Ja, Bono is wel duidelijk de zwakke schakel. Meteen de reden voor mij dat ik Mary er liever bij heb.

Verder een draak van een nummer dat ik sowieso het liefst zo weinig mogelijk hoor.

220. Trentemøller - Miss You (2006)
[XXX][XXX][XXX][XXX][XXX]


Album: The Last Resort
T2000: 1006 / MuMe: 1363
Van Sigur Rós is een stap naar de electronic (de ambientvariant) vrij klein. Dit nummer heb ik dan weer ontdekt door de Favoriete Nummers-KO's. Die KO’s zijn eigenlijk vrij nutteloos en je schiet er qua uitslag niks mee op, maar die eerste rondes kan je heel wat leuke ontdekkingen doen. Destijds nog de vraag gesteld of de rest van het album ongeveer hetzelfde was, maar het antwoord was gek genoeg nee. Vandaar dat het lang geduurd heeft, voordat de ik stap van Trentemøller naar acts als Biosphere en Emancipator gemaakt heb.

219. The Rolling Stones - Wild Horses (1971)
[164][149][185][181][XXX]


Album: Sticky Fingers
T2000: 480 / MuMe: 425
The Beatles > The Stones, dat zeker voor mij. Maar The Stones zit toch wel duidelijk in de lift bij mij. Vooral ook, omdat ik ontdekt heb dat een aantal albums/nummers van The Stones prima mee kunnen gaan met het beste van de Fab Four. Wild Horses is zo’n semi-ballad waarin de kracht van de stem van Mick goed naar voren komt. Het verscheen eerst als slotnummer van The Flying Burrito Brothers - Burrito Deluxe (1970), maar is toch echt een Stones-nummer.

218. Ludovico Einaudi - Cache Cache (2004)
[XXX][XXX][XXX][XXX][XXX]




Album: Sotto Falso Nome
T2000: XXXX / MuMe: XXXX
De film Intouchables bewees maar weer eens hoe mooi klassieke muziek kan zijn. Mooie, wijde beelden van de Franse bergen onder begeleiding van deze Italiaan. Dit nummer komt ook uit de film, maar is origineel geschreven voor een Italiaanse dramafilm uit 2004 (zie albumtitel).

217. R.E.M. - E-Bow The Letter (1996)
[XXX][XXX][XXX][XXX][XXX]


Album: New Adventures in Hi-fi
T2000: XXXX / MuMe: 145
Met R.E.M. heb ik ook best wel een haat-liefdeverhouding. Albums zijn wisselvallig en van een aantal nummers die zo gewaardeerd worden, snap ik dan niet zo veel (bv. It’s The End of the World en How the West Was Won). E-Bow the Letter is dan weer wel een nummer wat die heerlijke drive ( ) heeft die R.E.M. zo’n interessante band maakte.
En toch vooral die zang en tekst. Die typische wirwar die Stipe ervan kan maken.

216. Sparklehorse - Spirit Ditch (1995)
[XXX][XXX][XXX][XXX][XXX]


Album: Vivadixiesubmarinetransmissionplot
T2000: XXXX / MuMe: XXXX
Al was het maar vanwege die rare aandachtsgeile titel van het album. Dit is één van de fragielste nummers die ik ken. Dat in combinatie met dat subtiele gitaargetokkel op de achtergrond maakt dat dit met recht een plek in mijn Top 250 heeft. En tevens één van mijn 10 nominaties voor de MuMe Ladder van dit jaar. Stemt allen!

Staat Trentemoller in de top 2000?

Edit: Nee dus, Miss You staat wel in de top 2000 op 1006, maar dan heet het bandje The Rolling Stones.

Nee.

Trentemoller in de Top 2000 zou net zo'n wonder zijn als Blof in de ladder, om maar even in de o-met-een-/-modus te blijven.

Volgens mij gaf ik toen antwoord. Hieruit maak ik op dat je het niet met me eens bent? Maar goed dat je de electronic aant ontdekken bent, als je tips nodig heb, hoor ik het wel

Miss You en Spirit Ditch!

Zo die zag ik niet aankomen, Chevy. Funaral Party in je lijst, geweldige keuze als je mij vraagt.

Ha, dat krijg je met automatische verwerking. Om dezelfde redenen staat bij One van U2 een punt achter de naam (vanwege One van Metallica), zelfde geldt voor Layla (Derek and the Dominos vs. Eric Clapton) en Once Upon a Time in the West (Dire Straits vs. Ennio Morricone). Waarmee ik overigens niet beweer dat deze 6 nummers er allemaal in staan. Sterker nog, er staan er maar 3 van in.

Maar mooi dat je zo aandachtig leest.

Mwa, niet echt. Het nummer is niet wezenlijk anders dan de vorige nummers. Wellicht ben ik te weinig thuis in het genre om het onderscheid duidelijk(er) te horen. Het is niet bepaald een Words (Between the Lines of Ages) op Harvest of een Bedshaped op Hopes and Fears. Nummers die echt significant anders zijn.

Tja Chevy die nummers van Bonnie Prince Billy en R.E.M> zijn helemaal fantastisch, maar het hoogtepunt tot nu toe is het prachtige Spirit Ditch , echt zooooo'n mooi liedje.

Volgens mij kan ik ook wel degene zijn die de rest van het Trentemøller-album niet in de lijn van Miss You vond liggen, maar dat heb ik dan juist weer helemaal niet zo met Words of Bedshaped.

Beetje late reactie Chevy, maar deze lijst gaat ook door mij gevolgd worden. De flinke dalingen van enkele nummers maken mij nieuwsgierig welke nummers uiteindelijk wel de blijvende toppers zijn.

Bedankt voor de leuke reacties.

215. Simon & Garfunkel - America (1968)
[162][XXX][XXX][XXX][XXX]


Album: Bookends
T2000: XXXX / MuMe: XXXX


Simon & Garfunkel zijn samen met Keane wellicht de grootste groeiers geweest. Beide artiesten verdubbelen ook hun aantal notaties (3, resp. 2 voor Keane in 2011). Degene die er al in stonden zijn (bijna) allemaal ook gestegen. Eerder had ik het al over de kunst van het maken van het perfecte popliedje door Crowded House. Simon & Garfunkel deden hetzelfde. Die perfecte samenzang maakt dat zij voor mij het beste duo ooit zijn.
Vooral de live-versie (zie filmpje) is echt schitterend. Het nummer stond overigens ook in hermans topic: [url=http://www.musicmeter.nl/forum/0/7554.Muziek >> Toplijsten en favorieten >> Pitchfork's 200 Greatest Songs of the 1960s (besproken door Herman)

214. Toto - Mushanga (1988)
[169][140][XXX][XXX][195]


Album: The Seventh One
T2000: 1292 / MuMe: XXXX
Bij de Album Top 1000 op Radio Veronica staat dit album steevast heel hoog. Zodoende leerde ik Abbey Road kennen, maar ook zei een DJ ooit dat dit een soort tweede Africa was. Hmm... niet heel ver gezocht. Het nummer kenmerkt zich vooral door de ritmesectie van de gebroeders Porcaro (plus vader Porcaro die voor de gelegenheid ook weer mee deed). Dat Oosterse tintje maakt dat dit, zoals Africa, net klinkt als een film.

213. Crosby, Stills, Nash & Young - Teach Your Children (1970)
[131][096][053][XXX][XXX]


Album: Déjà Vu
T2000: 628 / MuMe: 748
Geschreven door Graham Nash, de man wiens vader in de gevangenis gezeten heeft. Dat ik van harmonieuze nummers houdt, moge nu wel duidelijk zijn. Dat de tekst van alle tijden is, maakt het nummer alleen maar mooier.

Don't you ever aks them why
If they told you you will cry
So just look at them and sigh
And know they love you

212. Billy Joel - Scenes From an Italian Restaurant (1977)
[XXX][XXX][XXX][XXX][XXX]


Album: The Stranger
T2000: XXXX / MuMe: XXXX
Het allerlaatste nummer wat ik toegevoegd heb aan mijn lijst. Volgens mij heb ik dit nummer zelfs nog na 1 januari toegevoegd. Eigenlijk stuitte ik er bij toeval op toen ik wat aan het shufflen was door mijn playlists en dit nummer moest in mijn lijst.
Mooie tempowisselingen en hier blijkt ook maar eens uit wat een onderschatte tekstschrijver Billy Joel is.

211. The Alan Parsons Project - Don't Answer Me (1984)
[161][135][144][187][159]


Album: Ammonia Avenue
T2000: 981 / MuMe: XXXX
Wat boeit het nou waar die tekst op slaat als je zo’n heerlijk nummer kan maken?

Op internet vond ik nog een aardige quote over het nummer:

Eric Woolfson wanted that "wall of sound" George Martin had created in the sixties, then started insisting about it. Then, Alan Parsons got tired of it and so the he asked Eric Woolfson: "You mean this??" Then, he put on this awesome reverb over the whole track, giving this splendid fresh and broad effect we all know in the song.

Met dank aan Patti Smith, dient hier nog even te worden gememoreerd.

Vooralsnog is het goede lijst die ik prima kan volgen. Ik zeg niet dat ik het eens ben met alle keuzes, Het Alan Parsons Project van hierboven heeft ook wel eens betere nummers gebracht.

The Raven

The Raven is prima nummer en tevens het eerste nummer dat ik hier leerde kennen van APP wat niet in de Top 2000 staat. Toch.. als ik dan iets moet kiezen van dat album, dan liever The Tell-Tale Heart of (The System of) Doctor Tarr and Professor Fether. Of nog beter: To One in Paradise, die heeft er zowaar ook ingestaan. Sowieso hou ik wel van die rustige, mooie nummers, ook Ammonia Avenue, Time (ook ooit erin gestaan) en Silence and I heb ik veelvuldig beluisterd en ben ik nog lang niet beu.

210. Duran Duran - Notorious (1986)
[XXX][XXX][XXX][XXX][XXX]


Album: Notorious
T2000: XXXX | MuMe: XXXX
In 2012 heb ik ook weer teruggegrepen naar mijn allereerste manier van ontdekken: verzamelaars. Waarom alle albums afstruinen als er al door andere mensen het kaf van het koren gescheiden wordt? Artiesten als O.M.D., Depeche Mode en Duran Duran warden op deze manier door mij ontdekt. En als er dan veel leuks tussen blijkt te zitten, dan alsnog op zoek naar de bijbehorende albums. Notorious was zo’n ontdekking. Een nieuw, fris, funky geluid nadat de twee Taylors de band verlaten hadden. Totaal anders dan Save a Prayer en Ordinary World, de nummers die ik al kende.

209. The Beatles - A Day In The Life (1967)
[157][120][079][145][182]


Album: Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band
T2000: 82 | MuMe: 6
Dit is zo’n klassieker waar je niet omheen kan, want niet Yesterday, niet Hey Jude, niet Let it Be, maar A Day in the Life bleek hun grootste klassieker. Ondanks dat je een mooie parabool ziet in de posities door de jaren heen, is het toch één van de weinige Beatles-nummers (in 2010 nog 8, dit jaar een stuk minder) in de lijst van dit jaar.

208. Eagles - The Last Resort (1976)
[173][166][117][056][036]


Album: Hotel California
T2000: 66 | MuMe: 771
Net zoals Driver’s Seat een ononderbroken dalende lijn. Als Eagles-liefhebber is dit een nummer wat je gewoon goed vindt. Ik ken geen Eagles-liefhebber die dit nummer niks vind. De mooie afsluiter van het beroemde Hotel California maakt lang niet meer dezelfde indruk als vroeger, maar ik merk wel dat dit zo’n nummer is dat je eens in de zoveel tijd pakt en waar je bij het opstellen van dit soort lijstjes gewoonweg niet omheen kunt.

207. R.E.M. - Losing My Religion (1991)
[158][138][226][130][102]


Album: Out of Time
T2000: 118 | MuMe: 204
Ooit 15e in de Top 2000, voor het eerst geen R.E.M. in de top 100. Bij mij is dit nummer een behoorlijke jojo. De ene keer is het maar een aardig nummer, de andere keer zing ik weer uit volle borst mee.

206. REO Speedwagon - Keep On Loving You (1981)
[166][137][126][107][101]


Album: Hi Infidelity
T2000: 979 | MuMe: XXXX
Classic rock op z’n allerbeste. Dat is dit nummer. REO Speedwagon leerde ik kennen via Timelife, zo’n gezapig Amerikaans programma à la Teleshop (maar dan met multimedia) waarbij de hoogbejaarde zanger Kevin Cronin een cd met oude klassiekers aan kwam prijzen. Boston, Toto, dat soort bands, ik mag ze graag horen.

205. Simon & Garfunkel - Patterns (1968)
[XXX][XXX][XXX][XXX][XXX]


Album: Parsley, Sage, Rosemary & Thyme
T2000: XXXX | MuMe: XXXX
Na het wonderschone Scarborough Fair volgt een meer up-tempo nummer. Een kindje van Paul Simon waar Art hooguit wat woorden meezingt. Het was dan ook zijn nummer dat een paar jaar eerder al op zijn eerste solo-album stond: Paul Simon - The Paul Simon Songbook (1965). Patterns is, zoals we gewend zijn, kort en krachtig.

204. Mark Knopfler - What It Is (2000)
[149][111][028][044][047]


Album: Sailing to Philadelphia
T2000: 417 | MuMe: XXXX
In 2003 kreeg Mark een Edison Award, voor “Outstanding Achievements in the Music Industry”. Het is een kleine greep van de vele geweldig live-versies die er zijn van dit nummer. Het werd één van zijn weinige solohits (in Nederland haalde alleen Going Home de Top 40 en dat was in zijn Dire Straits-tijd) en staat dit jaar voor het eerst sinds 2003 weer eens (terecht) boven Sailing to Philadelphia (#225). Het is tevens zijn meest gespeelde nummer tijdens zijn soloconcerten als we deze site mogen geloven.
Ook zo’n heerlijke tekst heeft dit nummer. Hoe ga ik dit ooit kunnen? Hij zingt zo snel! Maar zoals altijd bleek dat het met de tijd steeds beter zou gaan.

203. Wishbone Ash - Throw Down The Sword (1972)
[147][139][XXX][XXX][XXX]


Album: Argus
T2000: XXXX | MuMe: XXXX
Ook Wishbone Ash leerde ik kennen door zo’n favoriete nummers KO. Het gemiddelde van 4,17* liegt er ook niet om. Het album staat dan ook vol met dit soort harmonieuze ergenstussenclassicenproginrock. Geen oeverloze toetsensolo’s als bij Camel, geen rare soundsscapes als bij Pink Floyd. Twee lead gitaren, maar dan niet zoals bij The Allman Brothers Band. Dit is verplicht materiaal voor eenieder die houdt van progressieve of classic rock!

202. Simon & Garfunkel - Me And Julio Down By The Schoolyard (Live) (1982)
[XXX][XXX][XXX][XXX][XXX]


Album: The Concert in Central Park
T2000: XXXX | MuMe: XXXX
Weer een solo-nummer van Paul Simon, ditmaal een live-uitvoering, want deze uitvoering straalt net als Patterns zoveel lekkere power uit.

201. Red Hot Chilli Peppers - Californication (1999)
[XXX][XXX][XXX][XXX][XXX]


Album: Californication
T2000: 108 | MuMe: 763


Bij het bespreken van de MuMe Ladder plaatste ik een geweldige live-uitvoering (Slane Castle). Hier plaats ik gewoon het nummer, maar vooral de clip. Dit is met afstand de beste videoclip die ik gezien heb. Een beetje zoals de screensaver van een PC. Als dan de computers in de klas op die screensavers gingen, was dat altijd machtig mooi om naar te kijken. Helemaal als er iemand zo handig was om er een achtbaan van te maken of die buizen. Zo was deze clip ook. Iedere keer hetzelfde, maar toch bleef het spannend wat er ook alweer ging gebeuren.

Nooit gedacht om op MuMe nog eens een toplijst met REO Speedwagon te vinden

Mooie nummers Chevy, direct maar eens een cd van Wishbone Ash in mijn winkelmandje gezet

Ik heb ze een paar jaar terug nog eens voor de ladder genomineerd, maar dan met Don't Let Him Go. Zoals hierboven al te lezen was: het mag ook wel een beetje swingen.

Als iemand het in de toekomst nog eens wil proberen...

Keep On Loving You was in een ver verleden 1 van mijn favoriete nummers aller tijden. Nu is dit nummer dat niet direct meer, maar kan ik het nog erg waarderen als GP. Als één van mijn nominaties voor de ladder, vind ik het niet goed genoeg meer

Als dat geen goed voornemen is

Ik ga dit zeker volgen

200. Michael Jackson - Earth Song (1995)
[145][191][116][083][040]


Album: HIStory
T2000: 147 | MuMe: XXXX
In mijn eerste top 250 nota bene 10 keer in de lijst. Een nummer dat letterlijk door merg en been gaat. Wat begon met We Are the World eindigde met Earth Song. Zijn tot aan zijn dood voortdurende strijd tegen al het onrecht in de wereld. Dat klinkt uiteraard erg rooskleurig en als een slechte Amerikaanse speech, maar de MJ-fan in mij geloofde die man. Dat of hij is de beste acteur ooit.

Did you ever stop to notice / All the children dead from war / Did you ever stop to notice / The crying Earth the weeping shores?
Now I don't know where we are / Although I know we've drifted far
What about the holy land / Torn apart by creed

199. Godspeed You Black Emperor! - East Hastings (1997)
[134][110][XXX][XXX][XXX]


Album: F♯A♯∞
T2000: XXXX | MuMe: 466
Wat betreft dit nummer hink ik een beetje op twee gedachten. Enerzijds gebruik ik mijn Top 250 veelvuldig. In mijn zoektocht naar de ultieme nummers ben ik voortdurend bezig met het herbeluisteren van mijn Top 250. Of het is gewoon uit luiheid, want welke playlist is nou beter om te beluisteren dan de 250 beste nummers ooit? Dit nummer is heel erg situatieafhankelijk en derhalve blijkt het vaak een skipper. Vaak baseer ik mijn Top 250 op hoe vaak ik een nummer skip (en dus beu geworden ben). Voor dit soort nummers maak ik dus uitzonderingen. Uitzonderingen die zelden gedraaid dienen te worden, opdat ze niet voorspelbaar worden. Iets wat gezien de daling toch wel enigszins gebeurd is.

198. Bruce Springsteen - The River (1981)
[XXX][XXX][XXX][085][048]


Album: The River
T2000: 15 | MuMe: 83
Samen met Mushanga en de nummer 139 één van de drie re-entries in de lijst. Als brugpieper had ik mijn eerste iPod en daar stond dan de Top 2000 van 2007 op. Veel van dat soort nummers (denk ook aan House of the Rising Sun en Hurricane) hoor je dan ergens weer en dan raak je er net zo verliefd op als toen.

197. Camel - Lady Fantasy: Encounter/Smiles For You Lady Fantasy (1974)
[150][XXX][XXX][XXX][XXX]


Album: Mirage
T2000: XXXX | MuMe: 946
De winnaar van de Prog KO en niet minder dan terecht. Een 12-minuten durend epos vol met virtuoze gitaar- en toetsensolo’s.

196. Ennio Morricone - L'Estasi Dell'Oro (The Ecstasy Of Gold) (1966)
[XXX][XXX][XXX][XXX][XXX]


Album: Il Buono, Il Brutto, Il Cattivo
T2000: XXXX | MuMe: XXXX


Wie de film heeft gezien, kan niet anders dan kippenvel krijgen bij dit stukje in de film (hoewel er ook nog een raar klein groepje is die dit niet de beste film ooit vind). De scène op het kerkhof is op alle fronten geniaal. Maar vooral door die begeleidende muziek van Morricone. Kijk het filmpje (hoewel sommigen het waarschijnlijk al gekeken hebben bij mijn Morricone-betoog ), want zij maakt van Clare Torry een Lisa van de Voice (of een van de andere nutteloze talentenjachten).
Twee andere nummers van dezelfde score stonden eerder ook al in mijn lijst, waarvan het titelnummer zelfs nog op 14. Maar op een gegeven moment heb je dat deuntje wel gehoord. Het moet ook speciaal blijven.

Ik moet toegeven dat de lijst to nu toe gevarieerder is dan ik had verwacht, al staan er redelijk wat nummers in van voor de tijd dat er écht goede muziek gemaakt ging worden. (Ja, ik heb het over het pre-80s-tijdperk.) Maar er zijn maar zat mooie uitzonderingen, waarvan er vast nog een hoop voorbij gaan komen, veel hoger in je lijst.

Van alles wat tot nu toe is gepasseerd behoord Intro (van The xx) tot mijn favorieten. Ik ben blij dat dit nummer door meer mensen niet puur als intro, maar als volwaardig nummer wordt beschouwd.

195. King Crimson - Epitaph (1969)
[082][059][XXX][XXX][XXX]


Album: In The Court of the Crimson King
T2000: XXXX | MuMe: 275
Samen met Mirage misschien wel de twee uniekste progalbums die ik ken. Het titelnummer kende ik door de MuMe Ladder, maar dit nummer pakte me pas echt. Een sprookjesachtig meesterwerk met één van de mooiste zinnen ooit: Upon the instruments of death the sunlight brightly gleams.

194. Simple Minds - Don't You Forget About Me (1985)
[121][108][058][052][030]


Album: The Breakfast Club (Soundtrack)
T2000: 281 | MuMe: XXXX
Wees gerust, de goede periode van Simple Minds komt nog. De tijd waarin ze nog niet voor het grote publiek waren en nog geen stadionmuziek maakten en meer van dat soort gezwets. Eerlijk is eerlijk, het is door dit soort nummers dat deze band daadwerkelijk niet vergeten wordt door de gemiddelde persoon. En wie goed naar de muziek luistert (denk aan het drumwerk of het subtiele gitaarwerk), hoort ook dat dit meer is dan een simpel massadeuntje. Aanstekelijk is het woord dat ik zoek.

193. Industries of the Blind - The Lights Weren't That Bright, But Our Eyes Were So Tired (2011)
[XXX][XXX][XXX][XXX][XXX]


Album: Chapter 1: Had We Known Better
T2000: XXXX | MuMe: XXXX
Het eerste nummer uit de 10s. Een band die niemand hier zal kennen. Ze hebben ook pas één EP uitgebracht. Het is een post-rock, maar dan zonder de clichématige climaxen. Veel strijkers en dit is typisch “er is licht aan het einde van de donkere tunnel”-postrock. Dat wil zeggen: veel strijkers. Het nummer doet me denken aan een mooie zomermiddag. Het heeft misschien ook wel wat weg van With Tired Eyes, Tired Minds, Tired Souls, We Slept.

192. Emancipator - Anthem (2006)
[XXX][XXX][XXX][XXX][XXX]


Album: Soon It Will Be Cold Enough
T2000: XXXX | MuMe: XXXX
Van warme post-rock naar de kille klanken van Soon It Will Be Cold Enough. Hoewel dit nummer dan weer erg relaxt is. Waarom zelf stukjes gaan schrijven als anderen dat beter voor jou kunnen doen?

Sandokan-veld schreef:
Soon it will be cold enough is een vrij smooth op de groove drijvende elektronicaplaat, die schatplichtig is aan instrumentale hiphop/soul (denk een chillende DJ Shadow) en de ambientstroming in de vroegere techno (denk de Selected Ambient Works-platen van Aphex Twin).

191. Jan Smit - Omdat Wat Ik Droom Niet Mag (2008)
[176][167][147][165][150]


Album: Stilte in de Storm
T2000: XXXX | MuMe: XXXX
Dit is zo’n plaat die verantwoord dient te worden. Aan de andere kant maakt het niet uit wat ik zeg. Dit is Jan Smit, en die is per definitie kut. Ik kan snappen dat een nummer dat begint met Ik rij naar huis / Kom net bij je vandaan. Over m’n wangen glijdt langzaam een traan niet bepaald op handen gedragen wordt, hier. Maar in die anderhalve minuut dat het nummer kort is, weet Jan me wel meer te doen dan een wel MuMe-proof artiest als Nick Drake of Joy Division. En dat is voor mij genoeg verantwoording.

190. The Cult - She Sells Sanctuary (1985)
[163][XXX][XXX][XXX][XXX]


Album: Love
T2000: 332 | MuMe: 221
Rock in haar puurste vorm, het is één van die zeldzame nummers waar stilzitten simpelweg onmogelijk is. Ian Astbury schreeuwt ook nog op zo’n manier dat het nog leuk is.

189. Muse - Apocalypse Please (2003)
[XXX][XXX][XXX][XXX][XXX]


Album: Absolution
T2000: XXXX | MuMe: XXXX
Absolution is groots, pretentieus, bombastisch, en wat nog meer. De opener (waarbij ik Intro er nog bij reken) is er eentje om helemaal in op te gaan. Of je het nou gebruikt als keiharde meebruller (en probeer maar eens net zo hoog te zingen als Bellamy!) of gewoon wilt luisteren naar dat subtiele toetsenwerk, het is even goed.

188. Simon & Garfunkel - Homeward Bound (1966)
[190][XXX][XXX][XXX][XXX]


Album: Parsley, Sage, Rosemary & Thyme
T2000: 1452 | MuMe: XXXX
Homeward Bound, America en Me and Julio Down by the Schoolyard. Misschien is het toeval dat uitgerekend die drie nummers tot nu toe langsgekomen zijn. Want uitgerekend die nummers vormen het schitterende trio na het live tegenvallende Mrs. Robinson.



187. Bob Dylan - Ballad Of A Thin Man (1965)
[179][XXX][XXX][XXX][XXX]


Album: Highway 61 Revisited
T2000: XXXX | MuMe: 1001
Ik zeker niet de persoon om Bob Dylan op handen te dragen. Maar toen ik toch maar eens vond dat ik wat moest proberen (Highway 61 dus), stuitte ik op toch wel een heel erg goed nummer: Desolation Row. Ik heb eerder al het woord achteloos gebruikt om John Lennon te beschrijven, maar ditzelfde mag gezegd worden van Ome Bob. Nergens klinkt het geforceerd of gespeeld (ondanks dat ik het soms ook wel overdreven vind). Dit nummer onderscheid zich vooral door dat bloedgeile orgeltje.

186. Coldplay - Talk (2005)
[XXX][XXX][XXX][XXX][XXX]


Album: X&Y
T2000: 695 | MuMe: XXXX
Over Kraftwerk hoef ik op een forum als deze waarschijnlijk niets te zeggen. Volgens velen was dit het moment dat Coldplay neerwaarts ging, maar dit was juist het moment waarop ik Coldplay opgepakt had. Oorspronkelijk nog bedoelt als B-kant van Speed of Sound (met die clip in die vage ruimte), maar Talk (met die gave ruimteclip) werd uiteindelijk een A-kantje. En terecht, want het is veruit het beste nummer op het album. Luister even naar dat drumwerk, het doet mij in ieder geval denken aan de hoogtijdagen van Copeland (The Police).

Elke keer als ik hier wat lees, staat er weer een ander nummer van Simon & Garfunkel. Apocalypse Please is inderdaad een heerlijk nummer; Absolution is de laatste écht goede Muse wat mij betreft.

Bob Dylan - Ballad Of A Thin Man

En het siert wel dat Bob zo gebroederlijk naast Jan Smit staat.

Het zou nogal gek zijn als je steeds hetzelfde nummer zou zien, niet?

Maar de volgende keer dat ze weer langs komen is ergens rond plek 50. Hoewel ik niet hoop dat je nu twee weken niet meer in dit topic gaat kijken.

185. Massive Attack - Inertia Creeps (1998)
[XXX][XXX][XXX][XXX][XXX]


Album: Mezzanine
T2000: XXXX | MuMe: 174
Teardrop en Unfinished Sympathy, dat was mijn (niet al te beste) kennismaking met deze band. Later was daar opeens Angel. De brave radiovriendelijke deuntjes werden ingeruild voor donkere, meeslepende, gitzwarte hypnosesound. En interesse in Mezzanine was gewekt. Op de weg naar voetbal heb ik al veel moois mogen ontdekken. Zo was dat de eerste keer Kind of Blue en de eerste keer What’s the Story Morning Glory. Belangrijker voor dit verhaaltje: de eerste keer Mezzanine. In het donker, openend met het al geweldige Angel, komt daar opeens een zowaar nog beter nummer langs. Nog donkerder, met meer pit en dat Oosterse sfeertje geeft het nummer ook nog dat unieke.

184. George Michael - Careless Whisper (1984)
[155][XXX][XXX][XXX][XXX]


Album: Make It Big
T2000: 546 | MuMe: XXXX
Alsof het gepland is. De laatste noten van Inertia Creeps zijn gedaan en daar is dat beroemde saxofoonintro van Steve Gregory (o.a. The Rolling Stones, Fleetwood Mac en Fela Kuti). Zijn, George Michael dus, eerste solohit werd nummer 1 in zo’n 25 landen. Glad of niet, een heel erg slechte clip of niet, het nummer zelf vind ik geweldig. En dan ben je alleen thuis, volume omhoog en "I’m never gonna dance again! Guilty feet have got no rhythm!"

183. Pearl Jam - Alive (1991)
[136][102][044][020][019]


Album: Ten
T2000: 59 | MuMe: 71
Gitaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaren! Alive was toch een lange tijd hét Pearl Jam-nummer voor mij. Ik leerde het kennen door Radio Veronica en de rest is te zien. Een top 20-notering voor dit nummer zit er allang niet meer in, maar dit blijft monsterlijk lekker.
Dit is tevens het laatste nummer dat een volledige dalende lijn heeft door alle edities heen. Het zal ook nog bijna 100 plaatsen duren, voordat we weer een ex-Top 20 tegenkomen.

182. Yes - Close To The Edge (1972)
[078][038][085][XXX][XXX]


Album: Close to the Edge
T2000: 548 | MuMe: 1166
Camel, King Crimson, dan moet Yes ook langskomen (overigens geen Genesis en Jethro Tull). Close to the Edge moet wel één van de beste teksten hebben. Ondanks dat het zo’n pretentieuze progtekst is, zit het vol met schitterende metaforen, heerlijk rare zinsdelen en dat allemaal perfect binnen het ritme van de muziek. Zoals het een echt prognummer betaamd, delen we het op in meerdere stukken die we ook weer allemaal van die vage namen geven (Total Mass Retain, Solid Time of Change).
En damn.. wat is die Wakeman een meesterlijk goede toetsenist! Eigenlijk zijn alle bandleden minstens een 11 uit 10 waard.

181. Dire Straits - Private Investigations (1982)
[139][106][110][137][125]


Album: Love Over Gold
T2000: 49 | MuMe: 280
Private Investigations is het duisterste nummer dat Mark zou schrijven. Des te opmerkelijker dat het hierop volgende nummer het lichtvoetige Industrial Disease is. Het is misschien wel zijn meest persoonlijke nummer. Waarin hij al zijn bevindingen als journalist verwerkt. Een mooie quote over dit nummer:

Michael Oldfield schreef:
Private Investigations" captures the genré more than any other song, including contemporary songs. If it had been written thirty years earlier it would almost certainly have won an Oscar for a film noir soundtrack.
Bron: Michael Oldfield, Dire Straits, 1984

aangezien veel vrouwen hierbij wegsmelten kan je beter niet alleen thuis zijn