3. Allons à Lafayette - Joe & Cléoma Falcon (1928)
http://s17.postimg.org/4voq3sw17/Allonsalafayette.jpg

De allereerste opname ooit van Cajun muziek, dit nummer met swingende groove, was een groot succes in Amerika. Best verrassend want door hun andere taal en cultuur leefden Cajuns nogal op zichzelf. Hun muziek, een unieke mengelmoes, stond aan de oorsprong van het zwart Franse muziekgenre zydeco maar had ook zijn invloed op country en later rock 'n roll.

http://s11.postimg.org/vtxfisnxf/velvet_underground_1969.jpg

The Velvet Underground


Het was van in het begin mijn bedoeling om de albums die ik al heb uit deze lijst (nog) beter te leren kennen. En dat gaat ook nu weer gepaard met een verhoogde waardering. De tweede van VU moet eigenlijk niet onderdoen voor het debuut. Het is misschien niet zo'n grote klassieker maar het ligt mij persoonlijk iets beter. Of het kost me in ieder geval minder inspanning.

4,5*

Tussenstand: 0 (verlanglijstje), 16 (gekocht), 20 (reeds in bezit)

105. The Jimi Hendrix Experience - Axis: Bold As Love (1967)

Ongeacht de druk die er ontstond na het succes van het debuut en de haast waarmee de opvolger ingeblikt werd valt er niets op aan te merken. Jimi en zijn handlangers zetten hun koers onnavolgbaar verder met alleen Cream in hun kielzog. Dit levert een aantal pareltjes op, zoals het wervelende Spanish Castle Magic en het doeltreffend eenvoudige She's So Fine. Little Wing steekt daar voor velen nog bovenuit. Lead- en ritmegitaar vervagen in elkaar in dit nummer van pure schoonheid, gecoverd door onder anderen Sting en Metallica. "Ik wil gehoord worden", dixit Hendrix anno 1970. En aldus geschiedde.

4. Lágrimas Negras - Trio Matamoros (1928)
http://s17.postimg.org/lqwp3bc97/MI00016167601.jpg

De Cubaan Miguel Matamoros raakte geïnspireerd tot het schrijven van Lágrimas Negras (zwarte tranen) toen hij tijdens zijn verblijf in de Dominicaanse Republiek een vrouw met liefdesverdriet hoorde huilen. Door son met bolero te mengen onstond een nieuw genre (bolero - son).
Mooi nummer. Klinkt niet veel anders dan Buena Vista Social Club dat eind vorige eeuw helemaal hip was.

sngl 4

5. Pokarekare - Ana Hato with Deane Waretini (1929)
http://s9.postimg.org/xgxkvtcy3/image.jpg

Dit liefdeslied van de Maori is beter bekend als Pokarekare Ana, dat het onofficiële volkslied van Nieuw Zeeland werd. Ana Hato nam deze versie op met haar neef Deane. De oorsprong van de melodie is wellicht te zoeken in de Ierse folk.
Ook weer erg mooi. Heel sfeervol tot hiertoe, de nummers uit dit boek.

sngl 5

http://s28.postimg.org/pt5kz2fgd/ap60593925269.jpg

Jimi Hendrix


Het tweede album van The Jimi Hendrix Experience is alweer een fijne ervaring maar evenaart het debuut niet. Echte knallers staan er niet op vind ik. En Wait Until Tomorrow heeft een al te flauw refrein dat al te vaak herhaald wordt. You Got Me Floatin' lijdt daar ook wat onder. De zang van Noel Redding in She's So Fine is niet erg geslaagd. Er is in het geheel wat minder blues en meer pop te horen, maar de ijzersterke singles ontbreken deze keer. Toch valt er verder weinig op aan te merken en laat het de concurrentie nog steeds ver achter zich. Mijn favoriete nummers; Up From the Skies, Little Wing en Bold as Love.

4,5*

Tussenstand: 0 (verlanglijstje), 16 (gekocht), 21 (reeds in bezit)

106. Aretha Franklin - I Never Loved a Man the Way I Love You (1967)

De verdienste van de naam 'koningin van de soul' kostte enige tijd. Zes jaar werd Aretha Franklin door Columbia te kort aan de lijn gehouden om haar soul potentieel waar te maken. Pas bij Atlantic kreeg ze de nodige vrijheid. En door met vier eigen nummers te komen en zichzelf te begeleiden op piano brak ze meteen met de algemene gang van zaken dat soulzangers alleen aangebracht materiaal inzongen.
De cover Respect (Otis Redding) wordt in handen van Aretha een onweerstaanbaar feministisch lijflied. A Change is Gonna Come (Sam Cooke) tovert ze om in een persoonlijk strijdlied.
Met haar eerste album voor Atlantic had ze plots haar plaatsje verdiend in de eregalerij van allergrootste soulartiesten.

Helemaal mee eens.

Opvallend dat het album hier op de site een bijna even hoog gemiddelde heeft als het debuut, maar bijna de helft minder stemmen. De opvolger Electric Ladyland overtreft het debuut dan weer in zowel stemgemiddelde als aantal stemmen.

http://s21.postimg.org/gez8df5tz/ss_101105_Aretha_Franklin_1961_piano_grid_5x2.jpg

Aretha Franklin


Dit album is echt waanzinnig goed. Haar fenomenale stem kan je natuurlijk niet negeren en ik ben dan ook al lang fan van Aretha Franklin. Enkele nummers van I Never Loved a Man the Way I Love You kende ik uiteraard al. Het album zelf heb ik echter nog niet zolang. En mede door extra te letten op het pianospel ben ik er nog wat enthousiaster over geworden. Alleen jammer van een klein minpuntje. Met een fade-out heb ik op zich geen probleem maar hier worden liedjes vaak wel heel plots afgebroken, terwijl je met een beetje muzikale fantasie kan voorstellen hoe goed een nummer verder uitgewerkt had kunnen worden. Net niet de volle pot dus.

4,5*

Tussenstand: 0 (verlanglijstje), 16 (gekocht), 22 (reeds in bezit)

http://s9.postimg.org/rpq9so8jj/Beggars_Banquet_LP.jpg

107. The Rolling Stones - Beggars Banquet (1968)

Van het gebruik van drugs valt weinig heil te verwachten en zo ook voor de Stones. Resultaat; Brain Jones die eraan onderdoor ging, de beruchte rechtzaak en een doelloos album (Their Satanic Majesties Request). Maar met Beggars Banquet keerde de band terug naar zijn country- en bluesroots. Dit album zette ook de broeierige en duistere toon voor volgende albums. Dat de hoes veel leek op het dubbelalbum van The Beatles dat twee weken eerder verscheen maakte niet uit. Beide albums verkochten uitstekend. Voor The Rolling Stones brak hun beste periode aan.

Wel knullig dat in het boek te lezen staat dat The White Album twee weken eerder verscheen maar het in dit boek toch na Beggars Banquet is opgenomen.

6. St. James Infirmary Blues - Louis Armstrong & His Hot Five (1929)
http://s28.postimg.org/70qlqm8nh/2ldftci.jpg

Een treurmars begint vooraleer Louis Armstrong's raspende stem inzet om de twee strofen te zingen. De tekst gaat over een matroos die zijn geld aan prostituees uitgeeft, een geslachtsziekte krijgt en sterft in het St. James hospitaal.
Schitterend nummer. En meteen hoor je ook waar Tom Waits heel veel van zijn mosterd heeft gehaald.

sngl 6

Om snel alle singles op rij terug te vinden volstaat het om te zoeken op sngl. Om de drie eerste nummers daarin mee te krijgen plaats ik hierbij die linkjes nog eens.

1. O Sole Mio - Enrico Caruso (1916) klik

2. St. Louis Blues - Bessie Smith (1925) klik

3. Allons à Lafayette - Joe & Cléoma Falcon (1928) klik

Grappig - geen idee dat het al zo oud was. Ik kende het als bluesnummer uit de mid 60s. Vermoedelijk in een uitvoering van Georgie Fame (met Hammond-orgel als lead) of Van Morrison. Het stond ook op het repertoire van The Animals en Joe Cocker.

En hetzelfde geldt voor Allons a Lafayette - dat hier in het begin van de 90s nog een hitje is geweest in de uitvoering van Captain Gumbo, een cajunband, ontstaan uit de resten van Toontje Lager.

Het is eigenlijk ook niet van Louis Armstrong zelf maar een traditional waarvan de auteur lang vergeten is. Al wordt het wel eens toegeschreven aan Joe Primrose, een pseudoniem van Irving Mills.

sngl 7. El Manisero - Don Azpiazu & His Havana Casino Orchestra (1929)
http://s29.postimg.org/w1u4k730n/El_Manicero.jpg

Ma-ni! Met die kreet, ontleent aan hoe straatverkopers in Cuba hun pinda's aanprezen, opent het nummer dat een wereldwijde rumba gekte veroorzaakte, tot zelfs in Japan. De verkoop van het plaatje en de bladmuziek ging over het miljoen en hoewel het niet zeker is dat liedjesschrijver Moisés Simón de oorspronkelijke auteur was maakte het hem rijk.
Later namen ook Stan Kenton en Louis Armstrong hun versie van het nummer op.

http://s28.postimg.org/cxci2dve5/BB_STONES_IN_GRASS.jpg

Rolling Stones


Veel valt er over het alom geprezen Beggars Banquet niet meer zeggen. Van mij mocht de nadruk soms een ietsiepietsie meer op de song en minder op het jammen liggen.

4,5*

Tussenstand: 0 (verlanglijstje), 16 (gekocht), 23 (reeds in bezit)

108. Traffic - Traffic (1968)

Net zoals vele andere Britse bands wilden de jongens van Traffic in plaats van r&b uit Amerika na te spelen liever vanuit hun eigen traditie de muziek interpreteren. Met de getalenteerde Steve Winwood in de gelederen deden ze dat uitstekend en met de nodige humor.
Het album neemt je mee van romantische landelijkheid naar de drukte van een rokerige Engelse pub, uiteraard naar Amerika maar ook een exotische uitstap staat op het menu.
Voor de hoes trok men fotograaf Gered Mankowitz aan, die al bekend was van zijn iconische werk voor de Stones en Jimi Hendrix.

Ik heb van Traffic alleen Mr. Fantasy, een erg aardig album. Goede gelegenheid dus om me vanaf hier met deze ook eens in de rest van hun discografie te verdiepen de komende maanden.

Voor mij is dit de eerste kennismaking met Traffic. Van Steve Winwood heb ik wel het album Arc of a Diver, maar dat vind ik niet veel voorstellen.

sngl 8. Minnie the Moocher - Cab Calloway and His Orchestra (1931)
http://s30.postimg.org/6srk705dt/mtm.jpg

"I forgot the lyric to another song that I was doing and I put in skee-tee-tuh-bee and the hi-de-hos and it became very effective". Zo kwam Cab Calloway aan zijn bijnaam "The Hi-de-hoh man". Maar de oorsprong van scat is nog verder in het verleden te zoeken.
Minnie the Mooch gaat over een prostituee, met een hart zo groot als een walvis, die opium leert roken. Het was meteen een groot succes. Toen Calloway al in de zeventig was voerde hij het nummer nog eens op in de film The Blues Brothers.

Dat is imo nog het beste van zijn solowerk. Wat volgde was nog meer radiofähig MOR/AOR-spul. Terugploegen loont in het geval van Winwood - eerste 3-4 van Traffic lonen - ook het af en toe 'folky' John Barleycorn en zijn bijdrage aan Blind Faith. Zag ooit een concert met Winwood als organist/vocalist (17 was ie toen) en vond hem altijd een prima begeleider, met een krachtstem - zeker zijn leeftijd toen in ogenschouw nemend.

In mijn herinnering was Traffic met Led Zep, Young en Buffalo Springfield een van de meeste uitgewisselde bands (cassettes) op het schoolplein destijds

Ik heb Traffic nu eenmaal beluisterd. Klonk aanvankelijk verrassend goed maar naarmate het album vorderde verdween mijn enthousiasme geheel. Seffens nog eens proberen.

http://s28.postimg.org/5hzxghg1p/traff.jpg

Traffic


Een tweede luisterbeurt heb ik vroegtijdig afgebroken want hier kan ik niet veel mee. Het album begint verrassend goed met You Can All Join In, maar nog voor dat nummer ten einde is wil ik er alweer uit. Het draaft veel te lang door op een simpel idee. Pearly Queen doet nog even hopen dat het goed kan komen. Gewoon een prima genietbaar nummer. Maar beter wordt het helaas niet meer. Er volgen een aantal flauwe zeurnummers maar echt slecht wordt het pas met Vagabond Virgin. Snel skippen. Maar dan, het flierende fluitje in Forty Thousand Headmen hangt serieus mijn kloten uit. Alsjeblief zeg. 'Doe eens ff normaal', hoor ik Wilders zeggen. Wat betreft zeurgehalte blijkt het echter nog erger te kunnen. Cryin' to Be Heard is in dat opzicht dan ook een passende titel. In het slotnummer zit nog een beetje leven, maar te weinig om Traffic los te maken. En hoewel er eind jaren zestig nog niet zoveel files waren verbaast het me dan ook niet dat de naamsbekendheid van de band daar is blijven steken.
Geen straf om naar te luisteren maar zeker ook geen onverdeeld genoegen. En nu denk ik aan de uitspraak van een andere politicus; 'Ik ga het plaatje niet kopen.' (Bart De Wever over Leve België van Clouseau.)

3*

Tussenstand: 0 (verlanglijstje), 16 (gekocht), 23 (reeds in bezit)

109. The Incredible String Band - The Hangman's Beautiful Daughter (1968)

De beste omschrijving van deze muziek is wellicht acidfolk. De albumhoes inspireerde hippies om op het platteland in een commune te gaan leven. The Incredibles leken elk exotisch instrument dat ze op de route naar Marokko vonden te beheersen en maakten daarmee wereldmuziek voor die term gangbaar was. Ze gebruikten een voor die tijd revolutionaire achtsporenrecorder die hen toeliet heel gelaagde klanktapijten te weven. De nummers zijn eigenlijk eerder suites. Keltische rock, gospel, eenstemmige harmonieën, Indische en Afrikaanse geluiden tot een oorstrelend geheel gemaakt.

110. The Kinks - The Kinks Are the Village Green Preservation Society (1968)

Aangezien dit album tegenwoordig alom gezien wordt als het beste van The Kinks en als een absoluut meesterwerkje van de pop, is het moeilijk te begrijpen dat de ontvangst bij verschijnen zeer lauw was. Het waren dan ook hectische tijden, zowel in de muziek als politiek. Van The Kinks geen verscheurde Star Spangled Banner à la Hendrix, want Ray Davies wilde juist rustiger aan doen.
Voor The Village Green Preservation Society dook hij in zichzelf op zoek naar geïdealiseerde jeugdherinneringen en ging daarover schrijven. Resultaat; een zeer nostalgisch album dat bol staat van pop juweeltjes.

De beschrijving geeft me toch hoop dat het nog wat kan worden tussen mij en The Kinks. Als dit album het niet doet schrijf ik ze maar voorgoed af.

Ik had even een album over het hoofd gezien. Intussen staat The Hangman's Beautiful Daughter van The Incredible String Band er ook en hebben we dus twee albums tegelijk. Omdat het tweede paasdag is. Dank u wel paashaas.

sngl 9. Need A Little Sugar In My Bowl - Bessie Smith (1931)
http://s10.postimg.org/6wlfaqprd/bessie_smith.jpg

Je zou kunnen denken dat het hier om een zoet nummer gaat. Maar de tweede zin uit het refrein (Need a little hot dog between my rolls) maakt duidelijk dat we hier te maken hebben met het subgenre dirty blues. De teksten van Steel Panther zijn er niks tegen.

sngl 10. Brother, Can You Spare a Dime - Bing Crosby (1932)
http://s30.postimg.org/936ql80vl/Clipboard01.jpg

Kerels die de V.S. opbouwden met spoorwegen, bruggen en wolkenkrabbers, de oorlogen ervan uitvochten, vielen ten prooi aan armoe na de Wall Street Crash in 1929. Yip Harburg schreef het nummer voor de musical Americana, maar het is de versie van Bing Crosby die het bekendst werd.

http://s1.postimg.org/5d507ug27/image.jpg

The Incredible Stringband

http://s14.postimg.org/3n9y4sle9/image.jpg

The Kinks


Wat het goed komen tussen mij en The Kinks betreft was het ijdele hoop. Sinds Cabeza's topic Essentiële Klassiekers en na een nieuwe luisterbeurt is mijn oordeel over dit album niet in positieve zin geëvolueerd. Ik blijf het een braaf klinkende Beatles imitatie vinden en van die jongens ben ik al geen grote fan. Bij een nummer kwam de vraag in me op hoe wanhopig je kan zijn om een originele melodie te schrijven.

3*


Ook bij The Incredible Stringband zijn de melodieën om te huilen. Het psychedelische heeft daar zeker mee te maken maar het is ook wel iets van alle tijden in mijn oren. Maar misschien is wat ik hoor als het onvermogen een originele én goede melodie te schrijven gewoon een kwestie van wansmaak. Of van niet-mijn-smaak, om correct te zijn.

2,5*

Tussenstand: 0 (verlanglijstje), 16 (gekocht), 23 (reeds in bezit)