prut-album?

Oké, de meningen daarover kunnen een beetje verdeeld zijn wellicht.

Van de 43 albums tot nog toe had ik er al een paar aangestipt om te pakken te krijgen, virtueel of reëel, en deze van Jacques Brel vliegt er zeker bij want wat een artiest hoor je hier aan het werk!

Blijkbaar heel erg, fantastisch album namelijk, toch de beste van die Ieren

Jacques Brel


- Naast dit album heb ik ook Olympia 61 beluisterd. Beide maken duidelijk dat als ik Brel live hoor, ik daarbij ook de beelden zien. Dankzij Cabeza nog wat filmpjes gezien, met vertaalde ondertiteling. Zo ervaar ik Brel het best, want mijn kennis van de Franse taal is te beperkt. De live albums op zich bieden voor mij geen meerwaarde aan de studioversies.

- Score: 3,5*

- Tussenstand: 1 (verlanglijstje), 11 (gekocht), 4 (reeds in bezit)

Ook nog dankzij Cabeza, deze boeiende docu gezien, waarin het album The Shape of Jazz to Come van Ornette Coleman uitgebreid ter sprake komt. Ik leerde dat album eerder al kennen door de jaren 50 toplijst. Maar de docu maakt des te duidelijker dat dit album meer recht heeft op een plaats in dit boek dan sommige andere albums die al gepasseerd zijn. Gelukkig is er ook nog MusicMeter.

44. Solomon Burke - Rock 'n Soul (1964)

Rock 'n' Soul, dat klinkt op zich al interessant.

Solomon Burke gaf zichzelf de titel King of Rock 'n' Soul. Dit album is daarbij het meest overtuigend. Voor Burke begon te zingen was hij tv-dominee en begrafenisondernemer. Tevens was hij vader van 21 kinderen. Ook buiten de muziek liet hij zijn sensualiteit gelden dus.
Fans van hem waren onder andere de Stones. Zij zouden Cry to Me later coveren. Het nummer herinnert aan zijn tijd als predikant. Maar Just Out of Reach is dan weer zoete dansbare western country.
Burke was enorm populair in de jaren 60 en dit briljante album maakt het best duidelijk waarom.

Ken ik nog niet. Ga ik straks even beluisteren.

Solomon Burke


- Het waarschuwingsmetertje voor zoetsappig- en oubolligheid gaat hier regelmatig in het rood. Ik kan het dan ook niet laten nog even te morren over de afwezigheid van The Shape of Jazz to Come in dit boek. Maar goed, Rock 'n Soul dus. Slechts een paar nummers kunnen mij enigszins bekoren. Solomon Burke is een goede zanger maar legt het er al te vaak al te dik bovenop. En de meligheid van de muziek lijkt soms beter te passen in de jaren 50. Hier en daar wel genoten, maar toch geen meevaller voor mij dus.

- Score: 3*

- Tussenstand: 1 (verlanglijstje), 11 (gekocht), 4 (reeds in bezit)

45. Dusty Springfield - A Girl Called Dusty (1964)

Dusty Springfield is een van mijn all-time favourites. Ze stal mijn hart ergens midden jaren negentig en sindsdien blijf ik smachten naar haar unieke stem.

Terugblikkend wordt duidelijk dat Dusty Springfield altijd al een gevarieerde keuze in muziek had. Op dit debuut staan zowel zoete pop als Motown-covers en het feministische lijflied van Lesley Gores; You Don't Own Me.
Dusty wist de warmte en kracht van de nummers te bewaren, had een perfecte timing en frasering, en behoorde daarmee tot de beste Britse soulzangeressen.
In haar contract stond dat ze geen optredens deed voor gescheiden publiek. In Zuid-Afrika trad ze dus gewoon voor gemengd publiek op, waarna ze onmiddellijk gedeporteerd werd omdat dit tegen het lokale beleid inging.
Liefdesleed is een terugkerend thema en weinigen weten het beter te vertolken dan Dusty. Niet zo vanzelfsprekend dus dat ze ooit nog in het klooster zat. Of misschien geeft het juist wel aan waarom ze daar ooit terechtkwam.

Dit debuut vind ik niet haar beste maar bevat wel leuke klassiekers. Mijn eerste kennismaking was een verzamelaar, daarna kocht ik deze. En toen nog wat andere albums. Het meeste had ik al, maar op cd is niet alles makkelijk te vinden. Pas nadat ik weer vinyl ben gaan draaien in 2008 heb ik haar hele discografie in huis gehaald.

Dusty Springfield


- Na weer eens drie luisterbeurten twijfel ik tussen 4 en 4,5 sterren. A Girl Called Dusty is in ieder geval een bijzonder sterk debuut met een handvol klassiekers. Maar Dusty legt hier nog niet dezelfde emotionele diepgang in haar zangkunsten als ze later zou doen. Het potentieel is al hoorbaar maar het blijft vooral lichtvoetige soul/pop.
Een van de treffendste toppunten hoe aangrijpend Dusty Springfield een smachtend verlangen kon uitdrukken is voor mij helemaal op het eind van If You Go Away (van Brel), als ze praatzingend zucht; please don't go away. Ik zie Dusty op het bed liggen, haar geliefde in de deuropening. Hoe zou die ooit kunnen weggaan, als er nog maar een beetje verlangen naar haar overblijft.
Maar zulke emoties ervaar ik zeker niet bij dit album. Toch maar een 4 dan. Maar wel grote fonkelende sterren.

- Score: 4,0*

- Tussenstand: 1 (verlanglijstje), 11 (gekocht), 5 (reeds in bezit)

Rock 'n Soul valt mij bij de eerste beluisteringen ook wat tegen, met zo'n albumtitel verwacht je inderdaad toch iets ruigere muziek. Wel een wisselvallig album ook. Ik ben wel van plan om er nog wat meer naar te luisteren, want de minder zoetzeme nummers op de plaat bevallen me wel.

En dan Dusty... niet echt goed bekend mee. Dus wat leuker dan daar verandering in te brengen beginnende met een debuutplaat.

Ik ben benieuwd wat je ervan gaat vinden Cabeza. Zonet weer beluisterd. Hoewel sterk als debuut en relevant vind ik het zeker geen hoogvlieger. Het songmateriaal is over het algemeen aan de zwakke kant en Dusty klinkt nog wat zoekende.

46. The Rolling Stones - The Rolling Stones (1964)

The Rollings Stones; dat betekent hopelijk dat hier, naast het lekkere jazzgeweld dat al voorbij is gekomen, eindelijk wat leven in de brouwerij komt.

Dat The Rolling Stones al even belangrijk zijn als The Beatles hoeft geen betoog. Maar ze waren niet meteen zulke goede songwriters. En de liedjes die ze al schreven waren meestal niet erg geschikt voor henzelf. Marianne Faithful en Gene Pitney konden er wel wat mee.
Amper nummers van eigen hand dus op deze plaat, maar in die tijd was het geen schande om liedjes te coveren. Ook ene Elvis en Frank Sinatra deden dat. En de Stones hadden er hun specialiteit van gemaakt om bestaande bluesnummers sneller, harder en bozer te vertolken, wat de eerder brave muziekwereld van toen op zijn kop zette.
Dit album is lang niet hun beste maar de impact was geweldig en laat zich tot op vandaag nog navoelen.

Van de vroege Stones heb ik de driedubbelaar The London Years en December's Children, die mij erg bevallen, dus met deze zal dat niet anders zijn.

Een album dat je gehoord moet hebben. Begin dit jaar heb ik 'm zelf pas ontdekt. Toen schoot me ineens een oude compilage van Earring liedjes uit een Tom Mulder Poster aflevering te binnen. Met daarin de bekende nummers. Maar ook de regel "you'll be one of them in the end". Via google kwam ik op de songtitel. En uiteindelijk op dit album. Gek dat ik pas op mijn 48ste dit album ontdekte.

Die staat niet in het boek, weide1. Maar als ik het boek uit heb beluister ik 'm misschien wel eens.

Intussen kan jij het topic eens doorlezen en ontdekken dat het niet de bedoeling is hier gewoon albums te droppen.

Rolling Stones


- Historisch alweer essentieel, maar verder maken de Stones hier niet zo veel indruk op mij. Dat ze ooit de langst bestaande levende legende zouden worden is er nog niet aan te horen. Een stel brutale broekventjes die de gevestigde muzikale orde verstoren kan echter altijd op mijn sympathie rekenen.

- Score: 3,5*

- Tussenstand: 1 (verlanglijstje), 11 (gekocht), 5 (reeds in bezit)

47. Buck Owens and his Buckaroos - I've Got a Tiger by the Tail (1965)

Samen met de populariteit van de elektrische gitaar ontstond een nieuwe stroming binnen de country, die zowel door hillbilly als rock was beïnvloed. Gitarist Don Rich, een van de 'Buckaroos' uit de band van Buck Owens, maakte op die manier de Fender Telecaster tot standaardgitaar in deze muziek.
Voor dit album verscheen hadden ze al enkele hits gescoord en hiermee kwamen ze nog meer op dreef. De succesformule bestond uit stevige rockabilly ritmes, felle gitaarlicks van Rich, aangevuld met de zeurderige tenorstem van Owens.
Het titelnummer werd geschreven door de legendarische Harlan Howard en Cryin' Time zou later nog gecoverd worden door Ray Charles.
Muzikale geloofwaardigheid is nooit vanzelfsprekend en Owens verspeelde ze door een jaar lang presentator van de televisieshow Hee Haw! te spelen. De uitspraak 'Ik kom uit de klei' (Owens, 1996) heeft het ook niet meer kunnen redden.

Dat gaat weer wat worden denk ik. De eerder dwaze hoop aangenaam verrast te zullen worden is klein maar meer moet dat niet zijn om deze plaat eens een draaibeurt van jewelste te geven.

Tja dat heb ik dan ook met "Country ster "Owens, dat is dan wel weer het leuke van zo'n topic, dat je soms verrast wordt.

Het openings- en titelnummer is in ieder geval wel geinig leuk.

Buck Owens and his Buckaroos


- I've Got a Tiger by the Tail is toch wel een kleine verrassing. De muziek van Gram Parsons en Emmylou Harris laat hier zeker invloeden van horen. Geweldig groot is mijn liefhebberij van deze muziek niet maar met dit album heb ik er een mooi stukje achtergrond van bij.
Enthousiast of zo word ik er dus niet van. Buck Owens heeft een goeie stem, de nummers zijn oké, de muziek ook. Soms wat te zoetsappig. En dat is het zowat.
Grappig, bij Wham Bam (thank you mam) moest ik steeds denken aan Glam Slam van Prince. Die titel verwijst ook naar deze uitspraak volgens wiki.

- Score: 3,5*

- Tussenstand: 1 (verlanglijstje), 11 (gekocht), 5 (reeds in bezit)

48. Jerry Lee Lewis - Live at the Star Club, Hamburg (1965)

We zitten in '65 toen er nog geen sprake was van Ramones, maar dat er ooit een genre als punk zou ontstaan lag al besloten in de blauwdruk van rock-'n-roll. Al was het maar omwille van Jerry Lee Lewis, met zijn muziek die nog waanzinniger en wilder was dan wat tot dan toe bestond.
Lewis slaat zo woest op de toetsen dat het klinkt alsof ze breken. Het is maar de vraag of de energie van dit album later ooit door eender welke band werd overtroffen. Vele muziekjournalisten noemen dit het wildste en beste rock-'n-roll album aller tijden. Pure anarchie.

Behalve een album en wat losse bekende nummers heb ik nog niets van Jerry Lee Lewis in huis, maar van de rock-'n-roll behoort hij tot mijn favorieten dus ik kijk met veel plezier uit naar dit blijkbaar spetterende live album.

Ik maak snel even gebruik van de gelegenheid om reclame te maken voor Linda Gail Lewis, de zus van Jerry. Met de grote Van Morisson nam zij in 2000 het geweldige album You Win Again op. Slechts 17 stemmen hier op MusicMeter. Dat kan beter! Zeg niet dat ik het niet gezegd heb.

Kijk, en voor dit soort (voor mij) onbekende pareltjes volg ik trouw dit topic. Nog niet gehoord dit album, maar hij gaat absoluut op de luisterlijst .

Ik heb nu een kleine helft ervan beluisterd en Live at the Star Club zou wel eens de leukste ontdekking tot hiertoe kunnen worden.

Ik vind er eigenlijk geen bal aan. Afgaande op deze omschrijving zou dit wel in mijn straatje moeten passen. Maar ik vind de plaat vooral slecht klinken, net als de zanger en de piano. Verder ken ik haast de helft van de nummers al in betere uitvoeringen door andere artiesten. Kortom, een zware tegenvaller, ware het niet dat ik al iets of wat bekend was met Lewis, dus toch ook weer niet zo´n zware.

Buck Owens heb ik niet uit kunnen luisteren.
Die van de The Stones was rotslecht (slechte uitgevoerde covers, blues waar de blues niet meer inzit, de gitaarsolo´s haast uit verdwenen zijn, of rock and roll die klinkt als een blikke doos met een slechte zanger.) De eerste van The Beatles in deze lijst was zo erg tegen gevallen dat ik geen moed meer vind om deze te proberen.
Gelukkig viel Dusti Springfield wel reuze mee, en heb ik ook dankzij de nominatie hier ook Dusty in Memphis (nog uit mijn eigen topic van de 52 klassiekers) terug opgevist. Die was ik eerlijk gezegd haast alweer vergeten, omdat ik het album onder mijn "pop" albums heb zitten, en daar eigenlijk haast nooit in neus.... (Ik heb ze nu beiden maar onder jazz/soul gestoken )

Het word dus wel tijd voor nog eens een paar echte knallers hier... laat maar komen!

Toch nog even blijven plakken bij Jerry Lee Lewis. Ik ben nog niet verder dan de helft van het album geraakt.

Dat de plaat niet zo goed klinkt viel me ook meteen op. Bij de eerste nummers was ik nog niet enthousiast. Maar het is vooral om de energie te doen lijkt me. Money (That's What I Want) vond ik opeens wel heel lekker klinken (niet van geluid, maar qua gevoel) en dan What'd I Say Part 1 en 2, helemaal te gek. Een beter nummer (in deze uitvoering) om duidelijk te maken wat rock-'n-roll is heb ik nog nooit gehoord.

Straks de rest eens beluisteren.

Jerry Lee Lewis on the piano.


- Na het nummer What'd I Say Part 2 dacht ik dat het feestje echt ging losbarsten maar bleef op mijn honger zitten. Volgens All Music zou thrash metal tam klinken in vergelijking met dit album. De schrijver heeft als referentiepunt misschien The Black Album van Metallica gebruikt.
Het is een energiek plaatje maar de commentaren vind ik toch serieus overdreven. Het meest heb ik nog genoten van het pianospel, maar jammer dat de klank zo beroerd is. Prima album, maar niet de klapper die ik verwacht had.

- Score: 3,5*

- Tussenstand: 1 (verlanglijstje), 11 (gekocht), 5 (reeds in bezit)

Volledig mee eens. Mijn aandacht was getrokken door dit album maar ook ik bleef wat op mijn honger zitten. Mijn verwachtingen waren erg hoog door de commentaren maar het klinkt toch niet zo uitbundig als men mij wil doen geloven. Niet slecht maar toch ook niet zó legendarisch als het o.a. op de albumpagina van mume afgeschilderd wordt.

49. The Sonics - Here Are the Sonics!!! (1965)

Geen topmuzikanten, maar magie. Zo ruig en woest als punk tien jaar later pas zou zijn. Dat zijn The Sonics!!!
Het idee van garageband bestond al eerder maar deze jongens gaven het echt gestalte, met drums die niet als drums klonken, krijs- in plaats van zangpartijen en gierende gitaarklank.
Net als de Stones maakte men gebruik van covers. Onder andere van The Kinks en Little Richard.
Echt doorbreken deed de band niet over heel de VS, maar hun smerig klinkende muziek was van invloed op weer vele anderen.

De naam zegt me heel vaag iets maar verder onbekend mee. Ik zie dat het album hier op MusicMeter goed scoort maar de ervaring leert dat ik mijn verwachtingen beter laag houd.

Inderdaad. En dat verklaart ook meteen waarom ik het album nog niet kende.