http://i.imgur.com/e1jirr4.jpg

Sly & The Family Stone


Stand! kwam ook al eens voorbij in het topic Essentiële Klassiekers van Cabeza B. Intussen heb ik dit album op cd maar mijn oordeel is sindsdien ongeveer hetzelfde gebleven. Zeer genietbare funk en soul met iets te veel ruimte voor jams en wat te weinig aandacht voor de nummers zelf. Maar alleen bij het lange Sex Machine is dat echt een minpuntje.

4,0

Tussenstand: 0 (verlanglijstje), 17 (gekocht), 40 (reeds in bezit)

161. Tim Buckley - Happy Sad 1969

Op de jonge leeftijd van 28 stierf Tim Buckley aan een overdosis heroïne. Toch liet hij maar liefst negen indrukwekkende albums na. Al waren die commercieel gezien niet altijd een succes wegens te 'moeilijk'. Op Happy Sad horen we Buckley echter nog vrij toegankelijk. Het album staat bol van de rauwe romantiek. Het nummer Gypsy Woman heeft wel een atonale onderstroom en laat tevens het enorme bereik van Buckley's stem horen. De zin voor experiment die Happy Sad bevat stootte al enkele fans van die hij met Goodbye and Hello voor zich won alweer af. Toch zou hij op de volgende albums deze ingeslagen weg gewoon verder zetten.

http://i.imgur.com/phruOD9.jpg

Net als de voorganger Goodbye and Hello is Happy Sad een mooi album. Ik vind het in zijn geheel wel beter want constanter van kwaliteit. Het biedt wat minder variatie maar daar komt veel sfeer voor in de plaats. Ideaal om laat op de avond te beluisteren.

4,0

Tussenstand: 0 (verlanglijstje), 17 (gekocht), 41 (reeds in bezit)

162. The Chicago Transit Authority - The Chicago Transit Authority (1969)

The Chicago Transit Authority werd later gewoon Chicago. Op dit debuut laat de band horen hoe ze blues, jazz, pop en rock moeiteloos samensmelten tot een broeierig geheel. Het dubbelalbum bevat ook liveopnamen wat het des te overtuigender maakt. "Wij willen mensen blij maken met onze muziek", zei James Pankow (trombone) en dat is precies wat de muziek vol aanstekelijke percussie en levendige blazers doet.

http://i.imgur.com/MEMhwzW.jpg

Chicago


Deze band was mij niet geheel onbekend. Sinds enkele jaren heb ik deze verzamelaar, maar die bevat allemaal gewone nummers en niet de lollige gekte van het debuut. Daarvan heb ik zeker genoten, want die blazers toeteren er lekker op los. Maar het is me uiteindelijk toch wat teveel van het goede. Zeker als dan redelijk voorspelbaar ook nog een drumsolo begint. Er waren tijden dat ik nooit genoeg van gitaarsolo's kreeg maar nu wil ik toch graag wat meer nummer. Die verzamelaar nog maar eens draaien dus, waarbij ik meteen op mijn wenken bediend wordt met het prachtige If You Leave Me Now.

3,5

Tussenstand: 0 (verlanglijstje), 17 (gekocht), 41 (reeds in bezit)

Fairport Convention - Unhalfbricking (1969)

Dit derde album van Fairport Convention werd gemaakt door onder andere Richard Thompson en de overleden Sandy Denny. In feite is het een overgangsalbum met veel nummers van Dylan. Het opvolgende album bestond geheel uit traditionele folkliedjes.
If You Gotta Go, Go Now van Dylan werd naar het Frans vertaald en kreeg een vlotte cajunstijl aangemeten. Denny's beste nummer, Who Knows Where the Time Goes, werd later gecoverd door Judy Collins. Op de hoes zien we de ouders van Denny. De band heeft zich verstopt achter het tuinhek.

http://i.imgur.com/ZuLbzzv.jpg

Fairport Convention.


Naar dit album was ik benieuwd want van Richard Thompson heb ik al mooie dingen gehoord (Beeswing!). Dit album doet mij echter niet zoveel. Ik vind het nogal een typisch Brits folkalbum en de stem van Sandy Denny ligt me helaas niet echt.

3,0

Tussenstand: 0 (verlanglijstje), 17 (gekocht), 41 (reeds in bezit)

164. The Youngbloods - Elephant Mountain (1969)

Al snel verruilden The Youngbloods New York voor de westkust omdat de sfeer en levensstijl daar hen meer aansprak. Hun muziek is het best te omschrijven als zonnige folkrock maar wel met aandacht voor subtiele jazz-invloeden, wat resulteerde in een aanstekelijke dynamiek. "We konden een publiek vermaken zonder heel krachtig, hard en ruig te spelen, zoals Blue Cheer en dat soort bands", merkte Levinger, die de meeste instrumenten op dit album bespeelt, op.
Elephant Mountain dankt zijn succes vooral aan enkele bijzondere nummers, zoals Quicksand, On Sir Francis Drake en Darkness, Darkness.

http://i.imgur.com/cih0pGo.jpg

Voor mij hoeft muziek echt niet altijd beestachtig hard te rocken zoals Blue Cheer, maar wat The Youngbloods hier laten horen kabbelt toch echt al te tam voorbij. Soms swingt het wel een beetje maar helaas nooit de pan uit.

2,5

Tussenstand: 0 (verlanglijstje), 17 (gekocht), 41 (reeds in bezit)

165. Isaac Hayes - Hot Buttered Soul (1969)

Hot Buttered Soul kan gelden als pionierswerk voor soul in de jaren '70. Met de lange cover van Walk On By, oorspronkelijk een melancholische ballad, is de toon meteen gezet. In handen van Isaac Hayes en achtergrondzangers The Bar-Keys wordt het bijzonder sexy. Het hele album is dan ook bedoeld als 'liefdesmuziek'. Niet alleen de rap in het nummer By The Time I Get To Phoenix inspireerde muzikanten, ook het uiterlijk met het gladgeschoren hoofd, de gouden ketting en zonnebril van Hayes op de hoes zou veel navolging krijgen.

http://i.imgur.com/R8JQ9WT.jpg

Isaac Hayes


Om redenen die ook al door verschillende luisteraars bij het album zijn geschreven kan ik hier niet zo veel mee. Gebrek aan beknopte nummers die door al dan niet gesproken intro's en outro's nog saaier worden. Nochtans hou ik wel van soul. Terwijl ik dit schrijf weerklinkt Candi Staton's muziek uit de Fame periode nog maar eens door de woonkamer.

3,0

Tussenstand: 0 (verlanglijstje), 17 (gekocht), 41 (reeds in bezit)

166. Grateful Dead - Live / Dead (1969)

De drie eerste studioalbums van The Grateful Dead waren mooi maar konden nooit het gevoel overbrengen dat het publiek ervaarde tijdens concerten. Met Live / Dead kwam men echter dichtbij. Het album bevat slechts zeven nummers waarvan de opener meer dan twintig minuten duurt. Het lijkt soms stuurloos voort te kabbelen tot er weer een uitbarsting aankomt die aan Coltrane doet denken. Critici beschouwen dit dubele livealbum niet altijd als het beste werk van deze band, maar het vormt in ieder geval wel de blauwdruk voor vele jambands die zouden volgen.

http://i.imgur.com/7ghrM2V.jpg

The Grateful Dead


Dit album heb ik al ruim tien jaar op cd maar heb er nooit wat aan gevonden. Als ik dan de vergelijking las met Coltrane was ik toch weer nieuwsgierig. Misschien had ik iets gemist? Maar nee, ik hoor vooral het stuurloos voortkabbelen. Verder vind ik de zang ondermaats en de muziek als geheel een rommeltje.

3,0

Tussenstand: 0 (verlanglijstje), 17 (gekocht), 42 (reeds in bezit)

167. The Kinks - Arthur (Or the Decline and Fall of the British Empire) (1969)

Dit album hoort bij een tv project dat weinig succes had. Ray Davies werkte ervoor samen met schrijver Julian Mitchell. Gelukkig is het album wel de moeite en het vormt een soundtrack bij de nadagen van het Britse keizerrijk. De rol die King Arthur in het verhaal speelt is die van een gewone man die aan de verschrikkelijke oorlog deelneemt, een zoon verliest en een tweede zoon ziet vertrekken met de immigratiegolf naar Australië.
Eigenlijk zijn alle nummers goed, al vinden zelfs vele fans het satirische 'She Bought a Hat like Princess Marina' niet om aan te horen.

http://i.imgur.com/JrrvzRf.jpg

The Kinks


Alweer een album van The Kinks. Het vierde in dit boek intussen. Ik word er koud noch warm van. Voor mij voegt het dus niet echt iets toe en ik had liever gezien dat men in de plaats voor een album van een onbekendere artiest/band had gekozen die nu de lijst niet gehaald heeft.
The Kinks doen me hier minder aan The Beatles denken maar een verbetering is dat helaas niet. Beste album is The Village Green Preservation Society vind ik.

3,0

Tussenstand: 0 (verlanglijstje), 17 (gekocht), 42 (reeds in bezit)

http://i.imgur.com/q6udEa5.jpg

168. King Crimson - In the Court of the Crimson King (1969)

Robert Fripp is voor het grote publiek waarschijnlijk vooral bekend van zijn samenwerking met David Bowie. Zijn eigen band King Crimson geniet echter ook behoorlijk wat bekendheid, maar dan eerder bij de liefhebbers van progressieve rockmuziek. Het debuutalbum is meteen een voltreffer waarvan de riff van het openingsnummer onvergetelijk is. De hoes beeld de sfeer van 21st Century Schizoid Man perfect uit. Ook de klaaglijk gezongen ballad Epitaph straalt deze verdoemenis uit. In Moonchild wordt dan weer rustig de ruimte genomen voor een lang jazzy ambient middenstuk. Met veel bombast en barok, waarbij fluitpartijen niet ontbreken, sluit het titelnummer weergaloos af.

http://i.imgur.com/8mHmete.jpg

http://i.imgur.com/ZXCoX91.jpg

King Crimson


Dit album leerde ik kennen midden jaren negentig. Het nummer 21st Century Schizoid Man had ik al wel eerder gehoord. Helaas is dat meteen ook het beste nummer. Zeker met halfweg die versnelling en solo. Alleen het slotnummer heeft nog wat pit maar moet het vooral van bombast hebben. De drie nummers daartussen bevatten zeker veel sfeer en enkele mooie melodieën maar ik vind ze vooral slaapverwekkend en zit me er altijd een beetje bij te vervelen.

3,5

Tussenstand: 0 (verlanglijstje), 17 (gekocht), 43 (reeds in bezit)

169. Leonard Cohen - Songs from a Room (1969)

Wellicht had de platenfirma niet verwacht dat ze met Leonard Cohen een goudmijn hadden binnengehaald. Het grote succes zou ook nog even uitblijven. Maar als schrijver van boeken en gedichten wist Cohen van in het begin een verhaal te vertellen waardoor hij als troubadour de Canadese rivaal van Dylan was. De onderwerpen handelen over vriendschap, relaties en ook de oorlog. En vrouwen natuurlijk. 'Songwriting is als hofmakerij, het najagen van vrouwen. Het is grotendeels een strijd.'

http://i.imgur.com/WFZxnQ5.jpg

Leonard Cohen


Dit album heb ik onlangs nog op cd gekocht voor een erg lage prijs. Veel had ik het nog niet beluisterd maar afgelopen dagen ontdekte ik dat het me minstens evenveel bevalt als het debuut. Minder bekende en kortere nummers die een mooi samenhangend geheel vormen. Het blijft toch straf hoe Cohen met zo weinig middelen zo veel weet te zeggen.

4,0

Tussenstand: 0 (verlanglijstje), 17 (gekocht), 44 (reeds in bezit)

170. Fairport Convention - Liege & Lief (1969)

Na een ongeluk met een toerbus waarbij verschillende bandleden het leven lieten hergroepeerde de rest zich om een nieuw album op nemen. Unhalfbricking leverde al negatief commentaar op bij de puristen maar deze opvolger riep nog meer rumoer op. Traditionele ballads en dansmuziek gespeeld op elektrische instrumenten vond blijkbaar niet iedereen even leuk.
Binnen de band rommelde het ook. Tegen de zin van Sandy Denny wilde Hutchings absoluut materiaal herschrijven. Na dit album verlieten beiden Fairport Convention.

http://i.imgur.com/ZuLbzzv.jpg

Fairport Convention


Toch wel redelijk tegen mijn verwachting in vind ik dit echt een fantastisch album. Intussen heb ik het ook al gekocht en ben ik er verslaafd aan geraakt. In het cd-boekje lees ik dat het idee achter dit album onder andere een reactie was op Music from Big Pink van The Band. Met Liege & Lief maakte Fairport Convention hun Engelse versie. De stem van Sandy Denny vind ik hier helemaal bij passen. Ze wekt bij mij een onbestemd verlangen op. Het nummer Matty Groves springt er bovenuit maar de ballades zijn misschien wel het mooist. Ze zijn in elk geval onmisbaar voor de balans van het geheel.

4,5

Tussenstand: 0 (verlanglijstje), 18 (gekocht), 44 (reeds in bezit)

171. Scott Walker - Scott 4 (1969)

Aanvankelijk flopte dit album en het werd zelfs uit de handel genomen. Scott hield er voor lange tijd mee op. Nochtans is het een mooi album met maatschappijkritische teksten. Het was tevens het eerste dat hij helemaal zelf schreef en hij koos ervoor minder bombast te gebruiken en meer eenvoud. Pas later toen mensen als Bowie, Nick Cave en Neil Hannon hun waardering over Scott's vierde album uitspraken ontstond er weer belangstelling. Intussen is het dan ook heruitgebracht.

Verbaast me niks. Van dit album heb ik het verleden twee lp's versleten en nu uiteraard op cd. Het is zonder enige twijfel een van de mooiste albums in het genre.

Hoe er bij het album door mensen enthousiast gereageerd wordt spreekt ook wel boekdelen, Lura. Liege & Lief lijkt me vrij uniek in zijn genre. Het basisidee mag dan wel voornamelijk van The Band komen, de uitwerking en het resultaat ervan vind ik nóg beter. Maar dat komt ook door het materiaal waarmee gewerkt wordt. Veel van die traditionele Engelse melodieën vind ik iets mystieks hebben. En ja, dan die stem en uitspraak van Sandy Denny...

Echt een geweldige ontdekking, dit album.

Er bestaat natuurlijk véél meer geweldige folk, de allermooiste werd natuurlijk gemaakt door Nick Drake.
Als je bijvoorbeeld eens een indrukwekkende stem wilt horen : Terry Callier - The New Folk Sound of Terry Callier (1964)
Het is Terry Callier's debuutalbum en is een afwijkend album van de rest van zijn oeuvre.
Een ander album van hem is een van de mooiste albums, die ik ken : Terry Callier - What Color Is Love (1972)
Het is een mix van verschillende genres, soul, jazz en folk. Zijn werk is volkomen uniek.
Overigens wordt er heden ten dage zeer veel interessante folk gemaakt, zo hebben afgelopen vrijdag O'Hooley & Tidow weer een prachtalbum afgeleverd : Shadows

http://i.imgur.com/jgWNTIo.jpg

Zeker een mooi album maar mij is het toch allemaal wat te oubollig braaf. En die nogal theatrale zang van Scott Walker gaat al snel op mijn zenuwen werken.

3,5*

Tussenstand: 0 (verlanglijstje), 18 (gekocht), 44 (reeds in bezit)

172. The Stooges - The Stooges (1969)

Stel je de zoete soul van Motown voor en ineens komt een woest bandje dat met gitaargeweld en oerkreten verstoren. Dat gebeurde in Detroit eind jaren zestig. Verantwoordelijk waren Iggy Stooge en zijn collega's, samen bekend als The Stooges. Danny Fields merkte hen op toen hij de garageband MC5 een contract wilde laten tekenen en gaf hen er ook meteen een. Enige probleem was dat ze nog maar drie nummers hadden. Ze kregen een paar dagen tijd en dat leverde een hoop maffe muziek op. De basis voor een nieuw genre, punk, was gelegd.

Deze moet ik ook dringend eens beluisteren. De andere twee albums van The Stooges komen hier van tijd tot tijd wel al eens voorbij.

Fijn ook dat Liege & Lief je zo bevalt, Kronos. Ben er zelf ook al een tijdje helemaal verslaafd aan, voor mij met gemak een van de beste albums van het decennium!

De twee volgende albums van The Stooges heb ik ook, ArthurDZ. Al draai ik ze niet vaak.

Liege & Lief is inderdaad fantastisch. De combinatie Britse folk en rock werkt wonderwel. Bedankt nog voor de tips, Lura. Nick Drake en Terry Callier ken ik al. Ook mooi, maar toch weer iets helemaal anders.
Voor de Nick Drake fans kan ik dit album wel aanraden.

Neil Halstead heeft regelmatig iets weg van Nick Drake, persoonlijk vind ik dit album van hem mooier : Neil Halstead - Palindrome Hunches (2012)
Vooral in Tied to you en Love is a beast hoor je duidelijk de invloed van Nick Drake terug.