Ik denk dat metal en wave vergelijken de beroemde casus van appelen ende peeren is, omdat metal mij een breder hok lijkt dan wave/post-punk. Die laatste kun je wat mij betreft beter in het vak art rock, al is het een superlelijk woord, plaatsen. Dat classificeren vind ik überhaupt überhip, want wat dat betreft ben ik een negentiende-eeuwert.

Metal heeft zich nog wel verder ontwikkeld in nieuwe richtingen, van wave kun je daar nog over twijfelen. Ik geef toe, bij metal heb je evengoed ook revivalists, zoals dat soms genoemd wordt, die de New Wave of British Heavy Metal nadoen en zo, maar bij de wave-navolgerts zie ik niet zoveel echt eigen toevoegingen. Tuurlijk, je hebt Bloc Party en de Klaxons, maar nu wave zoals dat schijnt te heten is nogal een herhalingsoefening.

Kijk ook maar hoe wave-artiesten zich ontwikkeld hebben: Elvis Costello, Joe Jackson, de Nits komen nu in me op; van Mondriaanesque hoekigheid naar stemmiger werk. Voor zover ik oude wave-artiesten nog in het vizier heb vind ik dat The Cure nog typisch doet wat ze 'altijd' al deden, zonder dat ze daar echt veel aan toevoegen.

Metal is dan weer een ander verhaal. Het is een genre waar ik niet gek veel van ken, maar ik hoor heus wel dat er ook interessante dingen zijn. Burzum vind ik bijvoorbeeld wel tof, en Deftones natuurlijk. Maar verder vind ik metal niet gek interessant en veel metalartiesten doen nog steeds wat ze vroeger ook al deden; zie bijv. Iron Maiden, hun latere werk ontloopt het vroege niet zo.

Eensch, al vind ik art rock wel een enorm lege term. Daarnaast vraag ik me af of veel new-wave überhaupt wel zo makkelijk als rock gezien dient te worden. Met name het synthpop-gedeelte van new-wave heeft weinig met rock van doen.

Art pop is inderdaad ook wel een betere term. Jaja, de rockerts waren er als de kippen bij om de wave onder hun parapluutje rock te stoppen; wat een gekkies.

RYM maakt onderscheid in art rock, art pop en art punk en schaart 'kunstzinnige new wave' onder art punk.

Art rock:
http://rateyourmusic.com/cu...

Deftones!

Een van de meest interessante metalbands die ook veel invloeden van de wave en shoegaze hebben. Vooral de latere albums hebben een heel weids en dromerig gitaargeluid.

China Crisis zong het al:


]YouTube - China Crisis - Wishful Thinking (lyrics)

Wordt wel tot synth-pop gerekend (possible popsongs vol2)
Opnieuw bewijs je dat je heel slecht leest - mijn eerdere reactie bevatte wel degelijk belangrijke inhoudelijke punten, zoals bijv. de notie Voldoende en de rol die wave en post punk hebben gespeeld bij de totstandkoming van indie-labels, indie-bands.

Zet je rock-masker eens af, dat belemmert je blik. Lees bijv eens het boek van Simon Reynolds - Rip it Up and Start again of James Nice - Shadowplayers. We hebben het over een relatief korte periode met heel veel creativiteit: ook bands als Cocteau Twins, Depeche Mode en Dead Can Dance vallen (in ieder geval deels) onder wave - en art rock en (sommige) wave is nauw verwant: de stap van Roxy naar Magazine is niet zo heel groot, ook niet naar Japan; en van Japan naar Bowie is ook niet mijlenver.

Niemand heeft ooit die bands die jij opnoemt buiten de wave geplaatst(het ging mij om coil/throbbing gristle). Die notie rond "voldoende" was slechts een flauw non-argument waar jij ook nog eens mijn bericht verdraaide(mening is niet gelijk aan oordeel!). De totstandkoming van indie-labels deed niet af aan wat mijns inziens onder wave moet vallen. Ik gaf slechts mijn observaties aan op basis van wat ik tot dan toe beluisterd had. Waarop jij reageerde met kinderachtige geneuzel en persoonlijke aanvallen. Nogmaals: pop is niet enkel hitparadepop.

Edit: China crisis vind ik by the way een van de slechtere new-wave bands, dan liever dingen als big country of fisher-z.

Ach, ook als je new wave onder de pop-plu stopt dreig je allerlei zwartgeklede figuren met zwarte oogschaduw tegen je in het harnas te jagen.

Of in kleinerende woordjes gezegd, het blijft een moeilijk kindje dat zich tegendraads wilde onderscheiden maar als golfje eigenlijk gewoon al snel kopje onderging in de mainstream.

Nee, mijn rock-master houd ik op, mijn favoriete muziek is mijn passie, mijn levenswijze, en dat loochen ik niet, nooit niet.

Lees jij eerst maar eens de meest recente editie van Classic Rock Magazine -een 1977-special (prog vs punk - rock at war - inside the most riotous year in rock)- met o.m. een dubbelinterview met Rick Wakeman (Yes) en JJ Burnel (The Stranglers). Van dit onderhoudende en in harmonieuze sfeer verlopen vraaggesprek kun jij een hoop leren.



Art rockers David Bowie en Roxy Music gelden als wegbereiders voor de new wave, maar de voor mij meest interessante 'related artists' tref ik vooral aan in lijsten als deze (al kan ik Magazine en Japan prima smaken op zijn tijd): http://rateyourmusic.com/cu...

Noemt Mju dit geen "zwatelen"? Blijft een mooi predikaat voor bovenstaand citaat.

Was het niet andersom? De invloeden van de new wave werden al snel opgenomen in wat jij "mainstream" noemt (trouwens, wat bedoel je daar precies mee?). Beïnvloeding van wave op de meer "mainstream" gerichte muziek dus!

En btw, ik heb me nooit in het zwart gehuld.

En dan nu nog zonder zwatelen het verschil erkennen met een genre als metal. Want daar begon natuurlijk de hele discussie mee.

Je vergeet art garfunkel.

Dat wordt dan art garfunkel, art garpunkel, art garpopel, art garrockel en art garmetal.

Geen enkele waver ontkent het bestaan van metal; het ging om de claim van intergenre ingegeven kruisbestuiving - wat een woord op de vrijdagmiddag.

Wat hebben bepaalde metalen subgenres aan wave te danken en vice versa?

Het grappige is evenwel - en dat is en passant een typering van een soort - dat rockers elkaar altijd bijtreden in dit soor disputen, terwijl 'wavers' nogal eens van inzicht verschillen en onderling heftig blijven discussiëren (wat wel, wat niet). Zou bijna zeggen: individualisme vs ....

Nee daarom was er in het topic van de jaren 70 een discussie tussen de rockers wat wel of niet prog was en zijn er hele discussies in rock ko's of een bepaald nummer wel of niet bij een bepaald subgenre hoort.

Doet me denken aan

Discussie doet me denken aan

Dat jij weinig medestanders hebt, heeft niets te maken met muzieksmaak...

Om precies te zijn ging het erover dat metal in de jaren tachtig niet de erkenning kreeg die het verdiende en het leuk is om te zien dat dit nu wel gebeurt. Het is intussen ook uitgegroeid tot een genre waar je als serieuze muziekmens niet meer omheen kan. Of je het nu wel of niet waardeert.

Voor new wave was er destijds wel de erkenning. Maar hoewel in oorsprong tegendraads werd de golf opgenomen in wat mainstream was. En toegegeven, niet zonder enige invloed. De verdienste van new wave voor de pop is wellicht dat die vanaf toen ook tegendraads mocht/kon zijn.


Vooral de hokjesgeest waarin jij blijft hokken vind ik grappig. Maar nog meer dat je daarbij een claim op individualisme maakt terwijl je in die geest het individu niet ziet.

Omdat je op mij reageert neem ik mezelf als voorbeeld. Ik hou van rock, metal, jazz, klassiek, pop, country, soul, wereld, folk en avant-garde (om het bij de genre-indeling van MusicMeter te houden). Hoe zou ik mezelf als rocker of metalhead kunnen zien? Ik ben een individu dat van vele muziekjes houdt. Ik ben van rots noch metaal. Is Elvis Costello, Cocteau Twins en Dead Can Dance new wave? Nou, dan ben ik vast een waver. Tenminste voor de wavers, de zwatelaars, de zwevers, de zwaaiers, de waaiers.

In de reeks Het Eiland werd door new waver Alain Vandam een rake analyse gemaakt van wat het einde van deze muziekstroming betekende.

Scene op 33 min 45 sec. (Voor de Nederlanders, een 'pul' is een trui.)

Speelt hij ook niet de rol van Kabouter Plop? Altijd al gedacht dat Kabouter Plop een waver was!

Er is een andere aflevering van het Eiland met een verjaardagsfeestje
waarop Alain een cassette met muziek bij heeft. Daarop hoor je Love Will Tear Us Apart
van Joy Division en Electricity van Orchestral Manoeuvres in the Dark voorbij komen.

Frankie gebiedt Alain om "dien depressieven brol" onmiddellijk af te zetten
en schakelt over op techno muziek. Ook een teken aan de wand zou je denken.
Ik ken heel wat leerlingen die nieuwsgierig werden en vroegen welke muziek er precies
te horen was. En dan kon opa dazzler een boom opzetten over de oude new wave tijden.

New wave is springlevend, daarvan getuigt al drie jaar op rij het Sinners Day festival
(eind oktober) waarop talloze groepen van weleer een nieuw en jong publiek vinden.
Home | www.sinnersday.com

Dat new wave altijd wat minder in trek was dan mainstream rock en metal is geen nieuws meer.
De headbangers en Springsteen lookalikes uit mijn klas pakten destijds ook groter uit met hun muziek.
New wavers zaten toen al in een donker hoekje te kniezen. Dat is op MuMe niet anders.

Metal en hiphop platen halen vele hogere scores (aantal stemmen en gemiddeldes)
dan new wave platen op deze site. De aanhang is fanatieker, trouwer en dat siert hen.

Toch ben ik blij dat groepen als Joy Division en The Cure tot op vandaag
mensen blijven boeien en zelfs inspireren. De hele nu-wave scene zegt daarover genoeg.
Zelfs synthpop is weer in en heel wat nieuwe bands loven Depeche Mode en OMD.

Ieder zijn meug. Dat Joy Division het voorrecht heeft om met de twee platen die ze ooit maakten
zowel in de MuMe top 40 editie van de 70s als die van de 80s hoog te eindigen is een compliment.

Er zijn twee witte en twee zwarte platen (kijk naar de hoezen) die als cultalbums
niets meer hoeven te bewijzen omdat ze een wereld van muzikanten beïnvloed hebben
en dat zijn de twee eerste van Velvet Underground en de twee enige van Joy Division.

En ik twijfel er geen seconde aan dat er gelijkaardige metal en hiphop iconen bestaan.
Maar dat is mijn punt niet. Het punt is dat new wave wel degelijk zijn stempel heeft gedrukt
op de muziekgeschiedenis, ook al zijn de fans in een spel als dit numeriek in de minderheid.

Dat Pink Floyd en U2 mochten winnen stond in de sterren geschreven.
Je komt deze platen dan ook in alle naslagwerken tegen als rock iconen.
En als ik eerlijk ben vind ik die van Pink Floyd betekenisvoller. De winnende U2
lijkt me toch vooral een compromis plaat ... mainstreamer zouden ze nooit meer klinken.

Met overwinningen van rock iconen (van) The Doors (60´s), Pink Floyd (70´s) en U2 (80´s) toont classic rock zich oppermachtig op de muzieksite voor liefhebbers.

Bands als Virgin Prunes of Clock DVA vallen toch echt wel onder wave, maar die zou ik van mijn leven nooit onder pop kunnen scharen. Veel wavebands waren ook bezig om de traditionele songstructuren los te laten namelijk. De bekendere en populairdere niet nee, maar dat geldt voor iedere stroming, dat is nu eenmaal het format waarmee je airplay krijgt. Maar om nu alléén maar naar de bekendste acts te kijken en daar het genre mee definiëren vind ik een beetje eng nogmaals.

Hoewel ik virgin prunes, een beetje hyprociet dat wel, eens verwerkt heb in een new-wave mixtape, vind ik het eigenlijk ook geen wave. ik snap dat je mijn definitie wat eng vind, ik vind die van veel wavers namelijk wat ruim. Bij wiki staat post-punk als aanduiding. Dat vind ik beter passen. Clock Dva ken ik niet, maar wil ik zeker wel eens beluisteren.

Classic rock is nu eenmaal mainstream en maakt het niet zelden tot liftmuzak of supermarktdeuntje. Als je van dat soort oppermacht houdt zal het wel kicken zijn ja, ik zoek mijn favoriete muziek wat kritischer

Tsja wie classic rock in een hokje zet met liftmuzak weet blijkbaar weinig van de virtuositeit en experimentatiedrift die in dat genre plaatsvindt. Menig classicrocker is wat kritischer dan klakkeloos mee te gaan met de kritiek van het gepunk op da site.

Moet je zeker doen, maar je zult dat ook geen wave vinden denk ik dan. Maar over definities gesproken, daar heb je bij iedere muziekstroming discussies over.

Als classic rock the doors, floyd of de bekendste van U2 betekent, tsja, wilde je ontkennen dat het vermoeiend bekende platen zijn dan? Experimentatiedrift in classic rock? Is het kenmerk niet dat dat genre inmiddels niet meer actief is? Redelijk uit-geexperimenteerd dus