01. 2pac- Me against the world
02. 2pac- All eyes on me
03. Michael Jackson - Dangerous
04. Outkast - ATLiens
05. Michael Jackson - History
06. Dr Dre - 2001
07. Dr Dre- The Chronic
08. 2Pac - 2pacalypse now
09. Outkast - Aquamini
10. Snoop Doggy Dogg- Doggystyle

Hip Hop Hooray!

En daarmee is Party, hoe toepasselijk, de 100e deelnemer.

Hey chevy, heb je allemaal van die hiphopperts getagd, of?? Schei es uit man. Straks denkt 't nageslacht nog dat het relevante muziek was ook.

Is goed voor de eindlijst.

Hopelijk maak je een grapje. Zo niet, dan is dat behoorlijk treurig. Dan heb ik zelfs erg met je te doen

Belgen en Nederlandse humor - geen Turtle-combi, Happy Together

Ik vermoedde wel dat het een minder serieus berichtje was natuurlijk - vandaar mijn vriendschappelijke toon - maar ik wilde het toch even zeker weten.

Ergelijker vind ik al die lieden die 20 of minder indienen. Alle lijsten > 30 kunnen daarop worden getransplanteerd.

Zit al wel zelf te zinnen op een lijst - invitation only! - van lieden met een verfijnde, volwassen muzikale smaak.

Ik loop gewoon de populairste albums van de 90s langs en daar zitten, of je het nou wil of niet, een hoop hiphopalbums bij. Maar evengoed Metallica, Sigur Ros, Pearl Jam, Nirvana etc.

Bij het verfijnde kan ik me nog wel iets inbeelden, maar wat is een volwassen muzikale smaak?

Neigt naar discriminatie

Zo is 't zeker niet bedoeld, maar teveel zonlicht is ook niet goed voor die duistere hiphopperts. Ik vind het gewoon K-'muziek'. Mag ik dat vinden? (...) Maar mijn post was vooral grappig bedoeld, wil hier niemand echt voor de schenen schoppen, daar zijn anderen (of enkelvoud zo u wilt) veel beter in...

Je hebt me nog niet gePMd, Mju... Komop...

Oké, duidelijk!

Zelf vind ik trouwens dat in dergelijke lijsten zoveel mogelijk genres een plaats moeten krijgen. En in een jaren '90-lijst hoort daarom zeker hiphop te staan, één van de genres van die jaren toch wel

Wat dat betreft maar wat blij dat die '90s erop zitten. Hiphop, house, gabber, het ging even helemaal nergens meer over. Heb me echt zorgen gemaakt over de muzikale ontwikkeling destijds, ben er ook mee gestopt om die te volgen en heb mijn blik maar eens naar achteren verplaatst. Ik ben me toen dus meer op de 60s en 70s gaan richten. Had ik veel eerder moeten doen!

1. Nas - Illmatic
2. A Tribe Called Quest - Midnight Marauders
3. Wu-Tang Clan - Enter the Wu-Tang (36 Chambers)
4. Big L - Lifestylez ov da Poor & Dangerous
5. Mobb Deep - The Infamous
6. Pete Rock & C.L. Smooth - The Main Ingredient
7. The Black Heart Procession - 2
8. DJ Shadow - Endtroducing.....
9. The Pharcyde - Bizarre Ride II the Pharcyde
10. GZA - Liquid Swords

11. My Bloody Valentine - Loveless
12. AZ - Doe or Die
13. The Notorious B.I.G. - Ready to Die
14. MF DOOM - Operation: Doomsday
15. Built to Spill - Perfect from Now On
16. Dr. Dre - The Chronic
17. Gang Starr - Moment of Truth
18. Neurosis - Through Silver in Blood
19. Nas - It Was Written
20. O.C. - Word... Life

21. Gang Starr - Step in the Arena
22. A Tribe Called Quest - People's Instinctive Travels and the Paths of Rhythm
23. Nine Inch Nails - The Downward Spiral
24. Black Moon - Enta da Stage
25. Nick Cave and The Bad Seeds - Let Love In
26. De La Soul - Buhloone Mindstate
27. A Tribe Called Quest - The Low End Theory
28. Big Noyd - Episodes of a Hustla
29. Mercury Rev - Yerself Is Steam
30. Snoop Doggy Dogg - Doggystyle

Edit: Doggystyle ipv Regulate...G Funk Era.

Hiphop en bepaalde stromingen van house waren leuk en vernieuwend in de jaren 80, en hooguit de eerste paar jaren van de 90's. Daarna was het snel klaar wat mij betreft.
Om me tot de hiphop te beperken: A tribe called quest, Guru/Gangstar (Jazzmatazz), Jungle brothers, Public enemy, De la soul, Arrested development en Big daddy kane (The Prince of darkness) hebben wel degelijk goede muziek gemaakt. Zelfs 2pac (2Pacalypse Now), Slick Rick (The Ruler's Back), Paris (The devil made me do it), Redman (Whut? Thee Albumen), en LL Cool J's (Mama said knock u out) vroege werk vind ik deels goed te pruimen, en Tone Loc's albums "Locked after dark" en "Cool Hand Loc" zijn gewoon erg leuk.

Ik ben het met je eens dat de dominante muziek van de jaren 90 (radio) een ramp was.
En dan vooral de zogenaamde "Eurohouse" en gabber. Zogenaamde dance, maar dan ondansbaar wegens totale afwezigheid van een groove. Alles draaide om een hard, harder hardst. Een heipaal ritme zonder enig gevoel of subtiliteit. Dansmuziek voor diegenen zonder ritmegevoel zeg maar. Kindermuziek met een domme beat. De uitwassen ervan horen we nog dagelijks op 538 en Slam fm, maar nu met nog meer loudness effect en daarover nog eens een limiter van het radiostation. Niet luisteren maar stuiteren. Dat Nederland bekend staat om haar dj's is veelzeggend voor onze muziek cultuur.

Daarnaast waren de 90's ook de jaren van de deprimerende blanke pop muziek. Waarvan er hier wel veel liefhebbers zijn te vinden, maar ook dit is totaal niet mijn straatje.
Wel kan ik voor een deel de kwaliteit er van herkennen, hoewel dit erg subjectief blijft.
Ook bij mij scoort Ok computer hoog, ook al wordt dit door vele als extreem deprimerend genoemd. Dit album onderscheid zich door het melodische en mysterieuze.

Eigenlijk vond ik de mengeling aan stijlen die ontstond in dit decennium nog het leukste. Acid Jazz, trip hop, de "Bristol sound", Portishead, Massive. Dat is het ultieme jaren 90 gevoel voor mij. Best samengevat op de "Rebirth of cool" verzamelaars.
Naast Swingbeat dan (Teddy Riley's bandjes Guy, Wrecks n effect, Blackstreet, Bobby Brown etc.), maar ik geef direct toe dat dit een jeugdzonde is. Je moest ergens op dansen in de tijd van de Eurohouse.

edit: Het voordeel van deze 90's r&b variant (waarvan een hoop het terug luisteren niet waard is) is dat het mij bij de jaren 70 soul bracht. Vanwege wat covers etc.
Dus hier nog iemand die via de jaren 90 in de jaren 70 terecht kwam.

Eens, mijn grote herwaardering voor de 60s en 80s kwam niet voor niets op tijdens de jaren 90 Het commerciële segment van de jaren 90 behoort met kop en schouders tot het slechtste wat muziek ooit heeft voortgebracht, Vengaboys, 2unlimited, mc hammer, aceofbase, t-spoon, scooter, captain jack, aqua, en ga zo nog maar een uur of wat door.. lachwekkend slechte acts stuk voor stuk. En helaas kwam veel ook nog eens uit Nederland en hebben we de twijfelachtige "eer" meegekregen van land met top-dj's, wat inderdaad eigenlijk alles zegt over dit land qua muziek.
Maargoed, ik heb altijd met een grote boog om deze doffe ellende heengelopen en kwam ook tijdens de jaren 90 nog wel eens op enkele muzikale ontdekkingen, zoals ik dat elk decennium heb gedaan. Neurosis, Monster Magnet, Massive Attack, Grotus, en met name de alternatieve electronic zoals Autechre, Aphex, FSOL, Orbital, Gridlock sloegen er bij mij goed in. Is nog steeds referentiemateriaal voor mij en mijn vrienden.

Natuurlijk mag je dat vinden. Maar als je het hier zo gaat ventileren, moet je ook niet raar opkijken als mensen je erop wijzen dat dat niet per se aan de muziek ligt. Ook al was het maar een grapje. Als je een heel genre zo lukraak afserveert als 'k-muziek', kan ik me niet aan de indruk onttrekken dat het een gevalletje 'wat de boer niet kent, dat blieft 'ie niet' is. Of zit ik er nu totaal naast?

De vraag stellen is 'em beantwoorden. Je zal de boeren de kost moeten geven, die ook na de tiende oester dat nog steeds een k*dier vinden ("you betrayed my little oyster for such a low bitch" en da's geen rap) en bijgevolg niet eten.

Heel verhelderend is het hoofdstuk in 31 Songs (Nick Hornby) over Gangsta Rap - niet dat ik het helemaal met Nick eens ben, maar toch. Zo vond ik Coolio destijds een enorme poser die Pastime Paradise van Stevie Wonder een volkomen geflopte makeover gaf.

Bovendien heeft Nick mij destijds op het fijne pad gezet van Badly Drawn Boy en High Fidelity is natuurlijk het ultieme boek over muziek en lijstjes

Is het erg dat ik alleen de film ken? Die vond ik ook erg prettig.

Ik ben zelf niet zo'n groot hiphop liefhebber maar veel van de namen die jij noemt zijn toevallig bij ook favoriet. Dan heb ik het over Public Enemy (de 1ste 3), Tribe, De La Soul en Jungle Brothers. Van de andere ken ik geen volledige albums (van LL heb ik een verzamel) al zal het denk ik niet lang duren voordat ik het album van Paris ga scoren want de titel track is natuurlijk classic!

Ik zal de andere namen ook eens checken al ben ik wel wat huiverig voor een heel album Tone Loc

D'r zulen er hier genoeg zijn die denken dat dat weer zo'n typische elitaire en arrogante mjuman-uitspraak is en op zich zou ik het wel leuk vinden om zoiets te beamen. De werkelijkheid gebiedt me echter daarover enige helderheid te verschaffen: het is een ietwat kernachtige en crypitsche omschrijving van wat ik in (minimaal) twee dimensies uiteen zie vallen:

1. de muzikale ervaring - wat de Duitsers ook wel typeren als "pensum": een oudere luisteraar heeft gewoon meer luisteruren en ervaring achter zich (da's gewoon een simpele rekensom) en is - alle andere omstandigheden gelijkblijvend (ceteris paribus) - vanuit zijn ervaring beter in staat nieuwe dingen in te kaderen en links te leggen. Al moet je uiteraard een (super)specialist nooit willen vergelijken met eengeneralist. In real life uit zich dat hierin dat je liever je oude Mercedes cabrio liever laat repareren door iemand die al jaren Mercedes cabrio's repareert dan dat je 'em brengt naar iemand die net zijn diploma heeft gehaald, uitzonderingen daargelaten.

2. de o zo bekende aesthetischer Distanz: als je als 20-jarige muziek leert kennen - in een fase dat je nog erg bevattelijk bent voor 'sensory inputs' kan een bepaald album snel een belangrijke plaats innemen. Pas over tijd blijkt hoe belangrijk een album echt is. De canon van de 'peer group' wordt pas in de loop der tijd beproefd. Dan blijkt hoe belangrijk een album echt is.

In boerentaal: de "test of time" toont goed aan hoe belangrijk een album echt voor je is: als je bijv na 15 jaar niet draaien nog helemaal geactiveerd wordt door Unknown Pleasures of Bitches Brew dan weet je dat je 'hooked' bent.

Bij veel jongere muziekvrinden hier moet dat hooked nog blijken - sommigen zijn de 90s aan het verkennen as we speak en dienen dan tevens een lijst in. En dat is iets waar een ouwe rakker soms aan moet wennen.

De 24-uurs van Le Mans kent ook meerdere onderverdelingen (wedstrijd binnen een wedstrijd).

@Virgil: ik heb de titels er bij gezet. 100% objectief beoordelen kan ik het niet, want er zit ook jeugdsentiment bij.
Maar in elk geval beviel die hiphop sound mij erg. Met als favoriet A tribe called quest (met hun fantastische jazzy samples).

Iets anders.. ben ik echt de enige die deze prachtplaten op z'n lijstje heeft staan?:
-Lewis Taylor - Lewis Taylor (shame on you people.. tenminste, als je van soul houdt)
-Terence Trent D'Arby - Symphony Or Damn (rauwer, veelzijdiger en imo beter dan zijn debuut)
-Paul Simon - Songs from The Capeman (ook zo'n prachtig "overlooked" album)
-Brooklyn Funk Essentials - Cool and Steady and Easy

Eurohouse, happy hardcore, gabber, house en dergelijke waren juist het hoogtepunt van de jaren negentig.
Snap niet dat mensen daar zo'n hekel aan hebben.

Ik kan je niet geloven, maar als je meent wat je zegt dan is het vast ook genieten voor je als de buurman zijn badkamer aan het verbouwen is, of als het asfalt in je straat wordt verwijderd.

Linda de Mol - Eurochart Top50 vanuit de Escape, destijds - is toch ook nog populair wil je zeggen?

De door jou genoemde muzieksoorten hebben zich klaarblijkelijk minder goed gehouden dan de presentatrice - No (17*) Limits is daar het sprekende voorbeeld van - dat uitgerekend nu gereanimeerd moet worden door het volk-pleasende Heineken - een reden te meer om te hopen dat het snel voorbij is, want als Hollander wil je niet op die manier 'eeuwige muzikale roem' verwerven

Grunge is voor mij anders wel het dieptepunt - "here we are now, entertain us" - summum van politieke lethargie.