http://i.imgur.com/5NnBsRn.jpg

The Stooges


Hier had ik wat meer van gehoopt. Misschien zou het me meer bevallen zonder het nummer We Will Fall, maar dat neemt bijna een derde van het album in beslag. De rest is eigenlijk wel gewoon prima, zoals ik had verwacht van The Stooges.

3,5*

Tussenstand: 0 (verlanglijstje), 18 (gekocht), 44 (reeds in bezit)

173. Alexander Spence - Oar (1969)

Misschien is het aan de hoesfoto al wel te zien dat we hier te maken hebben met een raar geval. Een jaar eerder was Spence het spoor helemaal kwijt. Hij had geprobeerd met een bijl de hotelkamer van zijn collega's van Moby Grape binnen te dringen. Daarna werd hij voor een half jaar opgenomen in een psychiatrische instelling.
Toen hij ontslagen werd kocht hij een motorfiets en reed naar Nashville om de nummers die hij tijdens zijn opname had geschreven op te nemen.
Het resultaat is vrij uniek en vooral beangstigend. Dat wordt nog versterkt doordat het album zeer zacht is opgenomen wat de muziek een bevreemdende aantrekkingskracht geeft.

http://i.imgur.com/x4lF0EQ.jpg

Alexander Spence (alias Skip Spence)


De naam zegt het al: Skippen! De twee eerste nummers heb ik nog volledig beluisterd. Cripple Creek vind ik zelfs wel goed. Maar naarmate het album vorderde had ik steeds meer de indruk naar een gek te zitten luisteren die in zichzelf zit te praten.
Ik ben het ongeveer eens met wat beaster1256 bij het album schrijft. Al kan ik niet achter de vergelijking met Captain Beefheart en Nick Drake staan, want die waren gewoon echt geniaal.
Wel leuk en grappig dat er heel verschillende albums aan bod komen in het boek en ook wat kwaliteit betreft blijft het dus verrassen.

2,0*

Tussenstand: 0 (verlanglijstje), 18 (gekocht), 44 (reeds in bezit)

174. Frank Zappa - Hot Rats (1969)

De platen van The Mothers of Invention verkochten zeer slecht en Zappa stopte met de band. Voor Hot Rats verzamelde hij een nieuwe groep muzikanten. Ook zijn schoolvriend Don van Vliet (Captain Beefheart) leende zijn kunsten.
De muziek draait vooral om de speelse en jazzy virtuositeit en is volledig instrumentaal behalve het nummer Willie the Pimp waarin de Captain zijn stembanden schuurt. Daarna is het tijd voor Zappa om eens te laten horen wat een geweldig gitarist hij is en soleert hetzelfde nummer zeven minuten lang van het ene naar het andere hoogtepunt.
De opener Peaches and Regalia is echter het prijsbeest dat niet mocht ontbreken tijdens shows en op verzamelalbums.
Hot Rats, met de iconische hoes, deed het erg goed en stond zelfs in de Britse top 10.

Hij is in mijn wereldje wellicht de enige "bard" die ik kan verdragen. Een Neil Young of een Bob Dylan spreken mij veel minder aan maar... mijn gedachten gaan voortdurend uit naar mijn eerste kennismaking met dhr. Cohen: Live in London en Live in Dublin. Daar klinkt zijn stem (natuurlijk) ouder, doorrookter (is dat een woord?) en mij nog aangenamer in de oren. Tijd om me eens verder te verdiepen in zijn gevulde discografie. Voor mij is dit een artiest om te beluisteren in mijn zeteltje weltevree met een goed glas erbij en even op adem komen. Het werkt haast even ontspannend als mijn geliefde Alpen.

Sir Spamalot, bij mij roept Cohen altijd een wat dubbel gevoel op omdat de zwaardere stem waarmee hij later is gaan zingen me soms gaat irriteren. Maar als ik het kan opbrengen een album aandachtig te beluisteren geniet ik er volop van. Live in London heb ik onlangs gezien op dvd, maar 2,5 uur in ene keer is mij alweer teveel.

Ik ben benieuwd wat je van Liege & Lief gaat vinden.

Raar, hé? Hoe een mens soms in elkaar zit? Liege & Lief (zou een Belgische titel kunnen zijn) is een twijfelgeval, door de zangeres, Sandy Denny. Ik ben blij dat ik deze topic volg en het is ook op een tempo dat ik kan volgen, alleen had ik nog meer soul verwacht of het moet nog komen. Ik wil niet vooruit spieken.

Ik merk dat ik trouwens liever de dvd niet heb van vele groepen, gewoon omdat ik liever mijn ogen toe doe bij het beluisteren (en hopelijk niet in slaap donder) bij voor mijn doen kalme muziek. Die oudere Cohen kan een hypnotiserende invloed op mij hebben.

De reis door het landschap van 1001 albums vind ik aangenaam en zeker als mijn eerste vijf sterren kraker er aan komt, Hot Rats van Mr. Frank Zappa (RIP), mijn project tijdens mijn revalidatie na een zware rugoperatie, ook alweer dik drie jaren geleden (klik).

Meer soul was wat mij betreft zeer welkom geweest. Voor Marvin Gaye zullen we wellicht moeten wachten op What's Going On, maar een van zijn albums samen met Tammi Terrell in plaats van Oar (Alexander Spence) had niet misstaan.

Het gemiddelde tempo vanaf het begin (april 2013) bedraagt momenteel 1 album per week (1224 dagen, 174 albums). Precies op schema dus!

Hot Rats is zeker mijn favoriete Zappa-album, maar ik ben verder ook niet zo'n fan van de man. Jij kan jezelf in alle bescheidenheid best wel een kenner noemen. De positieve gevolgen van een rugoperatie zijn niet te overzien.

Ja Hot Rats is een van de beste Zappa's met natuurlijk ook een glansrol van de kapitein.

http://i.imgur.com/WtNitjb.jpg

Frank Zappa


Het blijft een schitterend album. De twee langste nummers hebben wat mij betreft de minst sterke muzikale thema's maar dat wordt goedgemaakt met de solo's, waarvan vooral de vioolsolo in The Gumbo Variations schitterend is.
Als "movie for your ears" wordt het album beschreven in het drukwerk op de lp of cd en dat is precies wat het is.

4,5*

Tussenstand: 0 (verlanglijstje), 18 (gekocht), 45 (reeds in bezit)

Hot Rats was in dit boek trouwens het laatste album uit de jaren zestig.

Dat betekent dus dat het volgende album uit de jaren zeventig zal zijn.

Deze briljante logica sluit het ook waardig af.

Ik sloof mij graag uit hè.


Edit:

En hiermee vangen we dan de 70's waardig aan.
http://i.imgur.com/g9huo4p.jpg

175. Creedence Clearwater Revival - Cosmo's Factory (1970)

"Dit is misschien wel ons beste album."

Dit en dat Creedence op dik twee jaar tijd zes albums opnam. Verder valt er weinig te zeggen wat al niet bij hun vorige albums in dit boek stond. Ook op MusicMeter springt dit album er overtuigend bovenuit dus dat schept goede moed om er in te vliegen.

http://i.imgur.com/8cij312.jpg

Creedence Clearwater Revival


Best een fijn rockplaatje maar door het zeer hoge stemgemiddelde had ik er toch meer van verwacht. De manier waarop er vertraagd en versneld wordt in Ramble Tamble vind ik niks. Doet me denken aan een polonaise. Dan volgen er wat middelmatige rocknummertjes met Ooby Dooby als dieptepunt, gevolgd door een al even zwak countrynummer.
De tweede helft bevat bekendere nummers. Nooit geweten dat ze van CCR zijn (of door hen gecoverd werden). Ook nooit de moeite genomen daar achter te komen, want meer dan aardig vind ik het nooit worden. De versie van I Heard It Through the Grapevine is op zich niet slecht maar duurt veel te lang.

3,0*

Tussenstand: 0 (verlanglijstje), 18 (gekocht), 45 (reeds in bezit)

176. Derek and the Dominos - Layla and Other Assorted Love Songs (1970)

Na in verschillende bandjes (Cream en zo) gespeeld te hebben zocht Eric Clapton enkele muzikanten bij elkaar om dit album op te nemen. Maar het meest valt de speciale gast Duane Allman op die slidegitaar speelt.
Aanvankelijk flopte de dubbel lp maar Layla werd toch een hit en zo kwam het album weer onder de aandacht. Naast eigen werk horen we ook covers, onder andere Little Wing van Hendrix.

http://i.imgur.com/p6txpf6.jpg
sngl. 76 Animal Collective - Summertime Clothes (2009)
"In general, I write the most complex Animal Collective songs, but I wanted to keep the almost naive simplicity of this song." (Panda Bear)


http://i.imgur.com/qVT0XS8.jpg
sngl. 77 Florence + The Machine - Dog Days Are Over (2009)
Het grote bereik van Kate Bush, gruizige passie van PJ Harvey en spirituele ziel van Aretha Franklin zijn allemaal te vinden in Florence Welch.


http://i.imgur.com/tLm3E2z.jpg
sngl. 78 The Temper Trap - Sweet Disposition (2008)


http://i.imgur.com/NyVOkzG.jpg
sngl. 79 Elbow - One Day Like This (2008)
De muziek van Elbow is meestal intiem maar met dit nummer deden ze een succesvolle gooi naar een stadion meezinger.


http://i.imgur.com/99kzkl0.jpg
sngl. 80 Kings Of Leon - Sex on Fire (2008)
"It's about a great sexual relationship with hot, hot sex that you remember forever." (Caleb Followill)

Veel soeps zit er niet tussen. Florence wint makkelijk van de rest. Kings of Leon en Elbow zijn nog redelijk oké, maar Temper Trap en Animal Collective zijn echt niet om aan te horen.

Animal Collective winter van dit rijtje, en Panda Bear is een held ?

http://i.imgur.com/mjur1zD.jpg

Derek and the Dominos


Van sommige dingen weet je niet hoe ze ontstaan zijn. Ik weet niet meer of ik een lichte afkeer heb van Eric Clapton door zijn muziek of van zijn muziek door Eric Clapton. Hij heeft wat mij betreft niet het charisma om als bluesman door te gaan. Hij heeft natuurlijk zijn verdiensten, zoals met Cream. En hij kan gitaar spelen. Maar het raakt mij zelden op een positieve manier.
Ook dit album van Derek and the Dominos kan mij maar weinig bekoren. Een draak als Tears in Heaven staat er niet op en Layla is hier beter dan de unplugged versie. Maar goed vind ik het niet.
Ik hou van rockmuziek en van veel gitaarsolo's. Aan mij kan het dus niet liggen. Er is gewoon iets mis met die man. Of met zijn muziek in ieder geval.

2,5*

Tussenstand: 0 (verlanglijstje), 19 (gekocht), 45 (reeds in bezit)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/696.300.jpg

177. Miles Davis - Bitches Brew (1970)

Miles Davis wilde op dit album de sfeer van losse jamsessies van Hendrix' Electric Ladyland creëren, maar het resultaat is toch heel anders, wat het des te interessanter maakt. Door zijn klankdichtheid is Bitches Brew eerder symfonisch. De drie toetsenisten lijken elkaar met dissonanten voortdurend te bekampen. Opzwepende ritmes en het harde geluid van Wayne Shorter's sopraansax voegen daar nog onrust aan toe. Terwijl Miles Davis met zijn gedempte trompet daar onaards boven zweeft.
Op een half jaar tijd werden er een half miljoen stuks verkocht van het album. Davis was weer belangrijk en zou de titel van King of Jazz de rest van zijn leven behouden.

Aangezien je het weergaloze Cosmo's Factory ook al lauw ontving, licht het toch echt aan jou hoor.

Ach neem dat maar lugtig op hoor Kronos...

Foei zaaf, zo de draak steken met sgreivfauten.

Als de zwampelstaf gaat zwaaien, hanteer dan de goede gewoonte om je in iemands muzikaal CV te verdiepen voordat je hem met de onroem bezwampelt. Layla - de studioversie - is bijv een goed numer om het verschil tussen de Gibson Les Paul (Allman) en de Fender Stratocaster (Clapton) te horen en waarderen.

Voor hij in Cream ging spelen had ie al gespeeld bij Yardbirds - zijn stijl is daar uiterst herkenbaar én effectief - en bij John Mayall: John Mayall & The Bluesbreakers - Blues Breakers with Eric Clapton (1966) is voor mij een echte bluesklassieker, vanaf de allereerste noot. Mayall heeft trouwens een naam hoog te houden tav 'debuterende' gitaristen: ook Mick Taylor en Peter Green speelden met hem. Clapton heeft - anders dan die eeuwige toonladderfietsers/akkoordenrousers - een naam als lyrische gitarist, met uiterst fijne invulloopjes, maar ja dat valt wel niet binnen jouw paradigma van eindeloze fluptrietels uit de jankplank a.k.a. gitaarsolo's.

Dit album kwam tot stand door wederzijdse bewondering (Clapton en Allman), een vrije ruimte in het drukke schema van Allman (studiomuzikant in Muscle Shoals en 'frontman' van de band met de familienaam). Als je weet onder wat voor tijdsdruk mbt de agenda van Allman dit album is gemaakt, is het een forse prestatie. Ok niet alle nummers zijn even sterk, maar er blijft voldoende over.

Vind het best als je iemand niet goed vindt als gitarist, maar kom dan niet met die pseudo-objectiverende praet - "aan mei kan het het liggen" aankakken Het is immers september

Mooie lansbreuk. Mij zegt het album ook niet veel, en dat ligt niet aan Kronos.

Volgens Google niet. (Ik zie wel Pat Metheny voorbijkomen. En terecht.)

Maar inzake gevoelvol je instrument bespelen ben ik vooral lyrisch over Lydia Mordkovitch in dit vioolconcert.
Naar een absoluut hoogtepunt wordt toegewerkt vanaf 18:55.

Mordkovitch bespeelt dan ook snaren en breekt ze niet. Misschien is Clapton gewoon iets te enthousiast in verhouding tot zijn kunnen.

Als we dat spel gaan spelen, ga ik prompt 2 blind spelen tav de albums die gij en uw meningdeler wel waarderen. Ach wat,

Eric Clapton & Jimmy Page - Miles road (1965) (Audio only) - YouTube

Ter gerustelling: dit album - Layla - zal zeker niet meegaan in het koffertje (voor het onbewoonde eiland), maar Clapton wegzetten als een prutser gaat te ver. En ik heb niet de instemming van Google nodig als ik Clapton "lyrisch" wel noemen. Overigens is Terje Rypdal wat dat betreft een stuk lyrischer.

En ik heb niet jouw instemming nodig als ik Clapton prutser wil noemen.

Al heb ik dat natuurlijk niet gedaan. Ik schreef dat hij zijn verdiensten heeft en gitaar kan spelen.

Maar tegenover Jimi Hendrix blijft het natuurlijk een prutser. Oeps, nu deed ik het toch.