uit de 60s/70s! Zijn muziek vind ik eigenlijk altijd meer 60s gebleven, alhoewel hij zijn klassiekers in de 70s heeft gemaakt (solo tenminste). Zoals deze en Gold Rush, beiden mooi! Maar hier staan in mijn ogen toch wel de hogere uitschieters tussen.
Tsja, Neil Young.. hoog en kwetsbaar stemgeluid, singer/songwriter avant la lettre.. podiumbeest en uiteraard ook gretig consument van alles wat god verboden heeft. Een icoon uit de 60s/70s! Zijn muziek vind ik eigenlijk altijd meer 60s gebleven, alhoewel hij zijn klassiekers in de 70s heeft gemaakt (solo tenminste). Zoals deze en Gold Rush, beiden mooi! Maar hier staan in mijn ogen toch wel de hogere uitschieters tussen.
0
geplaatst: 17 juni 2012, 13:49 uur
Zo, bijna de helft van de top 10 van vorig jaar is al geweest. Dat was in de sixtieseditie wel anders...
0
ClassicRocker
geplaatst: 17 juni 2012, 14:01 uur
chevy93 schreef:
Transformer miste op een haar na de top 40.
Transformer miste op een haar na de top 40.
Transformer viel bij mij net buiten de boot. Had ik dit meesterwerk dat in samenwerking met David Bowie en Mick Ronson tot stand kwam, nu maar wèl in mijn Top 20 opgenomen.
chevy93 schreef:
Daar waar The Rolling Stones vorig jaar na de eerste dag al hun troeven verspeeld hadden, mogen ze nu tweemaal schitteren op de tweede dag. In de eeuwige discussie tussen The Rolling Stones en The Beatles koos ik altijd zonder aarzelen voor de Fab Four.
Daar waar The Rolling Stones vorig jaar na de eerste dag al hun troeven verspeeld hadden, mogen ze nu tweemaal schitteren op de tweede dag. In de eeuwige discussie tussen The Rolling Stones en The Beatles koos ik altijd zonder aarzelen voor de Fab Four.
Als studiopioniers geef ik de voorkeur aan de fab four, live prefereer ik daarentegen The Rolling Stones. Gerechtigheid dat na het debacle tijdens de 60's-editie (waar de posities van de 'the greatest rock 'n' roll band ever' in zowel het album- als artiestenklassement verre van overeenkwamen met haar (toenmalige) relevantie en impact), Sticky Fingers en Exile on Main Street hun verdienstelijke rangschikkingen opeisen.
chevy93 schreef:
Queens grote klassieker met wellicht de grootste klassieker in de muziekgeschiedenis. Ondanks alle inspanningen ‘gewoon’ weer rond die 20e plek.
Queens grote klassieker met wellicht de grootste klassieker in de muziekgeschiedenis. Ondanks alle inspanningen ‘gewoon’ weer rond die 20e plek.
Ik neem aan dat je doelt op de uitzonderlijke inspanningen die de bandleden en haar studiocrew leverden tijdens de totstandkoming van dit destijds qua productiekosten duurste album aller tijden? Ach, er prijkt zoveel prachtigs in deze eindlijst...
chevy93 schreef:
Nee, punk verliest wederom de slag van de prog. Dat London Calling genoemd moet worden benoemd als zijnde punk geeft wel aan dat de spoeling hier dunbezaaid is.
Nee, punk verliest wederom de slag van de prog. Dat London Calling genoemd moet worden benoemd als zijnde punk geeft wel aan dat de spoeling hier dunbezaaid is.
Dat punk alweer moet verliezen van uitgerekend dat verderfelijke genre.
Nee, London Calling (en met name de titeltrack) kan ik op zijn tijd prima smaken. Dit misstaat absoluut niet tussen de 40 beste 70's-albums.
0
ClassicRocker
geplaatst: 17 juni 2012, 15:15 uur
relaxex schreef:
Had A night at the opera wel een hogere notering gegund.
Had A night at the opera wel een hogere notering gegund.
Posities 33 en 18 voor respectievelijk Queen II en A Night at the Opera is waar we het als Queen-fans mee moeten doen. Echter, naast voornoemde albums zijn ook Sheer Heart Attack en A Day at the Races een flink aantal maal genomineerd, dus zal het artiestenklassement de band een passendere notering gunnen.
Maar niet getreurd, want afgezien van Opera hebben jij en ik Ziggy Stardust als Top 10-notering, en dit stemmenkanon zal wederom hoge ogen gooien (Top 5?)...
chevy93 schreef:
Vorig jaar was ik verbaasd over de hoge notering van Who’s Next. Zoveel geniale albums en deze stoof daar gewoon voorbij. Deze hardrockpioniers kwamen na Tommy nogmaals met een weergaloos album. Ook The Who is zo’n band waarvan je met recht kunt zeggen dat ieder lid an sich een topper is. Van ritmische synths tot sterke teksten van Townshend tot opzwepend drumwerk van niemand minder dan de meeste legendarische drummer Keith Moon.
Vorig jaar was ik verbaasd over de hoge notering van Who’s Next. Zoveel geniale albums en deze stoof daar gewoon voorbij. Deze hardrockpioniers kwamen na Tommy nogmaals met een weergaloos album. Ook The Who is zo’n band waarvan je met recht kunt zeggen dat ieder lid an sich een topper is. Van ritmische synths tot sterke teksten van Townshend tot opzwepend drumwerk van niemand minder dan de meeste legendarische drummer Keith Moon.
De hoge notering van Who's Next vorig jaar was voor mij geen verbazing maar een bevestiging van wat voor een weergaloze band dit is. Toch is de opvolger van dit album, rockopera Quadrophenia (minder bekend maar nòg beter dan Tommy en Who's Next), het grootste meesterwerk dat deze -uitgaande van de klassieke bezetting- inderdaad volledig uit toppers, maar met Pete Townschend als primus inter pares bestaande band, voortbracht.
Meest legendarische drummer is voor mij Keith Moon's Zeppelin-collega, de eveneens veel te vroeg overleden John Bonham. Saillant detail is overigens dat Moon een belangrijke rol speelde bij totstandkoming van de naam Led Zeppelin. Trivia: welke belangrijke rol was dit?
0
geplaatst: 17 juni 2012, 15:39 uur
13. Marvin Gaye - What's Going On (1971) ( 146 punten) Nr. 1 van: J.J. Wever, thelion Aantal keer genoemd: 28x / Positie vorig jaar: 12 ( 70 punten)
Wederom dicht tegen de top 10, wederom net erbuiten. What’s Going On, wellicht de grootste soulklassieker, is een steengoede opener. Maar ook de afsluiter mag er zeker zijn. Daartussen vind ik niet alles even goed, maar ik ben blij dat het volk gesproken heeft en deze topper terecht hoog in deze lijst gebracht heeft.
12. Bruce Springsteen - Darkness on the Edge of Town (1978) ( 152 punten) Nr. 1 van: Dungeon Aantal keer genoemd: 28x / Positie vorig jaar: 13 ( 70 punten)
Evenveel punten als de nummer 11, even vaak genoemd, maar die prijkte 3 maal bovenaan en deze slechts eenmaal. Ik zeg slechts, omdat de concurrent, Born to Run, maar liefst 8 maal bovenaan mocht staan. En toch scoort dit album het hoogste van alle Springsteen-albums. Ook hier weer een flink aantal klassiekers, maar ze brachten hem niet in de top 10.
11. Bob Dylan - Blood on the Tracks (1975) ( 152 punten) Nr. 1 van: Hendrik68, jori stes, vanwijk Aantal keer genoemd: 28x / Positie vorig jaar: 25 ( 49 punten)
Blood On the Tracks stond in de top 10, maar helaas door de eerder genoemde rekenfout zakte deze er toch weer uit. Maar het is sowieso beter dan die toch wel matige 25e plek van vorig jaar. Eén van de hoogste gemiddeldes van de site en de hoogste Dylan-plaat in de Top 250. Jammer dat Desire het (net) niet gehaald heeft, want dat was een aangename verrassing de afgelopen week.
Wederom dicht tegen de top 10, wederom net erbuiten. What’s Going On, wellicht de grootste soulklassieker, is een steengoede opener. Maar ook de afsluiter mag er zeker zijn. Daartussen vind ik niet alles even goed, maar ik ben blij dat het volk gesproken heeft en deze topper terecht hoog in deze lijst gebracht heeft.
thelion schreef:
Het album is een schitterend emotioneel geladen concept over pijn, verdriet en tegenslag (kommer en kwel al om zeg maar) en dan door Marvin zo emotioneel gezongen hij legt hier echt heel zijn ziel en zaligheid in.... Je hoort de pijn gewoon door je speakers komen....
En daarbij komt dan ook nog dat dit album groten deels autobiografisch is tja............. Tis gewoon mijn persoonlijke soul favo een brok emotie geweldig..... superlatieven schieten te kort.
Het album is een schitterend emotioneel geladen concept over pijn, verdriet en tegenslag (kommer en kwel al om zeg maar) en dan door Marvin zo emotioneel gezongen hij legt hier echt heel zijn ziel en zaligheid in.... Je hoort de pijn gewoon door je speakers komen....
En daarbij komt dan ook nog dat dit album groten deels autobiografisch is tja............. Tis gewoon mijn persoonlijke soul favo een brok emotie geweldig..... superlatieven schieten te kort.
12. Bruce Springsteen - Darkness on the Edge of Town (1978) ( 152 punten) Nr. 1 van: Dungeon Aantal keer genoemd: 28x / Positie vorig jaar: 13 ( 70 punten)
Evenveel punten als de nummer 11, even vaak genoemd, maar die prijkte 3 maal bovenaan en deze slechts eenmaal. Ik zeg slechts, omdat de concurrent, Born to Run, maar liefst 8 maal bovenaan mocht staan. En toch scoort dit album het hoogste van alle Springsteen-albums. Ook hier weer een flink aantal klassiekers, maar ze brachten hem niet in de top 10.
fredpit schreef:
Het lijkt me onmogelijk om hier een laag cijfer uit te delen, Bruce zingt hier oprecht over het amerikaanse leven, zoals dat door het grootste gedeelte van de Amerikanen beleeft wordt. Niet de snelle New Yorker, de Californische Beach Boy maar het leven van Bruce ergens in het midden van de U.S.A....in een plaatsje waar de toekomst er net zo stoffig uitziet als de schaarse wegen die er naar toe leiden. Die schaarse wegen brengen je (met je lief) naar een hoopvolle toekomst of de plaatselijke fabriek..
Luisterend naar dit album, tekstvel erbij, kan ik me voor stellen dat de gemiddelde Amerikaan trots moet zijn geweest dat Bruce over hun "kleine" bestaan zulke prachtige liedjes heeft geschreven, en hem dus ook als hun held zijn gaan beschouwen.
Deze opvolger van 'Born to Run' is wat rustiger, somberder ..minder bombastisch als dat "Monument van de Amerikaanse cultuur" En is dan weer energieker als Nebraska en heeft naar mijn idee ( gevoelsmatig ) meer samenhang als The River..
Het lijkt me onmogelijk om hier een laag cijfer uit te delen, Bruce zingt hier oprecht over het amerikaanse leven, zoals dat door het grootste gedeelte van de Amerikanen beleeft wordt. Niet de snelle New Yorker, de Californische Beach Boy maar het leven van Bruce ergens in het midden van de U.S.A....in een plaatsje waar de toekomst er net zo stoffig uitziet als de schaarse wegen die er naar toe leiden. Die schaarse wegen brengen je (met je lief) naar een hoopvolle toekomst of de plaatselijke fabriek..
Luisterend naar dit album, tekstvel erbij, kan ik me voor stellen dat de gemiddelde Amerikaan trots moet zijn geweest dat Bruce over hun "kleine" bestaan zulke prachtige liedjes heeft geschreven, en hem dus ook als hun held zijn gaan beschouwen.
Deze opvolger van 'Born to Run' is wat rustiger, somberder ..minder bombastisch als dat "Monument van de Amerikaanse cultuur" En is dan weer energieker als Nebraska en heeft naar mijn idee ( gevoelsmatig ) meer samenhang als The River..
11. Bob Dylan - Blood on the Tracks (1975) ( 152 punten) Nr. 1 van: Hendrik68, jori stes, vanwijk Aantal keer genoemd: 28x / Positie vorig jaar: 25 ( 49 punten)
Blood On the Tracks stond in de top 10, maar helaas door de eerder genoemde rekenfout zakte deze er toch weer uit. Maar het is sowieso beter dan die toch wel matige 25e plek van vorig jaar. Eén van de hoogste gemiddeldes van de site en de hoogste Dylan-plaat in de Top 250. Jammer dat Desire het (net) niet gehaald heeft, want dat was een aangename verrassing de afgelopen week.
Toon1 schreef:
Dylan's meest emotionele album. De plaat die ik aan Dylan noobs zou aanbevelen. Ik ken trouwens geen enkel album denk ik dat me emotioneel meer pakt dan dit. Van woede tot eenzaamheid; dit album doorloopt de vele gevoelns die Bob Dylan voelde na zijn scheiding. Prachtig, prachtig! Een ex-top tien album van mij en nog steeds op 5*
Dylan's meest emotionele album. De plaat die ik aan Dylan noobs zou aanbevelen. Ik ken trouwens geen enkel album denk ik dat me emotioneel meer pakt dan dit. Van woede tot eenzaamheid; dit album doorloopt de vele gevoelns die Bob Dylan voelde na zijn scheiding. Prachtig, prachtig! Een ex-top tien album van mij en nog steeds op 5*
0
Misterfool
geplaatst: 17 juni 2012, 16:03 uur
Bob dylan is zo‘n artiest waar ik nodig meer van moet aanschaffen. Sterke singer-songwriter
0
ClassicRocker
geplaatst: 17 juni 2012, 17:06 uur
Born to Run staat in de Top 10, Chevy moet de exacte positie nog bekend maken.
0
geplaatst: 17 juni 2012, 17:16 uur
Nee dus:
Kan je nog zo vaak herhalen, maar daarmee wordt 't niet bewaarheid (of het moet over de variatie in de progrock gaan). Gelukkig heeft dit topic wel weer een aantal mooie tips opgeleverd.
chevy93 schreef:
En toch scoort dit album het hoogste van alle Springsteen-albums.
En toch scoort dit album het hoogste van alle Springsteen-albums.
ClassicRocker schreef:
Een onverminderd mooie en gevarieerde eindlijst tot nu toe!
Een onverminderd mooie en gevarieerde eindlijst tot nu toe!
Kan je nog zo vaak herhalen, maar daarmee wordt 't niet bewaarheid (of het moet over de variatie in de progrock gaan). Gelukkig heeft dit topic wel weer een aantal mooie tips opgeleverd.
0
geplaatst: 17 juni 2012, 17:29 uur
8x eerste plaats en niet bij de bovenste 40? Dat kan toch bijna niet? 
0
geplaatst: 17 juni 2012, 17:39 uur
Dat lijkt me eigenlijk ook, 31 keer genoemd als ik snel tel, waarvan inderdaad 8 eerste plekken. Dat zou inderdaad wel een top10 positie moeten inhouden.
0
Misterfool
geplaatst: 17 juni 2012, 18:11 uur
@ inquestos: Zo ontzettend veel prog staat er niet in de lijst, ben het met Classicrocker eens dat het een mooie gevarieerde lijst is geworden met voldoende variatie. Folk, classicrock, progrock, een van de beste Krautrockers, 2 sterke punkalbums en 2 sterke soulklassiekers.
0
geplaatst: 17 juni 2012, 18:15 uur
Inderdaad een mooie gevarieerde lijst met 38 keer rock en 2 keer soul. 
Er is best wel veel overlap tussen classic rock, progrock en krautrock... En met geloof ik 4 keer Pink Floyd in de top 10 kun je deze lijst nog moeilijk gevarieerd noemen.
Er is best wel veel overlap tussen classic rock, progrock en krautrock... En met geloof ik 4 keer Pink Floyd in de top 10 kun je deze lijst nog moeilijk gevarieerd noemen.
0
ClassicRocker
geplaatst: 17 juni 2012, 18:16 uur
ClassicRocker schreef:
Een onverminderd mooie en gevarieerde eindlijst tot nu toe!
Een onverminderd mooie en gevarieerde eindlijst tot nu toe!
inquestos schreef:
Kan je nog zo vaak herhalen, maar daarmee wordt 't niet bewaarheid (of het moet over de variatie in de progrock gaan).
Kan je nog zo vaak herhalen, maar daarmee wordt 't niet bewaarheid (of het moet over de variatie in de progrock gaan).
Ik tel tot nu toe slechts zes (pure) progrockalbums, dus ik snap je punt niet zo?!
inquestos schreef:
Gelukkig heeft dit topic wel weer een aantal mooie tips opgeleverd.
Gelukkig heeft dit topic wel weer een aantal mooie tips opgeleverd.
Jij blij, ik blij, wij blij!
Welke tips overigens?
ArthurDZ schreef:
8x eerste plaats en niet bij de bovenste 40? Dat kan toch bijna niet?
8x eerste plaats en niet bij de bovenste 40? Dat kan toch bijna niet?
inquestos schreef:
Dat lijkt me eigenlijk ook, 31 keer genoemd als ik snel tel, waarvan inderdaad 8 eerste plekken. Dat zou inderdaad wel een top10 positie moeten inhouden.
Dat lijkt me eigenlijk ook, 31 keer genoemd als ik snel tel, waarvan inderdaad 8 eerste plekken. Dat zou inderdaad wel een top10 positie moeten inhouden.
Ja, Born to Run staat onomstotelijk in de Top 10.
0
ClassicRocker
geplaatst: 17 juni 2012, 18:19 uur
herman schreef:
Inderdaad een mooie gevarieerde lijst met 38 keer rock en 2 keer soul.
Er is best wel veel overlap tussen classic rock, progrock en krautrock... En met geloof ik 4 keer Pink Floyd in de top 10 kun je deze lijst nog moeilijk gevarieerd noemen.
Inderdaad een mooie gevarieerde lijst met 38 keer rock en 2 keer soul.
Er is best wel veel overlap tussen classic rock, progrock en krautrock... En met geloof ik 4 keer Pink Floyd in de top 10 kun je deze lijst nog moeilijk gevarieerd noemen.
Zijn Pere Ubu, Leonard Cohen, Kate Bush en Nick Drake tegenwoordig ook al rock dan?
0
geplaatst: 17 juni 2012, 18:20 uur
Pere Ubu zeker wel, over die andere drie valt te twisten. Maar meestal reken ik folk wel tot rock ja. Ik zou ook niet weten waar je Pere Ubu anders onder zou willen scharen?
Overigens komt Born to Run op 372 punten als je uitgaat van 1 punten voor een 20ste plek en 20 voor een eerste, als ik het zo snel goed berekend heb, maar Chevy hanteert een andere methode.
Overigens komt Born to Run op 372 punten als je uitgaat van 1 punten voor een 20ste plek en 20 voor een eerste, als ik het zo snel goed berekend heb, maar Chevy hanteert een andere methode.
0
geplaatst: 17 juni 2012, 18:29 uur
Als ik kijk naar hoe vaak een nummer genomineerd is, en hoeveel punten het heeft krijgt een nummer gemiddeld zo'n 5 punten per nominatie. Ik denk dat chevy het aantal punten door twee deelt, anders kom ik er ook niet uit; Born to Run komt dan op 186 punten uit (plek 7/8? We zullen het zien)
Wacht maar op de top10, ik gok dat meer dan de helft prog wordt.
Misterfool schreef:
@ inquestos: Zo ontzettend veel prog staat er niet in de lijst
@ inquestos: Zo ontzettend veel prog staat er niet in de lijst
Wacht maar op de top10, ik gok dat meer dan de helft prog wordt.
0
geplaatst: 17 juni 2012, 18:31 uur
Rock bestaat (volgens mij) uit gitaar, bas en drums en daar speelt het ritme een belangrijke rol. Leonard Cohen en Nick Drake noem ik geen rock wegens akoestisch en reken ik tot singer-songwriters, al kun je ze ook bij folk klasseren. Folk (komt van folkore) schaar ik niet onder rock, bestaat veel langer en is ook veel diverser dan rock. Folkrock (Bob Dylan, Simon & Garfunkel en recentelijk Mumford & Sons...) is uiteraard wel een vorm van rock.
0
ClassicRocker
geplaatst: 17 juni 2012, 18:32 uur
herman schreef:
Ik zou ook niet weten waar je Pere Ubu anders onder zou willen scharen?
Ik zou ook niet weten waar je Pere Ubu anders onder zou willen scharen?
Als Pulp geen rock is, is Pere Ubu dat ook niet.
herman schreef:
Overigens komt Born to Run op 372 punten als je uitgaat van 1 punten voor een 20ste plek en 20 voor een eerste, als ik het zo snel goed berekend heb, maar Chevy hanteert een andere methode.
Overigens komt Born to Run op 372 punten als je uitgaat van 1 punten voor een 20ste plek en 20 voor een eerste, als ik het zo snel goed berekend heb, maar Chevy hanteert een andere methode.
Chevy hanteert de volgende puntenverdeling: 4 voor 16 t/m 20, 5 voor 15 t/m 11, 6 voor 10 t/m 6 en 7 voor 5 t/m 1.
inquestos schreef:
Wacht maar op de top10, ik gok dat meer dan de helft prog wordt.
Wacht maar op de top10, ik gok dat meer dan de helft prog wordt.
Afgezien van drie Pink Floyd-albums zul je in de Top 10 geen prog aantreffen.
0
geplaatst: 17 juni 2012, 18:41 uur
Dat laatste is niet waar. 7-6-5-4-3. Overigens had ik het over het gemiddelde, 4,23 om 4,16. Ik ben nu niet thuis en weet ook niet hoe laat thuis ben nu (voetbal enzo).
0
geplaatst: 17 juni 2012, 18:44 uur
Je hebt mij niet horen zeggen dat Pulp geen rock is, dat waren anderen. Daarnaast zijn Pere Ubu en Pulp totaal onvergelijkbaar.
En snel geteld kom ik tot 179 punten voor Born to Run, maar dat zal vast niet helemaal kloppen.
edit: vergeet die puntentelling maar, blijkbaar is het weer anders.
0
ClassicRocker
geplaatst: 17 juni 2012, 18:58 uur
herman schreef:
Je hebt mij niet horen zeggen dat Pulp geen rock is, dat waren anderen. Daarnaast zijn Pere Ubu en Pulp totaal onvergelijkbaar.
Je hebt mij niet horen zeggen dat Pulp geen rock is, dat waren anderen. Daarnaast zijn Pere Ubu en Pulp totaal onvergelijkbaar.
Klopt, beide artiesten zijn totaal onvergelijkbaar, maar zolang op MuMe Pulp slechts wordt aangeduid als pop, is alles wat niet steviger rockt dan Pulp voor mij op Mume geen rock (meer).
Steun je me als ik bij Different Class (het enige album van de band dat ik volledig heb beluisterd) een correctie indien om de genre-aanduiding te wijzigen in pop/rock of liever nog rock?
0
geplaatst: 17 juni 2012, 19:00 uur
ClassicRocker schreef:
Klopt, beide artiesten zijn totaal onvergelijkbaar, maar zolang op MuMe Pulp slechts wordt aangeduid als pop, is alles wat niet steviger rockt dan Pulp voor mij op Mume geen rock (meer).
Steun je me als ik bij Different Class (het enige album van de band dat ik volledig heb beluisterd) een correctie indien om de genre-aanduiding te wijzigen in pop/rock of liever nog rock?
Mag ik vragen of je Pere Ubu kent?(quote)
Klopt, beide artiesten zijn totaal onvergelijkbaar, maar zolang op MuMe Pulp slechts wordt aangeduid als pop, is alles wat niet steviger rockt dan Pulp voor mij op Mume geen rock (meer).
Steun je me als ik bij Different Class (het enige album van de band dat ik volledig heb beluisterd) een correctie indien om de genre-aanduiding te wijzigen in pop/rock of liever nog rock?
* denotes required fields.