Bij deze mijlpaal van 100 albums een kleine terugblik met een visueel overzicht van alle mooie albums die ik dankzij dit boek heb ontdekt en gekocht.

http://s15.postimg.org/cbhsghk1n/pmc1.jpg

En dan ook nog de 19 albums die ik reeds had. Samen komt dat op 35 albums van de 100. Net iets meer dan 1 op 3 dus. Ik ben benieuwd wat de balans voor de volgende 100 albums zal zijn.

http://s8.postimg.org/8vlwqhahx/pmc2.jpg

Mooie overzichttjes, mooie ontdekkingen ook, en een mooie nummer 100...

Ik ben ook bijna klaar voor de volgende 100, euhm, 901...

Nog een lange weg te gaan.

De afgelopen dagen heb ik die 16 gekochte albums nog eens beluisterd en ik was er opnieuw van onder de indruk. Mijn verwachtingen voor het vervolg zijn echter niet al te hoog gespannen want ik vermoed dat er voor latere jaren wel steeds minder te ontdekken valt voor mij.

In het weekend komt album 101 er aan.

Hm, ik toch nooit nalaten om even in het boek te bladeren wie er nu weer aan de beurt is

Anders is het niet uit te houden van de spanning hè.

101. The Electric Prunes - I Had Too Much to Dream (Last Night) (1967)

In je garage aan het oefenen zijn en opgemerkt worden door een toevallige passant die je voorstelt aan Dave Hassinger, technicus bij de RCA-studio. Het zal je maar overkomen. Het schrijverstalent ontbrak wel een beetje maar daar werden Annette Tucker en Nancie Mantz voor opgetrommeld.

Stemmen die op twee sporen werden opgenomen en vele echo's zorgden voor een psychedelische sfeer. Een succesformule. De single, het titelnummer, haalde een elfde plaats in de US-hitlijsten. De verkoopcijfers evenaarden die van Jefferson Airplane en zo had de band zijn bijdrage in het onstaan van deze muziekstroming.

Doordat de lp later voor weinig geld tweedehands te vinden was kreeg het ook een cultstatus binnen de garagepunk scene en had het zijn invloed op nieuwe bandjes zoals MC5 en The Stooges.

http://s17.postimg.org/c6u8z97un/electricprunes.jpg

The Electric Prunes


Geen hoogvlieger, dit album. Het begint best aardig met het titelnummer (doet me wat aan Paint It Black denken) maar eindigt bar slecht met The Toonerville Trollery. Tussenin varieert het niveau tussen die twee uitersten. Het klinkt vaak wel alsof de jongens lol hebben gehad, maar lollig zijn leidt zelden tot goeie muziek. Dat het zijn invloed heeft gehad kan ik me wel voorstellen. Maar na de topper van Hendrix steekt het maar schril af.

3*

Tussenstand: 0 (verlanglijstje), 16 (gekocht), 19 (reeds in bezit).

102. Loretta Lynn - Don't Come Home a Drinkin' (With Lovin' on Your Mind) (1967)

Zoals vele countrysterren groeide Loretta op in armoede er werd vervolgens wereldberoemd en vermogend. Als een van de weinigen schreef ze zelf haar nummers. Die gingen vooral over de problemen van vrouwen, nog voor het feminisme goed op gang was gekomen. Zo klaagt het titelnummer verkrachting binnen het huwelijk aan. "You come in a-kissin' on me, it happens every time. No don't come home a-drinkin' with lovin' on your mind". Alleen dit nummer volstaat al om het album onmisbaar te maken.

Da's eentje voor de vrouw in jou, Kronos!

Van Loretta Lynn heb ik I Remember Patsy in huis. Ik zag eens een docu over de levens van Patsy Cline, Dolly Parton, Tammy Wynette, Tanya Tucker en Loretta Lynn. De stem en muziek van Patsy Cline bevielen mij het meest.

Nog een leuke lijst is 1001 Songs You Have To Hear Before You Die. Staat heel wat bij dat ik niet meteen herken. Ik ben dus wel benieuwd. Om het wat chaotischer te maken ga ik die nummers er hier af en toe tussen smijten. De hoesjes van singles zijn meestal erg leuk dus die plaats ik dan, met eventueel een diepzinnig of belachelijk commentaartje erbij.


1. O Sole Mio - Enrico Caruso (1916)
http://s27.postimg.org/oil47txkf/sole_mio.jpg

Wie kent dit niet? Ik hou er niet echt van maar Caruso is wel een uitstekende tenor. Het nummer smelt opera en het populaire lied tot een geheel en de ballad was geboren.

Het zal je niet verbazen dat Elvis dol was op Caruso. O sole mio werd een hit als There's no tomorrow van Tony Martin. Met een alternatieve tekst scoorde Elvis er zijn grootste hit mee. Je weet wel welke.

't Is nu of nooit zal Elvis gedacht hebben.

http://s27.postimg.org/gaut1sylv/loretta_lynn3.jpg

Loretta Lynn


Mooi album, maar ik ben niet zo'n country fan dat ik langer dan een half uur van Lorreta Lynn's muziek kan genieten. Zeker niet als de associatie van een zaal vol gepensioneerden opkomt. Haar manier van zingen met snel vibrato lijkt me het dichtst bij Dolly Parton te liggen. Naast het titelnummer bevallen de tragere nummers me nog het meest.

3,5*

Tussenstand: 0 (verlanglijstje), 16 (gekocht), 19 (reeds in bezit)

103. Shivkumar Sharma, Brijbushan Kabra and Hariprasad Chaurasia - Call of the Valley (1967)

De nummers op dit album vormen eigenlijk een suite waarin de instrumenten een dag uit het leven van een herder vertellen. Deze klassieke Indiase muziek is echter heel toegankelijk voor het westerse publiek door het gebruik van akoestische gitaar en fluit. Exotischer zijn de santoor en tabla.
Dit album werd geprezen door mensen als George Harrison, Paul McCartney en Bob Dylan. Het beïnvloedde vele opnamen van het ECM label en toonde aan dat psychedelische rock de weg had vrijgemaakt voor meer Indiase muziek in het westen.

2. St. Louis Blues - Bessie Smith (1925)
http://s29.postimg.org/gsask9dqb/Columbia_Label_BSmith.jpg

Enkel begeleid door Louis Armstrong (kornet) en Fred Longshaw (harmonium) zingt Bessie Smith zich hier de blues uit het lijf. Bessie maakt van het nummer, geschreven door W.C. Handy in 1913, een oprechte klaagzang. Na de tweede strofe plaatst Handy een bridge met 16 maten wat een mooi contrast oplevert in het eenvoudige bluesschema van 12 maten. Schitterend nummer.

Ah leuk die 1001 songs list, heb ik wel eens in z'n geheel geluisterd in spotify

Daar zal je wel enkele dagen voor nodig hebben gehad.

Jup maar heb me prima vermaakt

Van achter naar voor had het nog chaotischer gemaakt, en misschien nog wat leuker, want nu zitten we weer in de heel antieke oldies...

(die youtube linkjes erbij zijn wel handig )

Goed idee! Ga ik doen. Maar we zitten nu nog voor de tijd van albums. Ik ga dus nog even door tot 1955, tot aan het nummer In the Wee Small Hours of the Morning dat ook in deze lijst staat. Dan begin ik achteraan, teruggaand in de tijd, om uiteindelijk af te sluiten met dat nummer van Sinatra dat op het album staat waar dit topic mee begonnen is. Ik hoop dat iedereen nog kan volgen.

http://us.cdn2.123rf.com/168nwm/vectorshots/vectorshots1303/vectorshots130300133/18243348-smiley-vector-illustration--balloon-face.jpgeuh, ja, klinkt goed...

Ik lees rustig mee met dit buitengemeen interessante topic, ook ik ben ooit begonnen om ze alle 1001 te luisteren en ben blijven steken bij Simple Minds - New Gold Dream (81/82/83/84) (daar zit i.i.g. een gele postit) zal het ooit wel weer eens oppakken wellicht als jullie hier daar ook zijn aanbeland.



Ook eens een telling gehouden en kom op 71 van de eerste 100.

Overigens die losse nummers lijst is ook geweldig........

Dat kan nog wel even duren. Tegen het huidige tempo ergens in 2023 schat ik.

http://s24.postimg.org/ltfnh9qk5/call_of_the_valley_pochette_1967.jpg

Een coole foto waarop de heren Sharma, Kabra en Chaurasia samen uit hun dak gaan op het podium kon ik niet vinden. Bovenstaande afbeelding is van hoe het album op wikipedia staat en zoals het vermoed ik in India is verschenen.

Toen ik me in de jaren negentig wat in wereldmuziek ging verdiepen trokken exotische klanken als van Call of the Valley me wel aan. Maar in de loop van de jaren lijk ik een allergie ontwikkeld te hebben voor klassieke Indiase muziek.
Met moeite heb ik het album doorgeworsteld. Hier en daar als een cultuurbarbaar stukjes overslaand want voor mij klinkt dit allemaal hetzelfde. Naar het einde toe van een deel wordt de 'spanning' meestal opgevoerd. Maar ook dat kon mij amper wakker houden.

2*

Tussenstand: 0 (verlanglijstje), 16 (gekocht), 19 (reeds in bezit)

104. The Velvet Underground - White Light / White Heat (1968)

Voor het debuut was er weinig publieke interesse geweest en met de tegenvallende verkoop ervan verloor Andy Warhol ook al snel zijn interesse. Men zocht dus een nieuwe producer en de hulp van clubeigenaar en zakenman Steve Sesnick. Die wilde de band tegen de zin van John Cale in een commerciëlere richting duwen. Daar is op dit album weinig of niets van te horen, maar mogelijk leidde het later tot het vertrek van Cale.
Voor dit album verscheen toerde de band onophoudelijk en daarbij werden vooral veel lange lawaaierige stukken geïmproviseerd. Die aanpak heeft zijn stempel op White Light / White Heat gedrukt. De teksten zijn opnieuw allerminst vrolijk. Seksuele uitspattingen, druggebruik, transseksualiteit enz. Verschil met het debuut is dat deze keer ook elk spoortje van schoonheid en lieflijkheid geweerd is. En ook nog zonder de kille troost van Nico's stem levert het album een verschroeiende luistertrip op.

Snik, snik, wat moet ik nog zeggen, zo mooi.

Ik vind de voorganger en opvolger nog een heel stuk beter, maar deze mag er ook zeker zijn! Uiteindelijk is dit album nog steeds onderdeel van een geweldig drieluik!