Muziek / Toplijsten en favorieten / De MuMe Top 40 Editie #2: De 70s
0
Misterfool
geplaatst: 16 juni 2012, 16:26 uur
Eerste 5 zijn in ieder geval erg sterk. al heb ik persoonlijk niks met Marquee Moon. Enigzins jammer van de lage positie van Red. Mijns inziens het beste album ooit gemaakt.
0
ClassicRocker
geplaatst: 16 juni 2012, 16:33 uur
Red staat bij mij op 15 en Mirage valt net buiten de boot. Verder kan ik Thick as a Brick ook prima smaken. Een ander album van Jethro Tull, Aqualung, greep bij mij eveneens net naast een Top 20-notering.
Al met al een mooie eerste reeks!
Al met al een mooie eerste reeks!
0
Casartelli (moderator)
geplaatst: 16 juni 2012, 16:35 uur
Naar Marquee Moon ben ik altijd nog wel eens benieuwd. In het kader van de overdaad aan blankemannenrock had Neil Young wel voor iets politiek corrects geruild mogen worden, maar het stemvee heeft gesproken, dus... 
0
geplaatst: 16 juni 2012, 16:50 uur
Waarschijnlijk zijn er heel wat pm's verstuurd, want die verdraaide Neil komt gewoon nog 2 keer langs. 
0
geplaatst: 16 juni 2012, 16:58 uur
35. Pere Ubu - The Modern Dance (1978) ( 87 punten) Nr. 1 van: k.grubs, niels94 Aantal keer genoemd: 14x / Positie vorig jaar: 26 ( 49 punten)
Het album met de minste stemmen in alle decenniaeindlijsten geloof ik. Inhoudelijk heb ik er weinig over te melden. Ik zal het ooit een keer proberen om dan tot de conclusie te komen dat ik het niks vind. Eerst maar eens die bevooroordeling kwijt zien te raken...
34. Black Sabbath - Paranoid (1970) ( 88 punten) Hoogste positie: 2 Aantal keer genoemd: 19x / Positie vorig jaar: 177 ( 9 punten)
Zelfs Paul de Octopus had dit niet kunnen voorspellen (en niet alleen omdat hij nu dood is)! Natuurlijk sloegen de 9 punten van vorige keer nergens op, want een klassieker van deze status verdient een plek bij de beste 40. Nu kun je uiteraard lang en breed discussiëren over de manier waarop deze in de lijst gekomen is, maar kunnen we het niet eens zijn dat het resultaat telt? Het is uiteraard nog net zo metal als een band als Tortoise avant-gardistisch is, maar ik heb het album van de week aan een eerste luisterbeurt onderworpen en dat zal zeker de laatste niet zijn!
33. Queen - Queen II (1974) ( 90 punten) Nr. 1 van: Lonesome Crow, nelis, Vortex, Bauer, banger Aantal keer genoemd: 15x / Positie vorig jaar: 44 ( 34 punten)
Nou, gefeliciteerd. Het is je gelukt. Vorig jaar door een rekenfout van mijn kant met een illusie armer naar huis gestuurd, maar dit jaar dus (ruim) aan de goede kant van de streep. Dit is nog niet de Queen van de enorme (stadion)hits (op de afsluiter na), ten minste, ik ken de nummers (nog) niet en ik ken toch aardig wat Queen inmiddels.
32. David Bowie - Low (1977) ( 96 punten) Nr. 1 van: Mjuman, herman, wandelindenatuur Aantal keer genoemd: 17x / Positie vorig jaar: 24 ( 49 punten)
Dit jaar wederom geen Hunky Dory en eveneens geen Station to Station. Wel Low (en uiteraard Ziggy wat hoger). Toevallig begon ik met de opmaak van de lijst op de klanken van Sound and Vision en Warszawa. U begrijpt, op de klanken van Low dus. Niet slecht, zeker niet, maar vooralsnog niet de constante kwaliteit die Ziggy wel biedt en niet de trip die Station to Station biedt. Wie weet, volgend jaar zeg ik waarschijnlijk weer iets compleet anders.
31. Genesis - Selling England by the Pound (1973) ( 97 punten) Nr. 1 van: Brunniepoo, Leeds Aantal keer genoemd: 18x / Positie vorig jaar: 42 ( 37 punten)
Thick as a Brick, Close to the Edge en nu deze. Tezamen vormen ze de heilige progeenheid. Maar nog sterker is dat sommigen dit album beschouwen als de centrum van de prog. Vanuit deze plaat kun je alle prog eromheen bouwen. Firth of Fifth was mijn nummer 32 bij de Prog Songs KO-lijst, wat veel zegt over de kwaliteit van die lijst, maar ook over mijn attitude jegens dit album. Dit is in ieder geval niet de prog waar ik een aantal jaar geleden verliefd op ben geraakt. Dan liever Nursery Cryme. Maar als ik eerlijk ben, is het uiteraard dit album dat deze plek verdient.
Het album met de minste stemmen in alle decenniaeindlijsten geloof ik. Inhoudelijk heb ik er weinig over te melden. Ik zal het ooit een keer proberen om dan tot de conclusie te komen dat ik het niks vind. Eerst maar eens die bevooroordeling kwijt zien te raken...
Niels schreef:
Het album is enerzijds vreselijk strak gespeeld maar aan de andere kant is er flink wat ruimte voor experimenten. De aparte zang draagt ook bij aan het gevoel van gestoordheid. Het is een album waar aan de ene kant het plezier en de passie vanaf straalt, maar waar het aan de andere kant ook niet altijd feest is en het zeker heel wat meer inhoudt dan alleen gekdoen, al zou je dat aan het begin misschien niet zeggen. Een zeer interessant, geweldig sterk en verslavend album die absoluut bij de beste albums ooit gemaakt geschaard kan worden.
Het album is enerzijds vreselijk strak gespeeld maar aan de andere kant is er flink wat ruimte voor experimenten. De aparte zang draagt ook bij aan het gevoel van gestoordheid. Het is een album waar aan de ene kant het plezier en de passie vanaf straalt, maar waar het aan de andere kant ook niet altijd feest is en het zeker heel wat meer inhoudt dan alleen gekdoen, al zou je dat aan het begin misschien niet zeggen. Een zeer interessant, geweldig sterk en verslavend album die absoluut bij de beste albums ooit gemaakt geschaard kan worden.
34. Black Sabbath - Paranoid (1970) ( 88 punten) Hoogste positie: 2 Aantal keer genoemd: 19x / Positie vorig jaar: 177 ( 9 punten)
Zelfs Paul de Octopus had dit niet kunnen voorspellen (en niet alleen omdat hij nu dood is)! Natuurlijk sloegen de 9 punten van vorige keer nergens op, want een klassieker van deze status verdient een plek bij de beste 40. Nu kun je uiteraard lang en breed discussiëren over de manier waarop deze in de lijst gekomen is, maar kunnen we het niet eens zijn dat het resultaat telt? Het is uiteraard nog net zo metal als een band als Tortoise avant-gardistisch is, maar ik heb het album van de week aan een eerste luisterbeurt onderworpen en dat zal zeker de laatste niet zijn!
bikkel2 schreef:
Natuurlijk rockt en ronkt het als een tierelier . Onheilspellend , gave riffs van Liommi , de perfect op elkaar ingespeelde ritmesectie ( Ward , Butler ) en de gekte en waanzinnigheid van Ozzy .
Vietnam , oorlogen . Voer voor bands in die tijd en Sabbath nam het dankbaar in de teksten op .
Maar neem nou zo'n bijna pschydelisch dromerige song als Planet Caravan . Petje af .Prachtige muziek . Maar als Iron Man ingezet wordt , weet je dat de grimmigheid en de stevigheid nooit lang wegblijft op een plaat als deze .
Natuurlijk rockt en ronkt het als een tierelier . Onheilspellend , gave riffs van Liommi , de perfect op elkaar ingespeelde ritmesectie ( Ward , Butler ) en de gekte en waanzinnigheid van Ozzy .
Vietnam , oorlogen . Voer voor bands in die tijd en Sabbath nam het dankbaar in de teksten op .
Maar neem nou zo'n bijna pschydelisch dromerige song als Planet Caravan . Petje af .Prachtige muziek . Maar als Iron Man ingezet wordt , weet je dat de grimmigheid en de stevigheid nooit lang wegblijft op een plaat als deze .
33. Queen - Queen II (1974) ( 90 punten) Nr. 1 van: Lonesome Crow, nelis, Vortex, Bauer, banger Aantal keer genoemd: 15x / Positie vorig jaar: 44 ( 34 punten)
Nou, gefeliciteerd. Het is je gelukt. Vorig jaar door een rekenfout van mijn kant met een illusie armer naar huis gestuurd, maar dit jaar dus (ruim) aan de goede kant van de streep. Dit is nog niet de Queen van de enorme (stadion)hits (op de afsluiter na), ten minste, ik ken de nummers (nog) niet en ik ken toch aardig wat Queen inmiddels.
Ozric Spacefolk schreef:
Het is magsich, het rockt, er zijn allerlei instrumentjes en productionele experimentjes...
Een aantal nummers loopt ook zo lekker in elkaar over, dat het bijna niet mogelijk is deze plaat, niet in één keer af te luisteren...
Het is magsich, het rockt, er zijn allerlei instrumentjes en productionele experimentjes...
Een aantal nummers loopt ook zo lekker in elkaar over, dat het bijna niet mogelijk is deze plaat, niet in één keer af te luisteren...
32. David Bowie - Low (1977) ( 96 punten) Nr. 1 van: Mjuman, herman, wandelindenatuur Aantal keer genoemd: 17x / Positie vorig jaar: 24 ( 49 punten)
Dit jaar wederom geen Hunky Dory en eveneens geen Station to Station. Wel Low (en uiteraard Ziggy wat hoger). Toevallig begon ik met de opmaak van de lijst op de klanken van Sound and Vision en Warszawa. U begrijpt, op de klanken van Low dus. Niet slecht, zeker niet, maar vooralsnog niet de constante kwaliteit die Ziggy wel biedt en niet de trip die Station to Station biedt. Wie weet, volgend jaar zeg ik waarschijnlijk weer iets compleet anders.
musician schreef:
Maar het gaat natuurlijk allemaal om de mix van geweldige rocknummers in combinatie met de onheilspellende, donkere instrumentale stukken. Voor eeuwig ook verbonden aan Brian Eno, hoewel David Bowie overigens de schrijver is van alle stukken. Een hele andere kant van David Bowie, die ook nog eens in Berlijn was beland. De stad heeft zijn carriére op dat moment een enorme impuls weten te geven.
Maar het gaat natuurlijk allemaal om de mix van geweldige rocknummers in combinatie met de onheilspellende, donkere instrumentale stukken. Voor eeuwig ook verbonden aan Brian Eno, hoewel David Bowie overigens de schrijver is van alle stukken. Een hele andere kant van David Bowie, die ook nog eens in Berlijn was beland. De stad heeft zijn carriére op dat moment een enorme impuls weten te geven.
31. Genesis - Selling England by the Pound (1973) ( 97 punten) Nr. 1 van: Brunniepoo, Leeds Aantal keer genoemd: 18x / Positie vorig jaar: 42 ( 37 punten)
Thick as a Brick, Close to the Edge en nu deze. Tezamen vormen ze de heilige progeenheid. Maar nog sterker is dat sommigen dit album beschouwen als de centrum van de prog. Vanuit deze plaat kun je alle prog eromheen bouwen. Firth of Fifth was mijn nummer 32 bij de Prog Songs KO-lijst, wat veel zegt over de kwaliteit van die lijst, maar ook over mijn attitude jegens dit album. Dit is in ieder geval niet de prog waar ik een aantal jaar geleden verliefd op ben geraakt. Dan liever Nursery Cryme. Maar als ik eerlijk ben, is het uiteraard dit album dat deze plek verdient.
Leeds schreef:
De 5 bandleden in hun absolute hoogdagen. Steve Hackett beheerst meer dan ooit het instumentale aspect met verbluffende solo's op Dancing with the Moonlit Knight en Firth of Fifth. Tony Banks verbaasd dan weer met z'n klassiek, haast frivole toets en niet te vergeten zijn acoustisch werk op The Cinema Show. Phil's drumwerk is zoals altijd van hoogstaande kwaliteit en z'n More Fool Me weet me absoluut te bekoren. Het basgeluid van Mike Rutherford is eveneens hoogstaand en Peter Gabriel is haast heilig.
De 5 bandleden in hun absolute hoogdagen. Steve Hackett beheerst meer dan ooit het instumentale aspect met verbluffende solo's op Dancing with the Moonlit Knight en Firth of Fifth. Tony Banks verbaasd dan weer met z'n klassiek, haast frivole toets en niet te vergeten zijn acoustisch werk op The Cinema Show. Phil's drumwerk is zoals altijd van hoogstaande kwaliteit en z'n More Fool Me weet me absoluut te bekoren. Het basgeluid van Mike Rutherford is eveneens hoogstaand en Peter Gabriel is haast heilig.
0
geplaatst: 16 juni 2012, 17:01 uur
chevy93 schreef:
Waarschijnlijk zijn er heel wat pm's verstuurd, want die verdraaide Neil komt gewoon nog 2 keer langs.
Waarschijnlijk zijn er heel wat pm's verstuurd, want die verdraaide Neil komt gewoon nog 2 keer langs.
0
Stijn_Slayer
geplaatst: 16 juni 2012, 17:04 uur
Welke twee albums zouden dat toch zijn. Als ik pm's had verstuurd, had ik er tenminste voor gezorgd dat zijn albums die er het meeste recht op hebben erin kwamen. 
0
geplaatst: 16 juni 2012, 17:28 uur
30. Led Zeppelin - Physical Graffiti (1975) ( 98 punten) Nr. 1 van: Berken Aantal keer genoemd: 17x / Positie vorig jaar: 62 ( 25 punten)
En ook de invasie van Led Zeppelin is goed gelukt (hoe hoog eindigde IV dit jaar?). Physical Graffiti raakt toch altijd een beetje ondergesneeuwd door hun eerste vier titelloze albums, maar de sterren vliegen je vaak om de oren en als ze wat mindere nummer geschrapt hadden, was dit gewoon het vierde album van LedZep in de Top 250 geweest zijn. Het equivalent van Led Zeppelin, Deep Purple, wist overigens met een marginaal puntenverschil de top 40 te missen met hun imo minder boeiende In Rock.
29. Leonard Cohen - Songs of Love and Hate (1971) ( 104 punten) Nr. 1 van: Slowgaze Aantal keer genoemd: 18x / Positie vorig jaar: 27 ( 48 punten)
Sorry Maarten, twee plaatsen onder de positie van vorig jaar. Een stuk beter dan die andere ‘topper’ uit de 60s wat mij betreft. Vooral het openingsnummer (heeft Cohen patent op weergaloze openingsnummers?) krijgt mij wel even stil.
28. Tom Waits - Closing Time (1973) ( 110 punten) Nr. 1 van: kobe bryant fan Aantal keer genoemd: 22x / Positie vorig jaar: 38 ( 40 punten)
Ook Closing Time is zo’n album dat me afgelopen jaar heeft in doen laten zien dat bepaalde artiesten waar ik niet naar omgekeken heb, toch zeker aandacht verdienen. Tom Waits was saai, eentonig en had vooral een rotstem. Maar toen kwam opeens dit album er tussen en bleek er absoluut niets mis met Tom Waits. Een prachtig debuut.
27. Pink Floyd - The Wall (1979) ( 111 punten) Nr. 1 van: Drs. DAJA Aantal keer genoemd: 20x / Positie vorig jaar: 62 ( 25 punten)
En daar hebben we alweer de 7e nieuwe binnenkomer. Of je vier maal Pink Floyd nou overdreven vindt of niet, dit album staat wel in de top 30 van de Top 250. Waters meesterwerk met als hoogtepunt een scheurende solo van Gilmour.
26. Can - Tago Mago (1971) ( 112 punten) Nr. 1 van: Dwejkk_ Aantal keer genoemd: 24x / Positie vorig jaar: 6 ( 86 punten)
Nou, de stunt van vorig jaar wordt ditmaal zeker niet herhaald. Logisch ook wel, want er waren meer dan 140 deelnemers. En dat is ruim 60% van de gebruikers die überhaupt op Tago Mago gestemd hebben. Oh Yeah is een prima nummer, zoveel weet ik. En Future Days is een prima album, zoveel weet ik ook. Maar met de verhalen over Halleluwah en Peking O heeft men mij dusdanig bang gemaakt, dat ik het nog niet aandurf.
En ook de invasie van Led Zeppelin is goed gelukt (hoe hoog eindigde IV dit jaar?). Physical Graffiti raakt toch altijd een beetje ondergesneeuwd door hun eerste vier titelloze albums, maar de sterren vliegen je vaak om de oren en als ze wat mindere nummer geschrapt hadden, was dit gewoon het vierde album van LedZep in de Top 250 geweest zijn. Het equivalent van Led Zeppelin, Deep Purple, wist overigens met een marginaal puntenverschil de top 40 te missen met hun imo minder boeiende In Rock.
LucM schreef:
Uitstekend dubbelalbum van Led Zeppelin waarin ze heel wat stijlen etaleren : hardrock, blues, symfonische rock, folk en zelfs wereldmuziek in de vorm van "Kashmir" dat ik tevens het beste nummer hierop vind. Er wordt bovendien erg knap gemusiceerd en de overige nummers zijn ook van hoog niveau. Zeer zeker een aanrader.
Uitstekend dubbelalbum van Led Zeppelin waarin ze heel wat stijlen etaleren : hardrock, blues, symfonische rock, folk en zelfs wereldmuziek in de vorm van "Kashmir" dat ik tevens het beste nummer hierop vind. Er wordt bovendien erg knap gemusiceerd en de overige nummers zijn ook van hoog niveau. Zeer zeker een aanrader.
29. Leonard Cohen - Songs of Love and Hate (1971) ( 104 punten) Nr. 1 van: Slowgaze Aantal keer genoemd: 18x / Positie vorig jaar: 27 ( 48 punten)
Sorry Maarten, twee plaatsen onder de positie van vorig jaar. Een stuk beter dan die andere ‘topper’ uit de 60s wat mij betreft. Vooral het openingsnummer (heeft Cohen patent op weergaloze openingsnummers?) krijgt mij wel even stil.
ricardo schreef:
De ultieme troef van SONGS OF LOVE AND HATE, en zovele andere albums van de man, blijven voor mij de lyrics. Toen ik dit album voor het eerst in z'n geheel beluisterde, dacht ik: een mooie tekst zet je, na de luisterbeurt, op je Facebook. Toen het album eindigde bleef ik verward achter. Ik kon evengoed iedere tekst gebruiken. Het album is een aanéénschakeling van pure, tedere, donkere, semi-suïcidale poëzie. Cohen blijft voor mij op het eerste vlak dan ook een zwervende persoonlijkheid die z'n bewonderingen en z'n lijden opschrijft - en daarna beslist dit onder composities te zetten.
De ultieme troef van SONGS OF LOVE AND HATE, en zovele andere albums van de man, blijven voor mij de lyrics. Toen ik dit album voor het eerst in z'n geheel beluisterde, dacht ik: een mooie tekst zet je, na de luisterbeurt, op je Facebook. Toen het album eindigde bleef ik verward achter. Ik kon evengoed iedere tekst gebruiken. Het album is een aanéénschakeling van pure, tedere, donkere, semi-suïcidale poëzie. Cohen blijft voor mij op het eerste vlak dan ook een zwervende persoonlijkheid die z'n bewonderingen en z'n lijden opschrijft - en daarna beslist dit onder composities te zetten.
28. Tom Waits - Closing Time (1973) ( 110 punten) Nr. 1 van: kobe bryant fan Aantal keer genoemd: 22x / Positie vorig jaar: 38 ( 40 punten)
Ook Closing Time is zo’n album dat me afgelopen jaar heeft in doen laten zien dat bepaalde artiesten waar ik niet naar omgekeken heb, toch zeker aandacht verdienen. Tom Waits was saai, eentonig en had vooral een rotstem. Maar toen kwam opeens dit album er tussen en bleek er absoluut niets mis met Tom Waits. Een prachtig debuut.
Avitas Sibannac schreef:
Het debuut van Waits, schitterend en waarschijnlijk ook wel z'n meest toegankelijke plaat. Hier nog geen Waits met een rauwe, schurende stem zoals we van hem gewend zijn, maar hier klinkt het allemaal nog braafjes.
Het debuut van Waits, schitterend en waarschijnlijk ook wel z'n meest toegankelijke plaat. Hier nog geen Waits met een rauwe, schurende stem zoals we van hem gewend zijn, maar hier klinkt het allemaal nog braafjes.
27. Pink Floyd - The Wall (1979) ( 111 punten) Nr. 1 van: Drs. DAJA Aantal keer genoemd: 20x / Positie vorig jaar: 62 ( 25 punten)
En daar hebben we alweer de 7e nieuwe binnenkomer. Of je vier maal Pink Floyd nou overdreven vindt of niet, dit album staat wel in de top 30 van de Top 250. Waters meesterwerk met als hoogtepunt een scheurende solo van Gilmour.
Broem schreef:
Volgens mij heeft Roger vanaf THE Wall zijn muzikale ambitie vooral vormgegeven door een therapeutische verwerking van trauma's uit zijn jeugd. Later aangevuld door walging over oorlog en irritatie over van alles en nog wat. Het overlijden van zijn vader in de 2e WO is daar een dominant voorbeeld van. Dit thema is vooral op de THE Final Cut te horen. Dit heeft inderdaad kwaad bloed gezet bij de overige bandleden die dit 'geneuzel' van Roger zat waren.
Volgens mij heeft Roger vanaf THE Wall zijn muzikale ambitie vooral vormgegeven door een therapeutische verwerking van trauma's uit zijn jeugd. Later aangevuld door walging over oorlog en irritatie over van alles en nog wat. Het overlijden van zijn vader in de 2e WO is daar een dominant voorbeeld van. Dit thema is vooral op de THE Final Cut te horen. Dit heeft inderdaad kwaad bloed gezet bij de overige bandleden die dit 'geneuzel' van Roger zat waren.
26. Can - Tago Mago (1971) ( 112 punten) Nr. 1 van: Dwejkk_ Aantal keer genoemd: 24x / Positie vorig jaar: 6 ( 86 punten)
Nou, de stunt van vorig jaar wordt ditmaal zeker niet herhaald. Logisch ook wel, want er waren meer dan 140 deelnemers. En dat is ruim 60% van de gebruikers die überhaupt op Tago Mago gestemd hebben. Oh Yeah is een prima nummer, zoveel weet ik. En Future Days is een prima album, zoveel weet ik ook. Maar met de verhalen over Halleluwah en Peking O heeft men mij dusdanig bang gemaakt, dat ik het nog niet aandurf.
AOVV schreef:
Aparte plaat. Heel aparte plaat. Ik heb lange tijd getwijfeld om dit te gaan beluisteren, maar omdat mijn algemene muzieksmaak toch wel vrij breed is (kan erg veel waarderen), en enkele users die qua smaak wel enigszins met me te vergelijken zijn (zoals bv. Don Cappuccino), heb ik me voorgenomen om vandaag 'Tago Mago', 'Ege Bamyasi' en 'Future Days' te gaan beluisteren. Ik ben op dit moment aanbeland bij het einde van 'Peking O', en wat ik tot nu toe heb gehoord, is uiteenlopend, bizar en vooral erg origineel. Deze plaat is 40 jaar oud, en Can wordt gezien als pionier van allerhande muziekgenres.
Soms is het leuk ook wat eerste ervaringen te horen.Aparte plaat. Heel aparte plaat. Ik heb lange tijd getwijfeld om dit te gaan beluisteren, maar omdat mijn algemene muzieksmaak toch wel vrij breed is (kan erg veel waarderen), en enkele users die qua smaak wel enigszins met me te vergelijken zijn (zoals bv. Don Cappuccino), heb ik me voorgenomen om vandaag 'Tago Mago', 'Ege Bamyasi' en 'Future Days' te gaan beluisteren. Ik ben op dit moment aanbeland bij het einde van 'Peking O', en wat ik tot nu toe heb gehoord, is uiteenlopend, bizar en vooral erg origineel. Deze plaat is 40 jaar oud, en Can wordt gezien als pionier van allerhande muziekgenres.
0
geplaatst: 16 juni 2012, 17:34 uur
Zijn zat titels die aan mij voorbij zijn gegaan in mijn jonge jaren, leuk om alsnog eens te beluisteren.
Verder denk ik dat er duidelijk 2 sporen zijn....de prog rockers zoals ik en de alternatieve hoek, Can, Cure, Joy Division, Lou Reed liefhebbers. Dan krijg je een raar mengelmoesje qua uiteindelijke top 40 lijst.
Verder denk ik dat er duidelijk 2 sporen zijn....de prog rockers zoals ik en de alternatieve hoek, Can, Cure, Joy Division, Lou Reed liefhebbers. Dan krijg je een raar mengelmoesje qua uiteindelijke top 40 lijst.
0
ClassicRocker
geplaatst: 16 juni 2012, 17:35 uur
In een later stadium zal ik nader ingaan op de nummers 40 t/m 26, momenteel volsta ik wegens tijdgebrek met de mededeling dat ik het tot nu toe een kwalitatief prachtige èn gevarieerde eindlijst vind. 
Deelnemers, bedankt!!!
Deelnemers, bedankt!!!
0
geplaatst: 16 juni 2012, 17:57 uur
Valt me mee dat Tago Mago er ueberhaupt nog in staat na de progcoup. Ook Low stevig gezakt, terwijl die vorig jaar al veel te laag stond mijns inziens... ben bang dat er voor mij ook geen positieve verrassing meer zal komen, maar we zien het wel.
0
Misterfool
geplaatst: 16 juni 2012, 18:44 uur
Tot nu toe kan ik mij goed vinden in de lijst. Staan veel sterke albums in. Ook een leuke positie voor pere ubu. Al is de slechte positie van Can opvallend(vorig jaar in de top 5)
0
geplaatst: 16 juni 2012, 19:13 uur
25. Crosby, Stills, Nash & Young - Déjà Vu (1970) ( 113 punten) Hoogste positie: 2 Aantal keer genoemd: 23x / Positie vorig jaar: 34 ( 43 punten)
Eigenlijk staat Neil er dus nog 3 keer in.
Déjà Vu had het lang moeilijk, bungelde wat onderin. Uiteindelijk dus zeer gemakkelijk binnen de lijst en zelfs nog bijna 10 plaatsen hoger dan vorig jaar.
Tot aan Woodstock is het steeds die 5,0*, maar daarna kakt het wat in. Die 5,0* komt er ooit, daar ben ik van overtuigd.
24. Kate Bush - The Kick Inside (1978) ( 116 punten) Nr. 1 van: BeatHoven, aERodynamIC, Snoeperd Aantal keer genoemd: 21x / Positie vorig jaar: 20 ( 51 punten)
De goede opletter had het al begrepen, geen Joni Mitchell bij de beste 40 dit jaar. Kate Bush is dus onze excuusvrouw. Haar debuut en meteen ook meest bejubelde werk stond constant rond de 20e plek en zoals verwacht wederom een prima prestatie.
23. Supertramp - Crime of the Century (1974) ( 116 punten) Nr. 1 van: Chevy Aantal keer genoemd: 24x / Positie vorig jaar: 31 ( 44 punten)
Stond toch heel lang tegen de top 20 aan, maar wist nooit over de grens te geraken. Ik had het leuk gevonden om deze dag af te sluiten zonder Crime of the Century en jullie met die brandende vraag te laten zitten (Hoe hoog heeft die het in godsnaam geschopt?), maar helaas. Maar mijn kersverse nummer 1 staat 8 plaatsen hoger dan vorig jaar en heeft bijna 3 keer zoveel punten gekregen, dus mij hoor je absoluut niet klagen.
22. Nick Drake - Pink Moon (1972) ( 118 punten) Nr. 1 van: Koenr, Raymond. Aantal keer genoemd: 21x / Positie vorig jaar: 19 ( 52 punten)
En net zoals dit jaar weinig nieuws onder de zon. Pink Moon doet het weer prima, Bryter Layter haalt het weer net niet, maar Five Leaves Left steelt de show in de 60s. De albums staan maar 5 plekken van elkaar in de Top 250, maar scoren hier toch beduidend verschillend. Over Five Leaves Left heb ik vorige keer weinig goeds gezegd, maar Pink Moon des te meer. Een prachtige stem en groot voordeel van Pink Moon is dat die te kort duurt om te kunnen vervelen!
21. Neil Young - After the Gold Rush (1970) ( 127 punten) Hoogste positie: 3 Aantal keer genoemd: 26x / Positie vorig jaar: 22 ( 51 punten)
En alweer de laatste van vandaag. Eigenlijk jammer dat we hier mee moeten afsluiten, want dan is er alweer één punt minder om over te speculeren. Vrij vaak genoemd, maar eigenlijk zelden echt hoog. 17 van de 27 noteringen zaten in de onderste helft en slechts 4 maal bij de bovenste 4. Dan wordt het moeilijk.
Eigenlijk staat Neil er dus nog 3 keer in.
Déjà Vu had het lang moeilijk, bungelde wat onderin. Uiteindelijk dus zeer gemakkelijk binnen de lijst en zelfs nog bijna 10 plaatsen hoger dan vorig jaar.
Tot aan Woodstock is het steeds die 5,0*, maar daarna kakt het wat in. Die 5,0* komt er ooit, daar ben ik van overtuigd.
Frederick schreef:
Poëzie
Empathie
Harmonie
Melancholie
Inderdaad: CSNY 5*
Legendarisch. Déjà Vu is bij vlagen zo gedateerd als een paar lederen sandalen... Maar het is o zo hemeltergend mooi
Poëzie
Empathie
Harmonie
Melancholie
Inderdaad: CSNY 5*
Legendarisch. Déjà Vu is bij vlagen zo gedateerd als een paar lederen sandalen... Maar het is o zo hemeltergend mooi
24. Kate Bush - The Kick Inside (1978) ( 116 punten) Nr. 1 van: BeatHoven, aERodynamIC, Snoeperd Aantal keer genoemd: 21x / Positie vorig jaar: 20 ( 51 punten)
De goede opletter had het al begrepen, geen Joni Mitchell bij de beste 40 dit jaar. Kate Bush is dus onze excuusvrouw. Haar debuut en meteen ook meest bejubelde werk stond constant rond de 20e plek en zoals verwacht wederom een prima prestatie.
aERodynamIC schreef:
Aan alle moois komt een eind en hier is dat in de vorm van titelnummer The Kick Inside, een bezwerende afsluiter kan ik wel zeggen. Een moment om even stil te staan bij alles wat mooi is in het leven. Dat dit debuut-album van Kate Bush daar zeker een onderdeel van is moge duidelijk zijn.
Ze zette zichzelf hiermee zeer duidelijk neer en ze volgde al snel met een nieuw album. Helaas nam de produktiviteit later wat af, maar luister ook eens naar haar laatste album Aerial en hoor wat een progressie deze dame heeft gemaakt.
En bijzondere vrouw, dat is ze.
Aan alle moois komt een eind en hier is dat in de vorm van titelnummer The Kick Inside, een bezwerende afsluiter kan ik wel zeggen. Een moment om even stil te staan bij alles wat mooi is in het leven. Dat dit debuut-album van Kate Bush daar zeker een onderdeel van is moge duidelijk zijn.
Ze zette zichzelf hiermee zeer duidelijk neer en ze volgde al snel met een nieuw album. Helaas nam de produktiviteit later wat af, maar luister ook eens naar haar laatste album Aerial en hoor wat een progressie deze dame heeft gemaakt.
En bijzondere vrouw, dat is ze.
23. Supertramp - Crime of the Century (1974) ( 116 punten) Nr. 1 van: Chevy Aantal keer genoemd: 24x / Positie vorig jaar: 31 ( 44 punten)
Stond toch heel lang tegen de top 20 aan, maar wist nooit over de grens te geraken. Ik had het leuk gevonden om deze dag af te sluiten zonder Crime of the Century en jullie met die brandende vraag te laten zitten (Hoe hoog heeft die het in godsnaam geschopt?), maar helaas. Maar mijn kersverse nummer 1 staat 8 plaatsen hoger dan vorig jaar en heeft bijna 3 keer zoveel punten gekregen, dus mij hoor je absoluut niet klagen.
Chevy schreef:
Ieder nummers heeft z’n kwaliteiten. Ieder nummer geeft, als je bereid bent je erin te verdiepen, prachtige geheimen weg. Uiteraard is School het prijsnummer en natuurlijk is Crime of the Century een prachtig nummer. Maar de plaat zou incompleet zijn als je één van de elementen weghaalt. Verdriet, onbegrip, woede, liefde, bezinning, hulpvol, nog nooit hoorde ik een plaat die zoveel emoties en stemmingswisselingen teweegbracht als Crime of the Century. Vandaar dat het sinds kort ook mijn nieuwe nummer 1 is.
Ieder nummers heeft z’n kwaliteiten. Ieder nummer geeft, als je bereid bent je erin te verdiepen, prachtige geheimen weg. Uiteraard is School het prijsnummer en natuurlijk is Crime of the Century een prachtig nummer. Maar de plaat zou incompleet zijn als je één van de elementen weghaalt. Verdriet, onbegrip, woede, liefde, bezinning, hulpvol, nog nooit hoorde ik een plaat die zoveel emoties en stemmingswisselingen teweegbracht als Crime of the Century. Vandaar dat het sinds kort ook mijn nieuwe nummer 1 is.
22. Nick Drake - Pink Moon (1972) ( 118 punten) Nr. 1 van: Koenr, Raymond. Aantal keer genoemd: 21x / Positie vorig jaar: 19 ( 52 punten)
En net zoals dit jaar weinig nieuws onder de zon. Pink Moon doet het weer prima, Bryter Layter haalt het weer net niet, maar Five Leaves Left steelt de show in de 60s. De albums staan maar 5 plekken van elkaar in de Top 250, maar scoren hier toch beduidend verschillend. Over Five Leaves Left heb ik vorige keer weinig goeds gezegd, maar Pink Moon des te meer. Een prachtige stem en groot voordeel van Pink Moon is dat die te kort duurt om te kunnen vervelen!
kobe bryant fan schreef:
Somber gitaargetokkel samen met ontroerende zang die recht uit het hart komt.
Uit het hart van Nick Drake die jammer genoeg overleed aan een overdosis tryptizol.
Nick was depresief, en dat hoor je aan de muziek. Dat deze plaat 's nachts is opgenomen uit zich ook in de donkere stemming van de songs.
Somber gitaargetokkel samen met ontroerende zang die recht uit het hart komt.
Uit het hart van Nick Drake die jammer genoeg overleed aan een overdosis tryptizol.
Nick was depresief, en dat hoor je aan de muziek. Dat deze plaat 's nachts is opgenomen uit zich ook in de donkere stemming van de songs.
21. Neil Young - After the Gold Rush (1970) ( 127 punten) Hoogste positie: 3 Aantal keer genoemd: 26x / Positie vorig jaar: 22 ( 51 punten)
En alweer de laatste van vandaag. Eigenlijk jammer dat we hier mee moeten afsluiten, want dan is er alweer één punt minder om over te speculeren. Vrij vaak genoemd, maar eigenlijk zelden echt hoog. 17 van de 27 noteringen zaten in de onderste helft en slechts 4 maal bij de bovenste 4. Dan wordt het moeilijk.
Madjack71 schreef:
Zeer sterk album van Neil waarin het lijkt dat e.e.a voorbij kabbelt en afgelopen is binnen een poep en een scheet. Ondertussen staan er een aantal ijzersterke composities op, waar hij laat zien wat hij kan.
Heerlijk om de dag mee te beginnen, ondanks de wat zware toon van de teksten. Maar ook een troostplaat pur sang..zou bijna ellende opzoeken om daarna mezelf door deze prachtplaat te laten troosten...
Morgen verder! Zeer sterk album van Neil waarin het lijkt dat e.e.a voorbij kabbelt en afgelopen is binnen een poep en een scheet. Ondertussen staan er een aantal ijzersterke composities op, waar hij laat zien wat hij kan.
Heerlijk om de dag mee te beginnen, ondanks de wat zware toon van de teksten. Maar ook een troostplaat pur sang..zou bijna ellende opzoeken om daarna mezelf door deze prachtplaat te laten troosten...
0
geplaatst: 16 juni 2012, 19:28 uur
chevy93 schreef:
37. Neil Young - On the Beach (1974) ( 81 punten) Nr. 1 van: Stijn_Slayer, inquestos, Twinpeaks, Tony
37. Neil Young - On the Beach (1974) ( 81 punten) Nr. 1 van: Stijn_Slayer, inquestos, Twinpeaks, Tony
Mijn nummer 1? Dat lijkt me stug (staat hier krap op 3 sterren). Ik heb het lijstje van Twinpeaks wel voor hem aangepast (met duidelijke vermelding en in quotes); je hebt 'm per abuis toch niet dubbelgeteld? Dat zou Neil toch niet verdienen.
0
Ulfat-e-Zulmat
geplaatst: 16 juni 2012, 19:56 uur
Harvest zal toch niet werkelijk hoger staan dan On the Beach..? 
0
Stijn_Slayer
geplaatst: 16 juni 2012, 21:02 uur
chevy93 schreef:
Tot aan Woodstock is het steeds die 5,0*, maar daarna kakt het wat in.
Tot aan Woodstock is het steeds die 5,0*, maar daarna kakt het wat in.
Huh, bij het titelnummer kakt 'ie in?
Hele inventieve, unieke compositie zoals alleen David Crosby dat kan. 'Country Girl' vind ik ook veel beter dan 'Teach Your Children' en 'Our House'. Jammer dat Neil dit soort nummers met afwijkende structuren niet meer schrijft. Prachtige versie met de meester zelf: YouTube - Gillian Welch - Country Girl
0
geplaatst: 16 juni 2012, 21:59 uur
top 20:
1. Queen - Queen II
2. Rush - 2112
3. Genesis - Selling England by the Pound
4. Wishbone Ash - Argus
5. Rush - A Farewell to Kings
6. Jethro Tull - Aqualung
7 . Rainbow - Rising
8. Deep Purple - In Rock
9. Uriah Heep - Live
10. Budgie - In For The Kill
11 Black Sabbath - Sabbath Bloody Sabbath
12. Led Zeppelin - IV
13 UFO - Strangers in the Night
14. Yes - Relayer
15 Yes - Yes Songs
16. Queen - Queen
17. Heart - Dreamboat Annie
18. Styx - The Grand Illusion
19. Kansas -Leftoverture
20. Pink Floyd - Wish you were here
1. Queen - Queen II
2. Rush - 2112
3. Genesis - Selling England by the Pound
4. Wishbone Ash - Argus
5. Rush - A Farewell to Kings
6. Jethro Tull - Aqualung
7 . Rainbow - Rising
8. Deep Purple - In Rock
9. Uriah Heep - Live
10. Budgie - In For The Kill
11 Black Sabbath - Sabbath Bloody Sabbath
12. Led Zeppelin - IV
13 UFO - Strangers in the Night
14. Yes - Relayer
15 Yes - Yes Songs
16. Queen - Queen
17. Heart - Dreamboat Annie
18. Styx - The Grand Illusion
19. Kansas -Leftoverture
20. Pink Floyd - Wish you were here
0
geplaatst: 16 juni 2012, 22:18 uur
Naar aanleiding van een pm van Chevy heb ik ook een top 20 ingestuurd. Het leek me leuk om mee te doen aan dit feest der herkenning.Maar tot mijn verbazing is het plezier ver te zoeken, lees ik alleen maar verbeten discussies en verdachtmakingen over vermeende manipulaties. Jammer. Volgende keer laat ik dit geneuzel aan me voorbij gaan.
Nu ga ik genieten van Exile on Main Street, wat mij betreft DE plaat van de 70's.
Nu ga ik genieten van Exile on Main Street, wat mij betreft DE plaat van de 70's.
0
geplaatst: 16 juni 2012, 23:06 uur
inquestos schreef:
je hebt 'm per abuis toch niet dubbelgeteld? Dat zou Neil toch niet verdienen.
Waarschijnlijk gewoon verkeerd genoteerd, want ik heb half vanaf mijn excel-document, half vanaf de site de nr. 1-noteringen genoteerd. Het zou overigens best kunnen, maar ik geloof dat dat geen verschil maakt voor de top 40. On The Beach zou dan 40e worden. Ik zal er nu geen werk van maken, maar ik morgen (bij de eindstand) zal ik er wel op terugkomen.je hebt 'm per abuis toch niet dubbelgeteld? Dat zou Neil toch niet verdienen.
Ulfat-e-Zulmat schreef:
Harvest zal toch niet werkelijk hoger staan dan On the Beach..?
Welkom in de echte wereld. Harvest zal toch niet werkelijk hoger staan dan On the Beach..?
0
geplaatst: 16 juni 2012, 23:33 uur
En On The Beach hoort natuurlijk veel hoger dan Harvest. Die laatste hoeft er zelfs niet per se in.
0
geplaatst: 17 juni 2012, 09:41 uur
Posities van Low en Tago Mago (dat krijg je met al die classic rockers) vallen toch wel tegen 
Met Closing Time de eerste 3 uit mijn lijst. Verwacht nog Animals, UP en Born to Run. Had hoop dat een paar 'obscuurdere' albums stiekem nog de lijst hadden gehaald (Curtis of Rock Bottom ofzo), maar die hoop lijkt bijzonder ijdel...
Met Closing Time de eerste 3 uit mijn lijst. Verwacht nog Animals, UP en Born to Run. Had hoop dat een paar 'obscuurdere' albums stiekem nog de lijst hadden gehaald (Curtis of Rock Bottom ofzo), maar die hoop lijkt bijzonder ijdel...
0
geplaatst: 17 juni 2012, 10:11 uur
Beiden haalden wel de top 100. Maar kwamen toch wel een punt of 30 tekort. Curtis' debuut deed het dan weer beter dan Superfly. En hoe meer deelnemers, des te minder ruimte voor obscure albums. Wat dat betreft vind ik het nog verwonderlijk dat The Modern Dance en Tago Mago het gewoon gehaald hebben.
0
ClassicRocker
geplaatst: 17 juni 2012, 10:38 uur
Na gisteravond tijdens een openluchtconcert van een geniale Pink Floyd-tributeband in het Haagse Parktheater (een soort mini-Live at Pompeii met publiek en o.m. een integrale uitvoering van The Dark Side of the Moon) een voorschot genomen te hebben op -hopelijk- de eindoverwinning van voornoemd album, is het voltallige linkerrijtje van De MuMe Top 40 Editie #2: De 70s inmiddels bekend. Een onverminderd mooie en gevarieerde eindlijst tot nu toe!
0
geplaatst: 17 juni 2012, 12:23 uur
chevy93 schreef:
maar ik morgen (bij de eindstand) zal ik er wel op terugkomen.
Nou, per abuis is dat lijstje dus wel dubbel geteld. Voor een aantal albums heeft dit tot gevolg dat ze wat minder punten hebben en dus wat verschuiven (o.a. On the Beach, Crime of the Century en Berlin). De verschuivingen zullen te zien zijn op het einde. Voor de bovenste 20 platen heb ik de wijzigingen al doorgevoerd. maar ik morgen (bij de eindstand) zal ik er wel op terugkomen.
Echter... door de verschuivingen is After the Gold Rush doorgeschoven naar de 20e plek en is het album de 20e plek naar de 21e plek verwezen. Vandaar dat de volgende update de albums van de 21e, 19e, 18e en 17e plek zal zijn.
0
geplaatst: 17 juni 2012, 12:50 uur
21. Lou Reed - Berlin (1973) ( 121 punten) Hoogste positie: 2 Aantal keer genoemd: 20x / Positie vorig jaar: 10 ( 71 punten)
Transformer miste op een haar na de top 40. Vorig jaar deed Berlin het erg goed en belandde het uiteindelijk zelfs in de top 10. Dit jaar zou Berlin eigenlijk niet eens op de tweede dag genoemd moeten worden. Een uniek album, dat is het zeker. Ook zeker een album dat niet voor één gat te vangen is, vandaar dat ik over de inhoud wijselijk m’n mond houd.
19. The Rolling Stones - Sticky Fingers (1971) ( 129 punten) Nr. 1 van: Casino Boogie - 3 Aantal keer genoemd: 25x / Positie vorig jaar: 29 ( 46 punten)
Daar waar The Rolling Stones vorig jaar na de eerste dag al hun troeven verspeeld hadden, mogen ze nu tweemaal schitteren op de tweede dag. In de eeuwige discussie tussen The Rolling Stones en The Beatles koos ik altijd zonder aarzelen voor de Fab Four. Maar de afgelopen maanden heb ik albums als Let it Bleed en Sticky Fingers leren waarderen waardoor die keuze in de toekomst niet meer zo makkelijk zal zijn, denk ik. Van de klassiekers Wild Horses en Sister Morphine tot het onderschatte pareltje I Got the Blues (Preston).
18. Queen - A Night at the Opera (1975) ( 129 punten) Nr. 1 van: ClassicRocker - 2 Aantal keer genoemd: 25x / Positie vorig jaar: 21 ( 51 punten)
Queens grote klassieker met wellicht de grootste klassieker in de muziekgeschiedenis. Ondanks alle inspanningen ‘gewoon’ weer rond die 20e plek.
17. The Clash - London Calling (1979) ( 136 punten) Nr. 1 van: mjk87 Aantal keer genoemd: 25x / Positie vorig jaar: 14 ( 64 punten)
Nee, punk verliest wederom de slag van de prog. Dat London Calling genoemd moet worden benoemd als zijnde punk geeft wel aan dat de spoeling hier dunbezaaid is. Eerder hadden we al Marquee Moon en uiteraard krijgen we bovenin nog Unknown Pleasures, maar dat is dan ook wel de punk in de top 40. Wire, Gang of Four, zelfs Talking Heads (en dan krijg je hetzelfde verhaal als London Calling), ze kwamen allemaal (flink) tekort.
Transformer miste op een haar na de top 40. Vorig jaar deed Berlin het erg goed en belandde het uiteindelijk zelfs in de top 10. Dit jaar zou Berlin eigenlijk niet eens op de tweede dag genoemd moeten worden. Een uniek album, dat is het zeker. Ook zeker een album dat niet voor één gat te vangen is, vandaar dat ik over de inhoud wijselijk m’n mond houd.
Madjack71 schreef:
Niets meer als een meesterwerk wat mij betreft. Het luisterd als een donkere symphonie, een verhaal, geen enkel nummer doet voor elkaar onder en heeft een eigen gezicht, identiteit en zeggingskracht.
Ruim georchestreerd voor Reed zijn doen, met prima afwisselingen en sobere klanken.
Geen plaat voor hartje zomer, korte broek en een glaasje Ice Tea.
Met onderwerpen als gebruik, mishandeling en het wegnemen van de kinderen, is het zonnetje ver te zoeken.
Maar ondanks al die zwartgalligheid, is dit een prachtplaat.
Tevens de laatste plaat zonder topnotering. Hoewel dat dus eigenlijk After the Gold Rush is. Niets meer als een meesterwerk wat mij betreft. Het luisterd als een donkere symphonie, een verhaal, geen enkel nummer doet voor elkaar onder en heeft een eigen gezicht, identiteit en zeggingskracht.
Ruim georchestreerd voor Reed zijn doen, met prima afwisselingen en sobere klanken.
Geen plaat voor hartje zomer, korte broek en een glaasje Ice Tea.
Met onderwerpen als gebruik, mishandeling en het wegnemen van de kinderen, is het zonnetje ver te zoeken.
Maar ondanks al die zwartgalligheid, is dit een prachtplaat.
19. The Rolling Stones - Sticky Fingers (1971) ( 129 punten) Nr. 1 van: Casino Boogie - 3 Aantal keer genoemd: 25x / Positie vorig jaar: 29 ( 46 punten)
Daar waar The Rolling Stones vorig jaar na de eerste dag al hun troeven verspeeld hadden, mogen ze nu tweemaal schitteren op de tweede dag. In de eeuwige discussie tussen The Rolling Stones en The Beatles koos ik altijd zonder aarzelen voor de Fab Four. Maar de afgelopen maanden heb ik albums als Let it Bleed en Sticky Fingers leren waarderen waardoor die keuze in de toekomst niet meer zo makkelijk zal zijn, denk ik. Van de klassiekers Wild Horses en Sister Morphine tot het onderschatte pareltje I Got the Blues (Preston
). gemaster schreef:
God wat een heerlijk afwisselende plaat. Hardrock meestampers(Brown Sugar), ballads(Wild Horses), Santana achtige mexico rock(het 2e gedeelte van 'Can't You Hear Me Knockin') en zelfs country(Dead Flowers). Een meesterwerkje van het zuiverste soort
God wat een heerlijk afwisselende plaat. Hardrock meestampers(Brown Sugar), ballads(Wild Horses), Santana achtige mexico rock(het 2e gedeelte van 'Can't You Hear Me Knockin') en zelfs country(Dead Flowers). Een meesterwerkje van het zuiverste soort
18. Queen - A Night at the Opera (1975) ( 129 punten) Nr. 1 van: ClassicRocker - 2 Aantal keer genoemd: 25x / Positie vorig jaar: 21 ( 51 punten)
Queens grote klassieker met wellicht de grootste klassieker in de muziekgeschiedenis. Ondanks alle inspanningen ‘gewoon’ weer rond die 20e plek.
bloempje24 schreef:
Hoe ziet de rest van A Night At The Opera er uit? Het is een cd met af en toe een gebrekkige samenhang, maar wel eentje met vele ijzersterke nummers. Wat een verademing met het latere werk! A Night At The Opera bevat twee compositorische pareltjes die maar weinig gemaakt zijn in de geschiedenis van de muziek: The Prophet’s Song en uiteraard Bohemian Rhapsody. Deze twee nummers, respectievelijk 8:20 en 5:54 min, bevatten een combinatie tussen inventiviteit, compositorische kwaliteiten en productionele helderheid die maar zelden vertoond wordt. Maar er is meer te genieten: wat te denken van het prachtig’39 waarin May het onderhand in zijn eentje klaarspeelt om slechts met akoestische gitaar, drums en minieme achtergrondkoortjes de luisteraar boeiend te verhalen over lang vervlogen tijden.
Hoe ziet de rest van A Night At The Opera er uit? Het is een cd met af en toe een gebrekkige samenhang, maar wel eentje met vele ijzersterke nummers. Wat een verademing met het latere werk! A Night At The Opera bevat twee compositorische pareltjes die maar weinig gemaakt zijn in de geschiedenis van de muziek: The Prophet’s Song en uiteraard Bohemian Rhapsody. Deze twee nummers, respectievelijk 8:20 en 5:54 min, bevatten een combinatie tussen inventiviteit, compositorische kwaliteiten en productionele helderheid die maar zelden vertoond wordt. Maar er is meer te genieten: wat te denken van het prachtig’39 waarin May het onderhand in zijn eentje klaarspeelt om slechts met akoestische gitaar, drums en minieme achtergrondkoortjes de luisteraar boeiend te verhalen over lang vervlogen tijden.
17. The Clash - London Calling (1979) ( 136 punten) Nr. 1 van: mjk87 Aantal keer genoemd: 25x / Positie vorig jaar: 14 ( 64 punten)
Nee, punk verliest wederom de slag van de prog. Dat London Calling genoemd moet worden benoemd als zijnde punk geeft wel aan dat de spoeling hier dunbezaaid is. Eerder hadden we al Marquee Moon en uiteraard krijgen we bovenin nog Unknown Pleasures, maar dat is dan ook wel de punk in de top 40. Wire, Gang of Four, zelfs Talking Heads (en dan krijg je hetzelfde verhaal als London Calling), ze kwamen allemaal (flink) tekort.
deric raven schreef:
De toon is Amerikaans.
Zelfs het typerende Britse straattaal is vrijwel afwezig.
Moet zelfs eerder aan Bruce Springsteen denken.
Puurheid en oprechtheid.
Verwoord in perfecte liedjes.
Over dit album is wel degelijk na gedacht.
Muzikaal zit het prima in elkaar.
Samen met The Specials voegden ze het ska element toe in de rockmuziek.
De toon is Amerikaans.
Zelfs het typerende Britse straattaal is vrijwel afwezig.
Moet zelfs eerder aan Bruce Springsteen denken.
Puurheid en oprechtheid.
Verwoord in perfecte liedjes.
Over dit album is wel degelijk na gedacht.
Muzikaal zit het prima in elkaar.
Samen met The Specials voegden ze het ska element toe in de rockmuziek.
* denotes required fields.