Sam Cooke


- Heerlijk opzwepende muziek. Lijkt me een geweldige avond geweest te zijn. Op plaat storen mij echter enkele dingen. De voortdurende interactie van Sam met het publiek door middel van gepraat/geschreeuw in de nummers zelf en zijn wel erg schorre stem gaan me al snel tegensteken. Iets te vaak Oooh baby ook. Geen onverdeeld luisterplezier dus, maar toch de moeite om eens enkele keren gedraaid te hebben.

- Score: 3,5*

- Tussenstand: 1 (verlanglijstje), 10 (gekocht), 3 (reeds in bezit)

39. Charles Mingus - The Black Saint and the Sinner Lady (1963)

De naam Charles Mingus is me enkel bekend van een album van Joni Mitchell dat ik niet heb. Van zijn muziek heb ik dus nog niets gehoord.

De tekst op de hoes is van Mingus' psycholoog (from a poem: " Touch my beloved's thought while her world's affluence crumbles at my feet") en doet al vermoeden dat dit nogal afwijkende muziek is. Charles Mingus is dan ook geen alledaags bassist en componist, maar The Black Saint and the Sinner Lady steekt nog boven zijn andere werk uit.
Het album is een soort van muzikaal psychodrama, waarin bijzonder expressief en soms lyrisch de tuba, trompet, saxofoon, alt, trombone, gitaar, bas, piano en drums hun rol spelen.
Inspiratie is duidelijk het orkestrale palet van Duke Ellington, maar emotioneel is dit veel explosiever. Opvallend is dat dit album verscheen drie maanden na de beruchte flop die het concert in Town Hall was. Blijkbaar werkte dat niet demotiverend maar wilde Charles zich des te meer bewijzen. Met succes.

Een beetje vooruit kijkend heb ik dit album gisteren gekocht en terwijl ik dit schrijf luister ik naar de muziek, die me verrast en bevalt.

Volledig mee eens +
Dat het als een hoge snelheidstrein voorbij raast. Als er wat vaart in zit heb ik niks op tegen, integendeel. Maar deze hit rollercoaster, waarin het publiek wordt meegesleurd van de ene mood naar de andere, is er toch over. Live zal het het optreden wel een feestje geweest zijn, en dus leuk. Maar naar feestjes op een plaat luisteren, waar muzikaal gezien niet meer te beleven valt als op een studio album, is niks voor mij.

The Black Saint and the Sinner Lady heb ik al. Een plaat die, zoals het bij een goede jazzplaat behoort te zijn, meteen van bij de eerste luisterbeurt voor een heerlijk muzikale ontdekkingsreis zorgt, en daarna bij elke volgende luisterbeurt alleen maar meer gaat intrigeren.

Ik mis ergens een link, maar natuurlijk gaat het hier om live at the Harlem square club (terug lezend in het boek' ) tja, fantastisch album, geweldig gezongen en inderdaad een top entertainer.
Sam speelt niet met de rug naar het publiek, flirt met de dames, prachtig, top album.

edit ah, staat op 13 juli hier op de pagina.wat mij betreft de mooiste tot nu toe.

Ja, net geen carnavalfeest.


Dat belooft. Ik had gisteren in de winkel wat fragmenten beluisterd en had er wel vertrouwen in. Met jazz zit het meestal wel goed in dit boek.

Ik dacht al dat hij het niet tegen de heren had elke keer (zo'n duizend keer) als hij baby zingt/zegt. Misschien waren er alleen maar dames op het feestje.

Toch gek hoe zo'n algemeen geprezen album, een echte klassieker in een genre dat me best goed ligt, mij toch zo serieus kan tegenvallen.

Charles Mingus

- Of je The Black Saint and the Sinner Lady mooi vind of niet, dat het een intrigerend album is valt volgens mij moeilijk te ontkennen. Opvallend is de rijkdom aan stijlen en geluiden, zoals onverwacht die van een flamencogitaar. De compositie vind ik niet erg toegankelijk maar wel fascinerend genoeg om naar te blijven luisteren. En als ik dit album beu ben zoek ik wel eens iets anders op van Charles Mingus. Boeiende ontdekking.

- Score: 4,5*

- Tussenstand: 1 (verlanglijstje), 11 (gekocht), 3 (reeds in bezit)

40. James Brown - Live at the Apollo (1963)

Als mijn geheugen nog goed werkt is dit het eerste album dat ook in Cabeza's Essentiële Klassiekers Topic stond.

Je werd in 1963 niet zomaar 'the hardest working man in showbusiness' genoemd. James Brown deed in die tijd meer dan driehonderd optredens per jaar. Zijn liveshows waren erg populair en dus wilde James een livealbum opnemen, wat geweigerd werd door Syd Nathan, zijn platenbaas. Dus investeerde hij zelf 5700 Dollar voor de opname. Syd gaf ze tegen zijn zin uit maar James verdiende er zijn geld meer dan terug mee.
De band speelt erg strak tijdens deze zinderende show. Het publiek gaat uit de bol bij de hits. Bij het gospelnummer 'Lost Someone' vertraagd het tempo en wanneer dit nummer tot uitbarsting komt zet Brown nog een medley van negen grote hits in. Na al die jaren blijft het een fenomenaal album.

Hoewel ik James Brown wel dig vond ik hier niet veel aan en dat gaat waarschijnlijk niet veranderen.

James Brown Live at the Apollo ? a classic report from the vaults | Music | theguardian.com

James Brown


- Aan dit spetterende livealbum ben ik inmiddels toch wel redelijk verkocht geraakt. Het blijft helaas een beetje hetzelfde geval als met Sam Cooke eerder in dit topic; geweldig feestje waar je bij had moeten zijn in plaats van het achteraf te beluisteren. Maar vergeleken met dat album valt de interactie met het publiek hier nog goed mee.

- Score: 3,5*

- Tussenstand: 1 (verlanglijstje), 11 (gekocht), 3 (reeds in bezit)

41. Stan Getz & João Gilberto - Getz / Gilberto (1964)

Weer eentje van Stan Getz, waarbij volgens mij weinig te zeggen valt dat al niet gezegd is bij het vorige. Ik beperk het dus tot de bijzonderheden.

Het schijnt dat de producer voor The Girl From Ipanema een couplet in het Engels in plaats van het Portugees gezongen wilde. Maar aangezien João die taal niet machtig was stelde zijn jeugdige vrouw Astrid voor om te zingen. Het resultaat mocht er zijn. Verder zingt ze ook nog Corcovado en beide nummers behoren tot de hoogtepunten van het album.
Nog een leuke quote van Charlie Byrd: "Stan klinkt alsof hij iedere vrouw op het strand van Ipanema probeert te versieren."

Omwille van die nummers met Astrid Gilberto zal dit album me wat meer bevallen dan Jazz Samba. De meeste nummers heb ik al op deze verzamelaar.

Astrid Gilberto en Stan Getz


- Mijn indruk is dat dit album net wat pittiger is dan Jazz Samba. Met de mooie stemmen van João en Astrid erbij biedt het ook meer variatie en dat maakt het geheel voor mij heel wat interessanter. De muziek is er al, nu nog het zomerweer.

- Score: 4,0*

- Tussenstand: 1 (verlanglijstje), 11 (gekocht), 3 (reeds in bezit)

42. The Beatles - A Hard Day's Night (1964)

En dan nu weer eentje van The Beatles, die me hopelijk beter bevalt dan het al te melige en in mijn oren wat gekunstelde With the Beatles.

Op dit album geen singles die al waren verschenen maar allemaal nieuw werk waarvan het meeste door John Lennon werd geschreven. Maar de drie nummers van Paul McCartney zijn zeker niet de minsten.
Van belang is wel de Amerikaanse versie links te laten liggen want daarop werden verschillende nummers vervangen door instrumentaal spul in de stijl van George Martin.
Men wilde een echt goeie film en aan het bijhorende album werden dezelfde hoge eisen gesteld. Het resultaat is eenvoudige maar ijzersterke gitaarpop. Luchtige nummers worden afgewisseld met rocksongs. Die zouden nog vele toekomstige gitaristen beïnvloeden, zoals The Byrds. Maar ook vandaag nog blijft dit een onmisbare bron van inspiratie.

Enkele weken geleden kreeg ik een twintigtal lp's van een collega op het werk. Daar zat A Hard Day's Night tussen in deze versie en de eerste luisterbeurt was erg goed meegevallen. Veel nummers ken ik natuurlijk al van de radio en de rode verzamelaar.

The Beatles


- Echt grote liefde zal het wel nooit worden tussen mij en deze jongens. A Hard Day's Night bevat enkele toppers maar toch ook wat minder werk, zoals Tell Me Why en Any Time at All. Toch begint het album erg goed. Vooral het nummer I Should Have Known Better is sterk, maar ik had beter moeten weten dan te denken dat dit niveau het hele album aangehouden zou worden. Pluspunt is wel dat het af en toe stevig rockt, met lekkere gitaarsolo's.

- Score: 3,5*

- Tussenstand: 1 (verlanglijstje), 11 (gekocht), 4 (reeds in bezit)

Leuk dat je hier nog steeds mee doorgaat Kronos . Ik begon door deze lijst The Beatles juist alleen maar meer te waarderen. Wat een geniale tracks kunnen zij neerzetten! Bij mij ligt dit project(je) op een wat lager pitje door het lekkere weer en andere bezigheden. Probeer het wel weer op te pikken, dat dan weer wel .

Toen ik in de jaren negentig meer pop ging beluisteren begon ik The Beatles ook wel meer te waarderen. Maar hoewel ik hun talent erken ligt het toch wat te ver van mijn smaak af.
Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band is zowat het enige album dat ik in z'n geheel goed vind. Met de rest van hun oeuvre blijft het een beetje liefde/haat verhouding.
In een boek als dit ontkom je er natuurlijk niet aan. Zojuist even gespiekt en tot mijn grote genoegen ( ) gezien dat er nog 5 albums volgen.

Ben gisteren begonnen met een inhaalslag hier: erg leuk en verbazingwekkend dat ik het meeste hiervan zelf in de kast heb staan (wat het alleen maar leuker maakt om te lezen).

43. Jacques Brel - Jacques Brel (1964)

De eerste Belg en meteen een goeie!

De Olympia is vergelijkbaar met Royal Albert Hall, of Carnegie Hall, beroemd was je pas als je daar gespeeld had. En voor Jacques Brel was dat de eerste keer in '61 en zo verwierf hij ook naam en faam overzees.
Dit is zijn tweede livealbum op dezelfde locatie, maar met een heleboel nieuwe nummers. Het zijn echter de live uitgevoerde nummers die eerder ook in de studio waren opgenomen die het grote verschil duidelijk maken. Op het podium is het emotioneel nog doorleefder. Jacques Brel is een uiterst expressief performer. Humor en drama, passie en dood, Brel ondergaat ze volledig; hij sterft in zijn muziek en herrijst voor het meegesleepte publiek.

Muzikale reizen verlopen niet altijd via de kortste weg. Als Belg zat ik vlakbij Brel maar ik raakte pas geïnteresseerd in zijn muziek door dit album van Scott Walker. En het duurde nog even ook voor ik doorhad dat Brel zichzelf beter vertolkt dan die gladde Amerikaan.
Op tv heb ik Brel al wel eens live aan het werk gezien. Zwetend als een paard, zich met ware doodsverachting begevend op een emotionele rollercoaster. Een livealbum heb ik echter nog niet gehoord, maar het idee doet me al watertanden.

Als je vele duizenden albums in de kast hebt staan ligt het toch voor de hand dat er daar wel bijna 1001 tussen zitten die je gehoord moet hebben.

Daar heb je gelijk in. Maar tevens staan er ook weer genoeg tips tussen

Vind ik ook. Al mocht het van mij soms wat avontuurlijker zijn. Liever een paar obscure parels meer en wat minder van The Beatles bijvoorbeeld.

Musicmeter is het blijkbaar niet eens met de keuze van deze week, aangezien het live album uit 1961 veel hoger wordt gewaardeerd. Toevallig heb ik die afgelopen week beluisterd (1 woord: fenomenaal), deze uit 1964 staat ook nog in de planning om op korte termijn te checken. Het zal mij benieuwen .

Als MusicMeter zegt dat die eerste beter is dan ga ik die ook maar eens beluisteren.

Daar heb je helemaal geen tijd voor, je hebt er nog meer dan 900 uit het boekje te gaan

Ik skip er dan wel een paar van The Beatles.

Ik loop hier plots wat achter... of toch ook weer niet. Van de laatste 5 ken ik er drie. Die van The Beatles dus niet, maar wat de Beatles betreft zit ik zowat op dezelfde golflengte als Kronos. Dus die beluisteren word geen prioriteit.
Maar dan Jack Brel! Leuk, komt ook op een schitterend moment. Ik heb van Brel alleen maar deze schitterende verzamelaar, die al helemaal grijsgedraaid is. Hoog tijd dus om wat dieper te graven. Dankzij de MuMe Top van de jaren '50 staat de nr 16. daaruit, Jacques Brel - Jacques Brel 4 (1959), al op mijn "still to play list", en daar voeg ik deze, en maar meteen die van '61 ook maar aan toe. Een beschrijving van mijn beleving volgt zeker nog.

Je linkt naar een U2-album, m'n beste .

haha, vreemd... dacht ik. Ik ben namelijk nog nooit op die pagina van dat U2 album geweest, tot ik bij de link opnieuw te plakken merkte dat het om album 1489 gaat, en niet 148. De 9 onderweg verloren...


Is aangepast. Bedankt, mijn beste!

Tja, een cijfertje te weinig en je komt van een schitterende verzamelaar uit bij een prut-album, dat jammer genoeg ook in dit boek staat.