Little Richard


- Vooral de snellere nummers vind ik teveel doorslagjes van hetzelfde idee. Ook bij de blues waar rock-'n-roll uit voortkomt vind ik de basis wel eens te bepalend en de muziek dus te voorspelbaar. Aangenaam verrast was ik wel door de wat tragere nummers. Daarin blijkt Richard toch meer in petto te hebben dan wat hysterisch gegil. Maar als het over the top Jenny Jenny bezig is heb ik er echt genoeg van. Het laatste nummer voegt voor mij ook niets mee toe. En zo wordt een klein half uur toch nog lang.

- Score: 3,0*

- Tussenstand: verlanglijstje 5/1001

15. Tito Puente and His Orchestra - Dance Mania (1958)

Met de sneltrein bij nummer 15 aangekomen. De jazz met Afro-Cubaanse invloeden krijgt nog een herkansing.

De in 2000 overleden Tito Puente, een Portoricaanse Amerikaan, is nu het bekendst van de Santana hit Oye Como Va. Maar eerder verwierf hij al naam en faam als koning van de mambo. De muziek op Dance Mania, zijn succesvolste en eerste album met uitsluitend dansmuziek, maakt duidelijk waarom die naam hem toekomt.
De getalenteerde zanger Santitos Colón, The Man with The Golden Voice, maakt hier zijn platendebuut. Hij was een held in het enthousiasmeren van het publiek.
De uitschieters verschillen in stijl maar Puente laat overal zijn beheersing op percussie gelden. Maar ook zijn timbales - en vibrafoonspel zijn te vermelden als meesterlijk.
Ik merk nog even op dat hier op MusicMeter de hoes van de stereo versie staat. In het boek staat de hoes van de mono versie zoals ik ze hierboven heb geplaatst. Beide zijn volgens Discogs in '58 verschenen.

Waarschijnlijk zal dit het ook weer niet helemaal worden voor mij, maar als ik zo terug blader door het boek hebben ook de mindere albums toch een fijne indruk nagelaten. Nog even volop genieten van een zonnige tussenstop komt trouwens goed uit, want ik heb al even gespiekt naar het volgende album en dat wordt meer iets voor de late donkere uurtjes.

Tito

Dito

Uitdaging: beluister het nummer Saca Tu Mujer aandachtig met de hoofdtelefoon terwijl je aandachtig naar deze emoticons kijkt en probeer daarbij niet te glimlachen.

Tito, haast een halfgod in Puerto Rico...
Straks thuis eens kijken wat mijn ega hier juist van in de kast heeft staan. Zelf grijp ik steeds naar Puente in Percussion (1956), ook een must hear album vooraleer het loodje te leggen...
Benieuwd wat ik uit deze Dance Mania (her)ken.

Little Richard. Klein van gestalte, maar grote indrukken op mij achterlatend. Vanuit mijn jonge jeugd altijd onthouden omdat onze elvis-fan-pa meermaals vertelde dat Little Richard toch wel erg wild was, en dat hij dat in die tijd toch niet zo goed vond, want dit was er toch wel over... . Wat ik dan weer sympathiek vond, omdat ik in die tijd zelf steeds het meest extreme van mijn generatie opzocht: Van top-30 naar Kiss, van Kiss naar Iron Maiden, van Iron Maiden naar Slayer, etc... Ik zag Little Richard dan ook als een vroege lijst aanvoerder van extreme muziek...

Daarna een tweede grote indruk op me achtergelaten na het zien van de eerste aflevering van Dancing in the Street (5:06 tot 11:50) De droge stem van de commentator: Fats Dominos early succes was partly because he was completely non treatenig, which could never be said about a young singer who was about to rattle new Orleans with the force of a hurricane in the Golf of New Mexico gevolgd door Little Richard´s legendarische ochtendgroet "GOOD GOLLY MISS MOLY!!!" [...]
Van de piepjonge (die stem, dat kapsel, de make up, die dansstijl...) tot de volrijpe L. Richard in die stukjes getuigenis (het ritme van de trein...; de zang in de kerk..; iets van onze generatie...). Een onuitwisbare indruk lieten ze achter. Toch heb ik zelf pas in 2008 iets van Little Richard in huis gehaald: Meteen ook de derde keer diep onder de indruk met deze verzamelaar. Stuk voor stuk pure (party en/of bluesy) rock&roll knallers, waaronder bijna integraal het hier voorgestelde album.
Little Richard bracht toch wel het duivelse/helse in de rock and roll, dat hij bovendien ook nog eens "gay" is maakt het natuurlijk helemaal af voor de trouwe Kerkganger.
A Big 4 for Little R.

Tito Puente


- Dance Mania is heerlijk gevarieerd. De klemtoon ligt meer op wereldmuziek dan op jazz. Het bevat heel wat vocale tracks en die stem van Santitos Colón is echt geweldig. Maar ook een instrumentaal als Hong Kong Mambo waar Tito de show steelt is een genot voor het oor. Van begin tot eind is dit album een zomers feest.

- Score: 4,0*

- Tussenstand: verlanglijstje 6/1001

16. Billie Holiday - Lady in Satin (1958)

En dan eindelijk het eerste album dat ik reeds heb. Helaas geen origineel exemplaar uit '58, maar toch een gelimiteerde heruitgave uit 2009 op 180 gram virgin vinyl.

De vraag kan gesteld worden of Lady in Satin niet meer is dan een voyeuristisch portret van een gevallen jazz icoon of dat het een artistiek hoogtepunt is waarin emoties rauw en oprecht tot uiting komen.
De zoete stemklanken van weleer zijn hier niet te vinden. Billie Holiday zingt met een raspend en krakend geluid, als van een hoogbejaard dametje terwijl ze nog maar 43 was. Maar een zware heroïneverslaving heeft zo zijn gevolgen.
Arrangeur Ray Ellis zag het eerst niet goed zitten maar met het resultaat is geschiedenis geschreven. De zangeres ontdoet klassiekers als Glad to Be Unhappy en You Don't Know what Love Is van hun sier, brengt ze zo tot hun essentie, waarin de jazzdiva met haar 'junkietrots' overeind blijft in een ongekend kwetsbare blues.
Medogenloos eerlijk wordt de liefde als afleiding, wanhoop en berusting bezongen. Zo werd het haar eigen lievelingsalbum. En een jaar later bleek het helaas ook haar testament te zijn geworden.
Het woordje 'satijn' in de titel is nog niet verklaard. Dat moet op de arrangementen van Ellis slaan. Het lijkt alsof die tegen beter weten in de vocale rimpels willen gladstrijken, maar ze accentueren juist de barsten erin waardoor het des te aangrijpender klinkt. Het luisteren ernaar is misschien een wat duister genoegen, als naar een verslaafde kijken die een shot zet. Schrijnend poëtisch. Zonder dit album zouden er wellicht de andere diva's als Nina Simone en Janis Joplin, die later hun ziel zo blootlegden, niet geweest zijn.

En niet in het boek vermeld voeg ik daar ook nog Amy Winehouse aan toe. Intussen is het wel duidelijk dat het boek eigenlijk best wat vroeger in de muziekgeschiedenis had mogen starten. Want van verschillende grote namen krijgen we met een comeback te maken. Maar zolang het mooie albums als deze oplevert is dat ook niet erg.

Billie Holiday


- Echt een album voor de late (of vroege) uurtjes. Het contrast van Billie's schorre stem en het verleidelijk zachte geluid van het orkest en achtergrondzang zouden de verklanking kunnen zijn van een gelijkaardige tegenstelling die drugs veroorzaken; verruwing enerzijds en het comfort van een weldadige roes anderzijds. Een minpuntje voor mij is wel dat de nummers wat veel van hetzelfde zijn. Emotioneel ligt het allemaal dicht bij mekaar, wat wel bevorderlijk is voor de sfeer maar tegen het eind wat gaat vervelen. De sporadische solo's doorbreken dat gelukkig weer. Sterke productie ook; maakt van de muziek een warm bad terwijl daarbij het detail niet verloren gaat.

- Score: 4,0*

- Tussenstand: 3 (verlanglijstje), 3 (gekocht), 1 (reeds in bezit)


(Gisteren drie albums van mijn verlanglijstje gekocht: Miles Davis, Thelonious Monk en Count Basie.)

Jack Elliott - Jack Takes the Floor (1958)

Weg van de jazz naar de folk/country van Jack Elliot, waar ik nog nooit een noot van gehoord heb.

Niet weg te denken uit de geschiedenis van de moderne muziek is Jack Takes the Floor, een album dat zonder veel voorbereiding werd opgenomen in Londen. Opvallend hierbij zijn de gesproken aankondigingen, alsof het een live album betreft.
Voor de nummers werd uit toen weinig bekende bronnen geput, zoals van Jesse Fuller en Reverend Garry Davis. Hoewel het resultaat erg ongepolijst is beïnvloedde de tokkelende gitaarstijl andere folkzangers uit zijn tijd. Ook McCartney, Jagger en Richards zeggen door deze man geïnspireerd te zijn geweest.
Maar vooral Bob Dylan, die in de jaren vijftig veel met Woody Guthrie speelde. Toen Elliot bij die laatste een keer op bezoek was in het ziekenhuis trof hij daar eens de jonge Bob aan. Over de eerste keer dat Dylan deze elpee draaide schreef hij: "Het was of ik opeens in de hel was geworpen [...] zijn stem stuitert de hele kamer door." Het album heeft dan ook nog niks van zijn aantrekkingskracht verloren.

Ik ben niet zo'n liefhebber van folk maar het is altijd welkom om wat essentieels op te pikken.

Deze trip blijkt een aanwinst voor je jazz collectie te gaan worden

Jep! Dat mag ook wel want jazz maakt nu amper 4% uit van mijn gehele collectie.

Licht allergisch als ik ben voor folk, met een gevoeligheid nog toegenomen vanwege de hedendaagse heropwakkering van het gerne, had ik niet al te veel verwacht van Jack takes the Floor. Bovendien heb ik ook nog eens een lage Dylan tolerantiedrempel, en gedachten aan Dylan zijn toch onoverkomelijk bij het beluisteren van dit album. Al heeft Jack Elliot naar mijn gevoel ook niet het meest aangename stemgeluid, ik pruim het een pak beter dan dat van Bob. Maar daarnaast moet ik ook weer onvermijdelijk aan een favoriet van mij denken: Taj Mahal. De schitterende composities van in blues badende folk -of is het andersom, de zanglijnen en melodieën, het is allemaal onmiskenbaar terug te vinden in Mahal's werk.
@Kronos: luister eens naar track 12 Black Baby, en zet dan Sugar in my Coffee van Big Sugar nog eens op


Weeral een onverwachte meevaller in deze lijst dus. Ik begin hier een beetje verslaafd aan te geraken Ik ben dan ook alweer benieuwd wat de volgende is.

Mij is dit plaatje ook goed meegevallen. Naast aan Bob Dylan deed het me af en toe ook denken aan Kurt Cobain unplugged.

Ik wil Kronos complimenteren met dit topic. Ik bezit het boek zelf ook en dit is een mooie muzikale ontdekkingsreis die ik met plezier zal volgen. Mooie zorgvuldige en nauwkeurige verhalen, niet alleen van Kronos, maar ook van de andere deelnemers.

Tot nu toe heb ik zelf alleen "In the Wee Small Hours" van Frank Sinatra en "Lady in Satin" van Billie Holiday gehoord. Opvallend aan de eerste vind ik de weemoedige sfeer op dat album. Waar Sinatra vooral om zijn swing bekend staat gaat "In the Wee Small Hours" vooral over liefdesverdriet. Dit levert mooi muziek op, maar is best zware kost. "Lady in Satin" vind ik hartverscheurend mooi: orkestrale muziek, jazzy composities en bluesy stem. Heel mooi.

Ik kijk uit naar de volgende albums en bijbehorende verhalen en meningen!

Dank je!

In the Wee Small Hours vond ik na de eerste luisterbeurt wat te lang en eenvormig, maar intussen kan ik er echt van genieten. Gisterenavond voor het slapengaan nog beluisterd. Dan komt het helemaal tot z'n recht. Niet alleen zingt Sinatra fantastisch, maar de orkestraties van Nelson Riddle zijn werkelijk subliem. Die combinatie levert fantastisch vuurwerk op. Nelson Riddle kende ik overigens al van Linda Ronstadt's album For Sentimental Reasons.

Jack Elliot


- Het lijkt wel of we hier een oudere neef van Bob Dylan aan het werk horen. Erg leuk album dat een paar puzzelstukjes op zijn plaats doet vallen. Zo uit de losse pols opgenomen is ondenkbaar nu, maar het heeft zijn charme. Soms vliegt Elliot al eens uit de bocht maar dat houdt het spannend. Het nummer Ol' Riley werkt enigszins op de lachspieren. In Grey Goose wordt ook geen maat gehouden. Black Baby lijkt zoals Cabeza al opmerkte model gestaan te hebben voor Sugar in My Coffee van Big Sugar, en dan vooral wat de manier van zingen betreft. Aan Kurt Cobain moet ik dan weer denken omdat die even roekeloos durfde zingen. Als tijdsdocument vind ik Jack Takes the Floor onmisbaar, maar het is misschien toch net iets te rauw op plaat gezet, hoewel er heel wat verloren zou gaan door er aan bij te schaven. Moeilijk geval.

- Score: 3,0*

- Tussenstand: 3 (verlanglijstje), 3 (gekocht), 1 (reeds in bezit)

18. Sarah Vaughan and Her Trio - At Mister Kelly's (1958)

Van deze jazzlegende heb ik wel wat losse nummers op verzamelaars staan. Geweldige stem.

Toen ze in de zomer van 1957 een hele week optredens gaf in de nachtclub Mister Kelly's was Vaughan al een erg geliefde jazzdiva. Technisch misschien nog beter dan Ella Fitzgerald en Billie Holiday, hoewel die weer andere kwaliteiten hebben.
Ze gebruikte haar volle stem, een contra-alt, als een muzikant zijn blaasinstrument. Zo bracht ze vindingrijke improvisaties aan in de melodie.
Het trio waar ze hier mee speelde was de beste band die ze ooit had. In zulke kleine bezettingen voelde Sarah zich het meest thuis. In How High the Moon vergeet ze schijnbaar haar tekst en improviseert ze op, zelfs voor Ella, onnavolgbare wijze.
Ook wordt in het boek nog vermeld dat Sarah Vaughan een sleutelfiguur is geweest in het ontstaan van de bebop. Iets dat vaak vergeten wordt.

Terwijl ik dit stukje schrijf zit ik stiekem al te luisteren en ben inmiddels helemaal verkocht. Wat had ik graag at Mister Kelly's geweest op een van die zomerse avonden in 1957. Maar dat een registratie ervan nog gewoon verkrijgbaar is op cd maakt toch iets goed.

Sarah Vaughan! Daar heb/ken ik wel wat van Ligt wel in mijn straatje, over het algemeen heel wat energiekere nummers/uitvoeringen dan bij bv. een Billie Holiday, waar ik dan ook niet altijd voor in the mood ben. Maar Sarah mag bij mij op elk moment van de dag voorbijkomen , en een album van haar beluisteren dat ik nog niet gehoord heb behoord tot de fijnere geneugten van wat het leven te bieden heeft... Het leven is mooi

Niet veel aan toe te voegen. Of het contrast stem/orkest speciaal bedoeld was om iets specifiek te verklanken, of dat het toevoegen van het orkest domweg de bedoeling had te trachtten de boel wat verkoopbaarder te maken, ik weet het niet, en wat maakt het ook uit. Die van emotie doordringde doorleefde schorre stem pakt je bij je nekvel en sleurt je in een baan van miserie en verdriet door een feeeriek sprookjeslandschap. Als een David Lynch-achtige nachtmerrie, reeel aanvoelend, maar toch ook surrealistich aandoend, een emotionele, niet loslatende (muzikale) trip...
Een minpuntje vind ik hier vooralsnog niet

Sarah Vaughan


- Dit is echt een schoolvoorbeeld van less is more. Geen orkest, geen achtergrondzang, maar enkel Sarah Vaughan met haar geweldige stem, spaarzaam maar o zo subliem bijgestaan door Jimmy Jones op piano, Roy Haynes op drums en Richard Davis op bass. Zo eenvoudig als dat lijkt, zo betoverend is het resultaat.
De live lp was in die dagen nog een nieuwigheid en met At Mister Kelly's lag de lat meteen al heel erg hoog. Perfect is het allemaal niet maar dat draagt alleen maar bij aan de onweerstaanbare charme. Tussen de liedjes door, na korte aankondigingen, horen we Sarah soms even lachen. Dat doet ze al even verrukkelijk als zingen. Mocht ik er toen bij geweest zijn, ik zou op slag tot over mijn oren verliefd geworden zijn.
Terwijl ik nu schrijf draait dit schijfje weer en een heldere recensie valt van mij niet te verwachten. Ik raak teveel vervoerd. Ik zweef en verdwaasd probeer ik honderd nog niet bestaande superlatieven te verzinnen. Maar emotioneel overweldigd val ik helemaal stil.

- Score: 5,0*

- - Tussenstand: 4 (verlanglijstje), 3 (gekocht), 1 (reeds in bezit)

Nog een fan.

19. Ella Fitzgerald - Sings the George & Ira Gershwin Song Book (1959)

Ella Fitzgerald, George Gershwin, Nelson Riddle: Drie zulke vermaarde namen, dat moet wel vuurwerk geven.

De bekendheid van Ella Fitzgerald nam vooral een vlucht toen Norman Granz haar contracteerde op zijn nieuwe label Verve, waarop een reeks albums van haar verschenen met werk van gerenommeerde Amerikaanse songwriters als Duke Ellington en Cole Porter.
Het meest op haar lijf geschreven waren echter de ongeëvenaarde melodieën van George Gershwin. Zeker de uptempo nummers, die in Ella's lichtvoetige swing helemaal openbloeien, zijn niet te versmaden. Maar naast haar snelle scat, die ze reeds vele jaren in haar shows liet horen, komt een teder nummer als Oh, Lady Be Good juist ook helemaal tot zijn recht.
Het genoegen waarmee ze Ira Gershwin's (grote broer van) gekke couplet sarsaparilla/sasparella in Let's Call the Whole Thing Off zingt is bijzonder aanstekelijk.
Hierbij nog een Nelson Riddle op zijn best. De eerdere opnamesessies met Frank Sinatra bleken een goede leerschool te zijn geweest. Dit Song Book vormt aldus een ultieme collectie.

Dat is al een heleboel voorpret. Een speelduur van 194 minuten is wel erg veel van het goede. Ik ben benieuwd of het niet te veel is.

Ella Fitzgerald


- Ella Fitzgerald Sings the George & Ira Gershwin Song Book is zonder meer een indrukwekkend magnum opus. Deze muziek vormt wel een groot contrast met het live album van Sarah Vaughan dat hier aan voorafging.
Gershwin heeft mooie composities geschreven maar is geen favoriet van me. In de geraffineerde orkestraties van Nelson Riddle worden de weinige scherpe randjes dan ook nog glad gevijld. Ella vervult hierin volmaakt haar rol en dat maakt het geheel in mijn oren een beetje futloos klinken.
Niettemin swingt het soms lekker. De afwisseling in het materiaal houdt het toch redelijk boeiend en dat is op zich al een prestatie voor zo'n lange speelduur.

- Score: 3,5*

- Tussenstand: 4 (verlanglijstje), 3 (gekocht), 1 (reeds in bezit)

Ella 4.5 en dan vind ik The Cole Porter songbooks nog mooier.
Ik heb trouwens een andere hoes.

20. Ray Charles - The Genius of Ray Charles (1959)

Het is eigenlijk pas met de biopic Ray dat ik de muziek van deze blinde man ben gaan waarderen. Kort na zijn dood dus.

In Ray Charles, ten tijde van dit album, komen blues, jazz, r&b en gospel spontaan bij elkaar, waarmee hij de blauwdruk voor soulmuziek in handen had. Hoewel hij thuis was in het 'zwarte' circuit scoorde hij met de hit What'd I Say ook bij het blanke publiek, al werd het op sommige radiostations niet gedraaid omwille van de seksueel suggestieve tekst.
Op dit album toont Ray Charles zich een echte verleider. De a-kant bevat een aantal overheerlijke jazznummers in weelderige bigband arrangementen van Quincy Jones. En als desert, of voor wie nog niet ingepakt is door deze meest hoogstaande popmuziek uit die dagen, staan op de b-kant zes meeslepende ballads die baden in het weldadige geluid van een koor en strijkersensemble.
Charles' beheersing van klassiekers, zijn drang en kunde om genres te overstijgen, waren onvoorstelbaar voor iemand van zijn leeftijd.

De twee eerste heb ik al en ook zijn allerlaatste studio solo album uit 2002. Wat daartussen ligt is nog te ontdekken, aldus beginnend met deze Genius.

Prachtig topic dit, ik heb alle verhalen al met interesse gelezen. Keep up the good work.

Het boek heb ik ooit eens ontleent uit de bib, ik heb toen alle platen die me interessant leken overgeschreven op een blaadje dat ik, ordelijk als ik ben, spoedig kwijt ben geraakt. Ik zal dit topic zeker blijven volgen om mijn schade wat in te halen zo hebben Louis Prima en Jack Elliott nu wel mijn interesse gewekt. Tot nu toe ken ik nog geen enkele plaat, ik heb het even opgezocht en ik blijk nog maar 1 plaat van voor 1960 bestemd te hebben (Kind of Blue), ook daar is dus nog wat werk aan de winkel.

Welke hoes heb je? Is ook op Not Now Music verschenen. Minder mooi artwork maar wel interessante prijs.

De uitgave op Verve bevat dit portret van Ella gemaakt door Bernard Buffet.


Leuk dat je meeleest. Zolang het goede werk plezant blijft ga ik er mee door.