Tsja, die bigband sound..., het ligt me niet zo, maar dat zei ik bij Kenya van Machito ook, en daar ben ik ondertussen toch serieus aan verslingerd geraakt.
Verder is Ray Charles wel
maar heb ik nooit de behoefte gevoeld om meer in huis te halen dan deze schitterende verzamelaar (die ik nog steeds niet heb toegevoegd op MuMe):


Na de eerste beluistering van The Genius Of ben ik nog niet overtuigd dat ik dit een onmisbare aanwinst ga vinden.



Dat heb ik ook met Ella Fitzgerald. Deze erg leuke selectie van werk met Louis Armstrong:


Is al jaren een graag gedraaid plaatje ten huize Cabora, en een beetje meer muziek met Ella in huis zou wel leuk zijn, maar deze Gershwin Song Book lijkt me (momenteel toch nog) eerder een overkill dan een aanwinst.

Waarschijnlijk ook wel omdat ik geen onverdeelde fan ben van de Gershwin's.

Ik heb van Ella deze prima verzamelaar (wel toegevoegd ). Er staan een paar nummers van Gershwin's Songbook op en ook eentje met Louis Armstrong.

De bigband sound vind ik wel lekker op het album van Ray Charles, maar de koortjes op de b-kant klinken in mijn oren toch echt te oubollig.

Zal ik eens chekken, ziet er beter te doen uit als aanvulling (voor mij).

Ray Charles


- The Genius of Ray Charles is een album waar ik echt weer van genoten heb. Vele mensen hebben het blijkbaar moeilijk met het bigband geluid, maar ik vind die overdaad aan blazers echt overheerlijk. Waar ik dan wel over val zijn de koortjes in de ballads op de b-kant. Die klinken echt oubollig op een (voor mij) verpestende wijze. Hoewel het ook wel enigszins grappig en amusant is om te horen.
Hoe dan ook ben ik, mede door het zien van de film Ray, al langer overtuigd geraakt van het genie van Ray Charles. Dit album doet het hem niet helemaal voor mij maar wie weet wat dit boek nog brengt.

- Score: 3,5*

- Tussenstand: 3 (verlanglijstje), 5 (gekocht), 1 (reeds in bezit)

21. Miles Davis - Kind of Blue (1959)

Nummer twee van Miles Davis in deze lijst; het nog bekendere Kind of Blue.

Kind of Blue vormt een grensverleggend moment in de muziekgeschiedenis en kreeg meteen veel lof. Maar als je onder andere John Coltrane, Cannonball Adderley en Bill Evans in je groep hebt zitten moet dit ook wel tot iets bijzonders leiden.
Na twee sessies van in totaal negen uur stonden de vijf nummers op band en dit terwijl de muzikanten het werk nog nooit eerder gespeeld hadden. Ook de voorbereidingen werden door Miles Davis erg kort gehouden, dit om de spontaniteit en concentratie te bewaren. Voor de vijf nummers hadden ze maar zes takes nodig. Enkel de laatste track diende overgedaan te worden.
Het album bevat een ruim spectrum van verschillende 'moods', van het melancholieke Blue in Green en het hypnotiserende All Blues tot de warmbloedige Latijnse invloeden in Flamenco Sketches.
Toch is het album niet volmaakt, want drie nummers werden opgenomen aan een verkeerde snelheid, waardoor de pitch bij het afspelen iets hoger komt te liggen dan het in werkelijkheid was / moet zijn.

Wat dit laatste betreft geldt dus voor een keer dat de originele lp niet de beste aankoop is. Of je moest een historie-purist zijn. Voor de anderen is er gelukkig deze 'gecorrigeerde' versie.
Hoewel ik al vanalles had van Miles Davis heb ik Kind of Blue nog maar een drietal jaar in huis, en nog niet vaak genoeg beluisterd moet ik bekennen. Dit is dus een uitstekende gelegenheid om daar verandering in te brengen.

De zullen nu wel langs komen, met recht een legendarisch album.

Jep!

Wel de grootste klassieker die hier al voorbij gekomen is denk ik.


@ arcade monkeys, jij had het pas nog over dit album en wordt bij deze op je wenken bediend.

Leuk! Ik zie net dat ik nog nooit een score bij het album heb gezet. Zal ik het eerst nog eens op de playlist zwieren vooraleer een weldoordachte stem uit te brengen
Dit was trouwens het enige album van Miles dat ik had voordat dit topic begon. Erg aangenaam en mooi, maar niet iets dat me tot nu toe een onweerstaanbare drang geeft meer van zijn werk op te zoeken, in tegenstelling van bv. een Coltrane, waar ik (een weliswaar ook nog bescheiden) zestal albums van heb, maar nog steeds een drang heb om er meer van te ontdekken.

Ach Cabeza, met dit album heb je beide (Davis en Coltrane).

Maar hier horen we nog niet helemaal wat Coltrane zou worden. Miles Davis is een pak ingetogener als je 't mij vraagt. Coltrane is zeker ook mijn favoriet, al begon mijn interesse voor jazz met Davis.

Van hem kocht ik lang geleden een 5cd box in de aanbieding. Een ontdekking. Jazz was nog helemaal nieuw voor mij. Later kocht ik van John Coltrane deze verzamelaar. Vooral het intense nummer Transition, een hoogst emotionele uitbarsting van een kwartier lang, maakte mij onvoorwaardelijke fan.

Alsof ik een diepe zielsverwant had ontmoet; iemand met de drang om alle vanzelf aanvaarde conditioneringen te doorbreken en al explorerend op te gaan in de geestelijke vrijheid die daarachter ligt.

Tja, platen als A love supreme en Ascension zouden ook een jaar of 6 later pas komen.

Geweldig topic! Ik was precies op zoek naar iets dergelijks.
Ik zal proberen mee te gaan in jullie muzikale reis, maar kan niet beloven dat ik hetzelfde tempo aan kan houden.

Zolang je maar niet sneller gaat kan je aan de gang blijven.

Zonder de lijst te kennen hoop ik er toch nog twee van de man tegen te gaan komen: Bitches Brew en Tutu.

Bitches ja, Tutu nee.

Slechte lijst . . .

Vreselijk ja. Waar ben ik toch aan begonnen.

Ik ga mijn muzikale reis ook weer vervolgen en wel met Bob Dylans Highway 61 Revisited. Veel nummers klinken bekend en ik denk dat ik dit wel één van de betere Dylans ga vinden . Door verhuizen was ik niet aan toegekomen om veel muziek te luisteren, dus vandaar .

Aha, het eerste album waar ik wat over kan meepraten is aan de beurt Al is het alweer een tijdje geleden dat ik em heb beluisterd.

Ik wil vanaf de jaren '60 misschien wel in gaan haken. Ik denk niet dat ik het tempo van Kronos kan bijhouden, maar ik ga mijn best doen.

Nog even geduld dan Snoeperd. De jaren 60 komen er bijna aan.

Kind of Blue vond ik al erg goed maar door meerdere aandachtige luisterbeurten afgelopen dagen is mijn waardering alleen maar toegenomen.

Kind Of Blue!

Kind of blue is briljant album. Soms lijdt een kunstwerk onder z'n eigen roem.. Daar heeft dit album ook last van. Het is als met de Nachtwacht. Zo beroemd en geroemd dat je er bijna niets meer van kan vinden.

Dit is één van de drie jazz-albums die ik heb, maar speel het zelden af. Ach, het staat iig wel interessant . Zal KOB toch deze week weer eens afspelen.

John Coltrane, Cannonball Adderley, Miles Davis, Bill Evans


- Dit album staat op naam van Miles Davis maar eigenlijk is er een supergroup aan het werk. Daarin zit in mijn beleving een groot deel van de kracht van Kind of Blue. De grote persoonlijkheden staan mekaar nergens in de weg maar geven het beste van zichzelf ten dienste van de muziek.
'Ik luister altijd goed wat ik kan weglaten', zei Miles Davis ooit en dat is hier goed te horen. Het is denk ik daardoor dat dit album zo bedrieglijk eenvoudig klinkt. Alle nummers hebben een simpel leidmotief en doordat die onderling vergelijkbaar zijn laat het album zich beluisteren als een samenhangende trip, terwijl de verschillende moods (elk een ander soort blauw) vloeiend passeren.
Mijn muziektechnische kennis is te beperkt om een en ander begrijpelijk uit de doeken te doen maar om beter te snappen waarom dit zo'n klassieker is kan ik dit artikeltje (gepost door herman bij het album) en zeker ook deze uitleg over modale jazz aanraden.

- Score: 5*

- Tussenstand: 3 (verlanglijstje), 5 (gekocht), 2 (reeds in bezit)

22. Marty Robbins - Gunfighter Ballads and Trail Songs (1959)

Nog nooit van gehoord, maar alleen al de hoes en titel wekken mijn nieuwsgierigheid.

Uit Marty's ongelukkige jeugd waarin hij samen met zijn broer vaak paarden moest temmen in het stoffige Arizona waar hij opgroeide, kwam met dit baanbrekende album dat een nieuwe trend zette toch iets goeds voort.
Gunfighter Ballads and Trail Songs is een hulde aan het oude Westen. De albumhoes zou een filmposter kunnen zijn en het is ook op die beeldende wijze dat Robbins deze story-songs in zijn herkenbare zoetgevooisde stijl ten gehore brengt.
Sommige nummers, zoals Billy the Kid, zijn traditionals. Maar vier nummers zijn van eigen hand. Inspiratie deed hij daarvoor op van verhalen die hij als kind hoorde van zijn grootvader, een echte Texasranger.
El Paso (gezongen in de ik-persoon) gaat over een man die hij neerschiet om de liefde van een mysterieus Mexicaans meisje.

Ik zit bij het lezen al helemaal in de sfeer van een film die gek genoeg geen soundtrack heeft, No Country for Old Men, van de broertjes Coen.

Marty Robbins


- Terwijl ik het album beluister krijg ik toch een heel ander beeld. Dat van oude dametjes die aan de koffie en cakejes zitten bij veel te luide stroperige countrymuziek. Niet mijn ding, om het zo maar te zeggen. Het enige positieve is dat het album maar 35 minuten duurt. Meer woorden wil ik er niet aan kwijt.

- Score: 1,5*

- Tussenstand: 3 (verlanglijstje), 5 (gekocht), 2 (reeds in bezit), 1 (te mijden als de pest)

23. The Dave Brubeck Quartet - Time Out (1959)

De naam Dave Brubeck is me al langer bekend, welke muziek bij die naam hoort nog maar pas.

Take Five is een mooi voorbeeld van hoe onvoorspelbaar het is of iets een hit wordt. In 5/4 maat niet meteen dansbaar geacht, maar de ritmische begeleiding op piano werkt zo aanstekelijk dat stil blijven zitten moeilijk wordt.
Nog belangrijker dan pianist Brubeck is echter altsaxofonist Paul Desmond die met de onvergetelijke melodie weet te betoveren. En wat vaak niet geweten is, hij heeft het nummer ook geschreven.
Hoewel Dave Brubeck al heel wat populariteit genoot dankzij concerten was het nu overweldigend, maar zijn muze ging altijd voor en hij bleef dus experimenteren. In de jazzwereld verloor hij onterecht nog meer aanzien door het 'crossoversucces' dat Time Out was.
Ook het openingsnummer Blue Rondo a La Turk zit nochtans complex genoeg in elkaar, lastig te spelen in een 9/8 maat. En Three to Get Ready weifelt dan weer tussen een 3/4 en 4/4 maat.
Het album is ontegensprekelijk een jazzklassieker, gemaakt in de periode dat John Coltrane, Cecil Taylor en Ornette Coleman bezig waren de freejazz uit te vinden.

Dit album had ik al zien staan in het boek en toen ik het in deze versie voor een prijsje zag liggen heb ik niet getwijfeld. De albums Brubeck Time en Brubeck Plays Brubeck zijn daarbij een leuke extra.

Wordt er in dat boek ook uitgelegd wat dit album baanbrekend maakt? Ik veronderstel dat het iets lagere tempo en de lagere stem (ten opzichte van de eerdere country zoals die van de Louvin Brothers) de nieuwe trend zette? De stijl doet in ieder geval wel denken aan de country songs van Elvis en zelfs aan Johnny Cash. Maar het is in vergelijking met Cash allemaal wel erg gezapig en vlak. Wat nog maar eens bewijst dat historisch trendzettende albums geen garantie zijn om nu nog relevant te zijn. Wat ik weer sterk uitgedrukt vind om ook op Kind of Blue van Miles Davis te kunnen plakken, maar in heel wat mindere mate gaat dat daar voor mij toch ook wel een beetje op (ten opzichte van de status die het album geniet).

Wat ik in mijn stukje in het cursief nog niet vermeld had uit het boek is dat er hierna vele countryconceptalbums volgde. Vooral dat verhalende zal dus trendsettend en genredoorbrekend geweest zijn vermoed ik. Elders las ik nog dat de productie toen het beste van het beste geweest moet zijn.


Over Gunfighter kan dat wat mij betreft niet sterk genoeg uitgedrukt worden.

Over Kind of Blue, waarvan ik alleen All Blues echt geweldig vond, had ik eerder ook wel dat gevoel in heel lichte mate, maar daar is afgelopen weekend na meerdere beluisteringen niets meer van over gebleven. Wel een album dat wat extra aandacht nodig had, want zo rustig en blue voor mijn doen. Maar nu vind ik elke noot fantastisch.